นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง เสน่หาทาสซาตาน (NC 18+)    by สุภาวดี
ชื่อตอน ตอนที่ 9 ความเปลี่ยนแปลง


9 

ความเปลี่ยนแปลง


            เดือนผ่านไป หลังจากคืนนั้นที่ธีรพัฒน์ให้คำมั่นสัญญากับตัวเองว่าเขาจะไม่ยุ่งวุ่นวายกับหญิงสาวที่บอกว่าเกลียดนักหนาอีก ซึ่งตลอด 1 เดือนที่ผ่านมาดูเหมือนเขาจะทำได้ดีมาโดยตลอด แม้ภายในใจจะรู้สึกไม่เป็นสุขนักเวลาที่เห็นทินกรเข้ามาวอแวหยอกล้อพูดคุยกับเลขาของเขาที่นั่งอยู่ในห้องนี้ด้วยแม้จะรู้สึกหงุดหงิดอารมณ์เสียอยู่บ่อยครั้งแต่เขาก็เลือกที่จะเก็บไว้และดูเหมือนว่าความอดทนของเขาจะลดน้อยลงทุกวัน

            หลังจากธีรพัฒน์เข้ารับตำแหน่งประธานบริหาร T-Group อย่างเป็นทางการแล้วเขาก็ยุ่งกับงานของตัวเองที่มีมากขึ้นเรื่อยๆ จนไม่มีเวลาคิดเรื่องส่วนตัวมากนักจะว่าเป็นความโชคดีของเขาหรือเปล่าที่ส่วนหนึ่งของงานที่เยอะแยะเหล่านี้เขาไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยอะไรมากเพราะมีเลขาทั้งเก่งและรอบคอบคอยช่วยเหลืออยู่ไม่ห่างแม้เธอจะทำตัวห่างเหินหมางเมินกับเขาไปบ้างแต่ถ้าเป็นเรื่องงานเธอจะยินดีอธิบายพูดคุยและตรวจสอบให้เขาเป็นอย่างดีซึ่งเขายอมรับกับตัวเองโดยไม่มีข้อแม้ว่าแพรวาเป็นคนทำงานเก่ง รวดเร็วและรอบคอบเหมือนที่มารดาของเขาได้เคยพูดไว้จริงๆแต่เรื่องพฤติกรรมเขาก็ยังเห็นว่าเธอเป็นผู้หญิงหิวเงิน เจ้ามารยาหลอกล่อหว่านเสน่ห์ให้ผู้ชายติดกับอยู่ตลอดเวลานั่นแหละ

            วันนี้ตอนบ่ายฉันมีนัดกับลูกค้าข้างนอกเธอต้องไปกับฉันธีรพัฒน์เดินมาหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะของหญิงสาวแล้วออกคำสั่งเสียงเข้มก่อนจะเดินออกไปจากห้องโดยไม่ฟังคำตอบรับหรือปฏิเสธใดๆจากคนเป็นเลขาทั้งสิ้น

            แพรวากำลังนั่งอ่านเอกสารในมืออย่างตั้งใจต้องสะดุ้งเพราะเสียงคำสั่งของเจ้านายที่ดังอยู่ใกล้ๆแต่เมื่อหันไปก็พบว่าเขาเดินออกไปจากห้องแล้ว

            ตลอดเวลาเดือนเศษๆที่ผ่านมาดูเหมือนเจ้านายของเธอจะไม่ยุ่งวุ่นวายกับเธอนอกเหนือไปจากเรื่องงานคราแรกเธอรู้สึกแปลกใจอยู่บ้างถึงการเปลี่ยนแปลงของเขาแต่เพราะงานที่มีมากขึ้นทำให้เธอเลิกที่จะสนใจและหันมาทำงานในหน้าที่ของตัวเองอย่างเต็มความสามารถถแทนหากเหงาหรือเบื่ออยากพักผ่อนเธอจะเลือกออกมานั่งดื่มกาแฟและพูดคุยกับริสาที่มานั่งประจำอยู่หน้าห้องแทนที่นั่งของเธอเมื่อก่อนนี้ตามคำสั่งของทินกรที่ต้องการให้มีคนคอยช่วยรับโทรศัพท์ติดต่อประสานงานจากภายนอกแล้วส่งต่อให้เธอเพื่อรายงานเจ้านายอีกทีส่วนเธอจะรับคำสั่งและประสานงานโดยตรงกับธีรพัฒน์แต่เพียงผู้เดียว

 

เป็นไงบ้างริสางานเยอะไปหรือเปล่าแพรวาเอ่ยทักริสาเมื่อออกมานั่งดื่มกาแฟที่โต๊ะของหญิงสาวหน้าห้อง

ไม่เลยจ้ะแพรตั้งแต่แพรถอดเฝือกออก ริสาแทบจะไม่มีอะไรทำเลยด้วยซ้ำริสาหันมาตอบเพื่อนรักเสียงใสจริงอยู่ที่ทินกรย้ายเธอขึ้นมาช่วยพิมพ์เอกสารงานต่างๆให้แพรวาระหว่างที่ยังใส่เฝือกอยู่แต่พอหญิงสาวตรงหน้าถอดเฝือกออกแล้วเธอก็แทบจะไม่มีอะไรทำเลย เพราะงานต่างๆแพรวาทำได้รวดเร็วและคล่องกว่าเธอมาก จนงานไม่เคยตกถึงเธอหากไม่จำเป็น

แพรก็กลัวริสาจะเหนื่อยเพราะงานตรงนี้มันค่อนข้างจุกจิกน่ะอะไรที่แพรพอทำได้แพรก็จะทำผ่านไปเลย

แหม่ พอทำได้อะไรล่ะแพรเล่นทำเองซะหมดแล้วริสาจะทำอะไรล่ะจ๊ะ ดูสิ ไม่มีอะไรให้ทำหนักๆเข้าจะโดนไล่ออกหรือเปล่าก็ไม่รู้คนว่างงานบ่นอุบจนได้รับรอยยิ้มบางๆจากคนที่มานั่งดื่มกาแฟตรงหน้า

ไม่หรอกจ้ะริสาช่วยงานแพรได้เยอะ ไหนจะเอกสารที่ต้องส่งออกไปยังแผนกอื่นๆ อีกไม่งั้นแพรตายแน่ๆ เลย ทั้งงานเจ้านาย ทั้งเอกสารที่ส่งไปภายนอก

แพรวาบอกผู้ช่วยของเธอให้คลายความกังวลก่อนจะเอียงหน้ามาหาเพื่อนสาวที่ดึงแขนเธอเข้าไปใกล้

โน่นเดินหน้าบึ้งมาโน่นแล้ว เจ้านายเอาแต่ใจของแพรน่ะริสาชี้มือกระชิบบอกคนข้างๆให้รู้ตัว

งั้นแพรเอาแก้วกาแฟไปเก็บก่อนนะว่าเสร็จก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากตรงนี้โดยไม่หันไปมองชายหนุ่มที่กำลังเดินมาทางเธอ

คุณแพรวาไปไหนเสียงเข้มติดจะบึ้งตึงถามหาหญิงสาวที่เขาเห็นเหมือนเธอนั่งอยู่ตรงนี้เมื่อครู่

เอาแก้วกาแฟไปเก็บค่ะริสาลุกขึ้นก้มหน้าตอบเจ้านายเสียงเบาเพราะเกรงกลัวต่อสายตาที่คมเข้มบึ้งตึงของเขา

อือถ้ามาแล้วบอกให้เข้ามาเร็วๆ ด้วย... มีงานด่วนคนเป็นเจ้านายยังคงออกคำสั่งอย่างเอาแต่ใจก่อนจะเปิดประตูห้องเข้าไปอย่างไม่สบอารมณ์นัก

อะไรของเขานะทำอย่างกับแพรเป็นนักโทษอย่างนั้นแหละ แค่ออกมานั่งดื่มกาแฟกับเพื่อนไม่เห็นต้องโกรธขนาดนั้นเลยนี่ริสาบ่นกับตัวเองเบาๆ ถึงแม้เธอจะมานั่งทำงานตรงนี้ได้เดือนกว่าๆแล้ว แต่ยังไงเธอก็ยังไม่ชินกับเจ้านายที่อารมณ์แปรปรวนแบบนี้สักทีไม่รู้แพรวาทนได้ยังไง ถ้าเป็นเธอคงเผ่นไปนานแล้ว

แพร รีบเข้าไปเลยคุณธีร์โมโหใหญ่แล้วบอกว่ามีงานด่วนด้วยคนไม่ชินกับเจ้านายเอาแต่ใจรีบละล่ำละลักบอกเพื่อนสาวให้รีบตามเจ้านายเข้าไปในห้อง

 

แพรวาเคาะประตูห้องสองสามทีเป็นมารยาทเพื่อบอกกับคนข้างในให้รู้ว่าเธอกำลังจะเข้าไป 

เมื่อเปิดประตูเข้ามาก็พบคนหน้าบึ้งนั่งก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างตั้งใจโดยไม่สนใจจะหันมามองเธอด้วยซ้ำและไหนบอกว่ามีงานด่วนแต่ทำไมไม่สนใจเธอซะอย่างนั้นหญิงสาวจึงตัดสินใจเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานของเขาแล้วเอ่ยถามเสียงเบา

คุณธีร์มีงานด่วนหรือคะ

เปล่า...ธีรพัฒน์ตอบเพียงสั้นๆ โดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองคนถามเลยสักนิดเขายังคงตั้งหน้าตั้งตากับเอกสารในมือต่อไป ทำให้คนที่ยืนฟังอยู่ถึงกับควันออกหู ‘นี่เขาโกหกริสาเพื่อให้เธอรีบเข้ามาในห้องทำไมกัน’ แพรวาบ่นในใจขณะเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเองหลังจากนั้นห้องทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ

               

                กลิ่นน้ำหอมราคาแพงโรยรินมาแต่ไกลเมื่อสาวสวยร่างอวบแสนเซ็กซี่เดินขึ้นมายังชั้นผู้บริหารด้วยท่วงท่าที่สง่างามดูเย้ายวนด้วยชุดเดรสเกาะอกสีดำสั้นเพียงคืบเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของริสา

                ฉันมาพบคุณธีร์คงไม่ต้องบอกนะว่าฉันเป็นใครเมธินีจีบปากจีบคอบอกหญิงสาวที่นั่งอยู่หน้าห้องทำงานของชายคนรัก

                เอ่อแต่ริสาต้องแจ้งคุณแพรก่อนนะคะ เธอจะได้บอกคุณธีร์ให้ว่าคุณเมนี่มาพบคนมีหน้าที่ต้อนรับบอกด้วยน้ำเสียงนอบน้อม แม้ภายในใจจะไม่ชอบหญิงสาวตรงหน้ามากนักก็ตามเพราะเธอรู้สึกไม่ถูกชะตากับสายตาที่จิกมองเธออย่างประเมินค่าแบบนั้น

                ไม่ต้องยุ่งยากหรอกเพราะยังไงธีร์ก็ให้ฉันเข้าไปพบอยู่แล้วว่าเสร็จร่างอวบเย้ายวนก็ผลักประตูห้องทำงานของชายคนรักเข้าไปทันทีโดยไม่ฟังเสียงคัดค้านใดๆ ของหญิงสาวหน้าห้องอีก

                ธีรพัฒน์เงยหน้าจากเอกสารในมือด้วยความไม่พอใจที่จู่ๆประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามาโดยไม่มีเสียงเคาะหรือการบอกกล่าวจากคนเป็นเลขาที่นั่งอยู่ภายในห้องซึ่งริสาต้องรายงานเธอก่อนจะให้ใครเข้ามาในห้องนี้อยู่แล้ว

                ชายหนุ่มเจ้าของห้องตวัดสายตามองริสาที่รีบตามเข้ามาหมายจะห้ามปรามคนใจร้อนให้รอก่อนแต่ก็ไม่ทันจึงทำได้เพียงยืนก้มหน้าก้มตายอมรับชะตากรรม

                อะ เอ่อริสาบอกให้เธอรอก่อนแล้วค่ะ แต่ไม่ทัน

                ไม่เป็นไรคุณออกไปทำงานของคุณเถอะ

                ธีรพัฒน์พยักพเยิดให้คนที่นั่งหน้าห้องออกไปประจำที่ของเธอก่อนจะเหลือบไปเห็นเลขาคนสวยที่ขยับตัวลุกขึ้นจากโต๊ะเตรียมจะออกไปจากห้องด้วยเหมือนกันเพราะเธอไม่อาจจะทนมองภาพบาดตาบาดใจระหว่างเจ้านายกับสาวคนรักได้

                ฉันยังไม่ได้บอกให้เธอไปแพรวาเสียงเข้มเอ่ยขัดเมื่อคนตัวเล็กทำท่าจะออกไปจากห้องอีกคนซึ่งการกระทำของคนทั้งสองหาได้รอดพ้นจากสายตาของคนจับผิดไปได้

                เมธินีมองสายตาของชายคนรักที่ใช้มองเลขาของเขาไม่เหมือนกับตอนที่มองเธอเลยสักนิด และไม่ใช่สายตาที่เจ้านายจะมองลูกน้องด้วย ‘ฮึอย่าให้ฉันรู้นะ ว่าเธอคิดจะแย่งธีร์ไปจากฉัน ฉันเอาเธอตายแน่ แพรวา’ เมธินีคิดในใจอย่างแค้นเคือง

                แพรจะไปเอาน้ำมาให้คุณเมนี่ค่ะหญิงสาวตอบ แล้วรีบผลักประตูออกไปทันที

                แหม่ไม่เห็นจะต้องเรื่องมากเลยค่ะธีร์ เมนี่กับธีร์ก็คนกันเองตอนอยู่ที่โน่นเมนี่จะเข้าออกห้องของธีร์ยังไงก็ได้ไม่เห็นต้องมีใครมาคอยรายงานเลยนี่คะคนไม่มีมารยาทลอยหน้าลอยตาพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติที่เคยทำเป็นประจำ

                แต่ไม่ใช่ที่นี่คุณต้องให้เกียรติผมบ้างจะมาจะไปจะเข้ามาพบผมก็ต้องเป็นไปตามขั้นตอน ยังไงผมก็ให้คุณเข้ามาพบอยู่แล้วแต่ขอให้ผมรู้ตัวสักนิดได้ไหมมันเป็นมารยาท

                คำพูดที่เหมือนเป็นการสั่งสอนของธีรพัฒน์ทำให้คนมาใหม่รู้สึกเสียหน้าอย่างมากแต่เธอก็เลือกที่จะทำเป็นไม่สนใจ

                ธีร์ขา... ก็เมนี่คิดถึงคุณนี่คะ

                เมธินีเดินตรงดิ่งเข้าไปหาผู้ชายในดวงใจทันทีพร้อมทั้งคล้องแขนที่คอของชายหนุ่มแล้วใช้ตักของเขาเป็นที่นั่งริมฝีปากสีแดงสดประทับลงที่แก้มสากอย่างตั้งใจจนเกิดเป็นรอยแดงได้รูปเรียวปากสวยของเธอ

                ฮื้อ!... ไม่เหมาะนะเมนี่ อย่าทำแบบนี้อีก

                ธีรพัฒน์เบี่ยงหน้าหลบริมฝีปากสวยของหญิงสาวเพื่อไม่ให้เธอจุมพิตที่ปากหนาของเขาได้

                ทำไมล่ะคะธีร์ก็เมนี่คิดถึงคุณนี่คะ ทีตอนนั้นเรายังทำได้เลยน่า... นะคะ

                สาวร่างอวบยังคงออดอ้อนพยายามบดเบียดทรวงอกอวบอิ่มเข้าแนบชิดอกแกร่งเพื่อตั้งใจจะยั่วยวนมือสวยไตร่วนเวียนอยู่ตรงสาบเสื้อของชายหนุ่มอย่างซุกซน

                อย่าเมนี่!... ไม่ใช่ที่นี่ชายหนุ่มทนรำคาญไม่ไหวจึงคว้าหมับที่มือเล็กแล้วปรามหญิงสาวด้วยสายตาดุกร้าว

                แพรวาเคาะประตูห้องก่อนจะผลักเข้ามาพร้อมกับน้ำส้มคั้นสำหรับแขกพิเศษของเจ้านายหญิงสาวยืนมองภาพตรงหน้าอย่างทรมานรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจจนยากจะทนนั่งทำงานอยู่ในห้องนี้ต่อไปได้หลังจากนำน้ำส้มไปวางที่โต๊ะรับแขกภายในห้องแล้วคนตัวเล็กหันไปสบตาผู้เป็นเจ้านายเพียงแวบเดียวก็ต้องเบือนหน้าหลบเพราะดูเหมือนเขาจะมองเธออยู่ก่อนแล้วด้วยสายตาที่เธออ่านไม่ออก

                เดี๋ยว! เธอจะไปไหนแพรวาผู้เป็นเจ้านายหันไปขัดคนตัวเล็กที่ทำท่าจะเดินออกไปจากห้องอีกครั้งแต่ยังไม่ทันที่คนถูกถามจะตอบอะไร คนถือตัวว่าเป็นแขกพิเศษก็พูดขึ้นมาเสียก่อน

                คุณแพรเธอไม่อยากเป็นก้างขวางคอเราสองคนไงคะธีร์ก็...ให้เธอออกไปเถอะค่ะ พอเมนี่หายคิดถึงคุณแล้วค่อยให้เธอเข้ามาทำงานนะคะ

                งานที่ฉันสั่งน่ะทำเสร็จหรือยังจะออกไปเดินเพ่นพ่านทำไมเสียงเข้มเอ่ยต่อว่าคนตัวเล็กอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นักโดยไม่สนใจคำคัดค้านของคนบนตัก

                ในเมื่อไม่มีทางหลบเลี่ยงได้แพรวาจึงกลับไปนั่งที่โต๊ะแล้วก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อไป โดยพยายามไม่มองไม่สนใจบุคคลร่วมห้องทั้งสองที่เป็นสาเหตุทำให้หัวใจดวงน้อยของเธอปวดหนึบอยู่ตอนนี้ ‘คนใจร้ายจะพลอดรักกันแล้วจะให้เธออยู่ดูทำไมก็ไม่รู้’ คนตัวเล็กบ่นอย่างหัวเสีย

                คุณกลับไปก่อนเมนี่ผมจะทำงานคนเจ้าอารมณ์หันมาบอกหญิงสาวที่นั่งอยู่บนตักแกร่งด้วยความรู้สึกหงุดหงิดพยายามเกาะมือของเธอออกจากลำคอ

                อะไรกันคะธีร์เมนี่เพิ่งมาเองนะคะ ให้เมนี่อยู่ทานข้าวเที่ยงด้วยก็ยังดี เมนี่คิดถึงคุณนะคะอย่าเพิ่งให้เมนี่ไปเลยนะคะ... นะคะคนช่างตื้อยังคงออดอ้อนพยายามซุกซบใบหน้ากับอกแกร่งของชายหนุ่มอย่างเอาใจ

                ผมมีนัดกับลูกค้าคงทานข้าวกับคุณไม่ได้หรอกธีรพัฒน์บอกเสียงเรียบ ปรายตามองหญิงสาวอีกคนในห้องที่นั่งก้มหน้าสนใจกับงานในมือโดยไม่หันมามองเขาทำให้คนอารมณ์ร้อนยิ่งรู้สึกหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ และยิ่งทวีความโมโหมากขึ้นไปอีกที่คนบนตักทำตัวงี่เง่า

                เดี๋ยวนี้คุณก็ไม่เคยไปหาเมนี่เลยโทรมาคุณก็ไม่รับ เมนี่ใจจะขาดอยู่แล้วนะคะ

                ผมมีงานต้องทำคุณก็รู้ว่าผมเพิ่งมารับตำแหน่งที่นี่ต่อจากคุณแม่ได้ไม่นานก็ต้องทำความเข้าใจกับงานมากหน่อยน้ำเสียงติดจะรำคาญของธีรพัฒน์ทำให้คนฟังนิ่งเงียบ

                งั้นก็ได้ค่ะแต่ธีร์ต้องสัญญานะคะ ว่าคุณจะไปหาเมนี่

                เมธินีเงยหน้าจากอกแกร่งส่งวาจาออดอ้อนยอมลงให้กับชายหนุ่มแล้วลุกขึ้นจากตักของเขาเพราะเธอรู้ดีว่าหากทำให้เขาไม่พอใจ เขาจะไม่ให้เธอได้ใกล้ชิดเขาอีก

                ครับธีรพัฒน์ตอบรับสั้นๆ เหมือนเป็นการตัดความรำคาญมากกว่า

                เมนี่ไปก่อนนะคะคุณแพรแล้วเมนี่จะมาเที่ยวใหม่ค่ะสาวร่างอวบหันไปกล่าวลาหญิงสาวอีกคนในห้องแล้วผลักประตูออกไปอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

                ค่ะแพรวายิ้มให้ แล้วก้มหน้าทำงานของเธอต่อไป

                ธีรพัฒน์ถอนหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อนเมื่อคนที่เขาเคยให้ความสนิทสนมเดินออกจากห้องไปแล้วทำไมเขาถึงไม่คิดพิศวาสเพื่อนสาวคนสนิทเหมือนดั่งแต่ก่อนก็ไม่รู้ทุกครั้งที่พบเจอหล่อนเขาแทบจะแทรกแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอดไปด้วยซ้ำธีรพัฒน์คิดในใจอย่างสับสนกับตัวเองก่อนจะหันไปมองคนตัวเล็กที่ดูเหมือนเธอจะสนใจกับงานมากเกินไปจนไม่สนใจจะเงยหน้าขึ้นมามองเขาเลยสักนิด

                หยิบกระดาษทิชชู่มาให้หน่อยชายหนุ่มสั่งคนตัวเล็กเสียงเข้ม

                ค่ะแพรวาลุกขึ้นจากเก้าอี้หยิบกระดาษทิชชูที่อยู่บนโต๊ะของเธอแล้วเดินตรงไปให้เขา

                ได้แล้วค่ะหญิงสาวกล่าวเสียงเบาเมื่อคนที่ต้องการกระดาษทิชชู่กลับไม่รับทิชชู่ในมือของเธอเสียที

                เช็ดหน้าให้ด้วยสิ

                คนเป็นเจ้านายขยับตัวลุกขึ้นแล้วเดินไปนั่งลงบนโต๊ะทำงานของเขาเพื่อให้ใบหน้าอยู่ในระดับเดียวกับมือของเธอที่จะยกขึ้นมาเช็ดหน้าให้เขาได้

                คะ? คนตัวเล็กขยับตัวถอยหลังทันทีที่ชายหนุ่มเดินมานั่งลงตรงหน้าของเธอ

                ไม่เห็นเหรอว่าหน้าฉันเปื้อนรอยลิปสติกน่ะ เช็ดให้หน่อยฉันมองไม่เห็น

                คนเอาแต่ใจออกคำสั่งแล้วเอียงแก้มให้หญิงสาวที่เขาไหว้วานแต่ดวงตาที่ฉายแววเป็นประกายวิบวับของเขาทำให้คนตัวเล็กไม่มั่นใจในสวัสดิภาพของตัวเองเสียเลย

                เอ่อ...คุณก็ไปเช็ดในห้องน้ำสิคะ

                ฉันต้องการให้เธอเช็ดให้ไม่ได้หรือไงหะเร็วๆ เข้าฉันจะรีบทำงานชายหนุ่มทำเสียงฮึดฮัดขัดใจ

                ค่ะ”  

                แพรวาสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้ใบหน้าหล่อเหลาของผู้ชายที่เธอแอบหลงรักแล้วเอื้อมมือที่ถือกระดาษทิชชู่อยู่เช็ดรอยลิปสติกบนแก้มสากเบาๆความใกล้ชิดที่ใกล้แค่เพียงลมหายใจแบบนี้ทำให้หัวใจดวงน้อยสั่นไหวเต้นแรงผิดจังหวะพานให้มือไม้สั่นไปด้วย

                ธีรพัฒน์เหลือบตามองคนตัวเล็กที่เขาสัมผัสได้ถึงอาการสั่นน้อยๆของเธอ ใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวอยู่ใกล้เพียงเอื้อมมือดวงตากลมโตหวานซึ้งของเธอจับจ้องที่แก้มสากของเขาอย่างตั้งใจทำไมหัวใจเขาถึงเต้นแรงผิดจังหวะแบบนี้นะ จู่ๆความโหยหาจากสัมผัสที่เขาเคยลิ้มลองและหลงใหลก็ผุดขึ้นมาสองมือหนายื่นไปโอบเอวเล็กของหญิงสาวตรงหน้าให้เข้ามาใกล้ก่อนจะกดปลายจมูกโด่งลงบนพวงแก้มนวลนุ่มนิ่มที่เขาแสนคิดถึงอย่างเผลอไผล

                คุณธีร์!” แพรวาตกใจกับสัมผัสของเขาที่เธอไม่ทันตั้งตัวสองมือน้อยผลักอกแกร่งของชายหนุ่มให้ถอยห่างก่อนจะจ้องหน้าคนเอาแต่ใจอย่างโกรธเคือง

                ก็ให้รางวัลไงที่เธอเช็ดหน้าให้ฉันคนเอาแต่ใจยิ้มขำลอยหน้าตอบอย่างยียวน

                แพรไม่ต้องการ คนตัวเล็กกระชากเสียงใสด้วยความโมโหที่เขาทำอะไรตามอำเภอใจนานมากแล้วที่เธอไม่ได้รู้สึกเช่นนี้เพราะเขาไม่เคยเข้ามายุ่มย่ามแตะต้องเนื้อตัวเธออีกเลยหลังจากที่ทินกรไปทานข้าวกับเธอแล้วกลับมาพร้อมดอกกุหลาบช่อโตแต่วันนี้เขาเป็นอะไรกลับมาเจ๊าะแจ๊ะวุ่นวายกับเธออีกทำไม

                “แต่ฉันอยากจะให้ธีรพัฒน์ยักไหล่อย่างไม่หยี่หละก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไปนั่งทำงานที่โต๊ะของตัวเองเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

                แพรวาเม้มปากแน่นพยายามสกัดกั้นความโกรธไม่ให้เข้าไปทำร้ายคนตรงหน้าที่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ทั้งๆ ที่เขาเพิ่งขโมยหอมแก้มเธอไปหยกๆ

                ในเมื่อทำอะไรไม่ได้คนตัวเล็กจึงตัดสินใจเดินกลับไปนั่งโต๊ะแล้วก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อโดยไม่หันไปสนใจชายหนุ่มที่นั่งยิ้มขบขันอารมณ์ดีจนน่าหมั่นไส้อีกเลย

               

                เวลาล่วงเลยไปจนใกล้เวลาพักเที่ยงแพรวาเงยหน้ามองนาฬิกาที่ฝาผนังห้องแล้วทำให้คิดถึงนาฬิกาข้อมือของเธอที่ไม่รู้หายไปไหน 

                หลังจากวันนั้นเธอก็ไปถามกับแม่บ้านที่เข้ามาทำความสะอาดแล้วก็ไม่มีใครพบเจอแล้วนาฬิกาของเธอหายไปไหนกันนะแพรวาถอนหายใจหนักหน่วงเวลาที่คิดถึงนาฬิกาทีไรหน้าของคุณหญิงเพ็ญพักตร์ผู้มีพระคุณของเธอก็ฉายชัดขึ้นมาทุกทีทำให้เธอรู้สึกผิดที่ไม่สามารถรักษาของที่ท่านมอบให้ไว้ได้

ไปทานข้าวกันครับคุณแพรทินกรเข้ามาเรียกหญิงสาวใกล้ๆเพราะดูท่าเธอคงจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามายืนอยู่นานแล้ววันนี้เขาไม่ต้องชวนธีรพัฒน์เพราะรายนั้นเข้าไปบอกกับเขาเมื่อเช้าแล้วว่ามีนัดกับลูกค้าช่วงบ่ายคงออกไปทานข้าวกลางวันด้วยเลย

ฉันมีนัดกับลูกค้าข้างนอกคนตอบกลับเป็นชายหนุ่มเจ้าของห้อง

ฉันรู้แล้วก็เรื่องของแกสิ ฉันชวนคุณแพรวาทินกรหันมาบอกเพื่อนรักอย่างยียวน

ฉันไปพบลูกค้าเลขาฉันก็ต้องไปกับฉันสิธีรพัฒน์ลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินมาหยุดตรงที่ทินกรยืนอยู่

อ้าวแล้วเมื่อเช้าไม่เห็นแกบอกฉันเลยว่าคุณแพรต้องไปด้วย

แล้วฉันจำเป็นต้องบอกแกด้วยเหรอธีรพัฒน์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงยียวน แล้วเดินผ่านทินกรไปยังประตูห้องแต่ไม่วายหันกลับมาออกคำสั่งคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆ เพื่อนรักของเขา

ฉันจะไปห้องน้ำเธอไปรอฉันข้างล่างได้เลย และอย่าให้ฉันต้องเป็นฝ่ายรอเธอนะแพรวาเสียงเข้มเตือนหญิงสาว ก่อนจะผลักประตูแล้วเดินออกไปอย่างไม่สนใจใคร

งั้นแพรขอตัวก่อนนะคะคุณกรหญิงสาวตัวเล็กละล่ำละลักบอกเพื่อนชายที่แสนดีของเธอ

ครับๆ เชิญครับเดี๋ยวค่อยคุยกัน

ทินกรหลีกทางให้แต่โดยดีเพราะไม่อยากให้หญิงสาวต้องลำบากใจ พักนี้เขาสังเกตเห็นเพื่อนรักกับเลขามีท่าทีหมางเมินใส่กันผิดปกติแต่สายตาที่ธีรพัฒน์ใช้มองแพรวากลับไม่หมางเมินเหมือนการแสดงออกหลายครั้งที่เขาสังเกตเห็นธีรพัฒน์มองแพรวาด้วยสายตาหวานเชื่อมเวลาที่เจ้าตัวเผลอ ‘หรือว่าสมภารจะกินไก่วัดซะแล้วคราวนี้ฮึต่อหน้าทำเป็นดุเขา พอลับหลังก็เอาแต่จ้องเอาจ้องเอาอย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะนายธีร์ ฉันจะเป็นก้างขวางคอแกให้กระอักเลือดเลยคอยดู ฮึ ฮึ’ ทินกรคิดในใจอย่างขบขันก่อนจะเดินออกไปจากห้องเพื่อไปทำธุระของตัวเอง  

 

ธีรพัฒน์ลงมายังลานจอดรถก็พบหญิงสาวยืนรออยู่ก่อนแล้วชายหนุ่มหยักยิ้มที่มุมปากด้วยความพอใจก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงเมื่อเดินเข้าใกล้หญิงสาว และยิ่งเคร่งขรึมมากกว่าเดิมเมื่อรู้ว่าคนที่ยืนรอเขาอยู่นั้นกำลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคนที่ทำให้เธอฉีกยิ้มเต็มวงหน้าอย่างมีความสุขแบบนั้น

งั้นแค่นี้ก่อนนะมลไว้ค่อยคุยกัน บาย’ 

แพรวารีบวางสายจากเพื่อนรัก ก่อนจะหันไปเปิดประตูรถฝั่งข้างๆคนขับแล้วก้าวเข้าไปนั่งในรถอย่างรวดเร็วด้วยรู้ถึงอารมณ์ของคนเป็นเจ้านายที่เข้าไปในรถก่อนแล้ว

คุยกับใครไม่รู้อะไรดลใจให้เขาถามออกไปแบบนั้น

คะ?” หญิงสาวรู้สึกงงๆ ที่วันนี้เจ้านายของเธอดูแปลกๆแต่จะว่าไปก็แปลกเกือบทุกวันนั่นแหละ อารมณ์แปรปรวนเดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลงเดี๋ยวก็ทำเป็นไม่สนใจ เดี๋ยวก็อยากรู้อยากเห็นขึ้นมาจนเธอตามแทบไม่ทัน

ฉันถามว่าเธอคุยโทรศัพท์กับใครเมื่อกี้นี้คนอยากรู้ทำเสียงจิ๊จ๊ะขัดใจที่หญิงสาวตรงหน้าทำท่าเหมือนไม่อยากจะตอบ

เพื่อนค่ะเธอจำเป็นต้องตอบเพราะถ้าไม่ตอบมีหวังโดนเหวี่ยงแน่ๆ

ขอให้มันจริงเถอะธีรพัฒน์บ่นง้อมแง้มออกมาอย่างไม่พอใจนัก

หือ?” แพรวาหันมามองเหมือนได้ยินไม่ถนัดว่าชายหนุ่มพูดอะไร

เปล่าฉันไม่ได้ว่าอะไรนี่

หลังจากนั้นภายในรถก็มีแต่ความเงียบสองหนุ่มสาวไม่มีใครคิดจะเอื้อนเอ่ยอะไรออกมาอีก ธีรพัฒน์เหลือบมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆเห็นเธอนั่งเบียดชิดจนแทบจะติดกับประตูรถ ทำให้เขารู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาตงิดๆไม่รู้เจ้าหล่อนจะรังเกียจอะไรเขานักหนา เมื่อทนไม่ไหวมือหนาจึงหันไปคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กๆของหญิงสาวเพื่อดึงให้เธอขยับมานั่งดีๆ

โอ๊ย! คุณธีรพัฒน์ คุณจะทำอะไรคะคนที่กำลังเพลิดเพลินกับวิวทิวทัศน์ข้างนอกรถตกใจหันมาแหวใส่ชายหนุ่มทันทีเมื่อถูกกระชากอย่างแรงที่ข้อมือบาง

นั่งให้มันดีๆ สิ รังเกียจฉันนักหรือไงห๊ะ!” คนหงุดหงิดตะคอกเสียงถาม

ไม่เกี่ยวกับคุณคนตัวเล็กกระแทกเสียงกลับอย่างไม่ลดละ

ยังปากดีเหมือนเดิมนะสงสัยจะลืมไปแล้วว่าบทลงโทษของคนปากดีมันเป็นยังไง

ธีรพัฒน์พูดพร้อมกับยกมือแกร่งขึ้นลูบไล้ที่ริมฝีปากหนาของตัวเองแล้วใช้สายตาเป็นประกายวิบวับมองเรียวปากบางอวบอิ่มของหญิงสาวอย่างหิวกระหาย 

คนบ้า!”

คนเคยถูกทำโทษรีบยกมือขึ้นปิดปากของตัวเองแน่นได้ยินเสียงชายหนุ่มหัวเราะในลำคอเหมือนกำลังมีความสุขจนเธอรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยอย่างไรพิกล

 

ธีรพัฒน์พาหญิงสาวมายังห้างสรรพสินค้าชั้นนำใจกลางเมืองซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบริษัทมากมักและนั่นก็หมายความว่าไม่ไกลจากคอนโดที่พักของหญิงสาวด้วยเช่นกัน 

คนเป็นเจ้านายเดินนำเลขาคนสวยเข้ามายังร้านอาหารญี่ปุ่นชื่อดังที่เขาจำได้ดีว่าวันนั้นเขาเห็นหญิงสาวข้างกายมากินอาหารที่ร้านนี้กับไอ้หนุ่มตี๋แว่นหน้าตาดีเจ้าสำอางคนนั้น

เมื่อเข้ามาภายในร้านทุกคนต่างต้องสะดุดตากับความหล่อเหลาราวเทพบุตรของชายหนุ่มซึ่งเจ้าตัวดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงรัศมีความร้อนแรงจากสายตาของสาวๆ รอบตัวแต่เขาก็เลือกที่จะทำเป็นไม่สนใจเพราะในความคิดของเขาผู้หญิงทุกคนก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ คิดแต่จะจับผู้ชายรวยๆหน้าตาดี มีฐานะทางสังคม เพอร์เฟกต์ ซึ่งเขาเองก็รู้ตัวดีว่าเป็นหนึ่งในนั้น

คุณธีร์นัดลูกค้าไว้ที่นี่หรือคะแพรวาเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มนั่งเก้าอี้เรียบร้อยแล้ว

เปล่าฉันนัดลูกค้าไว้ที่ร้านกาแฟธีรพัฒน์ตอบพลางหยิบเมนูอาหารที่พนักงานในร้านนำมายื่นให้

อ้าว แล้วทำไม...ยังไม่ทันพูดจบ เสียงของเจ้านายเอาแต่ใจก็แทรกขึ้นมา

ฉันหิวข้าวจะกินข้าวก่อนไปพบลูกค้าไม่ได้หรือไง

คนเอาแต่ใจพูดพร้อมกับก้มมองเมนูอาหารในมือด้วยท่าทียียวนดูกวนประสาทคนฟังเสียอย่างนั้นนี่เขาจะมาจะไปจะทำอะไรไม่คิดจะบอกเลขาอย่างเธอบ้างหรือไงนะนัดลูกค้าได้ยังไงโดยไม่ผ่านเลขา เวลากี่โมงก็ไม่บอก คนตัวเล็กบ่นในใจอย่างนึกโมโห

เธอสั่งให้ฉันด้วยก็แล้วกันเคยมากินไม่ใช่เหรอธีรพัฒน์พับเก็บเมนูในมือแล้ววางไว้บนโต๊ะตามเดิม

คุณจะทานอะไรล่ะคะคนตัวเล็กทำเสียงแข็ง นึกไม่พอใจเขาขึ้นมาตงิดๆ

อะไรก็ได้ฉันไม่เรื่องมากหรอกสั่งๆ มาเถอะ

เมื่อได้คำตอบจากชายหนุ่มเป็นอะไรก็ได้ตามใจเธอหญิงสาวจึงหันไปสั่งอาหารที่เธอชอบ 3-4 อย่างกับพนักงานแล้วหันกลับมาถามข้อสงสัยที่เธออยากได้คำตอบจากคนตรงหน้าทันที

ทำไมคุณถึงรู้ว่าแพรเคยมาทานที่นี่คะ

ฉันเดาเอา

แม้จะเป็นคำตอบที่ง่ายๆแต่ก็ยังสร้างความงุนงงให้เธออยู่ดี ‘เฮ้อ... เขาจะกวนประสาทเธอไปถึงไหนกันนะ’ แพรวาคิดอย่างเหนื่อยใจก่อนจะหันไปถามสิ่งที่เธอควรจะต้องรู้เกี่ยวกับการออกมาพบลูกค้าครั้งนี้

ขอโทษนะคะไม่ทราบว่าลูกค้าที่คุณธีร์นัดไว้ชื่ออะไรคะ

เจสัน เควินชายหนุ่มตอบเสียงเรียบ แล้วหันไปสนใจกับอาหารที่พนักงานกำลังยกเข้ามาเสิร์ฟ

แพรรู้สึกว่าเราไม่มีลูกค้าชื่อนี้นี่คะแพรวาขมวดคิ้วมุ่นเพราะไม่เคยได้ยินชื่อลูกค้าที่เจ้านายเธอบอกเลยสักนิด

เขาเป็นเพื่อนฉันที่มาจากอเมริกาและกำลังจะมาเปิดธุรกิจท่องเที่ยวในประเทศไทย ฉันต้องการให้ลูกทัวร์ของเขามาพักกับโรงแรมของเราตามสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญๆทั่วประเทศ เธอมีอะไรจะถามฉันอีกไหม ฉันจะได้กินข้าวสักทีคนตอบเริ่มมีอารมณ์หงุดหงิด

เอ่อ ไม่มีแล้วค่ะเชิญค่ะ

ใจจริงเธออยากจะถามเจ้านายเหลือเกินว่าเขานัดกันไว้กี่โมงเธอจะได้ทำตัวถูก เพราะปกติเธอเป็นคนกินข้าวช้า แล้วนี่เธอจะทำอะไรให้เขาหงุดหงิดอีกหรือเปล่าเนี่ยแพรวาบ่นในใจพร้อมกับตักอาหารในส่วนของเธอใส่ปาก

ไม่ต้องรีบฉันนัดไว้บ่าย 2 นี่เพิ่งจะเที่ยงกว่าๆ เองธีรพัฒน์เปรยออกมา เพราะเห็นหญิงสาวเอาแต่ก้มหน้าก้มตากินโดยไม่สนใจจะพูดจากับเขา

ค่ะ

แพรวาเหลือบตาขึ้นมามองคนตรงหน้าแวบหนึ่งก่อนจะก้มลงแล้วสนใจกับอาหารของตัวเองต่อไปแม้ว่าจะมีคำถามมากมายที่อยากจะถามแต่เธอก็เลือกที่จะเก็บไว้มากกว่า เพราะไม่อยากจะต้องเสียอารมณ์กับคนกวนประสาทอย่างเขา

 

หลังจากรับประทานอาหารกลางวันเสร็จแล้วธีรพัฒน์ก็พาแพรวามายังร้านกาแฟที่เขานัดพบกับเพื่อนร่วมธุรกิจซึ่งกำลังจะมาเป็นลูกค้าคนสำคัญของโรงแรมในเครือ T-Group ของเขาในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้ 

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาภายในร้านชายหนุ่มก็สะดุดตากับเพื่อนชาวต่างชาติของเขาทันทีด้วยรูปลักษณ์ที่สูงใหญ่ ผิวขาวจัดจนดูซีด ผมสีทองเป็นประกายโดดเด่นธีรพัฒน์จึงเดินตรงเข้าไปทักทายอย่างรวดเร็ว

สวัสดี เจสัน นายมานานหรือยังธีรพัฒน์ตรงเข้าไปหาเพื่อนชาวต่างชาติพร้อมทั้งยื่นมือเพื่อให้อีกฝ่ายสัมผัส

อ้าวธีร์ สวัสดีฉันเพิ่งมาสักครู่เองเจสัน เควินลุกขึ้นแล้วยื่นมือออกไปสัมผัสกับมือของเพื่อนร่วมธุรกิจคนสำคัญทันทีแต่สายตากลับมองมาที่หญิงสาวตัวเล็กหน้าตาสะสวยที่ยืนอยู่ข้างๆชายหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่วางตา

นี่คุณแพรวาเลขาของฉันธีรพัฒน์กล่าวแนะนำหญิงสาวข้างกายให้คนเป็นเพื่อนได้รู้จัก

แพรวา นี่คุณเจสันเควิน เป็นเจ้าของบริษัททัวร์เควินทราเวลที่มีชื่อเสียงที่สุดในอเมริกา

สวัสดีค่ะหญิงสาวยกมือพนมไหว้เพื่อนของเจ้านายที่เขาบอกว่ากำลังจะมาเป็นลูกค้าคนสำคัญอย่างนอบน้อมสวยงาม

สวัสดีครับยินดีที่ได้รู้จักครับคุณแพรวาเจสันรับไหว้หญิงสาวเช่นกันเพราะเขาเคยศึกษาเกี่ยวกับขนบธรรมเนียมประเพณีของเมืองสยามมาบ้างแต่ก็ไม่วายจะยื่นมือออกไปเพื่อขอสัมผัสมือหญิงสาว

ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะคุณเจสันแพรวาจำเป็นต้องยื่นมือออกไปสัมผัสกับมือของอีกฝ่ายเพื่อรักษามารยาท

คุณเป็นผู้หญิงที่สวยมากครับชายหนุ่มชาวต่างชาติได้ทีหยอดคำหวานให้เลขาของเพื่อนเขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้สวยมากจริงๆเขาไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนสวยหวานขนาดนี้มาก่อน

ขอบคุณค่ะแพรวาตอบรับเสียงเบา รู้สึกเหมือนมีรังสีความร้อนมากระทบผิวกายแปลกๆเมื่อหันไปมองธีรพัฒน์จึงพบว่าเขามองเธออยู่ก่อนแล้วด้วยสายตาไม่พอใจ

นายจับมือเลขาฉันนานไปแล้วเจสันจะนั่งกันได้หรือยัง

ธีรพัฒน์พูดเสียงเข้มรู้สึกขัดใจกับภาพตรงหน้า ก่อนจะก้าวเข้าไปนั่งยังเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับชายหนุ่มที่เป็นเพื่อนร่วมธุรกิจของเขาและหยิบเอกสารของเพื่อนที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นดู

แหม่ แค่นี้ทำเป็นหวงเชิญนั่งก่อนครับคุณแพรวา เดี๋ยวสั่งเครื่องดื่มกันก่อนนะครับเจ้าของธุรกิจทัวร์บริการอย่างมีน้ำใจ

ขอบคุณค่ะแพรวากล่าวขอบคุณอีกครั้ง ก่อนจะเข้าไปนั่งข้างๆ กับเจ้านายของเธอ

สั่งกาแฟให้ฉันด้วยธีรพัฒน์บอกหญิงสาวข้างกาย ก่อนจะหันไปสนใจเอกสารในมือต่อ

คนรับคำสั่งเมื่อเห็นพนักงานของร้านกาแฟเดินเข้ามารับออร์เดอร์เธอจึงสั่งกาแฟดำให้กับเจ้านาย และชาเย็นสำหรับเธอ ส่วนชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามเขามีกาแฟแก้วเดิมอยู่แล้ว

ในสัญญามีอะไรต้องเพิ่มเติมแก้ไขหรือเปล่าธีร์เจสันเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าธีรพัฒน์วางเอกสารในมือลงบนโต๊ะแล้ว

อืม... เท่าที่อ่านดูก็ครอบคลุมแล้วนะแต่ต้องให้เลขาฉันดูอีกที เพราะฉันเองก็เพิ่งมารับหน้าที่ได้ไม่นานธีรพัฒน์ตอบแล้วหยิบเอกสารบนโต๊ะส่งให้แพรวาเพื่อตรวจดูความเรียบร้อย

นายเก็บสัญญาไว้ดูก่อนก็ได้ฉันไม่รีบหรอกเจ้าของธุรกิจทัวร์รายใหญ่บอกอย่างใจกว้าง

นายจะเปิดตัวที่นี่เมื่อไรธีรพัฒน์เอ่ยถามขณะยกถ้วยกาแฟขึ้นจิบเล็กน้อย

เปิดสำนักงานจริงๆน่าจะเป็นเดือนหน้า แต่วันอาทิตย์นี้ฉันจะจัดงานฉลองเชิญสื่อมวลชนมาทำข่าวก่อนนายว่าเป็นไง

อืม ก็ดีอยากดังก็ต้องอาศัยสื่อนี่แหละ เร็วดี นายมันเจ้าพ่อโปรโมชั่นอยู่แล้วนี่ธีรพัฒน์หัวเราะแซวเพื่อนอย่างขบขัน

นายต้องมาด้วยนะธีร์แล้วก็เชิญคุณแพรด้วยนะครับเจสันหันไปส่งยิ้มหวานให้กับหญิงสาว

เอ่อคือ แพร...แพรวากำลังคิดว่าเธอควรจะไปหรือไม่ไปดี

ฉันไปเลขาฉันก็ต้องไปด้วยอยู่แล้วเจ้านายที่แสนเอาแต่ใจของเธอกลับเป็นคนตอบซะเอง

ฉันคิดว่าเลขานายจะเป็นคุณเมนี่ซะอีกจู่ๆ เจสันก็พูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเขารู้สึกสงสัยอะไรบางอย่างกับความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนของเขากับเลขาสาวสวยตรงหน้าจึงแกล้งถามถึงคู่ควงของธีรพัฒน์เพื่อหยั่งเชิง  

เมนี่ไม่ได้ทำงานกับฉันแล้วเธอต้องไปช่วยธุรกิจของครอบครัวน่ะธีรพัฒน์ตอบเสียงเรียบพร้อมกับปรายตามองหน้าหญิงสาวข้างกายเพียงแวบเดียวแต่ก็ยังไม่พ้นสายตาของคนที่จ้องจะจับผิดอย่างเจสันไปได้ ‘สองคนนี้ต้องมีอะไรกันแน่ๆ แต่จะลึกซึ้งแค่ไหนนั้นเขาเองก็ยังไม่แน่ใจแต่รับรองว่าสิ่งที่เห็นต้องไม่ใช่สิ่งที่เป็นอย่างแน่นอน’ เจสันให้คำมั่นกับความคิดของตัวเอง

แล้วนายได้เจอเธอบ้างหรือเปล่า

ก็เจอบ้าง ทานข้าวฟังเพลง บางทีเมนี่ก็ไปหาฉันที่ออฟฟิศแต่ช่วงนี้เธอไปต่างประเทศบ่อยก็เลยไม่ค่อยได้เจอกัน นายถามทำไมเหรอ

คำตอบของธีรพัฒน์ทำให้หญิงสาวที่นั่งฟังอยู่ข้างๆรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจขึ้นมาอย่างประหลาดแววตาที่เคยสดใสตอนนี้กลับฉายแววเศร้าหมองอย่างชัดเจน ที่แท้ทุกครั้งที่เขากลับบ้านเร็วก็คงไปกับคุณเมนี่มันเป็นสิ่งที่เธอก็น่าจะรู้อยู่แล้วและจะมานั่งเสียใจทำไมกันสำหรับเธอก็แค่ของเล่นแก้เบื่อที่เขาหยิบมากลั่นแกล้งเท่านั้น

ฉันอยากให้นายชวนเธอไปร่วมงานฉลองเปิดตัวบริษัทของฉันด้วยน่ะ

อืม ได้สิแล้วจะบอกให้ธีรพัฒน์รับคำกับเพื่อนตรงหน้าเสียงเรียบแต่สายตากลับมองไปที่หญิงสาวข้างกายตลอดเวลาในยามเผลอ

คุณแพรเป็นอะไรหรือเปล่าครับนั่งเหม่อเชียวเจสันเอ่ยทักอย่างจับผิดเขาสังเกตเห็นเลขาคนสวยของเพื่อนมีอาการเศร้าหมองเหม่อลอยตั้งแต่เขาถามถึงคู่ควงคนสนิทของเจ้านายเธอ ‘แบบนี้ต้องมีอะไรแน่ๆ เขาต้องสืบให้ได้’ คนช่างจับผิดคิดในใจอย่างหมายมั่น

ปะ เปล่าค่ะขอโทษด้วยนะคะแพรคิดอะไรเพลินไปหน่อย งั้นแพรขอตัวไปห้องน้ำสักครู่นะคะแพรวาสะดุ้งตื่นจากภวังค์ที่แสนเจ็บช้ำ เธออยากจะไปให้ไกลจากตรงนี้เพราะไม่อยากได้ยินได้ฟังเรื่องราวของเขากับสาวคนรักอีกแล้วแต่ก่อนที่แพรวาจะลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อไปยังที่สงบของเธอ เสียงทรงอำนาจก็ดังขึ้น

เดี๋ยวอย่าเพิ่งไปออกไปพร้อมกันเลยก็แล้วกัน... ฉันจะกลับแล้วธีรพัฒน์พูดพร้อมกับลุกขึ้นยืนทันทีทำให้คนที่ยังนั่งอยู่รีบลุกขึ้นด้วย

อ้าว นี่นายจะกลับแล้วเหรอธีร์

อือใช่ เดี๋ยวคราวหน้าเชิญนายไปดื่มกาแฟที่ออฟฟิศฉันก็แล้วกันวันนี้ฉันมีธุระต่อ

ฉันต้องไปอยู่แล้วนายมีเลขาสวยๆ อย่างนี้ ฉันอยากจะไปหานายทุกวันเลยได้ป่ะล่ะเจสันหันไปยิ้มหวานใส่หญิงสาวตรงหน้าอย่างเป็นมิตร

ตามใจนายสิ ฉันไปละไว้ค่อยคุยกันกล่าวเสร็จเท้าหนาก็ก้าวออกไปจากตรงนั้นทันทีเหมือนเด็กถูกขัดใจน้ำเสียงประชดประชันปนบึ้งตึงของธีรพัฒน์ทำให้เจสันหัวเราะในลำคออย่างนึกขำ

คุณแพรรีบตามไปเถอะครับดูท่าทางนายธีร์จะมีธุระด่วนถึงได้รีบขนาดนั้น

เจสันบอกหญิงสาวที่ยังยืนหันซ้ายหันขวาทำอะไรไม่ถูกเพราะยังมึนงงกับพฤติกรรมของเจ้านายที่จู่ๆ ก็เดินออกไปหน้าตาเฉยแบบนั้น

งั้นแพรขอตัวก่อนนะคะแล้วพบกันค่ะ

แพรวาบอกชายหนุ่มตรงหน้าด้วยน้ำเสียงไพเราะด้วยเขาเป็นลูกค้ารายใหญ่คนสำคัญเธอจึงจำเป็นต้องรักษามารยาทแทนเจ้านายของเธอที่เอาแต่ใจจนดูน่าเกลียด

ครับ แล้วพบกัน

เจสันกล่าวลาหญิงสาวแล้วยืนมองคนตัวเล็กเดินออกไปจากร้านจนลับตาก่อนจะหันไปเรียกพนักงานร้านกาแฟมาเช็คบิล เพื่อไปจัดการงานธุระของตัวเองเช่นกัน

 

แพรวาเดินออกมาจากร้านกาแฟแล้วมองหาชายหนุ่มผู้เป็นเจ้านายที่เดินออกมาจากร้านโดยไม่รอเธอแต่ก็ไม่พบหรือว่าเขาจะกลับไปแล้วนะ คงมีธุระด่วนต้องรีบไปอย่างที่คุณเจสันบอกไว้จริงๆหรือไม่เขาก็คงไปหาคนรักของเขาเมื่อคิดถึงตรงนี้ความรู้สึกเจ็บแปลบภายในจิตใจก็กลับตีตื้นขึ้นมาจุกอกของเธออีกแล้วแพรวาพยายามขับไล่ความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำดังที่ตั้งใจ

หญิงสาวเข้าห้องน้ำแค่เพียงไม่นานก็กลับออกมาเธอพยายามกวาดตามองหาชายหนุ่มผู้เป็นเจ้านายอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้อยู่แถวนี้แน่ๆนั่นแสดงว่าเขากลับไปแล้วจริงๆ แพรวาจึงตัดสินใจเดินออกไปจากตรงนั้น เพื่อตรงไปเรียกรถแท็กซี่ขณะที่กำลังขยับเท้าออกไปนั้น พลันได้ยินเสียงใครคนหนึ่งเรียกชื่อเธอจากด้านหลังทำให้สองเท้าต้องหยุดชะงักเพื่อหันกลับไปมอง

น้องแพรครับ น้องแพรหมอวิทยาร้องเรียกหญิงสาวในดวงใจที่เขาจำได้แม่นแม้เห็นเพียงข้างหลังของเธอ

พี่วิท!”

แพรวาหันมาตามเสียงเรียกเมื่อพบว่าเป็นพี่ชายที่แสนดีของเธอจึงส่งยิ้มหวานยืนรอชายหนุ่มที่กำลังสาวเท้ากึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหา

น้องแพรมาทำอะไรแถวนี้ครับคนรีบมาหอบหายใจถาม เพราะยังเหนื่อยกับการเร่งฝีเท้าเมื่อครู่

แพรมีนัดกับลูกค้าที่นี่ค่ะตอนนี้เสร็จแล้วกำลังจะกลับ แล้วพี่วิทมาทำอะไรคะ

พี่มาซื้อหนังสือน่ะจะกลับแล้วเหมือนกัน น้องแพรมาคนเดียวหรือครับชายหนุ่มถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจว่าหญิงสาวจะมาพบลูกค้าเพียงลำพัง

แพรมากับเจ้านายค่ะเขามีธุระที่อื่นต่อแพรก็เลยต้องกลับเองแพรวาสันนิษฐานตามความเข้าใจ

งั้นให้พี่ไปส่งนะครับยังไงพี่ก็ต้องผ่านทางนั้นอยู่แล้วด้วยหมอหนุ่มใจดีขันอาสาอย่างเต็มใจ

อย่างนั้นก็ได้ค่ะขอบคุณมากนะคะแพรวาส่งยิ้มหวานให้ชายหนุ่มตรงหน้าเพื่อยืนยันคำขอบคุณอีกครั้ง

ระหว่างที่หมอวิทยากำลังพาหญิงสาวในดวงใจเดินมายังประตูทางออกเพื่อไปลานจอดรถนั้นเป็นเวลาเดียวกับที่ธีรพัฒน์ผลักประตูเข้ามาพอดี มือหนาของชายหนุ่มตรงเข้ากระชากแขนของคนตัวเล็กทันทีจนหญิงสาวเซถลาเกือบจะปะทะอกแกร่งของเขาแต่หมอวิทยาคว้าแขนอีกข้างของเธอไว้ได้ทันทำให้ร่างบางไม่เข้าประชิดแผงอกของอีกฝ่ายอย่างตั้งใจ

โอ๊ยคุณธีร์แพรวาโอดครวญเพราะรู้สึกเจ็บแขนข้างที่ถูกกระชากและรู้สึกตกใจที่จู่ๆคนที่เธอคิดว่าเขากลับไปแล้วนั้น มายืนอยู่ตรงหน้า

กรุณาปล่อยแขนน้องแพรด้วยครับคุณหมอวิทยาบอกชายหนุ่มอีกคนที่ดูเหมือนจะจับแขนของหญิงสาวแรงเกินไป

นายนั่นแหละที่ต้องปล่อยธีรพัฒน์ตะคอกเสียงแข็งใส่ผู้ชายที่เขาจำได้ดีว่าเป็นคนเดียวกับที่นั่งอยู่ในร้านอาหารกับหญิงสาววันนั้น

คุณธีร์ แพรเจ็บแขนค่ะคนตัวเล็กร้องบอก เมื่อรู้สึกว่ามือหนาของเขาบีบแขนเธอแรงยิ่งขึ้น

เธอเจ็บแขนคุณไม่ได้ยินหรือไงหมอวิทยาบอกอีกฝ่ายเสียงเครียด เขารู้สึกว่าผู้ชายตรงหน้ามีอารมณ์รุนแรงเกินกว่าจะพูดกันด้วยเหตุผลได้

ธีรพัฒน์ก้มมองใบหน้าของคนตัวเล็กที่ตอนนี้ดวงตาของเธอมีน้ำใสๆคลออยู่เต็มหน่วงทั้งสองข้างเขาจึงสะบัดแขนออกจากเธอจนเกือบเป็นการผลักด้วยอารมณ์ที่กรุ่นโกรธ ‘ฮึแค่นี้ทำเป็นสำออย เจ้ามารยาสิ้นดี นังแม่มด’ ธีรพัฒน์ต่อว่าหญิงสาวในใจก่อนจะหันไปออกคำสั่งกับหญิงสาวอย่างคนเอาแต่ใจ

ฉันจะไปรอที่รถถ้าเธอยังไม่ตามออกไปละก็ เธอเจอดีแน่แพรวาธีรพัฒน์ตะคอกใส่คนตัวเล็กพร้อมส่งสายตาอาฆาตแค้นเคืองไปให้ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างตัวหญิงสาวอย่างเอาเรื่องก่อนจะเดินออกไปอย่างไม่สบอารมณ์นัก

เขาเป็นใครเหรอครับน้องแพรหมอวิทยาถามหญิงสาวตรงหน้าด้วยความแปลกใจ

คุณธีรพัฒน์ค่ะ เป็นเจ้านายของแพรคนตัวเล็กก้มหน้าตอบ เพราะรู้สึกละอายใจที่เจ้านายมาอาละวาดแบบนี้

                อ้าวไหนน้องแพรบอกว่าเขากลับไปแล้วไงครับ

ค่ะตอนแรกแพรคิดว่าอย่างนั้น แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ตรงนี้ได้

แพรวาตอบหมอวิทยาด้วยความรู้สึกมึนงงเธอเองก็ไม่รู้จะอธิบายยังไงดีที่จริงเจ้านายของเธอน่าจะกลับไปตั้งนานแล้วแต่ทำไมเขายังอยู่ที่นี่แถมยังเดินมาตามเธออีก

พี่ว่าน้องแพรอย่าไปกับเขาดีกว่าดูท่าทางเขาอารมณ์ร้อน พี่กลัวเขาจะทำร้ายน้องแพรอีกหมอหนุ่มบอกด้วยความกังวลนึกเป็นห่วงหญิงสาวที่เป็นดวงใจขึ้นมา

ไม่ได้หรอกค่ะถ้าแพรไม่ไปกับเขา มีหวังคงโดนหนักกว่านี้แน่... แพรต้องขอโทษพี่วิทด้วยนะคะที่ทำให้เสียเวลา

ถ้ามีอะไรน้องแพรโทรหาพี่ได้ตลอดเวลาเลยนะครับพี่เป็นห่วง

ขอบคุณค่ะงั้นแพรขอตัวก่อนนะคะแพรวายิ้มขอบคุณให้กับพี่ชายที่แสนดีของเธออย่างจริงใจ

ครับ

หมอวิทยายืนมองหญิงสาวที่เดินจากไปจนลับตาความรู้สึกปวดหนึบก่อเกิดขึ้นมาภายใจจิตใจเมื่อคิดถึงแววตาที่มีความหมายของเธอมองชายหนุ่มผู้เป็นเจ้านายอย่างลึกซึ้งครั้งนี้เขารู้สึกหวาดหวั่นและท้อใจมากกว่าตอนที่พบกับทินกรคนที่พาหญิงสาวมาโรงพยาบาลวันนั้นเสียอีกแวบเดียวที่เขาสังเกตเห็นดวงตาคมเข้มของธีรพัฒน์ฉายแววหึงหวงก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงและเกรี้ยวกราดที่สำคัญเขาเห็นความหวั่นไหวในดวงตาของหญิงสาวที่มีต่อเจ้านายของเธออย่างชัดเจน ‘นี่เขาจะต้องพ่ายแพ้ให้กับความใกล้ชิดอย่างนั้นหรือ’ หมอหนุ่มคิดในใจอย่างเจ็บปวด ก่อนจะเดินออกไปยังลานจอดรถเพื่อกลับไปทำหน้าที่สำคัญของตัวเองต่อไป


ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

^_^


สนใจนิยายเล่มนี้ในรูปแบบ E-Book สามารถดูเพิ่มเติมได้ที่

 

เสน่หาทาสซาตาน      เสน่หาทาสซาตาน

 

ทดลองอ่าน E-Book ฟรี!


หากสนใจสั่งซื้อในรูปแบบเล่ม สามารถติดต่อผู้แต่งได้โดยตรงทาง 

E-mail : oilza24@hotmail.com

โทร/ไลน์ : 094-4942566


        แสดง 10 - 10
วันที่โพสต์ :  20 พ.ค. 2557 13:27    วันที่อัพเดท :   15 ม.ค. 2561 18:17    › จำนวนผู้เข้าชม 282602 คน
   › คะแนนโหวต 7083 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :