นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง เสน่หาทาสซาตาน (NC 18+)    by สุภาวดี
ชื่อตอน ตอนที่ 12 ความใกล้ชิด


12

ความใกล้ชิด

            เช้านี้ธีรพัฒน์มาทำงานด้วยความอ่อนล้าเมื่อคืนหลังกลับมาจากห้องของเลขาสาวเขาก็เอาแต่คิดฟุ้งซ่านจนนอนไม่หลับไหนจะความรู้สึกไม่สบายใจตอนเห็นน้ำตาของเธอ ไหนจะเรื่องของว่าที่คู่หมั้นซึ่งเขาเองก็ยังหาทางออกให้กับเรื่องนี้ไม่เจอ

                มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อหยิบเบอร์โทรศัพท์ของคนที่จะมาเป็นคู่หมั้นในอนาคตออกมาดูเขาได้เบอร์ของเธอจากมารดาเมื่อเช้าตอนทานอาหารเขาควรจะคุยกับเธออย่างไรดีนะพิชามล

                เสียงเคาะประตูเบาๆแล้วเปิดเข้ามาทำให้คนที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ ต้องหันไปมองเมื่อเห็นว่าเป็นหญิงสาวร่วมห้องทำงานเดียวกับเขาจึงนึกอยากจะแกล้งขึ้นมา

                เก็บกระเป๋าแล้วเดินมานี่หน่อย

                คนอยากแกล้งบอกเสียงเรียบนิ่งไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ ก่อนจะหันไปหยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมาดู

                เมื่อได้ยินคำสั่งของคนเป็นเจ้านายคนตัวเล็กยืนคิดเพียงครู่ก่อนจะตัดสินใจเดินมาหาเขาที่โต๊ะด้วยอาการกล้าๆ กลัวๆเพราะระยะนี้เธอรู้สึกไม่ไว้ใจผู้ชายตรงหน้าอีกแล้วเขาช่างแกล้งและมือไวเอาเปรียบเธอมาตลอด

                นวดหลังให้ทีสิ... เมื่อย น้ำเสียงเข้มบ่งบอกว่าเขาไม่ได้ล้อเล่นแต่อย่างใด สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่เอกสารในมือนิ่ง

                หือ... อะไรนะคะ หญิงสาวแทบไม่เชื่อหูตัวเองกับคำสั่งของเจ้านายก่อนจะขยับเท้าถอยหลังเพื่อตั้งหลัก เผื่อเขาลุกพรวดพราดขึ้นมาเธอจะได้หนีทัน

                ฉันรู้ว่าเธอได้ยินชัดเจนมาเร็วๆ เข้า เธอจะขัดคำสั่งฉันหรือไงแพรวา ธีรพัฒน์เงยหน้าขึ้นมามองคนตัวเล็กที่ทำท่าครุ่นคิดอยู่นานจนเขาทนไม่ไหว

                คนตัวเล็กคิดหาทางเอาตัวรอดอยู่นานก่อนจะบอกคนเป็นเจ้านายเสียงเบา

                เอ่อ ปะ เปล่าค่ะแต่แพรนวดไม่เป็น

                ไม่เป็นก็หัดสิ มานี่ฉันจะสอนให้คนอยากแกล้งทำเสียงหงุดหงิดขึ้นมาทันทีเมื่อรู้ว่าคนตัวเล็กกำลังหาทางหลีกเลี่ยงที่จะเข้าใกล้เขา

                ในเมื่อจนปัญญาที่จะหาทางออกให้กับตัวเองได้หญิงสาวจึงจำเป็นต้องเดินเข้าไปหาเขาตามคำสั่ง

                สองเท้าน้อยๆก้าวมาหยุดยืนด้านหลังของชายหนุ่มที่นั่งตัวตรงเพื่อให้เธอนวดได้สะดวกขึ้นสองมือบอบบางยกขึ้นจับที่บ่าหนาของชายหนุ่มแล้วขยับกดนิ้วมือลงไปหนักบ้างเบาบ้างสลับกันตามทฤษฎีที่เคยได้ยินมาแม้เธอจะบอกว่านวดไม่เป็นแต่การขยับมือสม่ำเสมอของเธอก็ทำให้เขาเคลิบเคลิ้มได้เหมือนกันคนตัวใหญ่นั่งหลับตาพริ้มรู้สึกผ่อนคลายสบายตัว  อาการตึงเครียดแปรเปลี่ยนเป็นความสุขเล็กๆที่ก่อเกิดขึ้นมาในหัวใจอย่างไม่ทันตั้งตัว

                มือหนาเอื้อมไปจับมือบางของคนตัวเล็กที่กำลังขยับบีบกดที่ท้ายทอยของเขาเป็นการบ่งบอกให้เธอหยุดนวดหญิงสาวพยายามดึงมือออกจากการเกาะกุมของชายหนุ่มทันทีที่เขาจับมือเธอ

                ปล่อยค่ะคุณธีร์แพรวาแหวใส่อย่างนึกเคือง เธอไม่น่าหลวมตัวเข้ามาใกล้เขาเลยจริงๆ

                ไหนบอกว่านวดไม่เป็นไง...ทำฉันเกือบหลับ

                ธีรพัฒน์พูดอย่างไม่จริงจังนักภายในใจนึกไปถึงว่าหญิงสาวคงจะเคยนวดให้กับผู้ชายของเธอจนชำนาญเสียมากกว่า แค่คิดก็ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดพานให้อารมณ์เสียขึ้นมาดื้อๆ

                แพรก็นวดตามที่เคยได้ยินได้ฟังมาเท่านั้นแหละค่ะคนตัวเล็กกระแทกเสียงบอก พยายามดึงมือให้หลุดจากการเกาะกุมของคนตัวใหญ่แต่ก็ไม่เป็นผล

                ไม่เคยนวดให้ใครจริงน่ะเหรอคนไม่อยากเชื่อหรี่ตามองอย่างจับผิด

                แล้วแต่คุณจะคิดเถอะค่ะยังไงแพรก็ไม่เคยดีในสายตาของคุณอยู่แล้วนี่คะ

                น้ำเสียงกระแทกกระทั้นเอ่ยประชดประชันออกไปหวังให้ชายหนุ่มโกรธจะได้สลัดมือเธอออกจากการเกาะกุมเสียที แต่เธอคิดผิด

                เมื่อคนตัวใหญ่กระตุกเพียงเบาๆร่างเล็กบอบบางก็ลอยหวือเขามาอยู่บนตักแกร่งของเขาอย่างตั้งใจทันทีลำแขนแข็งแรงโอบรัดเอวของคนตัวเล็กไว้แน่น ก่อนจะก้มลงกดจมูกโด่งคมสันไปที่พวงแก้มนวลด้วยความมันเขี้ยวขณะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดอย่างชื่นใจแล้วปล่อยแขนเธอให้เป็นอิสระโดยที่เธอไม่ทันได้ขัดขืน เขาช่างเป็นนักฉวยโอกาสที่รวดเร็วว่องไวจริงๆ

                คนตัวเล็กดีดตัวลุกขึ้นทันทีที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระมือสวยยกขึ้นจับแก้มนวลข้างที่ถูกขโมยหอมอย่างไม่ทันตั้งตัว สายตาจับจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความแค้นเคือง

                ขอบใจ... กลับไปทำงานของเธอได้แล้วคนเอาแต่ใจบอกเสียงเรียบทำท่าไม่รู้ไม่ชี้ก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารบนโต๊ะต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

                การกระทำของเขาดูจะกวนประสาทคนตัวเล็กไม่น้อยแต่เธอก็ไม่อยากตอแยกับเขาอีกเพราะเกรงจะถูกคนมือไวเอาเปรียบไปมากกว่านี้สองเท้าบอบบางจึงหันหลังเดินกลับมายังโต๊ะของตัวเองด้วยความขัดใจที่ไม่สามารถถทำอะไรคนมือไวอย่างเขาได้

                หญิงสาวเดินกลับมาถึงโต๊ะก็ต้องถอนหายใจอย่างหนักอึ้งเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นถุงกระดาษที่เธอคิดว่าเขาลืมไว้ในห้องนอนของเธอเมื่อคืนวันนี้เธอจึงถือมาให้เขาเผื่อว่าในนั้นจะเป็นของสำคัญที่เขากำลังตามหาอยู่ก็ได้

                คนตัวเล็กตัดสินใจอยู่นานกว่าจะทำใจลุกขึ้นหยิบถุงกระดาษแล้วเดินตรงไปยังโต๊ะของเจ้านายมือบางวางถุงกระดาษลงตรงหน้าของชายหนุ่มที่กำลังสนใจกับเอกสารในมืออย่างใช้สมาธิ

                คุณลืมไว้ในห้องค่ะแพรวาบอกเสียงเบากำลังจะหมุนตัวเดินกลับแต่ต้องหยุดชะงักเมื่อเสียงของคนเป็นเจ้านายดังขึ้น

                ฉันไม่ได้ลืมแต่ฉันให้เธอต่างหากล่ะคนที่ถูกหาว่าลืมของเงยหน้าขึ้นจากเอกสารบอกเสียงเรียบ

                คะ ให้แพร?” คนตัวเล็กหันมาชี้มือใส่ตัวเองอย่างงงๆ เป็นเชิงถาม

                ใช่ ฉันให้เธอ มารับไปสิ

                มันคืออะไรคะหญิงสาวเดินเข้าไปใกล้พลางถามคนตรงหน้าอย่างนึกสงสัย

                แกะดูสิ

                คนตัวเล็กหยิบถุงกระดาษขึ้นมาเปิดดูแล้วหยิบของข้างในออกมาเป็นกล่องสี่เหลี่ยมหุ้มกำมะหยี่ดูหรูหราเมื่อเปิดดูข้างในจึงพบว่าเป็นนาฬิกาข้อมือเรือนสวย แม้จะดูเรียบๆแต่ก็สะดุดตาไม่น้อยด้วยเพชรเม็ดเล็กๆ ที่รายล้อมตัวเรือน ‘เขาจะซื้อให้เธอทำไมกัน’ คิ้วสวยขมวดมุ่นเป็นปมทันทีที่เกิดคำถามขึ้นในใจ มือบางจึงวางนาฬิกาลงบนโต๊ะตรงหน้าของชายหนุ่มดังเดิม

                แพรรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ

                ทำไม!” เสียงเข้มเอ่ยถามเมื่อได้ยินคำปฏิเสธจากหญิงสาว

                มันแพงเกินไปและไม่เหมาะกับแพรค่ะ

                แม้เธอจะถูกใจนาฬิกาเรือนนี้มากก็ตามแต่ในเมื่อเธอไม่รู้จุดประสงค์ที่เขาซื้อให้ ยังไงเธอก็รับไว้ไม่ได้เด็ดขาด

                รับไปเถอะยังไงนาฬิกาเรือนเก่าของเธอก็พังยับเยินไปหมดแล้ว

                หือทำไมคุณทราบว่านาฬิกาของแพรพังคะแสดงว่านาฬิกาเรือนเก่าที่เธอตามหาก็อยู่กับเขาน่ะสิแพรวาคิดอย่างดีใจหากวันนี้เธอจะได้ของสำคัญกลับคืนมาเสียที

                ฉันเก็บได้แถวๆโต๊ะของเธอวันที่เกิดเรื่องน่ะ เห็นว่ามันพังแล้วก็เลยซื้อเรือนใหม่มาชดใช้ให้เพราะยังไงฉันก็มีส่วนผิดในเรื่องนี้ด้วยธีรพัฒน์อธิบายเสียงเรียบและเขาก็หมายความอย่างนั้นจริงๆ

                ไม่จำเป็นหรอกค่ะคนตัวเล็กเสียงแข็งอย่างไม่พอใจ ที่แท้เขาก็ซื้อให้เธอเพื่อเป็นการไถ่โทษเรื่องวันนั้นนี่เอง

                แต่ฉันอยากจะให้น้ำเสียงขุ่นเข้มบ่งบอกว่าเขาเริ่มไม่พอใจที่เธอขัดคำสั่ง

                แพรขอนาฬิกาเรือนเก่าคืนด้วยค่ะ

                เธอจะเอาไปทำไมฉันบอกว่ามันพังยับเยินไปแล้ว

                แพรจะเอาไปทำอะไรมันก็เรื่องของแพร ไม่เกี่ยวกับคุณ

                ทำไม! มันสำคัญกับเธอมากนักหรือไงไอ้นาฬิกาพังๆ แบบนั้นน่ะชายหนุ่มกระชากเสียงขม เอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักข้างตัว แล้วหยิบนาฬิกาที่หน้าปัดแตกยับขึ้นมาวางบนโต๊ะให้เธอดู

                ใช่ค่ะ... สำคัญกับแพรมาก

                คนตัวเล็กยื่นมือเข้าไปหมายจะหยิบนาฬิกาเรือนเก่าของเธอที่วางอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มแต่มือบางกลับถูกคนตัวใหญ่คว้าหมับแล้วบีบอย่างแรงจนเธอต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

                ฮึไอ้ผู้ชายคนไหนมันซื้อให้เธอล่ะ เธอถึงอยากจะเก็บซากมันไว้นักหนาชายหนุ่มกระซิบรอดไรฟันด้วยความโกรธ

                ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะโต้ตอบอะไรเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นตามมาด้วยเสียงประตูที่เปิดออกพร้อมกับร่างหนาของทินกรเดินเข้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเหมือนเป็นความเคยชินธีรพัฒน์สะบัดมือออกจากหญิงสาวแล้วหันไปมองผู้มาเยือนด้วยสายตาเอาเรื่อง

                เห้ยฉันเคาะประตูแล้วนะ ทำไมแกมองฉันแบบนั้นล่ะทินกรร้องทักเมื่อเห็นเจ้าของห้องมองเขาตาขวางอย่างไม่สบอารมณ์

                ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่แล้วแกมาทำไมเจ้าของห้องถามแขกไม่ได้รับเชิญเสียงขม

                ฉันก็มาหาที่รักของฉันน่ะสิถามได้ เนอะคุณแพร

                ทินกรเดินเข้ามาใกล้หันไปยิ้มหวานให้หญิงสาวที่ยืนลูบแขนตัวเองอยู่ข้างๆก่อนจะเหลือบไปเห็นกล่องที่มีนาฬิกาเรือนสวยอยู่ในนั้นบนโต๊ะของธีรพัฒน์และถัดไปเป็นนาฬิกาที่พังยับเยินซึ่งเขาจำได้ดีว่าเป็นของหญิงสาวตรงหน้าเพราะเขากับคุณหญิงเพ็ญพักตร์เป็นคนไปเลือกให้หญิงสาวเองกับมือเพื่อมอบให้เธอเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อสองปีก่อน

                อ้าวนี่มันนาฬิกาที่คุณป้าให้คุณแพรนี่ครับ ทำไมมันถึงพังยับแบบนี้ล่ะ

                ทินกรตรงเข้าคว้านาฬิกาที่มีสภาพไม่ต่างจากขยะขึ้นมาดูให้แน่ใจว่าเป็นของหญิงสาวจริงๆ

                แกรู้ได้ไงเจ้าของห้องหรี่ตามองแขกไม่ได้รับเชิญอย่างไม่ไว้ใจ

                ก็ฉันเป็นคนไปเลือกกับคุณป้าเพื่อให้เป็นของขวัญวันเกิดกับคุณแพรน่ะสิ

                คำพูดของทินกรทำให้ชายหนุ่มที่คิดร้ายกับหญิงสาวนิ่งอึ้งไปที่แท้นาฬิกาที่เขาคิดว่าคนสำคัญซื้อให้หญิงสาวเป็นแม่ของเขาเองอย่างนั้นเหรอ ความรู้สึกผิดก่อตัวขึ้นมาภายในจิตใจแวบหนึ่งก่อนจะจางหายไป

                เอ่อ... คือวันนั้นที่แพรล้มแล้วแขนกระแทกกับโต๊ะน่ะค่ะ นาฬิกาคงกระทบไปด้วย หญิงสาวบอกทินกรด้วยใบหน้าเศร้าหมองอย่างนึกเสียดาย

                ฉันก็เลยซื้อเรือนใหม่มาชดใช้ให้แต่เธอไม่ยอมรับธีรพัฒน์เอ่ยขัดขึ้นมาทันทีที่หญิงสาวพูดจบ

                ทำไมละครับผมว่าก็ดูสวยดีเหมาะกับคุณแพรนะครับทินกรบอกหญิงสาวพร้อมกับหยิบนาฬิกาเรือนใหม่ขึ้นมาดู

                แพรว่ามันแพงเกินไปค่ะคุณกร

                ไม่แพงหรอกครับแค่นี้นายธีร์ขนหน้าแข็งไม่ล่วงสักเส้นด้วยซ้ำ

                แต่...

                นะ... รับไว้เถอะครับไม่ใส่ก็เก็บไว้ อย่างน้อยนายธีร์ก็ได้ชดใช้อะไรให้คุณบ้าง แม้จะเป็นแค่เศษเงินของมันก็ตาม

                ประโยคหลังของทินกรทำให้คนซื้อขึงตาใส่อย่างไม่พอใจกับคำพูดประชดประชันของเพื่อนรักแม้จะเป็นการช่วยพูดให้หญิงสาวรับของจากเขาก็ตาม

                ขอบคุณค่ะ

                แพรวาหันไปบอกธีรพัฒน์เสียงเบาแต่ไม่ยอมสบตาก่อนจะรับกล่องนาฬิกาเรือนใหม่จากมือของทินกรพร้อมทั้งหยิบนาฬิกาเรือนเก่าขึ้นมาเก็บไว้ด้วยแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะของตัวเองโดยมีทินกรเดินตามไปไม่ห่าง

                ทีกับคนอื่นนะเชื่อฟังจัง...

                ธีรพัฒน์กัดฟันเปรยออกมาเบาๆเสมองไปทางอื่นอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงหันไปบอกเพื่อนชายคนสนิทที่เป็นทั้งเพื่อนและญาติของเขา

                เออ กรเสาร์นี้ว่างหรือเปล่า ไปงานด้วยกันหน่อยสิ

งานอะไรวะ

งานเปิดตัวบริษัทท่องเที่ยวของเพื่อนฉันที่มาจากอเมริกาน่ะฉันจะทำสัญญาให้เขาเอาทัวร์มาลงที่โรงแรมของเรา

อืม ไปสิและคุณแพรไปด้วยหรือเปล่าครับทินกรรับปากเพื่อนก่อนจะหันมาถามหญิงสาวตรงหน้า

ต้องไป!” คนตอบคำถามกลับเป็นเจ้านายเอาแต่ใจของเธอ

งั้นดีเลยเดี๋ยวผมไปรับที่คอนโดนะครับทินกรบอกหญิงสาวยิ้มๆ เขาอยากจะลองหยั่งเชิงคนปากแข็งดูสักหน่อยเชื่อสิว่ามันต้องไม่ยอม

เลขาฉันฉันจัดการเองได้ แกไม่ต้องยุ่งหรอก ธีรพัฒน์ตวัดเสียงเขียวอย่างไม่ค่อยพอใจ

นั่นปะไรไอ้สมภารปากแข็งกินไก่วัดจริงๆ ด้วย’ ทินกรเหน็บแนมเพื่อนรักอยู่ในใจอย่างรู้ทัน

ไม่เป็นไรค่ะคุณกรแพรก็ไม่แน่ใจว่าจะไปหรือเปล่า แพรไม่ชอบงานแบบนี้สักเท่าไรน่ะค่ะ

หญิงสาวปฏิเสธออกไปโดยไม่เกรงกลัวคำสั่งของเจ้านายทำให้คนที่เหมือนถูกขัดใจหันมามองตาเขียว นี่เธอจะกล้าขัดคำสั่งเขาหรือไง

งั้นเดี๋ยวผมโทรหาละกันเผื่อว่าคุณแพรเปลี่ยนใจ ผมจะได้เข้าไปรับ

เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะ

วันนี้ผมขอตัวก่อนนะครับพอดีจะออกไปข้างนอกด้วยเลยแวะมาบอก เผื่อคุณแพรจะคิดถึง

หญิงสาวตอบรับด้วยรอยยิ้มขบขันกับคำหยอดหยอกล้อของชายหนุ่มเพื่อนสนิท 

ทินกรปรายตามองเจ้าของห้องเห็นธีรพัฒน์ส่งสายตาอาฆาตมาให้เขาจึงแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ก่อนจะเปิดประตูแล้วเดินออกไป

 

วันเสาร์ซึ่งปกติเป็นวันหยุดของการทำงานอยู่แล้วแพรวาลืมเรื่องงานเลี้ยงของบริษัททัวร์ไปเสียสนิท และเธอไม่ได้สนใจจะไปร่วมงานอยู่แล้วตั้งแต่แรกแม้จะเป็นคำสั่งของเจ้านายก็ตาม เพราะแค่ธีรพัฒน์กับทินกรก็สามารถถเป็นตัวแทนของโรงแรมได้เป็นอย่างดีไหนจะคุณเมธินีเลขาคนเก่งของธีรพัฒน์ตอนอยู่ที่อเมริกาอีกคนเธอจึงไม่มีความจำเป็นต้องไป เมื่อเช้าทินกรโทรมาถามเธอและเธอก็ปฏิเสธเขาไปแล้วด้วยดังนั้นวันนี้หญิงสาวจึงเลือกที่จะทำกิจกรรมประจำวันหยุดของเธอเหมือนปกติทั้งกวาดถูซักล้างทำความสะอาดห้องพัก รวมถึงดูแลสวนดอกไม้เล็กๆ ของเธอจนลืมเวลา

                เสียงโทรศัพท์เครื่องเล็กดังแว่วออกมาจากห้องนอนทำให้คนที่กำลังง่วนกับการจัดสวนดอกไม้ริมระเบียง ต้องเดินเข้าไปในห้องแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเมื่อหน้าจอระบุว่าเป็นใครทำให้เธอตัดสินใจอยู่นานกว่าจะกดรับ

                สวัสดีค่ะ’ เสียงหวานกรอกลงไปอย่างไม่เต็มใจนักเพราะเธอรู้อยู่แล้วว่าเป็นใคร

                มีชุดหรือยัง’ ปลายสายถามกลับเสียงห้วน

                ชุดอะไรคะ

                ก็ชุดไปงานคืนนี้ไงหรือว่าเธอลืม’ คนปลายสายเฉลยด้วยเสียงไม่ค่อยพอใจ

                แพรไม่ไปค่ะ

                ไม่ได้เธอต้องไป... กับฉัน

                แต่...’ เสียงหวานที่กำลังจะคัดค้านถูกกลืนหายเข้าไปในลำคออย่างรวดเร็วเมื่อคนปลายสายออกคำสั่งกับเธออีกครั้ง

                ฉันจะพาเธอไปเลือกชุดแล้วไปที่งานพร้อมกันเลยตอนนี้ฉันรออยู่ข้างล่างแล้ว อีกสิบนาทีถ้าเธอไม่ลงมา ฉันจะขึ้นไปหาเธอบนห้องแล้วเราอาจจะไม่ได้ไปร่วมงานนี้ด้วยกันก็ได้เพราะเธอทำให้ฉันเปลี่ยนใจทำอย่างอื่นแทน’ ธีรพัฒน์ขู่หญิงสาวเสียงเข้มบ่งบอกว่าเขาจะทำอย่างที่พูดจริงๆ จากนั้นเขาก็ชิงวางสายไปโดยไม่รอฟังคำตอบจากเธอ

                หลังจากได้ยินคำสั่งของคนเอาแต่ใจซึ่งแน่นอนว่าเธอไม่มีทางปฏิเสธเขาได้สองเท้าบอบบางเดินไปคว้ากระเป๋าและหยิบของใช้ที่จำเป็นใส่ลงไปจากนั้นก็รีบลงมาหาชายหนุ่มที่รออยู่ข้างล่างด้วยความไม่พอใจ

                มือบางเปิดประตูรถแล้วก้าวเข้าไปนั่งข้างๆคนขับจอมบงการที่นั่งหน้าตึงรออยู่ก่อนแล้ว

                ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยฉันไม่ได้พาเธอไปฆ่านะ คนตัวใหญ่หันมาต่อว่าหญิงสาวที่เข้ามานั่งในรถด้วยใบหน้าบึ้งตึง

                ก็ดีได้เท่านี้แหละค่ะถ้าไม่พอใจแพรไม่ไปก็ได้นะคะ หญิงสาวกระแทกกระทั้น ‘ฮึ ทีตัวเองทำหน้าบูดบึ้งอย่างกับยักษ์เธอยังไม่ว่าอะไรเลย’ แพรวาบ่นชายหนุ่มในใจอย่างนึกหมั่นไส้

ก็ลองไม่ไปดูสิเธอเจอดีแน่แพรวาคนเอาแต่ใจไม่วายส่งเสียงขู่ จากนั้นก็ได้ยินเสียงจิ๊จ๊ะเบาๆของคนตัวเล็ก แต่เขาก็ทำเป็นไม่สนใจ

 

ธีรพัฒน์พาหญิงสาวมาร้านเสื้อผ้าที่คุณหญิงเพ็ญพักตร์แม่ของเขาแนะนำให้มาซึ่งเป็นร้านประจำของท่านและแน่นอนว่าแพรวาที่เคยเป็นเลขาของท่านจะต้องรู้จักอย่างแน่นอน

สวัสดีค่ะคุณธีรพัฒน์แหม่ ตัวจริงหล่อกว่าในรูปตั้งเยอะค่ะธีรพัฒน์ทำเพียงยิ้มบางๆกับคำทักทายเท่านั้น

ชายหนุ่มไม่นึกแปลกใจว่าทำไมใครๆถึงเคยเห็นรูปเขา เพราะทุกๆ สื่อสำนักพิมพ์ตีข่าวของเขาตั้งแต่มาถึงเมืองไทยจนกระทั่งเข้ารับตำแหน่งผู้บริหารสูงสุดของ T- Group แทนมารดา

สวัสดีครับช่วยเลือกชุดและแต่งตัวให้ผู้หญิงคนนี้ที อีกสองชั่วโมงผมจะมารับธีรพัฒน์เบี่ยงตัวเพื่อให้เจ้าของร้านมองเห็นหญิงสาวที่เดินตามหลังมา

สวัสดีค่ะ คุณตวงพรแพรวายกมือไหว้เจ้าของร้านที่เธอมากับคุณหญิงเพ็ญพักตร์บ่อยๆจนคุ้นเคย

อ้าว น้องแพรนั่นเองนึกว่าสาวที่ไหน และนี่วันนี้จะไปงานกันใช่ไหมคะคุณหญิงท่านโทรมาบอกล่วงหน้าไว้แล้วละค่ะ เจ้าของร้านฉอเลาะเดินเข้าไปจับมือบางของหญิงสาวตัวเล็กอย่างสนิทสนม

ใช่ครับยังไงฝากด้วยนะครับ ชายหนุ่มเอ่ยฝากอีกครั้ง

ไม่ต้องห่วงค่ะคุณธีร์คนกันเองทั้งนั้น ร้านเราต้อนรับคุณหญิงท่านกับน้องแพรเป็นประจำอยู่แล้ว

ครับงั้นอีกสองชั่วโมงผมจะมารับธีรพัฒน์บอกเจ้าของร้านก่อนจะเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กแล้วก้มลงกระซิบเสียงขู่

อย่าคิดหนีเด็ดขาดไม่งั้นเธอเจอดีแน่ว่าจบชายหนุ่มก็เดินออกไปจากร้านทันทีเพื่อกลับไปจัดการตัวเองก่อนจะมารับหญิงสาวตามเวลาที่นัดไว้

 

เมื่อถึงเวลาที่กำหนดธีรพัฒน์กลับมายังร้านเสื้อผ้าที่พาหญิงสาวมาส่งไว้ก่อนที่เขาจะไปจัดการตัวเองแล้วมารับเธอเพื่อไปงานเลี้ยงในค่ำคืนนี้ด้วยกัน

ยังไม่เสร็จอีกเหรอธีรพัฒน์ถามขึ้นทันทีที่ก้าวเข้ามาในร้านภายในใจนึกหงุดหงิดที่เขาต้องมารอหญิงสาว

เสร็จแล้วค่ะน้องแพรกำลังเลือกรองเท้าอยู่ เดี๋ยวก็ออกมาค่ะเจ้าของร้านละล่ำละลักบอกชายหนุ่มอย่างเอาใจ

นั่นไง ออกมาแล้วค่ะยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะพูดอะไรเจ้าของร้านก็ชี้มือให้เขาหันไปมองคนตัวเล็กที่กำลังเดินออกมาพอดี

ทันทีที่เห็นแพรวาเดินออกมาธีรพัฒน์ถึงกับอึ้งในความสวยของหญิงสาวที่ปกติเขาก็ว่าเธอเป็นคนสวยอยู่แล้วแต่วันนี้เธอกลับดูสวยหวานอย่างไม่มีที่ติจริงๆชุดที่เธอสวมใส่ช่างเหมาะเจาะราวกับว่าเป็นชุดที่ออกแบบมาเพื่อเธอโดยเฉพาะชุดราตรีเกาะอกสีชมพูอ่อนนวลตาประดับประดาด้วยมุกและกากเพชรสะท้อนแสงไฟระยิบระยับดูหรูหราน่ามองแนวอกที่นูนอวบอิ่มเย้ายวนมีดอกกุหลาบเล็กๆ ติดอยู่เพื่อป้องกันไม่ให้โป๊มากนักลำตัวรัดเข้ารูปจนเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจนชายกระโปรงถูกจัดเล่นระดับให้พริ้วไหวเวลาที่หญิงสาวก้าวเดินผมที่เคยปล่อยยาวสลวยปิดแผ่นหลังถูกเกล้าไว้บนศีรษะเปิดต้นคอขาวงามระหงวันนี้เธอช่างสวยจับใจเขาจริงๆ

ถูกใจไหมคะคุณธีร์เจ้าของร้านถามเสียงใสด้วยความมั่นใจเพราะดูจากอาการตกตะลึงของชายหนุ่มแล้วเธอเชื่อว่าเขาต้องถูกใจอย่างแน่นอน

สวย... สวยมากครับธีรพัฒน์พูดเหมือนละเมอออกมามากกว่า

อาการที่ธีรพัฒน์ยืนมองตาไม่กะพริบทำให้แพรวายิ่งรู้สึกประหม่ากับสายตาของเขาที่ดูหวานซึ้งหยาดเยิ้มจนน่าขนลุก

ร่างเล็กในชุดสวยงามเดินเข้ามาใกล้ชายหนุ่มก่อนจะเอ่ยอย่างไม่เต็มเสียงนักเพราะเธอรู้สึกหวาดกลัวกับแววตาของเขา

พอใจคุณหรือยัง

เสียงของหญิงสาวตรงหน้าทำให้คนที่กำลังเคลิบเคลิ้มหลงใหลตื่นจากภวังค์อย่างแสนเสียดาย

เราไปกันได้แล้ว

ธีรพัฒน์หลีกเลี่ยงที่จะตอบคำถามของเธอแต่เลือกที่จะออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุดเพราะเขาไม่มั่นใจว่าตัวเองจะทนเห็นคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าโดยไม่คว้าตัวเธอเข้ามากอดจูบอย่างใจคิดได้

 

ธีรพัฒน์เดินนำหญิงสาวมาที่รถก่อนจะเปิดประตูฝั่งข้างๆคนขับเพื่อให้เธอเข้าไปนั่ง ส่วนเขาอ้อมไปเปิดประตูรถอีกฝั่งแล้วก้าวเข้าไปประจำที่ของตัวเอง เขาพยายามไม่หันไปมองร่างบางของคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆมากนักชายหนุ่มกัดฟันข่มอารมณ์ที่พลุ่งพล่านอยากคว้าตัวหญิงสาวเข้ามากอดอย่างสุดกลั้นหอบหายใจติดขัดเพราะหัวใจในอกแกร่งเต้นแรงจนเขารู้สึกเหนื่อย

แพรวานั่งตัวเกร็งสองมือประสานกันแน่นไว้บนตักอาการนิ่งงันของคนเป็นเจ้านายทำให้เธอรู้สึกหวาดหวั่นเพราะไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ พอใจหรือไม่พอใจ ‘หรือว่าเธอทำอะไรไม่ถูกใจเขาอีกนะ’ แพรวาถอนหายใจออกมาเฮื้อกใหญ่

กลุ้มใจขนาดนั้นเลยเหรอที่ต้องไปกับฉันเสียงเข้มถามหญิงสาวอย่างไม่สบอารมณ์เพราะคิดว่าคนตัวเล็กไม่พอใจที่ต้องไปกับเขา

เปล่าค่ะแพรวาตอบคนเป็นเจ้านายเสียงเรียบไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ

แล้วถอนหายใจทำไม

ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ

นี่เธอจะกวนประสาทฉันหรือไงแพรวา!คนตัวใหญ่หันมาตะคอกเสียงเขียว

ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้โต้ตอบอะไร เสียงโทรศัพท์ของชายหนุ่มก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน

ธีรพัฒน์ล้วงมือเข้าไปหยิบโทรศัพท์เครื่องเล็กในเสื้อสูทออกมาดูเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของเพื่อนสาวคนสนิทจึงกดรับด้วยอารมณ์ฝืดฝืนเบื่อหน่าย

ครับ’ เสียงเข้มกรอกลงไปอย่างไม่เต็มใจนัก

ธีร์คะมารับเมนี่หน่อยสิคะ’ ปลายสายออดอ้อนเสียงหวาน

ผมออกมาจะถึงงานอยู่แล้วคงไปรับไม่ทันหรอก คุณขับรถมาเองเถอะ’ ธีรพัฒน์บอกคนปลายสายเสียงเรียบเหลือบตามองคนข้างๆ ที่นั่งหน้างอหงิกเหมือนคนถูกขัดใจ

อีกคนออดอ้อนอยากให้เขาไปรับส่วนอีกคนเขาบังคับฝืนใจไปรับเธอมา แต่ทำไมเขาถึงรู้สึกพอใจกับอย่างหลังมากกว่านะธีรพัฒน์คิดอย่างไม่เข้าใจตัวเอง

แต่ธีร์เป็นคนชวนเมนี่นะคะ

ผมก็บอกตามที่เจสันเขาฝากมาเท่านั้นแหละแต่ผมไม่ได้บอกว่าจะไปรับคุณ’ คนหงุดหงิดเริ่มทำเสียงขุ่นนึกรำคาญหญิงสาวปลายสายที่พักนี้หมั่นโทรมากวนใจเขาบ่อยๆ

แต่ธีร์คะ...

ยังไม่ทันที่คนปลายสายจะเอ่ยปากออดอ้อนชายหนุ่มขี้โมโหก็ชิงตัดบทขัดขึ้นมาเสียก่อน

ไว้เจอกันที่งานเลยแล้วกันผมขับรถอยู่’ ว่าจบมือหนาก็กดวางสายไปทันทีโดยไม่สนใจอีกฝ่าย

ธีรพัฒน์เหลือบมองคนตัวเล็กที่นั่งเหมือนจะหันหลังให้เขาด้วยซ้ำสายตามองวิวทิวทัศน์ด้านนอกรถเหมือนมีสิ่งที่น่าสนใจนักหนาคนตัวใหญ่นึกหงุดหงิดที่หญิงสาวไม่สนใจจึงหาเรื่องกวนประสาทเธอ

งานนี้สื่อมวลชนเยอะทำตัวดีๆ หน่อยล่ะ อย่าให้เสียชื่อไปถึงคุณแม่ท่าน

เสียงของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวที่นั่งเบียดชิดริมกระจกหันขวับมามองเขาด้วยสายตาแค้นเคือง

แพรรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่และตลอดเวลาที่ทำงานกับคุณท่านมา แพรก็ไม่เคยทำตัวให้ท่านต้องเสื่อมเสีย

                ฉันก็แค่บอกไว้ก่อนกลัวเธอจะไปหว่านเสน่ห์ให้ผู้ชายจนเสียงาน

                คุณธีร!

                หญิงสาวกระชากเสียงเรียกชื่อเขาอย่างนึกโกรธเคืองสองมือกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อเธอยังรู้สึกเจ็บน้อยกว่าคำพูดของผู้ชายปากร้ายตรงหน้า

                “ทำไม! จะตบฉันอีกหรือไง แต่ขอบอกไว้ก่อนนะแม้จะเป็นในรถฉันก็ไม่ปล่อยเธอไว้แน่

                คนกวนประสาทหันมาขู่เสียงเข้มหัวเราะในลำคอเบาๆยิ่งได้ยินเสียงฮึดฮัดไม่พอใจของคนตัวเล็ก เขายิ่งรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

                เมื่อกวนประสาทหญิงสาวจนพอใจแล้วธีรพัฒน์ก็หันมาสนใจกับหน้าที่ของตัวเองโดยตลอดทางเขาปรายตามองคนข้างๆ เป็นระยะเพราะในใจก็นึกหวั่นกลัวเธอจะร้องไห้จนใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มไว้อย่างสวยงามจะเลอะเทอะเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาไม่เช่นนั้นเขาคงเสียดายแย่ และที่สำคัญเขาไม่อยากเห็นน้ำตาของเธอ

               

                ไม่นานรถสปอร์ตคันหรูของธีรพัฒน์ก็พาหญิงสาวมาถึงสถานที่จัดงานเลี้ยงเปิดตัวบริษัททัวร์ซึ่งเป็นโรงแรมหรูหราอีกแห่งหนึ่งในเครือ T-Group ของเขาเอง

                ธีรพัฒน์ก้าวขาลงจากรถก่อนจะเดินอ้อมไปเปิดประตูให้คนตัวเล็กที่นั่งมาด้วยแต่ยังไม่ทันจะเอื้อมมือไปถึงประตูรถก็ถูกเปิดออกมาจากคนข้างใน พร้อมกับขาเรียวสวยของหญิงสาวที่ก้าวออกมา

                “ทำไมไม่รอให้ฉันมาเปิดให้คนถูกขัดใจต่อว่าคนตัวเล็กเสียงขม

                ไม่จำเป็น

                หญิงสาวตอบเพียงสั้นๆพร้อมกับทำท่าจะก้าวเดินออกไปจากตรงนี้ แต่ยังไม่ทันจะทำอย่างใจคิด สองเท้าน้อยๆต้องหยุดชะงักด้วยคำสั่งของคนเอาแต่ใจ

                ตลอดเวลาที่อยู่ในงานเธอต้องอยู่ห่างฉันไม่เกินหนึ่งช่วงแขนเสียงเข้มเอ่ยจริงจังบ่งบอกว่าเป็นคำสั่ง

                เพื่ออะไร? แพรไม่ใช่สมบัติของคุณนะคะคนตัวเล็กหันมาค้อนถามเสียงแข็งอย่างไม่เข้าใจ

                ฉันสั่งก็ทำตามแล้วกันน่าไม่ต้องอยากรู้ว่าเพื่ออะไรจะให้เขาบอกได้อย่างไรว่าที่ไม่ให้เธอห่างกายเพราะวันนี้เธอสวยจนเขานึกหวั่นใจไม่อยากให้ผู้ชายคนไหนเข้าใกล้เธอนอกจากเขาคนเดียวเท่านั้น

                ธีรพัฒน์เข้ามายืนใกล้หญิงสาวพร้อมกับงอแขนข้างที่ชิดลำตัวของเธอขึ้นมาอย่างรอคอยอะไรบางอย่างแพรวาเอียงคอมองการกระทำของชายหนุ่มอย่างงงๆ เขาต้องการอะไรจากเธออีกและไม่นานก็ได้คำตอบที่ทำให้เธอแทบหยุดหายใจ

                จับแขนฉันสิคนตัวใหญ่บอกเสียงเบา แต่กลับหนักแน่นเหมือนมันเป็นคำสั่งมากกว่า

                แพรเดินเองได้ค่ะหญิงสาวตอบไม่เต็มเสียงนัก เพราะยังงงๆ กับการกระทำของชายหนุ่ม

                เขาคิดยังไงจะให้เธอจับแขนเขาเดินเข้าไปในงานมีหวังตกเป็นเป้าสายตาแน่ๆ เธอไม่อยากเด่นดังหรือเป็นที่ซุบซิบของใคร

                หรือจะให้ฉันอุ้มเธอเข้าไปเสียงทรงอำนาจเอ่ยขึ้นทำให้คนตัวเล็กที่กำลังยืนครุ่นคิดเอาตัวรอดอยู่ต้องรีบยกมือจับหมับที่แขนแข็งแกร่งของเขาทันทีเพราะเธอเชื่อว่าเขาจะทำอย่างที่พูดจริงๆ หากเธอไม่ตามใจเขา

                พอใจหรือยังคะแพรวาหันมาค้อนใส่ชายหนุ่ม เธอได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆในลำคอของคนตัวใหญ่ที่ดูเหมือนเขาจะพอใจกับการขู่บังคับเธอได้

                ทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยฉันให้เกียรติเธอควงแขนขนาดนี้เลยนะธีรพัฒน์หันมาบอกหญิงสาวข้างกายขณะก้าวเดิน

                แพรไม่ได้ขอร้องคุณนี่คะ

                อย่าลืมที่ฉันสั่งไว้ก็แล้วกันคนตัวใหญ่หยุดเดินหันมาจ้องมองคนตัวเล็กอย่างจริงจัง

                อะไรคะ

                คนที่ไม่ได้สนใจคำสั่งเอียงคอทำหน้างงอย่างน่ารักน่าเอ็นดูในสายตาของคนมองความอดทนที่พยายามเก็บกลั้นไว้มลายหายไปสิ้นไวเท่าความคิดคนตัวใหญ่ก้มลงหอมแก้มนวลตรงหน้าอย่างนึกมันเขี้ยวคนถูกขโมยหอมอย่างไม่ทันตั้งตัวตกใจพยายามดึงมือออกจากแขนของชายหนุ่มแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะเขาหนีบมือเธอไว้แน่น

                คุณธีร์!

                ฉันจะบอกเธออีกครั้งห้ามอยู่ห่างจากฉันเกินหนึ่งช่วงแขน ถ้าขัดคำสั่งหรือลืมคำสั่งฉันจะเตือนเธอด้วยวิธีแบบเมื่อกี้อีก ไม่ว่าเธอจะยืนอยู่ตรงไหน กับใคร ฉันก็สามารถถเตือนความจำให้เธอได้ไม่เชื่อก็ลองดูกล่าวจบคนตัวใหญ่ก็ก้าวเดินออกไปข้างหน้าโดยมีหญิงสาวเดินหน้าบึ้งตึงเคียงข้างไปด้วย


ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

^_^


สนใจนิยายเล่มนี้ในรูปแบบ E-Book สามารถดูเพิ่มเติมได้ที่

http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/member/7177/1914408155-member.jpg ...หรือ... เสน่หาทาสซาตาน



หากสนใจสั่งซื้อในรูปแบบเล่ม สามารถติดต่อผู้แต่งได้โดยตรงทาง 

E-mail : oilza24@hotmail.com

โทร/ไลน์ : 094-4942566


        แสดง 13 - 13
วันที่โพสต์ :  20 พ.ค. 2557 13:27    วันที่อัพเดท :   4 มิ.ย. 2561 12:25    › จำนวนผู้เข้าชม 288047 คน
   › คะแนนโหวต 7257 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :