นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง เสน่หาทาสซาตาน (NC 18+)    by สุภาวดี
ชื่อตอน ตอนที่ 3 วันแรกของการเผชิญหน้า


3

วันแรกของการเผชิญหน้า

 

             เช้ารุ่งขึ้นกับวันทำงานที่วุ่นวายของมนุษย์เงินเดือนทั้งหลายซึ่งแพรวาก็เป็นหนึ่งในนั้น

    หลังจากเธอลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยอาการสลึมสลือ ร่างเล็กพลิกตัวหันไปมองนาฬิกาที่หัวเตียงซึ่งบ่งบอกเวลา 7.30 น. ทำให้ความง่วงงุนหายเป็นปลิดทิ้ง เหลือเพียงความเร่งรีบเข้ามาแทน

                หญิงสาวรีบลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวด้วยความรวดเร็วอย่างที่ไม่คิดว่าจะทำได้ภายในเวลาแค่สิบนาทีแล้ววิ่งกระหืดกระหอบออกจากห้อง ‘ตายแน่ๆ ยัยแพรวันนี้ท่านประธานจะเข้ามาพร้อมกับคุณธีรพัฒน์เจ้านายคนใหม่ของเธอด้วย’ แพรวาต่อว่าตัวเองในใจ ขณะที่ขาเล็กๆ ก็รีบก้าวเหมือนกับวิ่งเพื่อไปถึงบริษัทให้เร็วที่สุด

 

            ธีรพัฒน์แต่งตัวดูภูมิฐานสง่างามสมกับตำแหน่งที่เขาจะได้รับ แม้วันนี้จะเป็นการมาที่ไม่เป็นทางการนักก็ตาม 

ชายหนุ่มเดินทางมาพร้อมกับมารดาและเพื่อนสนิทของเขาเมื่อขึ้นมาถึงหน้าห้องทำงานซึ่งเป็นชั้นของผู้บริหารระดับสูงทั้งชั้น สายตาคมเข้มกำลังกวาดมองหาร่างเล็กของหญิงสาวที่จะมาเป็นเลขาของเขาอย่างนึกจับผิด

                ตอนนี้โต๊ะของเธอยังคงว่างเปล่านั่นแสดงว่าเธอยังไม่มา ความรู้สึกผิดหวังเริ่มปรากฏขึ้นในใจทันที เพราะดูเหมือนว่าหญิงสาวจะมาทำงานสายจนเป็นความเคยชินหรือเปล่าเขายกข้อมือขึ้นมาเพื่อดูนาฬิกาขณะที่กำลังเดินผ่านโต๊ะของเธอเข้ามาภายในห้องซึ่งนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือแข็งแกร่งบ่งบอกว่าเลยเวลาเริ่มงานมาสิบนาทีแล้ว ‘เมื่อคืนคงหนักสิท่าถึงได้ลุกมาทำงานไม่ไหว’ ธีรพัฒน์คิดในใจอย่างหัวเสียเขาเกลียดคนที่ไม่ตรงต่อเวลา ไม่มีระเบียบวินัย และไม่มีความรับผิดชอบต่อหน้าที่ของตัวเองเป็นที่สุด

                มีอะไรหรือเปล่าธีร์แม่เห็นลูกมองนาฬิกาอยู่นานแล้วคุณหญิงเพ็ญพักตร์เอ่ยถามเมื่อเห็นลูกชายมีท่าทางแปลกๆ

                ผมกำลังรอดูว่าเลขาคนดีของคุณแม่จะมาทำงานกี่โมงเพราะนี่ก็เลยเวลางานมาสิบนาทีแล้วเมื่อได้ฟังคำตอบจากลูกชายคุณหญิงเพ็ญพักตร์ก็หันไปยิ้มให้กับทินกรที่ยืนอยู่ข้างหลังเหมือนเป็นการถามว่าได้ติดต่อเลขาของนางบ้างหรือเปล่า

                เมื่อสักครู่ผมโทรไปเห็นว่าออกมาแล้วครับคุณป้าคงใกล้ถึงแล้วทินกรตอบผู้ที่เป็นทั้งป้าแท้ๆและเจ้านายที่เคารพ

                ดูเหมือนนายจะสนิทกับเธอจังนะธีรพัฒน์เริ่มรู้สึกหงุดหงิด อดที่จะเหน็บแนมเพื่อนรักไม่ได้

                ก็คุณแพรเธอเป็นเลขาของแม่นายมาตั้งหลายปีเราทำงานร่วมกันมาตลอด ก็ต้องรู้ความเป็นไปของอีกฝ่ายเป็นเรื่องธรรมดาทินกรย้อนกลับตรงๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนี่นาปกติเขาก็โทรหาแพรวาเป็นประจำอยู่แล้ว หากมาถึงที่ทำงานแล้วไม่เจอเธอ

                เอาเถอะ หนูแพรคงติดธุระส่วนตัวก็เลยมาสายนิดหน่อยน่ะนี่ตากร ป้ารบกวนบอกให้ใครช่วยจัดโต๊ะทำงานมาไว้ในห้องนี้สักชุดนะป้าจะให้ตาธีร์นั่งทำงานในห้องนี้กับป้าไปก่อนคุณหญิงเพ็ญพักตร์เอ่ยตัดบทเพราะไม่อยากให้ลูกชายตัวเองจ้องจับผิดเลขาของนางกับหลานชายมากนัก

                ฮึธุระส่วนตัวหรือว่ามั่วจนลุกไม่ขึ้นกันแน่ธีรพัฒน์เปรยออกมาเบาๆอย่างไม่สบอารมณ์ พร้อมกับเสมองไปทางหน้าต่างที่เป็นกระจกบานใหญ่มองเห็นวิวทิวทัศน์ทั่วกรุงเทพฯ ได้กว้างไกล

                ว่าไงนะธีร์เมื่อกี้แม่ได้ยินไม่ถนัดคนเป็นแม่หันมาถามบุตรชายที่บ่นอะไรงึมงำไม่ได้ยิน

                ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะตอบคำถามของมารดาประตูห้องทำงานที่ถูกเคาะเบาๆ เป็นมารยาทและถูกเปิดออกพร้อมกับร่างเล็กที่วิ่งเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าแม่ของเขาเสียก่อน

                สวัสดีค่ะท่านประธานขอโทษด้วยนะคะที่แพรมาสาย พอดีเกิดเหตุสุดวิสัยนิดหน่อยน่ะค่ะ

แพรวารีบขอโทษผู้เป็นเจ้านายเธอเห็นท่านส่ายหน้าน้อยๆ ยิ้มให้อย่างเอ็นดู เป็นเชิงว่าไม่เป็นไรส่วนอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ท่านประธานของเธอนี่สิมีสีหน้าท่าทางบ่งบอกว่าไม่สบอารมณ์ตั้งแต่เห็นเธอเข้ามาแล้ว

                ผมคิดว่าเลขาที่ดีควรจะมาก่อนเจ้านายนะน้ำเสียงเข้มบอกออกไปหวังจะตำหนิให้คนมาสายได้สำนึกผิดแต่เปล่าเลยนอกจากเธอจะไม่รู้สึกอะไรแล้วยังทำหน้าสดใสเหมือนไม่ได้ทำอะไรผิดอีกด้วยแถมยังกล้าเถียงเขาต่อหน้ามารดาอีกว่า

                ก็ดิฉันแจ้งให้ทราบแล้วยังไงคะว่าไม่ได้ตั้งใจมันเป็นเหตุสุดวิสัย แล้วที่ผ่านมาดิฉันก็มาทำงานก่อนเจ้านายเสมอถ้าคุณไม่เชื่อก็ลองถามท่านประธานดูสิคะแพรวาท้าทายเจ้านายคนใหม่ด้วยความมั่นใจเพราะที่ผ่านมาเธอก็ปฏิบัติตัวอยู่ในกฎระเบียบมาตลอดอยู่แล้ว

                เอาน่าธีร์ ไหนๆหนูแพรก็มาแล้ว อย่าอะไรนักเลย อีกอย่างตั้งแต่หนูแพรทำงานกับแม่มาก็เพิ่งสายวันนี้เป็นวันแรกด้วยซ้ำ ไม่เห็นต้องตำหนิติเตือนขนาดนั้นเลยคุณหญิงเพ็ญพักตร์ห้ามทัพไว้ได้ทัน ก่อนที่ลูกชายปากจัดจะออกฤทธิ์มากไปกว่านี้

                ก็เพราะคุณแม่ให้ท้ายซะแบบนี้ต่อไปผมจะปกครองยังไงธีรพัฒน์ยังคงฮึดฮัดไม่เลิกเดินกระฟัดกระเฟียดไปนั่งที่โซฟารับแขกภายในห้องเพื่อรอโต๊ะทำงานชุดใหม่ที่สั่งให้จัดขึ้นมา

หนูแพรเตรียมเอกสารสำคัญเกี่ยวกับบริษัทเอามาให้ฉันทีนะคุณหญิงเพ็ญพักตร์ไม่สนใจท่าทางของลูกชาย

ค่ะแพรวารับคำแล้วออกไปเตรียมเอกสารตามที่เจ้านายสั่งทันทีไม่วายจะหันไปส่งค้อนวงใหญ่ให้เจ้านายคนใหม่ที่จ้องหน้าเธอราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเสียให้ได้ทำอย่างกับเธอทำอะไรผิดนักหนา

หลังจากเลขาคนสวยออกไปเตรียมเอกสารตามคำสั่งอยู่นั้นโต๊ะทำงานและเก้าอี้ชุดใหม่ก็ถูกลำเลียงจัดเข้ามาไว้ในห้องใหญ่อย่างเป็นระเบียบ แพรวาหายไปเพียงไม่นานก็กลับเข้ามาพร้อมกับเอกสารที่ต้องการ

เอาวางไว้ที่โต๊ะทำงานชุดใหม่นั่นแหละจ้ะหนูแพรคุณหญิงเพ็ญพักตร์บอกหญิงสาวที่นำเอกสารตามต้องการเข้ามาให้ ก่อนจะหันไปบอกคนที่ยังนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ที่โซฟา

นี่คือเอกสารสำคัญของบริษัทที่ลูกต้องเรียนรู้มันเป็นส่วนหนึ่งที่ลูกต้องทำความเข้าใจเพื่อการทำงานที่ราบรื่นถ้าอ่านแล้วมีข้อสงสัยอะไรก็ถามตากรได้ เขาเป็นผู้จัดการที่ทำงานต่อจากแม่กรจะบอกลูกทุกเรื่องที่ลูกอยากรู้ประมุขใหญ่บอกลูกชายเสียงนุ่ม

ธีรพัฒน์ลุกขึ้นจากโซฟาเดินมายังโต๊ะทำงานตัวใหม่หยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาเปิดดูคร่าวๆ แล้วก็วางกลับไปตามเดิม

ผมรอให้เลขาของผมมาอ่านและอธิบายให้ฟังดีกว่าครับเขาหันมาบอกมารดา และมองเลยไปยังเลขาที่เขาพูดถึงด้วยแววตาท้าทาย

เลขาของธีร์ ?”คุณหญิงเพ็ญพักตร์ทวนคำบุตรชายอย่างนึกสงสัย

ก็หนูแพรคนเก่งของคุณแม่ไงครับ

ธีรพัฒน์หันไปมองหน้าหญิงสาวด้วยรอยยิ้มเหยียดหยันก่อนจะออกปากขอมารดาในสิ่งที่เขาต้องการ

ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปคุณแม่ต้องส่งมอบเลขาของคุณแม่ให้มาเป็นเลขาของผมอย่างเต็มตัวได้แล้วนะครับ

น้ำเสียงนั้นหนักแน่นชัดเจนบ่งบอกว่าเขาต้องการอย่างนั้นจริงๆ คนเป็นแม่แม้จะหนักใจกับความใจร้อนของบุตรชายแต่ก็ไม่ได้คัดค้านอะไรเพราะยังไงนางก็ต้องมอบหมายทุกอย่างให้ลูกชายอยู่ดีจะวันนี้หรือพรุ่งนี้ก็เหมือนกัน คุณหญิงเพ็ญพักตร์ถอนหายใจเบาๆก่อนจะหันไปบอกเลขาสาว

งั้น หนูแพร ตั้งแต่วันนี้ไปหนูดูแลลูกชายของฉันให้เหมือนกับที่ดูแลฉันไปเลยก็แล้วกัน เพราะสัปดาห์หน้าหลังจากผ่านการประชุมแต่งตั้งแล้วหน้าที่ประธานบริษัทจะเป็นของลูกชายฉันอย่างเต็มตัวคุณหญิงเพ็ญพักตร์อธิบายให้เลขาคนสวยของนางได้ฟังพร้อมกับส่งมอบหน้าที่ให้กับลูกชายไปเลย

ค่ะ ท่านประธานหญิงสาวรับคำ แต่ยังไม่ทันจะก้าวเดินออกไปจากห้องก็เจอเสียงของใครบางคนขัดไว้ซะก่อน

เดี๋ยวเอากาแฟมาให้ฉันด้วย กาแฟดำเท่านั้นนะเขาบอกขณะเอื้อมมือไปหยิบเอกสารที่คิดว่าน่าสนใจขึ้นมาดู

ค่ะเดี๋ยวดิฉันจะบอกให้แม่บ้านนำกาแฟเข้ามาให้นะคะแพรวาตอบแล้วกำลังจะหันหลังเดินออกไป

เธอเป็นเลขาของฉันไม่ใช่เหรอหรือว่าชงกาแฟแค่นี้ทำไม่ได้ธีรพัฒน์เงยหน้าขึ้นมามองหญิงสาวอย่างยียวนฉันจะใช้งานเธอทุกอย่างจนเธอไม่มีเวลาว่างไปอ่อยเพื่อนฉันหรือผู้ชายคนไหนได้หรอกฉันจะฉีกหน้ากากผู้หญิงแสนดีใสซื่อของเธอออกมาเอง’ คนขี้หงุดหงิดคิดในใจอย่างหมายมั่น

งั้นดิฉันจะเป็นคนชงกาแฟเข้ามาให้เองค่ะเลขาคนสวยรับคำออกไปเพื่อตัดปัญหาคนเอาแต่ใจ

ดีต่อไปนี้หน้าที่ชงกาแฟมาให้ฉัน ถือเป็นหน้าที่ของเธอไปเลยก็แล้วกันเจ้านายคนใหม่ออกคำสั่งกับเลขาเสร็จก็ก้มหน้าอ่านเอกสารของตัวเองต่อไป

ที่นี่มีแม่บ้านประจำคอยดูแลเรื่องนี้อยู่แล้วทำไมธีร์ต้องไปใช้หนูแพรเธอด้วย หนูแพรมีหน้าที่ดูแลเอกสารงานของแม่ที่ได้รับมอบหมายก็เยอะพออยู่แล้วคนเป็นแม่สงสัยจึงเอ่ยถามเพราะดูเหมือนลูกชายจะใช้งานเลขาเกินหน้าที่

เธอเป็นเลขาผมผมจะใช้ให้เธอทำอะไรก็ได้ไม่ใช่หรือครับ แค่เพิ่มหน้าที่ชงกาแฟ ดูแลผมนิดๆ หน่อยๆคงไม่ถึงกับเสียงานหรอกมั้งครับคุณแม่คนเอาแต่ใจตอบมารดากลับไปเสียงเรียบเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาแต่ดูยียวนกวนประสาทยิ่งนัก

คุณหญิงเพ็ญพักตร์ส่ายหน้าอย่างระอาในตัวบุตรชายที่ไม่รู้จะอะไรกับเลขานักหนา แต่ก็ต้องปล่อยเลยตามเลยไปก็ในเมื่อนางมอบหมายหน้าที่ไปหมดแล้วนี่ จะทำอะไรได้

ไม่นานหญิงสาวก็กลับเข้ามาพร้อมถ้วยกาแฟหอมกรุ่นและแม่บ้านประจำชั้นผู้บริหารก็ตามเข้ามาพร้อมถ้วยน้ำชาสำหรับคุณหญิงเพ็ญพักตร์ด้วยเหมือนกันซึ่งเป็นหน้าที่ประจำอยู่แล้ว เมื่อเวลาท่านประธานมาแม่บ้านประจำจะต้องนำน้ำชาและน้ำดื่มเข้ามาเสิร์ฟแต่ตอนนี้ท่านประธานคนใหม่กลับมอบหมายหน้าที่นี้ให้เธอไปเสียแล้ว

 

หลังจากนั้นทุกคนต่างก็แยกย้ายกันไปทำงานของตัวเองจนกระทั่งถึงเวลาพักเที่ยง

ทินกรเข้ามาชวนท่านประธานทั้งสองออกไปทานอาหารกลางวันด้วยกันแต่ก็ไม่ลืมแวะทักทายเลขาหน้าหวาน ที่เขาแสนคิดถึงและห่วงหาอยู่ตลอดเวลาด้วย

คุณแพร พักเที่ยงแล้วเราไปทานข้าวด้วยกันไหมครับ ผมกำลังจะมาชวนคุณป้ากับนายธีร์พอดีหากทินกรมีเวลาเขาจะแวะมาชวนเธอไปทานข้าวด้วยกันเสมอๆแต่ก็ได้รับการปฏิเสธอยู่เป็นประจำ ซึ่งครั้งนี้ก็เช่นกัน

ขอบคุณค่ะคุณกรแต่แพรทานที่โรงอาหารของบริษัทดีกว่า จะได้รีบกลับขึ้นมาทำงานด้วยหญิงสาวขอบคุณในความห่วงใยที่อีกฝ่ายมอบให้เสมอ ต่างจากคนในห้อง ที่วันๆ เอาแต่ทำหน้ายักษ์ใส่เธอตั้งแต่เจอกันครั้งแรกก็พูดจาอย่างกับคนเกลียดกันมาทั้งชาติ ทั้งๆที่ยังไม่เคยรู้จักกันเลยด้วยซ้ำ

ขณะที่ทินกรกำลังพูดคุยกับหญิงสาวอยู่นั้นเป็นเวลาเดียวกันที่ธีรพัฒน์พร้อมด้วยคุณหญิงเพ็ญพักตร์ออกมาจากห้องเพื่อไปรับประทานอาหารกลางวันธีรพัฒน์จึงได้ยินคำเชิญชวนนั่นพอดี ทำให้รู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ‘ห่างกันสักวันจะตายเลยหรือไงนะ’ คนเป็นเจ้านายคิดอย่างนึกหมั่นไส้ ก่อนจะหันไปสั่งงานเลขาสาว

ไม่ไปก็ดีแล้วฉันเตรียมงานไว้ให้เธอทำอยู่บนโต๊ะในห้องทานข้าวเสร็จแล้วก็รีบเอาไปจัดการให้ด้วยล่ะช่วงบ่ายค่อยเอาเข้ามาให้ฉันตรวจดูอีกทีธีรพัฒน์บอกหญิงสาวด้วยน้ำเสียงเป็นการเป็นงาน

โหอะไรจะด่วนปานนั้นครับไอ้ท่านประธาน จะไม่ให้พักผ่อนกันบ้างหรือไงทินกรที่ยืนฟังอยู่ เอ่ยประชดประชันด้วยความหมั่นไส้

ฉันจะสั่งงานเลขาของฉันแล้วแกมาเกี่ยวอะไรด้วยวะไอ้กรธีรพัฒน์ย้อนกลับไปอย่างยียวนแล้วหันไปมองหน้าหญิงสาวด้วยสายตาจับจ้องอย่างคนรู้ทันและจับผิด

ค่ะเดี๋ยวดิฉันจะรีบขึ้นมาจัดการให้ค่ะแพรวารับคำแล้วเลี่ยงออกไปเพื่อจัดการธุระของตัวเอง

  

ณโรงอาหารของตึก T-Group พนักงานหลายร้อยคนกำลังทยอยกันลงมาเพื่อรับประทานอาหารกลางวันรวมถึงแพรวาด้วย 

เธอก็เป็นพนักงานคนหนึ่งที่มาฝากท้องกับที่นี่เกือบทุกวันแม้จะไม่ค่อยมีใครอยากนั่งร่วมโต๊ะกับเธอ แต่เธอก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะถือว่า ต่างคนก็ต่างความคิดต่างจิตต่างใจกันไปใครจะคิดยังไงเธอก็ไม่อาจห้ามได้ ขอเพียงมีงานทำ มีข้าวกินมีที่ซุกหัวนอนก็พอใจแล้ว

การทำงานในตำแหน่งเลขาท่านประธานของที่นี่ทำให้เธอมีเพื่อนน้อยลงเธอจะรู้จักและพูดคุยกับพนักงานแค่บางคนเท่านั้น ไม่ใช่เพราะเธอหยิ่ง แต่เพราะทุกคนล้วนมองว่าเธอเข้ามาทำงานที่นี่ด้วยการใช้เส้นสายของแม่เพื่อนซึ่งเป็นเพื่อนสนิทกับท่านประธานและหลายคนก็มองว่าเธอเป็นผู้หญิงอย่างว่าที่คอยจับแต่ผู้ชายรวยๆโดยเฉพาะคนที่กำลังเป็นข่าวกับเธอครึกโครมอยู่ตอนนี้ก็คือทินกร ทนายความหน้าหยกขวัญใจสาวๆ ทั่วทั้งบริษัท และยังเป็นหลานของท่านประธานอีกด้วย จะมีก็แต่ ริสาเพื่อนร่วมงานของเธอที่ทำอยู่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ มักจะแวะเวียนมานั่งทานข้าวพูดคุยกับเธออยู่เป็นประจำ รวมถึง นิรุต เพื่อนสาวประเภทสองที่ตามริสามาด้วยอีกคน

นี่ ยัยแพรได้ข่าวว่าวันนี้ท่านประธานพาลูกชายสุดเลิฟสุดหล่อมาด้วยใช่ป่ะนิรุต หรือ นัตตี้ สาวประเภทสอง จีบปากจีบคอถามเพื่อนซี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ย่ะเมื่อเช้าฉันยังเห็นเขาเดินเข้าประตูมากับท่านประธานเลยนะเพื่อนสาวอีกคนรีบตอบหันไปพยักพเยิดให้กับคนถูกถามแพรวาจึงพยักหน้าให้กับเพื่อนสาวเป็นเชิงตอบว่าเขามาจริงๆ

ว๊ายตายแล้ว นี่ฉันมัวไปอยู่ไหนเนี่ย ถึงไม่เห็นก็นั่งอยู่หน้าประตูด้วยกันแท้ๆ ฮึ ยัยริสา ฉันพลาดตอนไหนยะสาวเทียมหันมากระฟัดกระเฟียดใส่คนที่นั่งร่วมโต๊ะประชาสัมพันธ์ด้วยกันอย่างนึกเสียดาย

อ้าวก็หล่อนมัวไปแต่งสวยอยู่ในห้องน้ำโน่นงะ จะไปทันเห็นไหมล่ะริสาตอบประชดประชันด้วยความหมั่นไส้

ว๊าเสียดายจัง ว่าแต่... หล่อป่ะแกนัตตี้หันมาถามต่ออีก

หล่อมาก... สูง ขาว สมาร์ทแมน แอนด์แฮนซัม อย่างกับเทพบุตรหลุดออกมาจากในนิยายยังไงยังงั้นเลยล่ะแกคนบรรยายทำท่าเคลิ้มฝัน จนอีกฝ่ายแทบคลั่งที่ไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง

นี่ จริงเหรอยัยแพรสาวเทียมหันมาขอความเห็นจากคนใกล้ชิด

ก็... คงงั้นมั้งแพรวาหันมายิ้มแห้งๆ ให้เพื่อนใครเลยจะรู้ว่าภายใต้ความหล่อปานเทพบุตรนั้น เขาร้ายกาจขนาดไหนซึ่งเธอเองก็ได้แต่หนักใจ ว่าจะทำงานกับเขารอดหรือเปล่า เฮ้อ...

อ้าว เป็นไรยัยแพรทำไมถอนหายใจแบบนั้นล่ะเพื่อนสาวแท้เอ่ยถามเมื่อเห็นคนตรงหน้ามีท่าทางแปลกๆ

นั่นสิ เจ้านายคนใหม่ทั้งหล่อ แมน แฮนซัม ขนาดนี้ เธอน่าจะมีความสุขนะนัตตี้อดที่จะอิจฉาเพื่อนสาวไม่ได้

หน้าตาดี แพรไม่เถียงหรอกแต่นิสัยนี่สิ... ทั้งใจร้อน ขี้หงุดหงิด เอาแต่ใจหน้าดูเลยหละตั้งแต่เช้าก็ทำหน้าบอกบุญไม่รับ พอเห็นหน้าแพรก็จ้องอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อเสียให้ได้ไม่รู้แพรไปทำอะไรให้เขาโกรธตั้งแต่เมื่อไรแพรวาระบายความอัดอั้นในใจให้เพื่อนฟัง

เพราะหล่อนสวยบาดใจเขาหรือเปล่า...เขาถึงอยากจะกินน่ะนัตตี้แซวยิ้มๆ เห็นเพื่อนสาวทำหน้าอย่างกับกินยาขมแบบนั้นก็อดจะหยอกล้อเพื่อนสาวไม่ได้

ก็อย่างนี้แหละน่า...พวกคุณหนูไฮโซ แถมยังเป็นลูกคนเดียวอีก คงถูกตามใจเอาอกเอาใจจนเคยชินละมั้งสาวแท้อีกคนออกความเห็น

แพรรู้สึกว่าเขามีอคติอะไรบางอย่างกับแพรก็ไม่รู้สิแพรวาถอนหายใจบางๆ กับสิ่งที่ไม่เข้าใจ

สรุป คือเขาไม่ชอบหน้าแกว่างั้นเถอะสาวเทียมสรุปเหมารวมส่งผลให้คนนั่งหน้าแห้ง พยักหน้าเจือนๆ ยอมรับชะตากรรม

ไม่หรอกมั้ง วันนี้เขาอาจจะกำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่ก็ได้พอเห็นหน้าแพรก็เลยขอระบายหน่อยริสาปลอบใจเพื่อนคิดว่าคงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงคนเพิ่งมาทำงานร่วมกันวันแรกก็อาจจะมีอะไรไม่เข้าใจกันบ้างเป็นธรรมดา

                “งั้นแพรขอตัวไปทำงานก่อนนะ เขาสั่งงานทิ้งไว้ให้บอกว่าบ่ายนี้จะเข้ามาตรวจด้วย แพรกลัวทำงานให้เขาไม่ทัน เดี๋ยวจะโดนวีนใส่อีกแพรวาตัดบท ร่ำลาเพื่อนแล้วรีบกลับไปทำงานของตัวเองตามที่คนเอาแต่ใจสั่งไว้ 

 

หลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จแพรวาก็กลับขึ้นมาทำงานที่ได้รับมอบหมายจากเจ้านายคนใหม่จนเรียบร้อยแล้วนำกลับไปวางไว้ที่โต๊ะของคนสั่งตามเดิม จากนั้นก็มานั่งทำงานของตัวเองต่อไป

ไม่นานธีรพัฒน์และทินกรก็กลับเข้ามาโดยคุณหญิงเพ็ญพักตร์ไม่ได้กลับมาด้วย เนื่องจากนางมีนัดกับเพื่อนต่อจึงให้ธีรพัฒน์กลับมากับทินกรเมื่อมาถึงหน้าห้องก็เห็นเลขาคนสวยนั่งทำงานอย่างขะมักเขม้นอยู่ก่อนแล้ว

นี่ครับคุณแพรผมซื้อขนมเค้กมาฝากทินกรส่งถุงขนมเค้กส้มยี่ห้อดังแสนอร่อยให้กับหญิงสาวเขารู้ว่าแพรวาชอบกินเค้กส้มร้านนี้มากก็เลยซื้อมาฝาก

ขอบคุณค่ะแพรวาลุกขึ้นรับถุงขนมแล้วกล่าวขอบคุณจากใจ

แกจะหิ้วมาทำไมให้เมื่อยวะไอ้กรเขาอยากกินเขาก็ไปซื้อเองแหละคนขี้หงุดหงิดส่งเสียงกระแทกกระทั้นแล้วเดินเข้าห้องทำงานไปหน้าตาเฉย

นายธีร์คงพูดเล่นน่ะครับคุณแพรไม่ต้องคิดมาก ผมตั้งใจซื้อมาฝากจริงๆทินกรปลอบหญิงสาวที่ตอนนี้มีสีหน้าไม่สู้ดีนัก

นี่ไอ้กร แกไม่มีงานทำหรือไง ถึงได้มายืนหน้าหม้ออยู่ตรงนี้น่ะคนในห้องเปิดประตูออกมาต่อว่าเพื่อนอย่างไม่พอใจ อดที่จะเหลือบมองหญิงสาวตัวต้นเหตุไม่ได้นี่ก็ยืนยิ้มให้เขาเชยชมอยู่ได้ คิดจะอู้งานล่ะสิ

แกจะอะไรนักหนาวะธีร์คนเขามีมนุษย์สัมพันธ์จะยืนคุยกันบ้างไม่ได้หรือไง แกนี่วัยทองเปล่าวะ นิดๆ หน่อยๆก็หงุดหงิดอารมณ์เสียทินกรย้อนเพื่อนด้วยความหมั่นไส้แต่ก็ทำให้หญิงสาวคนเดียวตรงนี้อมยิ้มกลั้นหัวเราะจนท้องแข็งที่ทินกรต่อว่าคนขี้วีนว่าวัยทอง เธอคิดว่าอาการของเขาก็เหมือนกับคนวัยทองจริงๆนั่นแหละ

ยิ้มอะไรแม่คุณงานที่สั่งน่ะเสร็จหรือยังคนถูกหาว่าวัยทองหันไปพาลใส่คนตัวเล็กที่ยืนกลั้นยิ้มอยู่ตรงหน้าอย่างนึกโมโห

เสร็จแล้วค่ะ แพร เอ้ยดิฉันนำไปวางไว้ที่โต๊ะให้แล้วค่ะแพรวาตอบตะกุกตะกัก เพราะยังไม่ชินกับคำเรียกขานสรรพนามของตัวเอง

อือ... ดีเดี๋ยวเอากาแฟเข้ามาให้ฉันด้วย และฉันมีงานให้เธอทำอีก ส่วนแก... ไอ้กรกลับไปทำงานของแกได้แล้วไป ฉันไม่อยากเห็นหน้าแกคนเอาแต่ใจพูดเสร็จก็หันหลังกลับเข้าห้องไปหน้าตาเฉย

อ้าว ไอ้นี่ เดี๋ยวตอนเย็นก็ปล่อยให้เดินกลับบ้านซะหรอกทินกรส่งค้อนให้เพื่อนวัยทองด้วยความไม่พอใจ ปากจัดเป็นผู้หญิงไปได้ไม่รู้จะไล่อะไรนักหนา เมื่อก่อนเขาจะมายืนคุยกับแพรวาวันละกี่รอบก็ได้ ไม่เห็นคุณป้าจะว่าอะไรนี่แค่ซื้อขนมมาให้นิดๆ หน่อยๆ ไอ้ท่านประธานคนใหม่บ้าอำนาจก็บ่นก็ไล่ ไม่รู้ไปกินรังแตนที่ไหนมา

งั้นผมขอตัวไปทำงานก่อนนะครับคุณแพรคนถูกไล่กล่าวลาหญิงสาว แล้วเดินจากไปด้วยรอยยิ้มที่เป็นสุข

 

ก๊อก ก๊อกก๊อก คนหน้าห้องเคาะประตูเพื่อเป็นการขออนุญาต เมื่อได้ยินคำตอบรับจากคนข้างในหญิงสาวจึงเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับถ้วยกาแฟ และไม่ลืมที่จะหยิบสมุดจดงานเล่มเล็กของเธอเข้ามาด้วย 

แพรวานำกาแฟเข้าไปวางตรงหน้าชายหนุ่มซึ่งตอนนี้เขาได้มานั่งทำงานที่โต๊ะประจำตำแหน่งอย่างแท้จริงเรียบร้อยแล้ว เมื่อวางแก้วกาแฟเสร็จเธอจึงออกมายืนอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มในมุมเยื้องๆเพื่อรอรับคำสั่ง

ทำไมไม่นั่งฉันไม่ชอบให้ใครมายืนค้ำหัวเสียงเข้มดุดังขึ้นบ่งบอกถึงความไม่พอใจ

ไม่มีมารยาทเขาเปรยออกมาเบาๆ แต่ก็ตั้งใจให้หญิงสาวได้ยิน

ขอโทษค่ะ

แพรวาพูดออกมาเบาๆพร้อมกับเลื่อนเก้าอี้มานั่งลงในระยะที่ห่างพอสมควรตามมารยาทเพื่อรอรับคำสั่งเงียบๆแต่ก็นึกโกรธเคืองชายหนุ่มอยู่ในใจ ไม่เคยมีใครมาว่าเธอแบบนี้สักครั้งตั้งแต่เธอโตมาจนป่านนี้ แม้เธอจะเป็นเด็กกำพร้าไม่มีพ่อแม่คอยสั่งสอนก็ตามแต่เธอก็ยังมีครูบาอาจารย์ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าคอยอบรมสั่งสอนมารยาทให้และเธอก็จดจำได้ดีตลอดมา แต่มาวันนี้ผู้ชายตรงหน้ากลับหาว่าเธอไม่มีมารยาท ‘ชิดีแต่ว่าคนอื่น ทีตัวเองล่ะ ทั้งงี่เง่าเอาแต่ใจ บ้าอำนาจ ปากจัด ขี้โมโห

กำลังด่าฉันในใจอยู่หรือเปล่า...แพรวาธีรพัฒน์พูดอย่างรู้ทันแต่ก็ยังก้มหน้าอ่านเอกสารในมือนิ่ง แพรวาสะดุ้งเล็กน้อย รีบยกมือขึ้นปิดปากเหมือนกับว่าตัวเองได้พูดต่อว่าเขาออกไปจริงๆ

ฉันอยากได้รายชื่อกรุ๊ปทัวร์ที่เป็นลูกค้าประจำของโรงแรมเราทุกสาขาที่นี่ด่วนและเอกสารผลประกอบการโดยรวมของโรงแรมทุกสาขาย้อนหลัง 5 ปี เอามาให้ด้วยคนเป็นเจ้านายบอกเสียงเข้มจ้องมองหญิงสาวที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดคำสั่งของเขาลงสมุดในมือ

ใบหน้านวลของเธอหวานล้ำ ผิวขาวเนียนใสพวงแก้มอมชมพูระเรื่อน่าสัมผัส เรียวปากจิ้มลิ้มอวบอิ่มนั้นกำลังเม้มเข้าหากันอย่างน่ารักเธอทำให้เขาเคลิบเคลิ้มจนอยากสัมผัสขนาดนี้เชียวหรือแพรวา ไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆเห็นผู้หญิงสวยมาก็มาก แต่เขาก็ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน

ค่ะ มีอะไรอีกไหมคะแพรวาเงยหน้าขึ้นถามหลังจากเห็นเขาจ้องหน้าเธอ แล้วเงียบไป

เอ่อ อะเอาแค่นี้ก่อนละกันคนเคลิบเคลิ้มตื่นจากภวังค์และคิดว่าตัวเองไปหลงมองผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไงเธอไม่มีอะไรคู่ควรให้เขาต้องมองเลยสักนิด

ค่ะ หญิงสาวรับคำ แล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อไปทำงานตามที่ได้รับมอบหมายจากเจ้านายคนใหม่

อ่อบ่ายนี้ฉันอยากกินเค้กส้ม เธอจะหาให้ฉันกินได้ไหมคนสั่งมีน้ำเสียงนิ่งเรียบไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ

อะ อะไรนะคะเธอแทบไม่เชื่อหูตัวเองว่าเจ้านายหน้ายักษ์ของเธออยากจะกินเค้กส้มขึ้นมาเสียดื้อๆ

หูหนวกหรือไงฉันบอกว่าอยากกินเค้ก และต้องเป็นเค้กส้มด้วยธีรพัฒน์กลั้นยิ้มจนปวดกรามกับอาการตกใจของหญิงสาวตรงหน้า

เอ่อ... ได้ค่ะรอสักครู่นะคะ

แพรวาคิดถึงเค้กที่ทินกรซื้อมาฝากสงสัยคงต้องเอามาให้เจ้านายเอาแต่ใจของเธอกินแทนซะแล้ว ‘ขอโทษนะคะคุณกร’ เธอกล่าวขอโทษคนซื้อมาฝากในใจ แล้วเดินออกไปจัดการตามที่เขาสั่งทันที

หญิงสาวจัดแจงหยิบขนมเค้กวางใส่จานอย่างสวยงามแล้วนำเข้าไปให้เจ้านายจอมเอาแต่ใจของเธอ ไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือผู้ชายในรูปที่เธอหลงใหลได้ปลื้มเขามานานเฮ้อ... คนเราดูแค่หน้าตาคงไม่ได้จริงๆสินะ แพรวาคิดอยากปลงๆ จากนั้นก็กลับออกมาทำงานตามที่เขาสั่งต่อไป

 

ผ่านไปไม่นานร่างเล็กของเลขาสาวก็ก้าวเข้ามาในห้องใหญ่อีกครั้งพร้อมกับแฟ้มงานที่เขาสั่ง 

แม้อากาศภายในห้องจะเย็นด้วยเครื่องปรับอากาศที่ดูเหมือนจะเย็นมากกว่าแต่ก่อนเพราะเจ้านายคนใหม่เคยชินกับอากาศในต่างประเทศที่เขาอยู่มานานดังนั้นเขาจึงปรับอุณหภูมิให้ลดลงไปกว่าปกติมาก

แต่แพรวากลับรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วร่างกายเมื่อมองดูคนที่กำลังก้มอ่านเอกสารที่ถืออยู่ในมืออย่างตั้งใจใบหน้าคมสันรับกับคิ้วหนาคมเข้มเป็นระเบียบ ไรหนวดเขียวๆ จางๆ คงเพิ่งโกนเมื่อเช้าเขาคงเป็นผู้ชายที่เจ้าสำอางไม่น้อยทีเดียว ‘เวลาทำงานเขาก็ดูจริงจังมากแต่ทำไมเขาถึงชอบกวนประสาทเธอนักก็ไม่รู้’ หญิงสาวแอบถอนหายใจบางๆ

แฟ้มรายชื่อกรุ๊ปทัวร์ได้แล้วค่ะหญิงสาวบอกเสียงเบา พลางวางแฟ้มสีดำลงบนโต๊ะเจ้านายอย่างเบามือเจ้าของโต๊ะตัวใหญ่เงยหน้าขึ้นมองสบตาเธอ ดวงตาสีเหล็กคู่นั้นฉายแววอ่อนโยนแค่เพียงแวบเดียวก็กลับเป็นเฉยชา

แล้วงานอีกชิ้นที่ฉันสั่งเมื่อไรได้น้ำเสียงเข้มของเขา แลดูหมางเมินจนเธอใจเสีย

แพร เอ้ยดิฉันกำลังเตรียมอยู่ค่ะย้อนหลังหลายปีดิฉันต้องเข้าไปค้นเพิ่มที่ห้องเก็บเอกสารค่ะพูดจบก็อยากตีตัวเองนัก ทำไมไม่ชินสรรพนามของตัวเองเสียทีนะ

แทนตัวเองอย่างที่เคยชินเถอะได้ยินแล้วมันน่ารำคาญเขาตวัดเสียงขุ่นเหมือนเด็กเจ้าอารมณ์ถูกขัดใจจริงๆ เขาอยากให้เธอแทนตัวเองด้วยชื่อเหมือนที่เธอเคยชินนั่นแหละฟังแล้วมันรื่นหูอย่างไรบอกไม่ถูก

ค่ะงั้นแพรขอตัวไปทำงานต่อนะคะหญิงสาวเอ่ยขอตัวเบาๆ ดูเหมือนเธอจะทำอะไรก็ไม่ถูกใจเขาไปซะหมด

เชิญเขาพูดออกมาลอยๆ อย่างไม่ใส่ใจ สายตาคมจับจ้องอยู่ที่เอกสารในมือนิ่งเหมือนกำลังอ่านอย่างตั้งใจ

หลังจากหญิงสาวออกไปจากห้องแล้ว ธีรพัฒน์เงยหน้าขึ้นจากเอกสารแล้วหมุนเก้าอี้ออกไปมองวิวทิวทัศน์ด้านนอกกระจกบานใหญ่อย่างสบายอารมณ์ปล่อยหัวใจและความคิดให้ล่องลอยไปตามที่ต้องการ จู่ๆใบหน้าสวยหวานล้ำของผู้หญิงที่เขาเกลียดชังก็ผุดขึ้นมาเธอทำเสน่ห์เล่ห์กลใส่ฉันหรือไงนะแพรวาทำไมใบหน้าของเธอถึงโผล่เข้ามาในความคิดของเขาได้นะ ธีรพัฒน์สะบัดศีรษะเหมือนเป็นการขับไล่ความคิดฟุ้งซ่านให้ออกไปแล้วหันกลับมาสนใจกับงานของตัวเองต่อ 


ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
 ^_^

สนใจนิยายเล่มนี้ในรูปแบบ E-Book สามารถดูเพิ่มเติมได้ที่

 

เสน่หาทาสซาตาน      เสน่หาทาสซาตาน

 

ทดลองอ่าน E-Book ฟรี!


หากสนใจสั่งซื้อในรูปแบบเล่ม สามารถติดต่อผู้แต่งได้โดยตรงทาง 

E-mail : oilza24@hotmail.com

โทร/ไลน์ : 094-4942566


        แสดง 3 - 3
วันที่โพสต์ :  20 พ.ค. 2557 13:27    วันที่อัพเดท :   4 มิ.ย. 2561 12:25    › จำนวนผู้เข้าชม 288071 คน
   › คะแนนโหวต 7257 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :