นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ม๊ะม๊าคับ! ป๊ะป๊าผมเป็นมาเฟีย    by connimuchi
ชื่อตอน ตอนที่ 12 ง้อเมียฉบับมาเฟีย


             ตอนที่ 12  ง้อเมียฉบับมาเฟีย

            ออกัส

        “ ผมมาพบคาร์ล  เบอร์ตินเนย์” ทันที่ที่ผมมาถึงโรงแรมที่มันบอกผมว่าน้องไนท์อยู่ที่นี่ผมก็รีบเดินมาหาผู้ชายชุดดำสองคนที่ยืนเฝ้าหน้าประตูห้อง  สงสัยพวกนี้คงจะเป็นลูกน้องมัน  ตอนนี้ผมไม่รู้สึกกลัวอ่ะไรแล้วผมรู้สึกเป็นห่วงน้องไนท์มากกว่าไม่รู้ตอนนี้จะเป็นยังไงบ้าง

       “เชิญครับ นายกำลังรอนายหญิงอยู่” ห่ะ! พวกมันเรียกผมว่านายหญิงคือกูเป็นผู้ชายเหอะครับผมคิดใจในแล้วเดินเข้ามาในห้องของเจ้านายพวกมัน  บรรยากาศภายในห้องมันเงียบไม่มีเสียงอะไรเลย ผมรู้สึกว่ามันชักจะยังไงยังไงก็ไม่รู้ทำไมผมไม่ได้ยินเสียงน้องไนท์เลย ผมเดินทั่วห้องก็ไม่เห็นมีใครสักคน รึว่าตอนนี้น้องไนท์นอนหลับอยู่ในห้องนอน ไวเท่าความคิดผมรีบเดินเข้าไปในห้องนอนที่เตียงนอนมันว่างเปล่าไม่มีใครอยู่ในห้องนี้เลยผมเดินสำรวจห้องนอนของมันไปเรื่อยๆ ห้องของมันเป็นโทนสีน้ำตาลเป็นสีที่ผมชอบมากมีเตียงกว้างๆนอนกลิ้งได้สบายเลยผมนั่งลงที่ปลายเตียง  “นุ่มแฮะ”ผมพูดกับตัวเองเบาๆ เตียงนุ่มๆแอร์เย็นๆท่าทางจะนอนหลับสบาย   

       แกร๊ก!!

    ผมรีบหันไปทางเสียงนั้นทันทีอะ ไอ้คาร์ลมันเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยสภาพที่ติดเรทสุดๆมันมีแค่ผ้าเช็ดตัวที่พันรอบเอวตัวเองน้ำยังเกาะตามหน้าอกมันอยู่เลยสงสัยมันอาบน้ำเพิ่งเสร็จ ผมจ้องมองมันหน้าผมรู้สึกเหมือนมันกำลังร้อนเลยผมมองสำรวจตัวมัน ทุกอย่างในตัวมันยังคงเหมือนเดิมแต่ผมรู้สึกว่าร่างกายมันจะดูซูบลงเล็กน้อย เอ๊ะ!มันไม่ใช่เวลาที่ผมจะมานั่งสำรวจร่างกายมันนิตอนนี้ผมมาตามหาน้องไนท์นิผมกำลังที่จุกขึ้นจากเตียง

      “ถ้าจะมองกูขนาดนั้นอ่ะนะปล้ำกูเถอะครับเมีย”  ไอ้คาร์ลมันเดินมาดักหน้าผมที่กำลังจะลุกขึ้นจากเตียงอย่าเข้ามาไกลกูนะ มันเดินเข้ามาไกลผมจนหน้าท้องของมันจะติดกับหน้าผมเลย  ถ้าตอนนี้มีกระจกมาส่องหน้าผมนะหน้าผมคงจะแดงมาก  หัวใจผมตอนนี้รู้สึกว่ามันจะเต้นแรงกว่าทุกครั้งผมรู้สึกว่า อยู่ใกล้กันยิ่งหวั่นไหว ห้ามใจตัวเองไม่ได้เลยสั่งหัวใจให้เมินเฉย ไม่รู้ต้องทำยังไงใกล้เธอทำไมทุกครั้งในมันสั่นๆจิตใจของฉันนั้นวุ่นวาย ตัวของฉันควบคุมไม่ได้

 เมื่อสุดท้ายหัวใจมัน….(พอพอกัสจัง เจ้ว่ามันจะเป็นเพลงแล้ว:ไรต์)  (อิเจ้ กัสจังบ้านป๊ะป๊ากะม๊ะม๊าเจ้หราา ผมออกัสครับโผมมม ถ้าเจ้ไม่ใช่คนแต่งเรื่องของผมนะเจ้โดนเก็บไปนานแล้วเจ้รู้ยังผมเมียมาเฟียนะคับ: ออกัส )  (โหดร้ายยยยทั้งผัวทั้งเมีย:  ไรต์)

        กลับมา ณ ปัจจุบัน

    “กูไม่ใช่เมียมึงและกูก็ไม่ได้มีผัวแบบมึง”  ผมตอบกลับทันควันแล้วพยายามที่จะหาทางลุกหนีออกไปจากมัน

    “หึหึ” แมร่งผมเกลียดรอยยิ้มเจ้าเลห์ของมันจริงๆ

    “ปล่อยกูนะ  กูจะไปหาลูกกู มึงเอาน้องไนท์ไปไว้ที่ไหน” ผมนั่งลงข้างๆผมแล้วมันยกผมขึ้นไปนั่งบนตักของมันคิดดูดิอะไรๆๆของมันโดนก้นผมอ่ะ  อย่าพองนะมึง(อะไร???:ไรต์)

      “ ลูกมึงคนเดียวซะที่ไหนล่ะ น้องไนท์ก็ลูกกู ฟอดดดดดดด”มันหอมแก้มโผมมมมมมม

      “น้องไนท์ไม่ใช่ลูกของมึง น้องไนท์เป็นลูกของกูคนเดียว”  ผมพยายามดิ้นจากอ้อมแขนที่มันกอดผมไว้  แต่เหมือนยิ่งผมดิ้นผมก็ยิ่งรู้สึกว่าอะไรๆๆของมันเริ่มจะพองขึ้นแล้วเชี่ยแล้วไงไอ้กัส ผมพูดในใจ

         “งั้นกูว่าเรามาทบทวนความหลังกันซักหน่อยว่าน้องไนท์เกิดมาได้ยังไงกันแน่ดีไม่ดีกูว่าอาจจะมีคาร์ลน้องโผล่มาอีกสักคนก็ได้” มันผลักผมล้มลงไปที่นอนกับมันด้วยแล้วมันก็กอดผมไว้แน่น

        ปล่อยกูนะ  น้องไนท์ไม่มีพ่อเลวๆแบบมึง จำเอาไว้ซะด้วย ผมพยายามดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุมของมันและพยายามที่จะลุกขึ้น

    “ กูคงเชื่อ มึงไม่ได้หรอกครับเมีย     เสียใจด้วยนะที่กูเชื่อผมตรวจทางวิทยาศาสตร์มากว่ามึง”

    “นี่มึงหมายความว่ายังไง”  ผมตาโตขึ้นมาทันทีที่มันพูดจบหันหน้าไปหามันอย่างเอาเรื่อง

    “ก็หมายความตามที่มึงเข้าใจ DNA  ของน้องไนท์ตรงกับของกูเป๊ะ!” มันแอบตรวจDNA ของน้องไนท์กับมันได้ยังไง

    “มะมึง กล้าตรวจDNAของลูกกูได้ยังไง ฮะฮึก!   มึงต้องการอะไรจากกูอีก  4 ปีที่แล้วกูยังชดใช้ให้มึงไม่หมดอีกหรอฮึกๆ   ผมพยายามเก็บกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมาแล้วทุบอกมันแรงๆๆ  ฮึก!มันต้องการอะไรจากผมอีกผมยังชดใช้ให้มันไม่หมดอีกหรอทำไงไมมันต้องตามมาทำร้ายชีวิตผมด้วย

    “ชู่ๆๆกูต้องการลูกและแม่ของลูกกูด้วยมันกอดผมแน่นกว่าเดิมอีกแล้วกดหัวของผมให้ซบที่หน้าอกมัน ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซานเข้ามาในหัวใจของผมนานเท่าไรแล้วที่ผมไม่ได้สัมผัสกับความรู้สึกนี้  อ้อมกอดที่อบอุ่นและปลอดภัยของมันผมยังจำสัมผัสนี้ได้

 ……………ผมไม่ตอบอะไร ได้แต่พยายามดิ้นออกจากอ้อมกอดของมัน  ผมไม่อยากที่จะให้ความรู้สึกเมื่อ 4 ปีที่แล้วกลับคืนมาทำลายชีวิตผมอีก ผมอยู่กับน้องไนท์โดยที่ไม่มีมันชีวิตของผมก็มีความสุขได้น้องไนท์เป็นเหมือนชีวิตของผม ชีวิติของผมขาดน้องไนท์ไม่ได้แต่ขาดมันได้

       ต่อให้มึงหนีแทบตายสุดท้ายมึงก็คือเมียของกู  อย่าพยายามหนีกูอีกเลยนะ


มาแย้ววววๆๆๆ รอกันอยู่ไหมมอิอิ

        แสดง 13 - 13
วันที่โพสต์ :  23 ม.ค. 2558 20:12    วันที่อัพเดท :   3 มิ.ย. 2558 20:20    › จำนวนผู้เข้าชม 600216 คน
   › คะแนนโหวต 1432 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :