นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ร่านรักทัณฑ์สวาทเพื่อนพ่อ นิยายชุดร่านไม่เลิก    by Annakan
ชื่อตอน ตอนที่ 1 กระสับกระส่าย


ตอนที่ 1 กระสับกระส่าย

      บ้านปูนชั้นเดียวในย่านของคนมีอันจะกินแห่งหนึ่งมีงานเลี้ยงของหนุ่มๆ วัยกลางคนเนื่องจากวันนี้ดีลงานกับลูกค้ารายใหญ่สำเร็จ จะว่าไปผู้ชายอายุสี่สิบสมัยนี้ก็ดูดีไม่แพ้หนุ่มๆ รุ่นๆ หรอกยิ่งถ้าดูแลตัวเองดีๆ ออกกำลังสม่ำเสมอ เผลอๆ ฮอทกว่าพวกเด็กหน้าอ่อนด้วยซ้ำเพราะตัวเลขที่เยอะกว่า นั่นก็หมายความว่าพวกเขามีประสบการณ์ในเรื่องต่างๆ มากกว่าน่ะสิ

        “หนูเมลหายไปไหนล่ะหรือออกไปแล้ว ไม่ทันได้ดู” หนึ่งในห้าคนถามขึ้นมา

        “ทำรายงาน เมลเขาติดบ้านไม่ค่อยไปไหนหรอกมีที่ไปด้วยกันบ่อยๆ ก็เพื่อนผู้หญิง ก็ไปเดินเล่นกินขนมตามประสาเด็กๆ แหละ ส่งรูปมาให้ดูตลอดว่าทำอะไรอยู่กับใคร ผมโชคดีมากมีลูกสาวคนเดียวก็ไม่เกเร”

        “ไม่เหมือนลูกชายผมหาเรื่องปวดหัวมาให้ทุกวัน ถุงยางนี่บอกให้พกมันก็พกจริงๆ แต่ไม่เคยใช้ไม่รู้จะทำยังไงกับมันดี” คุณพ่ออีกรายปรับทุกข์

        “คนเป็นพ่อก็ทำได้แค่บอกแหละครับ ที่เหลือก็อยู่ที่เขาล้วนๆ ว่าจะเลือกทางไหน ถ้าเกิดพลาดพลั้งขึ้นมาคงจะได้บทเรียนครั้งใหญ่ในชีวิต” เจ้าบ้านผู้มีลูกสาวเพียงคนเดียวและใจเย็นยิ่งกว่าธารน้ำแข็งบอกกับเพื่อนร่วมงาน

        “เมล ออกมาทำอะไรลูก” บิดาถามลูกสาวที่เดินตัวลีบออกมาจากห้องนอน

        คาเมเลีย สินธร คือสาวน้อยลูกครึ่งไทย-อังกฤษ วัยสิบแปดปี เธออยู่กับบิดาส่วนมารดาชาวอังกฤษจากไปนานแล้วแต่เธอก็ไม่เคยขาดความอบอุ่นหรือรู้สึกขาดสิ่งใดเพราะบิดาคือทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับเธอ

        “มาเอาเยลลี่ค่ะ คงจะแข็งแล้ว”

        “แล้วแปรงฟันดีๆ ล่ะ เดี๋ยวฟันผุ”

        “ลืมอะไรรึเปล่าคะ เมลลี่” บิดาถามแล้วกลอกตาไปมาใส่ลูกสาว

        “กู๊ดไนท์ค่ะพ่อ” คาเมเลียเดินตัวลีบกว่าเดิมมาหยุดข้างๆ บิดา แล้วหอมแก้มไปหนึ่งที มันคือกิจวัตรที่เธอทำมาตลอดตั้งแต่จำความได้แต่วันนี้เพื่อนๆ ของพ่ออยู่หลายคนเธอก็เขินเป็นธรรมดาและที่สำคัญคนที่อยู่ทางด้านขวาคือตัวการที่ทำให้แข้งขาอ่อนแรง

        คุณเมธีหรือที่เธอเรียกว่าอาธีคือหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบสองปี เขาทำงานตำแหน่งเดียวกับพ่อคือผู้วิเคราะห์ความเสี่ยงด้านการลงทุนของบริษัทยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่งในประเทศไทย พ่ออายุอ่อนกว่าอาธีสามปีแต่ทั้งสองรักและนับถือกันเหมือนเพื่อนสนิทและอาธีก็มักจะมาดื่มที่บ้านบ่อยๆ

        เธอแอบมองอาธีมาตั้งแต่จำความได้อีกเช่นกัน เขาเคยแต่งงานแล้วก็เลิกรากันไปตอนเธออยู่มัธยมต้นและนับจากนั้นความฝันของเธอก็คืออยากใส่ชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์และเจ้าบ่าวก็คืออาธี เขาเป็นผู้ชายอบอุ่น พูดเพราะและช่างเอาใจใส่ ทุกครั้งที่มาบ้านจะมีขนมมาฝากเสมอแต่พักหลังๆ น่าจะตั้งแต่เธอเข้ามหาวิทยาลัยเขาก็ไม่ซื้ออะไรมาฝากอีกเลยแล้วก็ทำตัวห่างเหินมากๆ ด้วย

        เมื่อก่อนเขาชอบจับเธอไปนั่งตักแล้วฟังเธออวดเรื่องเจ้าหญิงในสมุดระบายสีได้เป็นตุเป็นตะทั้งวัน ตอนนี้เธอโตเป็นสาวแล้วก็เข้าใจดีว่าเขาทำแบบนั้นไม่ได้แต่มันไม่จำเป็นต้องเย็นชาขนาดนั้นซะหน่อย

        “กู๊ดไนท์ค่ะเด็กดี” ภูวนัยจูบหน้าผากลูกสาวแล้วเธอก็เดินกลับไปห้องนอนพร้อมถ้วยเยลลี่ในมือ

        “ทำไมลูกชายผมมันไม่มาจีบหนูเมลนะ ให้ตายสิ” คุณพ่อที่ลูกชายไม่ยอมใช้ถุงยางบ่นแบบหัวเสีย เขาเห็นหนูเมลมาตั้งแต่เด็กและเธอคือสาวน้อยที่แสนน่ารักส่วนลูกชายเขานะหรือ ชอบแต่ผู้หญิงก๋ากั่นแรงๆ ร้ายๆ

        “ฮ่าๆๆ เรื่องเด็กๆ เรื่องหัวใจมันบังคับกันไม่ได้หรอกครับ” ภูวนัยบอก

        “สี่ทุ่มกว่าแล้วเหรอเนี่ย กลับดีกว่าพรุ่งนี้ก็ทำงานอีก” คุณพ่อคนเดิมเอ่ยขึ้นมาแล้วเพื่อนอีกสองคนก็ลุกตามเพราะมารถคันเดียวกัน

        “เฮ้ย ! ธี เป็นอะไร” ภูวนัยเข้าไปจับแขนเพื่อนเพราะกลัวจะล้มลง

        “วันนี้ชงเข้มไปหน่อย เมาๆ นะเนี่ย”

        “นอนบ้านภูมันดีกว่าไหม จะให้ไปส่งก็คนละทางเลย” เพื่อนในกลุ่มเสนอ

        “นอนนี่ดีกว่าธี อย่าเสี่ยงขับรถเลย อันตราย” ภูวนัยบอก

        “ก็คิดว่างั้น” เมธีเห็นด้วย

        ภูวนัยไปส่งเพื่อนทั้งสามที่หน้าบ้านแล้วกลับมาจัดแจงห้องนอนให้เพื่อน บ้านของเขามีสี่ห้องนอนสามห้องน้ำที่เลือกบ้านชั้นเดียวเพราะลูกสาวอยากได้ มันก็มีแค่นั้นไม่มีอะไรซับซ้อนเพราะลูกคือแก้วตาดวงใจไม่ว่าเธอร้องขอหรือต้องการสิ่งใดเขาให้เธอได้ทุกอย่าง

        “จำได้ใช่ไหมว่าห้องนอนเล็กไม่มีห้องน้ำ” ภูวนัยถามเพื่อนแบบขำๆ เพราะไม่ใช่ครั้งแรกที่เมธีค้างอ้างแรมที่บ้านหลังนี้

        “ยังไม่เป็นอัลไซเมอร์นะไอ้ภู” เมธีย้อนกลับ

        “ป่ะ ! นอนดีกว่า พรุ่งนี้ตื่นแต่เช้า” ทั้งสองตบไหล่กันเบาๆ แล้วแยกย้ายเข้าห้องตัวเอง

        เมธีทิ้งตัวลงตัวที่นอนแล้วนวดหน้าผากเบาๆ สงสัยต้องเพลาๆ เรื่องดื่มซะแล้วเพราะสังขารเริ่มจะไม่ไหว อายุก็มาจนถึงหลักสี่ไม่ใช่หนุ่มๆ แบบเมื่อก่อนที่ดื่มยันเช้าก็ไม่เมา

        คาเมเลียนอนกระสับกระส่ายไปมาเพราะข่มตาไม่ลง ภาพของอาเมธีมันติดอยู่ในหัวจนเธอร้อนรุ่มไปทั้งกาย ตอนไปยืนข้างๆ พ่อ เธอได้กลิ่นน้ำหอมของเขา น้ำหอมที่อาเมธีใช้มาตลอดสิบปีไม่เคยเปลี่ยน เธออยากรู้ว่ามันจะติดไปตามเนื้อตัวของเขารึเปล่า เธออยากเห็นอยากสัมผัสร่างแข็งแกร่งกำยำของอาธีเหลือเกิน

 

ตอนที่ 2 ตอดอาตุบๆ

      “เพิ่งจะตีสองเองเหรอ” เมธียกข้อมือขึ้นมาดูเวลาเขาคิดว่าใกล้เช้าแล้วซะอีกเพราะรู้สึกว่าหลับไปนานมาก ศีรษะยังคงปวดตุบๆ ดูเหมือนจะปวดมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ เขาเปิดประตูห้องเบาๆ เพราะอยากไปล้างหน้าให้สดชื่นสักหน่อย

        “อาธีขา ของอาธีจะใหญ่แค่ไหนนะ” ร่างขาวผ่องอวบอัดไร้ซึ่งอาภรณ์ปิดบังนอนอยู่บนเตียง ขาเรียวยาวแยกออกจากกันจนเห็นเนินสาว แม้ทั้งห้องจะมีเพียงแสงไฟสลัวๆ จากด้านนอก เมธีก็เห็นทุกอย่างชัดเต็มสองตาและเขามั่นใจว่าหูไม่ได้ฝาดด้วย

        “อาธี !” คาเมเลียอุทานแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง ในใจสั่งว่าให้หยิบผ้าห่มมาคลุมร่างกายแต่มือกลับไม่ยอมทำตาม

        “คะ คือ อาขอโทษ อามึนๆ เลยจำประตูผิด คิดว่าเป็นห้องน้ำ”

        “อาธีปวดหัวเหรอคะ ปวดมากไหม” คาเมเลียเดินไปหาเมธี มือเล็กๆ ของเธอประคองใบหน้าคมคายของเขาไว้แล้วถามด้วยความห่วงใย เขาคือผู้ชายคนเดียวที่อยู่ในความคิดคำนึงไม่ว่าจะยามหลับหรือยามตื่น

        “มะ ไม่ มากค่ะ เมล หนูไม่ได้ใส่อะไรนะ”

        “เมลรู้ค่ะ อาธีเป็นคนเดียวที่ได้เห็นเมลแบบนี้ เมลไม่ยอมเป็นของใครทั้งนั้นนอกจากอาธี” เธอบอกแล้วกอดร่างล่ำสันที่ถวิลหามาเนิ่นนาน

        “เมล อาต้องไปแล้ว พ่อหนูมาเห็น อาตายแน่”

        “แค่นี้พ่อก็ไม่เห็นแล้วค่ะ” คาเมเลียปิดประตูแล้วลงกลอน

        “อาธีต้องรับผิดชอบเพราะมาขัดจังหวะ เมื่อกี้เมลจะเสร็จแล้วแต่อาธีก็พรวดพราดเข้ามา ทำให้เมลหายค้างเลย มาสิคะอาธี” คาเมเลียวางเท้าไปบนเก้าอี้ที่ใช้นั่งเวลาแต่งหน้า มือน้อยๆ ลูบไล้ไปที่เนินสามเหลี่ยม เธอเสียบนิ้วกลางเข้าไปจนสุดแล้วชักออกมา จากนั้นจึงรูดมันเข้าไปในปาก

        “ไม่อยากชิมเหรอคะ ว่าคาราเมลหยดนี้อร่อยแค่ไหน เมลรับรองว่าอาธีจะต้องติดใจ”

        “เมล อาทำไม่ได้ อาต้องไปแล้ว” เมธีไปยืนหน้าประตูแต่ร่างเล็กๆ ก็ขวางไว้

        “ถ้าอาธีเดินต่ออีกก้าวเดียว เมลจะร้องให้ลั่นบ้านเลยว่าอาธีจะปล้ำและที่สำคัญ อาธีจะไปไหนได้คะ แข็งซะขนาดนี้” คาเมเลียคว้าหมับไปที่ลำเนื้อของเมธี มันเป็นก้อนตุงๆ และแข็งราวกับหิน แค่จับก็ขนลุกไปทั้งกายไม่อยากคิดเลยว่าตอนที่มันทะลวงเข้ามาในนั้นจะเสียวซ่านเพียงใด

        “ปฏิเสธสิคะ ว่าอาธีไม่ได้คิดอะไรกับเมล ความห่างเหินความเย็นชาที่อาธีมีให้เมลช่วงหลังๆ คิดว่าเมลไม่รู้เหรอคะ เมลเห็นนะว่าอาธีแอบมองหน้าอกเมลบ่อยๆ จับมันสิคะ ตอนนี้และจากนี้มันเป็นของอาธีแล้ว เมลจะเป็นของอาธีคนเดียว” คาเมเลียนำมือใหญ่สั่นเทามาวางไว้บนหน้าอกขนาดสามสิบสี่บี

        “เมล อาทำ มะ ไม่ อืมมมม” เมธีพยายามหาทางหนีแต่ปากก็โดนบดขยี้จนพูดไม่ได้และเมื่อความเป็นชายโดนควักออกมา สติก็ขาดกระจุย

        เขาซุกไซ้ไปทั่วลำตัวเพรียวบางแต่ส่วนสัดอวบอิ่มโค้งเว้างดงามลงตัวที่สุด หน้าอกที่เคยแบนราบเมื่อหลายปีก่อนตอนนี้มันทะลักทะล้นจนมือแทบจะกุมไม่หมด พ้นจากปทุมถันก็เป็นหน้าท้องแบนราบและเอวคอดกิ่ว ต่ำลงไปก็คือเนินสาวและสะโพกที่ผายออกได้อย่างพอเหมาะพอดีซึ่งรับกับช่วงขาเรียวยาว

        “อาธีขา ลิ้นก็ทำให้เสร็จได้ มันจริงไหมคะ เมลเคยใช้แต่นิ้วตัวเอง” เด็กสาวถามด้วยเสียงแหบพร่า เธอแทบจะไม่มีแรงยืนอยู่แล้วเพราะไฟรักของเขาทำให้เธอหมดแรง

        “อาจะทำให้ดู มาค่ะ” เมธีอุ้มคาเมเลียมาวางที่เตียงแล้วฝังหน้าไปที่กลางกายของเธอ

        เนินเนื้อบอบบางยังคงปิดสนิทเพราะไม่เคยมีชายใดล่วงล้ำมาก่อน กลิ่นของมันหอมหวานแสนเย้ายวนไม่เคยรู้เลยว่ากลิ่นความบริสุทธิ์จะทำให้คลุ้มคลั่งขนาดนี้

        เมธีลากปลายลิ้นไปที่กึ่งกลางจนกลีบเนื้อสีอ่อนแยกออกจากกัน คาเมเลียแอ่นหลังจนตัวลอยเพราะมันเสียวซ่านแทบขาดใจ มือเล็กๆ กำผ้าห่มแน่นจนทุกข้อของนิ้วแดงก่ำ ร้องดังก็ไม่ได้เดี๋ยวพ่อตื่น

        “อาธีขา เมล อ๊ายยยยย” ไม่กี่อึดใจตรงนั้นของเธอก็สั่นระริกและมีน้ำใสๆ ไหลเอ่อออกมามากมาย เธอนอนตาค้างตัวชาอยู่อย่างนั้นแล้วอาธีก็กวาดลิ้นไปทั่วเนินเนื้ออีกรอบโดยที่เธอไม่สามารถต้านทานอะไรได้เลย

        “เมลขา คาราเมลของหนูหวานจริงๆ ด้วย หวานยิ่งกว่าน้ำผึ้งอีก รู้ไหม” เมธีทาบร่างหนาไปบนลำตัวเพรียวบาง เขากระซิบกับเด็กสาวด้วยเสียงสั่นพร่าเพราะปรารถนาและต้องการเธอ

        “อาธีต้องมากินบ่อยๆ นะคะ หนูให้อาธีกินคนเดียว”

        “จ้ะ อาจะมากินบ่อยๆ เลย” เมธีรับปากไปส่งๆ แบบคนไร้สติเพราะตอนนี้เอาช้างมาฉุดก็หยุดไม่ได้แล้ว เขาอยากได้เธออยากครอบครองเธออยากยัดความเป็นชายเข้าไปในตัวเธอ

        “อาธีขา รออะไรอยู่ล่ะคะ” คาเมเลียเว้าวอน เขาเอาแต่จูบอยู่นั่นแหละแต่ไม่ยอมไปต่อสักที เธอไม่ได้อยากจูบอย่างเดียวซะหน่อย

        “อากลัวเมลเจ็บ” ถึงความยับยั้งชั่งใจจะหมดลงแต่ความห่วงใยในตัวเธอยังเต็มเปี่ยม เขารักและเอ็นดูคาเมเลียมาเสมอ พอเธอเป็นสาวจากความรักบริสุทธิ์มันก็เปลี่ยนไปเขาเลยทำตัวเหินห่างเพื่อไม่ให้ทุกอย่างมันเกินเลย

        “เมลรู้ว่าอาธีไม่มีวันทำให้เมลเจ็บเพราะอาธีรักเมล” คาเมเลียกดสะโพกของเมธีให้ต่ำลงแล้วบดบี้เนินสาวไปกับท่อนเนื้อใหญ่ยาว

        สายตาหวานเชื่อมที่เมธีจ้องอยู่แทบจะเผาทุกอย่างให้กลายเป็นจุณเขาไม่เคยรู้ว่าความอ่อนโยนและนุ่มนวลจากเด็กสาวจะทำให้หนุ่มใหญ่แบบเขายอมสยบแทบเท้าเธออย่างง่ายดาย

        เมธีส่งลำเนื้อเข้าไปช้าๆ มันตอดตุบๆ ไปตลอดทางแต่ก็อดทนดันมันเข้าไปให้ลึกขึ้นเรื่อยๆ และในที่สุดเขาก็เป็นคนแรกที่ได้ครอบครองทั้งร่างกายและหัวใจของคาเมเลีย

 

ตอนที่ 3 ติดๆ ถอดๆ

        “อาธีขา เมลเหนื่อย” เสียงแหบแห้งเอ่ยขึ้นมาตอนฟ้าใกล้สาง คนที่ปฏิเสธในตอนแรกแต่พอเครื่องติดกลับโหมกระหน่ำสารพัดท่าใส่เธอแบบไม่หยุดพักหายใจ เตียงนอนที่เคยเรียบร้อยหอมกรุ่นบัดนี้ยับเยินไม่มีชิ้นดีและมีแต่คราบคาวของความใคร่ติดอยู่

        “อีกนิดนะคะ อาใกล้แล้ว” เมธีกระซิบบอกคนใต้ร่างแล้วเร่งจังหวะให้หนักหน่วงกว่าเดิม สวรรค์รอบที่ห้าหรือหกหรือเท่าไหร่ก็ไม่แน่ใจนักมันทอแสงอยู่รำไร

        “เมลรักอาธี” เด็กสาวเอ่ยเมื่อน้ำรักอุ่นซ่านเข้ามาฝากฝังในร่างกายแล้วดวงตาคู่สวยก็ปิดลง

        “เมล เมลคะ ไปอาบน้ำก่อน” เมธีเรียกแต่เธอก็ไม่ตอบสนองแม้แต่นิด

        “ฉิบหาย ! ไม่ตายใช่ไหมเนี่ย” หนุ่มใหญ่หน้าซีดเป็นไก่ต้มเมื่อคนตัวเล็กแน่นิ่งไม่ไหวติง เขาเปิดโคมไฟหัวเตียงจึงเห็นว่าเธอยังหายใจอยู่ก็เบาใจลง เธอคงแค่สลบมากกว่า

        “เวรแล้วกู ! ทำจนลูกเพื่อนสลบ” เมธีมองไปรอบๆ หน้าก็ซีดกว่าเดิม หมดแล้วห้องนอนของสาวน้อยตอนนี้มันยุ่งเหยิงราวกับมีระเบิดลงก็ไม่ปาน เขาไม่รู้จะปูผ้ายังไงจึงตัดสินใจดึงมันออกแล้วโยนลงตะกร้า จากนั้นก็จัดหมอนจัดผ้าห่มให้เข้าที่เข้าทางและสิ่งสุดท้ายที่ต้องจัดการก็คือเธอ

        เขาหยิบผ้าขนหนูจากราวในห้องน้ำมาชุบให้พอหมาดแล้วเช็ดไปที่จุดสำคัญเมื่อเห็นผลงานของตัวเองมือไม้ก็สั่นจนผ้าแทบหลุดมือ ดอกไม้น้อยๆ ที่แสนบอบบางเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน บัดนี้บวมช้ำไปหมดจนเขาใจหาย เธอจะเจ็บขนาดไหนกันนะ

        “อาขอโทษนะ” เขากระซิบบอกเธอเบาๆ แล้วเช็ดตัวให้จนทั่ว สุดท้ายจึงหยิบชุดนอนที่ตกอยู่ใต้เตียงมาสวมให้

        “อากลับก่อนนะคะ” เมธีนั่งมองคาเมเลียอยู่นานกว่าจะตัดใจลาได้ เขาจูบหน้าผากเธอแล้วเดินไปที่ประตู เขาโผล่ศีรษะออกไปนิดหนึ่งและมองซ้ายมองขวาให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ในบริเวณนั้น พอมั่นใจก็ย่องออกไปให้เงียบเชียบที่สุด

 

เจ็ดโมงเช้า

      “ก๊อกๆ เมล ยังไม่ตื่นอีกเหรอลูก” ภูวนัยเคาะห้องนอนลูกสาว ถ้าจำไม่ผิดเธอบอกว่าวันนี้มีเรียนเช้าไม่ใช่หรือส่วนเพื่อนก็หายไปแล้วแต่ก็ไม่แปลกใจ คงกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านแหละ

        “เมล ได้ยินพ่อไหม”

        “ค่ะพ่อ แปบนะคะ” คาเมเลียสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเคาะประตูห้อง เธอมองไปรอบๆ ก็ไม่พบใคร

        “ยังไม่อาบน้ำอีกเหรอ ไหนว่ามีเรียนเช้า” ภูวนัยถามลูกสาวที่โผล่ออกมาแค่ใบหน้า

        “วันนี้ช่วงเช้าอาจารย์งดสอนค่ะ เขาเพิ่งบอกเมื่อวาน หนูมีเรียนอีกทีตอนบ่ายเลยค่ะ”

        “อ้อ งั้นก็นอนต่อเถอะ เมื่อคืนก็ทำงานจนดึก”

        “ค่ะพ่อ ขับรถดีๆ นะคะ” ภูวนัยแปลกใจกับท่าทางลุกลี้ลุกลนของลูกสาวแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ลูกคงไม่ได้ใส่ชุดชั้นในแหละมั้งเลยไม่ยอมออกมาบอกลากัน

        คาเมเลียเดินช้าๆ กลับไปที่เตียงเพราะทุกส่วนในร่างกายรวดร้าวเหมือนจะหลุดออกมาเป็นชิ้นๆ เธอมองไปที่โต๊ะเล็กๆ ก็เห็นนาฬิกาของเขาวางอยู่ ในหัวจึงมีแผนร้ายกาจขึ้นมาแบบฉับพลันแต่ตอนนี้ขอนอนเอาแรงก่อนแล้วบ่ายค่อยว่ากัน

 

ตอนบ่าย

      “ก๊อกๆ” คาเมเลียเคาะห้องของผู้บริหารแล้วรอให้เขาอนุญาต

        “เข้ามาได้” เมธีบอกโดยไม่ได้มองไปที่ประตู จะเป็นใครไปได้นอกจากเลขาเพราะก็มีแค่เธอนั่นแหละที่มาหาแต่เมื่อรออยู่อึดใจเธอก็ยังไม่พูดหรือเดินมาที่โต๊ะเขาจึงเงยหน้าขึ้น

        “เมล ! มาทำอะไร”

        “ทิ้งเมลมาเฉยๆ ได้ยังไงคะ โน้ตสักอันก็ไม่มี” เด็กสาวยืนหน้าตูมอยู่ตรงประตูเพราะน้อยใจ

        “อาไม่อยากยุ่งกับข้าวของส่วนตัวของเมล”

        “ทุกอย่างของเมลก็เป็นของอาหมดแล้ว ไม่เห็นต้องคิดมากเลย”

        “แล้วมาหาอา มีอะไร”

        “คนรักกันมาหากันต้องมีธุระด้วยเหรอคะ” คาเมเลียถามหน้าตายแล้วไปทิ้งตัวที่ตักแข็งแกร่ง

        “เมล เดี๋ยวใครมาเห็น ไม่เอา อย่าทำแบบนี้”

        “เมลล็อกห้องแล้ว เมลเอานาฬิกามาคืนอาธีค่ะ อาธีลืมไว้ เมลใส่ให้นะ” สาวน้อยทำตาปริบๆ ใส่หนุ่มใหญ่แล้วใครจะใจร้ายได้ลงคอ

        “เสร็จแล้วค่ะ”

        “อืม ลงก่อนเมล”

        “ขอบคุณเมลก่อน”

        “ขอบคุณค่ะ” เมธีบอก

        “บอกรักเมลด้วย บอกเหมือนเมื่อคืนที่อาธีพูดแทบทุกนาทีเลย” คาเมเลียคล้องแขนไปรอบลำคอหนาของคนที่ใส่สูทเรียบกริบ

        “อารักเมลค่ะ”

        “อาธี ไม่เต็มใจ มันไม่เหมือนเมื่อคืนเลย”

        “ก็อากลัวคนมาเห็น มันก็ไม่เหมือนกันสิคะ” เมธีบอกด้วยเสียงอ่อนลง

        “อาธี ไม่ได้รักเมลเหมือนที่เมลรักอาธีใช่ไหมคะ”

        “รักสิคะ อารักเมลจะตาย”

        “อาธีได้เมลแล้วจะทิ้งเมลไม่ได้นะ ไม่งั้นเมลจะฟ้องพ่อจริงๆ ด้วย”

        “ไม่ต้องฟ้องหรอก เดี๋ยวอาบอกเองแต่ขอเวลาทำใจก่อน” เขาบอกเด็กสาวแล้วลูบแก้มเนียนใสเบาๆ แล้วก็คิดว่าไม่น่าเลยให้ตายสิ แค่ลูบแก้มขึ้นๆ ลงๆ บางอย่างก็ขึ้นด้วย

        “เป็นยังไงบ้าง เจ็บมากไหม”

        “ทั้งตัวเลยค่ะ อาธีทำเมลเป็นรอยด้วย”

        “อาเห็นแล้ว ก่อนออกมาอาเช็ดตัวให้ ขอโทษนะ คราวหน้าอาจะไม่ทิ้งรอยไว้”

        “ตรงนี้ค่ะ เมลเคยได้ยินเขาเรียกกันว่ารอยรักสีกุหลาบ มันเหมือนจริงๆ ด้วยค่ะ” ด้วยความใสซื่อของเด็กน้อย เธอจึงปลดกระดุมเสื้อแล้วโชว์รอยแดงจ้ำบนเนินอกให้เขาดู เท่านั้นยังไม่พอยังจับมือใหญ่ๆ ให้มาสัมผัสรอยนั้นด้วย

        “อืม ใส่เสื้อเถอะเมล” เมธีบอกแล้วขยับตัวยุกยิก สถานการณ์มันย่ำแย่ขึ้นทุกทีแล้ว

        “ทำไมคะ อาธีเบื่อเมลแล้วเหรอ”

        “เปล่า อาจะอดใจไม่ไหวค่ะ”

        “เมลก็อดไม่ไหวแล้ว” คาเมเลียรูดซิปกางเกงของเมธีลงแล้วกอบกุมความใหญ่ยาวขึ้นมา เธอรูดจนมันแข็งโด่แล้วสะโพกกลมกลึงก็ยกขึ้นเพียงเล็กน้อยเพื่อเบี่ยงกางเกงชั้นในตัวจ้อยให้พ้นทาง

        “เมล เมื่อคืนอาก็ไม่ได้ใส่ถุงยาง อย่าเสี่ยงเลย”

        “ถ้าเมลท้อง อาธีจะไม่รับผิดชอบเหรอคะ” เธอถามแล้วมองตาอีกฝ่ายจริงจัง

        “รับสิแต่เมลยังเรียนอยู่นะ”

        “อาธีสำคัญกว่าค่ะ ท้องก็ดร็อป” เมื่อพูดจบ ช่องรักคับแน่นก็กลืนกินลำเนื้อเข้าไปช้าๆ

        “อาธีขา ของอาธีใหญ่จัง” เสียงหวานเว้าวอนอยู่ข้างหูแถมยังขบมันเบาๆ เมธีก็สติขาดกระจุยไปตามระเบียบ  เขาอุ้มเธอไปวางบนโต๊ะแล้วปลดกระดุมเสื้อด้วยความร้อนรน

        ใช่ ! กระดุมที่เขาสั่งให้เธอติดเมื่อไม่กี่นาทีก่อนนั่นแหละ

        “ทำไมช่างยั่วนัก หึ !

        “ก็เมลรักอาธี เมลดีใจที่สุดเลยรู้ไหมคะ ตอนนี้เมลมีพ่อแล้วก็มีอาธีเป็นคนรักเป็นครอบครัว”

        พอได้ยินคำนั้นเมธีจึงรู้ว่า เด็กคนนี้ไม่ใช่แค่ลุ่มหลงแต่เธอรักเขาอย่างบริสุทธิ์ใจและเขาก็เข้าใจความรู้สึกของเธอเป็นอย่างดี เมื่อก่อนเขาแทบจะเป็นพ่อคนที่สองของเธอด้วยซ้ำเพิ่งจะสองสามปีหลังนี่แหละที่ห่างๆ กันไปเพราะหุ่นของเธอมันช่างน่าจับฟัดเหลือเกิน

        เกมรักของสาวน้อยกับหนุ่มใหญ่ดำเนินไปอย่างเร่าร้อนแต่ก็เพียงรอบเดียวเพราะสถานที่ไม่เอื้ออำนวยให้เบิ้ลต่อ

        “เดี๋ยวเลิกงานเมลจะแวะมาหาพร้อมพ่อนะคะ จะชวนไปกินข้าวที่บ้าน วันนี้เมลจะโชว์ฝีมือทำกับข้าวค่ะ” สาวน้อยบอกด้วยเสียงเจื้อยแจ้วระหว่างที่เขาติดกระดุมเสื้อให้

        “เมลรักอาธีที่สุดในโลกเลย” เธอโอบแขนไปรอบลำตัวหนาแล้วซุกหน้าไปที่เสื้อสูทหอมกรุ่น

        “อาก็รักเมลค่ะ” ชายหนุ่มจูบกระหม่อมของเด็กสาวแล้วเธอก็ยิ้มหน้าบาน

 

ตอนที่ 4 ชักๆ  รูดๆ

        หนึ่งเดือนแล้วที่คาเมเลียกับเมธีคบหากันแต่เรื่องของทั้งคู่ก็ยังคงเป็นความลับอยู่เพราะสาวน้อยยังไม่อยากให้บิดาต้องร้อนใจ เธอคิดว่าเขาคงไม่พอใจแน่นอนแต่มันก็ช่วยไม่ได้หรอกก็คนมันรักจะห้ามได้ยังไง

        วันนี้เธอขอร้องปนอ้อนวอนให้เขาพามารับประทานอาหารที่ร้านสุดหรูแห่งหนึ่งย่านกลางเมือง ในรีวิวผู้คนต่างยืนยันเป็นเสียงเดียวกันว่าสเต๊กที่นี่อร่อยเลิศเป็นที่สุด

        “คุณเมธีนะครับ” พนักงานชายในชุดสูทเรียบกริบเข้ามาต้อนรับด้วยท่าทางสุภาพและนอบน้อม

        “ใช่ครับ” เขาตอบแล้วโอบหลังเธอเบาๆ เพื่อบอกให้เธอเดินตามมา

        “ถ้าต้องการสั่งอาหารกดปุ่มแดงนะครับ” แล้วชายหนุ่มในชุดสูทที่หล่อระดับนายแบบก็เดินจากไป ทิ้งให้ลูกค้าอยู่กันตามลำพังในมุมที่เป็นส่วนตัว

        “ถ้ารู้ว่าร้านจะหรูขนาดนี้ เมลจะกลับไปเปลี่ยนชุดก่อน” คาเมเลียกระซิบกระซาบกับคนตัวโต เธอมองไปที่โคมไฟระย้าที่ทำจากคริสตัลและเชิงเทียนหรูหราก็อดจะทึ่งไม่ได้กับความอลังการของมัน

        “ใส่ชุดนักศึกษานี้ก็น่ารักสุภาพดี ไม่เห็นเป็นไรเลยว่าแต่นึกยังไงอยากกินสเต๊กคะ”

        “ก็อาธีชอบ เมลอยากให้อาธีกินของโปรดค่ะ”

        “ขอบคุณนะคะ” เขาจูบหน้าผากเธอไปหนึ่งครั้งเพื่อให้รางวัล ไม่คิดเลยว่าเธอจะขี้อ้อนและช่างเอาใจขนาดนี้ เมื่อก่อนเธอติดจะเกเรดื้อรั้นหน่อยๆ ตามประสาลูกคนเดียวแต่พอโตมาก็มีเหตุผลมากขึ้นแล้วก็ช่างประจบซะด้วย

        “อาธีขา เมลอยากลองดื่มวิสกี้จังเลยค่ะ”

        “หืม จะดีเหรอคะ” เขาถามคนตัวเล็กที่ทำหน้างอแงได้น่ารักน่าชังนัก

        “นิดเดียวเอง นะคะอาธี เมลอยากรู้ว่ามันขมมากไหม”

        “ก็ได้แต่ต้องดื่มแค่ตอนที่อาอยู่ด้วยนะคะ”

        “สัญญาค่ะ” เด็กสาวชูสองนิ้วเพื่อยืนยันคำพูดแล้วก้มหน้าก้มตาดูเมนูต่อไป

        “เมลได้แล้วนะคะอาธี”

        “อาก็ได้แล้ว เมลกดปุ่มเลย”

        หลังกดปุ่มเพียงไม่กี่อึดใจพนักงานหน้าหล่อคนเดิมก็เดินกลับมาพร้อมเครื่องพอคเกตพีซี มันคือคอมพิวเตอร์ขนาดเล็กที่ร้านอาหารใช้จดรายการแทนกระดาษกับปากกานั่นเอง เมธีสั่งของตัวเองและสั่งให้คาเมเลียด้วยเพราะเธอประหม่าหน่อยๆ กับความภูมิฐานของพนักงาน

        “อาหารจานหลักรอสี่สิบสองนาทีนะคะ” พนักงานหญิงสองคนนำเครื่องดื่ม ซุปและสลัดมาเสิร์ฟก่อนส่วนสเต๊กที่เป็นเมนูหลักจะตามมาหลังสุด ตามธรรมเนียมของพวกฝรั่ง

        “ผักสดมากเลยค่ะอาธี”

        “ซุปก็อร่อยดีนะ ไม่เสียแรงที่กว่าจะได้โต๊ะ อร่อยตั้งแต่ของเรียกน้ำย่อยเลย”

        “โห ! สงสัยเมลจะหิวมากแน่ๆ ยี่สิบนาทีก็ฟาดเกลี้ยงแล้ว”

        “สั่งสลัดเพิ่มไหมคะ” เมธีถามเด็กสาว

        “ไม่ค่ะ อีกแปบเดียวสเต๊กก็มาแล้ว ว่าแต่ทั้งร้านนี้จะไม่มีใครมายุ่งกับเราเลยใช่ไหมคะถ้าเราไม่กดปุ่มเรียก”

        “ใช่ค่ะเพราะเขาอยากให้ลูกค้ารู้สึกเป็นส่วนตัวมากที่สุด”

        “ดีจังเลยค่ะ แบบนี้ทำอะไรก็ไม่มีใครเห็น”

        “ฮ่าๆๆ แล้วเมลจะทำอะไรในร้านอาหารเหรอคะ” หนุ่มใหญ่หัวเราะชอบใจกับสีหน้ามีลับลมคมในของคนตัวเล็ก

        “จะแอบจูบอาธีค่ะ จุ๊บ” พูดจบเธอก็จูบไปที่แก้มของเขา

        “แบบนี้ไม่เรียกแอบแล้วมั้งคะ” เขายิ่งหัวเราะหนักขึ้น

        “หัวเราะเยาะเมลเหรอคะอาธี เดี๋ยวโดนดีแน่” เธอประกบปากกับคนตัวโตแล้วดุนดันลิ้นหนาแบบเก้ๆ กังๆ เพราะยังไม่มีประสบการณ์เท่าไหร่

        “อืมมมม เมล” เมธีอยากจะโขกหัวตัวเองนักที่ไม่เคยต้านทานสัมผัสจากคาเมเลียได้เลย รู้ทั้งรู้ว่าตรงนี้ไม่ควรทำเรื่องบัดสี แต่รสปากแสนหวานที่ชิมอยู่มันก็ยากนักที่จะห้ามใจไหนจะทรวงอกเต็มมือที่ขยำอยู่อีก

        “มะ เมล อย่าค่ะ ไม่เอา” เมธีคว้ามือคนตัวเล็กไว้ทันควันเมื่อเธอวางลงที่ก้อนตุงๆ

        “รับรองว่ายังไงก็เสร็จก่อนพนักงานมา เมลเชื่อว่าอาธีทำได้ค่ะ” คาเมเลียปลดปล่อยเจ้ายักษ์ตาเดียวออกมานอกกางเกงแล้วรูดมันขึ้นๆ ลงๆ ด้วยจังหวะเร็วจี๋

        “ซี๊ดดด เมล เร็วอีก อาใกล้แล้ว” หนุ่มใหญ่เกร็งแขนจนเส้นเลือดปูด มันทั้งเสียวทั้งเครียดในเวลาเดียวกันแบบนี้ใช่ไหมที่เขาเรียกว่าเร้าใจ

        “โอ้ววว !” เมธีครางออกมายาวๆ เป็นครั้งสุดท้ายพร้อมกับสายน้ำอุ่นที่พุ่งกระฉูดราวก๊อกแตก คาเมเลียไม่อยากให้มันเลอะเทอะจึงจัดการให้มันมาอยู่ในปากตั้งแต่หยดแรกจนหยดสุดท้าย

 

ติดตามให้จบในอีบุ๊คที่ mebmarket.com

ค้นหาด้วยชื่อเรื่อง "ร่านรักทัณฑ์สวาทเพื่อนพ่อ" หรือคำว่า "สำนักพิมพ์ ตั้งใจเขียน"

 

 

        แสดง 1 - 1
วันที่โพสต์ :  25 ส.ค. 2561 13:35    วันที่อัพเดท :   25 ส.ค. 2561 13:36    › จำนวนผู้เข้าชม 262 คน
   › คะแนนโหวต 35 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :