นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ม๊ะม๊าคับ! ป๊ะป๊าผมเป็นมาเฟีย    by connimuchi
ชื่อตอน ตอนที่ 18 ปรับความเข้าใจ (อัพใหม่)


 

                                 ตอนที่ 18   

       “โอ๊ยๆๆ  ม๊ะม๊าฮับน้องไนท์หิ๊ววหิวไอศครีมแล้วฮ่ะ”  เจ้าตัวแสบเอามือเล็กๆลูบท้องตัวเองปอยปอยพร้อมกับทำท่าทางดิ้นดุกดิ๊กจะลงจากตักผมเพื่อกลับไปนั่งกินไอศกรีมที่เก่าอี้ตัวเดิม เวลาหิวเจ้าตัวแสบมักจะแสดงท่าทางแบบนี้เพื่ออ้อนผมเป็นประจำ

       “ฮ่ะๆๆ ม๊ะม๊ารู้แล้ว”  ผมบีบจมูกเจ้าตัวเล็กด้วยความหมั่นเขี้ยวแล้วยกเจ้าตัวแสบลงจากตักของผมผมทำท่าจะลุกขึ้นจากตักมัน

พรึบ!  มันดึงผมลงไปนั่งบนตักมันเหมือนเดิม

        “ปล่อยกู”  ผมกัดฟันพูดกับมัน  พยายามไม่ให้มันกับผมได้ยินกันสองคน  ผมไม่อยากให้น้องไนท์เห็นว่าผมกับมันทะเลาะกัน  ผมไม่อยากให้ลูกมองว่าเราไม่รักกัน ไม่อยากให้ลูกขาดความอบอุ่น  มันไม่ยอมปล่อยผมแถมยังกระซับอ้อมแขนมันแน่นขึ้นกว่าเดิมอีก

         “กูบอกให้ปล่อย”ผมหันหน้าไปหามันอย่างเอาเรื่องแล้วแอบหยิบแขนมันไปเต็มแรง  แต่มันก็ยังไม่รู้สึกอะไร  มันทำหน้าตาเฉยไม่เดือดร้อนอะไรเลย  แต่ตอนนี้อารามณ์ผมเริ่มจะเดือดเพราะมันแล้ว

         “เงียบน่า ไม่เห็นรึไงลูกมองอยู่”มันยืนหน้าเข้ามาใกล้หูผม ลมหายใจมันเป่ารดต้นคอผม

        “ปล่อยดิ  ไม่อายคนอื่นเขารึไง  คนเขามองหมดร้านแล้ว”  ผมกวาดสายตาไปมองรอบๆร้าน  บางคนก็มองพวกเราด้วยรอยยิ้มแต่บางคนมองพวกเราด้วยสีหน้าเหยียดๆ  เหมือนผมไปเป็นปรสิตในลำไส้ของพวกเขา

         “อายทำไมคนเยอะแยะ  เรื่องของผัวเมียเขาจะเคลียร์กัน”  มันตอบได้หน้าตาเฉยมาก  เหมือนมันไม่ได้ฟังที่ผมพูดเลย

       “จะปล่อย รึจะปล่อยไม่งั้นมึงอย่าหวังเลยว่ากูจะยอมยกโทษให้มึง แล้วกูก็จะไม่มีวันให้มึงได้เจอน้องไนท์อีกเลย” ผมขู่มันออกไป  แต่ใจของผมมันรู้สึกปวดหนึบๆยังไงไม่รู้

        “ปล่อยแล้วคร้าบบเมีย” มันทำท่าทางยอมแพ้แล้วปล่อยแขนที่มันรัดตัวมันไว้ ผมจึงลุกขึ้นเดินไปนั่งเก้าอี้ที่อยู่ระหว่างมันกับน้องไนท์

         “หึหึ” ผมหันไปตี้คิ้วใส่มัน แล้วยิ้มอย่างมีชัย

        “ฝากไว้ก่อนเหอะ”

        “ม๊ะม๊า อันนี้อาหร่อยอ่ะ น้องไนท์ช้อบชอบ เอาอีกๆ” เจ้าตัวแสบยืนช้อนตักไอศครีมที่มีไอศครีมติดยุปลายช้อนยืนมาตรงหน้าผม  น้องไนท์ชอบกินไอศกรีมรสบลูเบอรี่มากมาเที่ยวห้างทุกครั้งเจ้าตัวแสบต้องอ้อนผม กินไอศครีมบลูเบอรี่ทุกครั้ง

        “ม๊ะม๊าว่าน้องไนท์ทานเยอะแล้วนะครับ เดี๋ยวทานอีกจะมาสบายเอานะครับ” 

        “แต่น้องไนท์ยังไม่อิ่มนี้ฮ่ะ”  เจ้าตัวแสบเอาช้อนไอศกรีมเข้าไปกัดเล่นพร้อมทั้งเลียช้อนเล่น กระพริบตาทำหน้าอ้อนผม ผมไม่แพ้ลุกอ้อนเจ้าตัวแสบหรอกครับ เดี๋ยวทานมากๆจะเป็นหวัดเอายิ่งเจ้าตัวแสบเกลียดยาอย่างกับอะไรดี

      “พอแล้วครับ  เดี๋ยวกินเยอะจะกลายเป็นหมูอู๊ดๆๆ  ตัวกลมๆไม่มีใครรักน่าาา”

      “งือ ป๊ะป๊า”  เจ้าตัวแสบหันไปหาไอ้คาร์ลเพื่อขอความช่วยเหลือ

       “เอ่อ เอาไว้พรุ่งนี้ป๊ะป๊าพามากินอีกนะครับ  วันนี้พอแค่นี้ก่อน  ป๊ะป๊าว่าวันนี้เรากลับบ้านกันก่อนนะครับ ป่านนี้คุณย่ากับนมอิ่มคงจะทำอาหารอร่อยๆที่น้องไนท์ชอบรอพวกเราแล้ว ”  มันหันมามองหน้าผม  ผมทำหน้าดุใส่มัน พร้อมกับทำตาขว้างใส่มัน

   “ติ๊กต่อก ติ๊ก ต่อก ก็ได้ฮ่ะ” น้องไนท์เอาช้อนออกจากปากตัวเองแล้วเอามาเคาะหัวตัวเองเบาๆ  ทำหน้าคุ้นคิด

    “งั้นเรากลับบ้านกันดีกว่า”   ไอ้คาร์ลมันลุกจากเก้าอี้เดินมาอุ้มน้องไนท์

      “ ม๊ะม๊ามีหมูฉึกๆของโปรดของน้องไนท์ไหมฮ่ะ” น้องไนท์หันมาถามผม

       “มีครับ” ผมตอบน้องไนท์ไป ความจริงผมไม่รู้หรอกฮ่ะว่านมอิ่มได้ทำของโปรดน้องไนท์รึเปล่าก่อนออกจากบ้านผมก็ไม่เจอนมอิ่มหรือใครเลยที่มาถามผมว่าน้องไนท์ชอบทานอะไร  ทุกมื้อเจ้าตัวแสบจะชอบทานแกงจืดหมูฉึกๆ  ถ้ามื้อไหนไม่มีเป็นเรื่องที่วุ่นวายมาย

       “คุณย่า  น้องไนท์มีหมูฉึกๆด้วย” พอลงจากรถปุ๊บจากตัวแสบก็รีบวิ่งลงจากรถ  พร้อมกับอุ้มจากหมูฉึกๆตัวเล็กไปด้วยพร้อมกับวิ่งเข้าไปในบ้านไม่รอใครเลย สงสัยคงจะอวดของเล่นใหม่ตามเคย  ผมรีบลงจากรถแล้วเดินตามหลังจากตัวแสบเข้าไปในบ้าน  หมับ!  ไอ้คาร์ลมันดึงแขนผมไว้  ผมหันไปมองมันด้วยใบหน้าที่มีแต่คำถาม 

       “กูว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันนะ”

      “ปล่อย กูไม่มีอะไรจะคุยกับมึง” ผมพยายามสะบัดมือมันออกจากแขนผม

     “แต่กูมี” มันพูดจบก็ย่อตัวลงอุ้มผมพาดบ่าของมันแล้วเดินขึ้นไปชั้นบนห้องของมัน

     “ปล่อยกูลงเดี๋ยวนี้นะ”  ผมทุบหลังมัน แล้วพยายามดิ้นให้มันปล่อยผมลงไปตลอดทาง

 เพี้ย!!!  ไอ้เหี้ยคาร์ลมันฟาดก้นผม  แมร่งกูเจ็บนะ ตีมาได้ ไอ้แก่หื่นไอ้มาเฟียลามก  ผมแอบด่ามันในใจ

       “หยุดดิ้นสักทีดิว่ะ  เดี๋ยวก็ตกบันไดกันทั้งคู่หรอก”  ผมเลยหยุดดิ้นทันที   ที่ผมหยุดดิ้นไม่ใช่ว่าผมยอมมันหรอกนะแต่ผมกว่ามันจะพาผมตกบันไดนี้ดิ

      “งั้นก็ปล่อยกูลงสิ  มึงจะพากูไปไหน  กูจะไปหาลูก” ผมหยุดดิ้นแต่ก็ยังบอกให้มันปล่อยผมลงตลอดทาง

   “น้องไนท์อยู่กับคุณแม่แล้วมึงไม่ต้องไปดูลูกหรอกมาดูผัวอย่างกูนิ”  มันเดินแบกผมเข้ามาในห้องของมันแล้ววางผมลงบนเตียงของมัน  พอผมตั้งตัวได้ก็รีบลุกจากเตียงทันที พรึบ! มันดึงผมให้นั่งลงบนตักมัน

      “ปล่อยกูนะ”ผมพยายามดิ้นออกจากตักมันและแกะมือที่มันโอบเอวผมไว้ออก  แต่มันก็ไม่ได้สะทกสะเทือนความรู้สึกมันด้วยซ้ำ  ผมอยากจะบ้าตายกับความรั้นของมันจริงจริง  และที่สำคัญตอนนี้มันเอาคางของมันมาเกยที่ไหล่ผม  แถมหน้ามันยังอยู่เฉียบแก้มผมอีก  ลมหายใจมันเป่ารดต้นคอผมตลอด ผมรู้สึกเหมือนใจเต้นแรงกว่าทุกครั้งที่ผมอยู่ใกล้มัน

    “กูขอโทษ” มันพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง มันเป็นน้ำเสียงที่ผมไม่เคยได้ยินจากมันมาก่อนน้ำเสียงมันแฝงไปด้วยความนุ่มนวนและอบอุ่น 

    “ขอโทษที่เคยทำร้ายมึง ทำให้มึงเสียใจทำให้มึงร้องไห้กูขอโทษในทุกสิ่งๆทุกอย่างๆที่กูทำให้มึงต้องเจ็บปวด  ขอโทษที่กูเป็นพ่อที่เลวไม่มีความรับผิดชอบ  กูขอโทษไล่มึงไปในวันนั้น  มึงรู้ไหม วันที่มึงจากกูไป กูรู้สึกทรมานมากแค่ไหน ทุกวันกูไม่เคยลืมมึงเลยนะ กูเฝ้าตามหามึงมา 4 ปีไม่มีวันไหนเลยที่กูไม่ตามหามึง เพราะอะไรมึงรู้ไหมทุกอย่างที่กูทำก็เพราะกูรักมึงนะ ไอ้อออกัส รักทั้งที่กูทำเลวกับมึงมากมาย  รักตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้  พอจะรู้ใจตัวเองก็วันที่เสียมึงไปแล้ว  ออกัสได้โปรดยกโทษให้มาเฟียเลวๆคนนี้ได้ไหม”มันยกผมขึ้นให้นั่งหันหน้ามาหามัน ผมจ้องไปที่ดวงตาของมันต้องการที่จะค้นหาความจริงในสิ่งที่มันพูดและความรู้สึกจริงจริงของมัน  ทุกคำที่มันพูดผมควรเชื่อมันรึป่าว  ผมควรให้อภัยมันรึป่าว ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่มันพูดเป็นความรู้สึกของมันจริงจริงหรือแค่มันเสแสร้งแกล้งเล่นกับความรู้สึกของผมเท่านั้น

       ……………… ผมไม่ได้พูดอะไร   ผมพยายามมองเข้าไปในดวงตาของมัน  แววตาของมันเหมือนรู้สึกผิด และเศร้าใจดวงตาของมันมีน้ำใสใสเอ่อออกมาที่ขอบตาของมัน นี่มันกำลังจะร้องไห้หรอ มาเฟียผู้โหดร้ายอย่ามันร้องไห้เป็นด้วยหรอ

       “กูไม่ได้ขอให้มึงเชื่อในสิ่งที่กูพูดหรอกนะ  แต่กูจะทำให้มึงเห็นว่ากูรักมึงมากแค่ไหนกูขอแค่โอกาสที่มึงให้กูแสดงความรักของกูที่มีต่อมึงกับลูกได้ไหม”มันก้มลงเอาหน้าผากมันมาชนหน้าผากผมแล้วกระชับอ้อมกอดให้แน่นมากขึ้น

     “ฮะฮึก ทำไมมึงต้องทิ้งกูไล่กูออกมาอย่างกับหมูกับหมาด้วย  ไอ้เลว ไอ้มาเฟียหื่นกามไอ้มาเฟียลามกไม่มีความรับผิดชอบ” ผมทุบอกมันแรงๆแล้วซบลงที่อกมันเอาหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาถูเสื้อมันไปมา 

      “กูขอโทษ  เพราะความโง่ของกูเองที่ไล่มึงไปในวันนั้น”

       ตุบบ ตุบ!!  ผมชัดกำปั้นเข้าไปที่อกมันเต็มแรง

     “ฮะ  ฮึก มึงคงจะสนุกสินะที่เล่นกับความรู้สึกกู”

      “โอ๊ย! หยุดทุบกูก่อนเจ็บนะ วันนั้นที่กูไล่มึงออกมาจากห้องก็เพราะกูเข้าใจผิดว่ามึงแอบมีชู้กูเลยแก้แค้นมึงด้วยการพาผู้หญิงที่เป็นอดีตคู่ขาของกูเข้ามาฟัดให้มึงเห็นในห้องทำงาน แต่หลังจากที่มึงออกไปแล้วกูกับผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ได้มีอะไรกันเลยนะสาบานได้”  

       “ฮึก  ทำไมมึงไม่ถามกูสักคำไอ้มาเฟียไม่มีเหตุผล” ผมเริ่มทุบอกมมันอีกครั้ง มันเอามือมาเช็ดคราบน้ำตาที่ไหลเปื้อนแก้มผม

    “โอ๋ๆ!! ไม่ร้องนะครับเมีย  กูเสียใจจริงๆที่ไล่มึงออกไปมึงรู้ไหมกูคิดถึงมึงมากแค่ไหนที่ไม่มีมึงอยู่ข้างๆกายกู”

    “แล้วทำไมเจอกันครั้งแรกมึงต้องทำท่าทางรังเกลียดกูด้วยคอยทำร้ายกูทุกอย่าง  ทำร้ายร่างกายตบกูด้วย แถมยังข่มขื่น ข่มเหงรังแกกูสารพัด จับกูไปขังด้วย ทำเหมือนกูไม่มีชีวิตจิตใจ ทั้งที่กูไม่เคยรู้จักมึงมาก่อนไม่เคยรู้ด้วยซ้ำว่ามาเฟียคืออะไร ทำไมมึงต้องทำร้ายกูด้วย”  ผมพูด ออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจ 

      “ก็เพราะตอนนั้นกูเข้าใจว่ามึงคือคนรักของไอ้เคนพี่ชายไอ้คิวเพื่อนมึง  มันเป็นคนที่ทำให้ว่าที่คู่หมั้นของกูต้องเจ็บปวด มึงรู้ไหมริชชี่เกือบจะตายเพราะมัน  มันรังแกริชชี่ จนทำให้ริชชี่ต้องท้อง ทำให้ริชชี่ต้องถอนหมั้นกับกูเพื่อไปแต่งงานกับมันโดยที่ริชชี่ไม่มีความสุขเลย  กูเลยแก้แค้นมันโดยทำลายคนที่มันรัก กูเลยวางแผนที่จะทำให้คนรักของมันเจ็บปวดทั้งหมดมันเกิดจากความเข้าใจผิดและความโกธรของกูทั้งนั้น  กูขอโทษนะที่ทำร้ายมึง ตอนแรกกูยอมรับนะว่าขมขื่นมึงแต่ช่วงหลังๆหลายๆครั้งมานี้สิชักไม่แน่ใจ เห็นครางซะลั่นห้องยันเช้าเลยนิหุหุ”  มันยิ้มเจ้าเลห์ใส่ผม     

        “กูขอโอกาสสักครั้งได้ไหมออกัส “

       “ อะ เอ่ออ  กะ กู จะให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ในสิ่งที่มึงพูด  3 เดือนเท่านั้น  เวลาของมึง” ผมควรจะให้อภัยในสิ่งที่มันทำไว้กับผมรึป่าว  ผมรู้สึกเจ็บในการกระทำของมันที่ทำให้ผมเสียใจความทรมานในอดีตมันยังคงตอกย้ำความรู้สึกของผมตลอดเวลา  แต่เวลาที่ผมให้มันพิสูจน์  3 เดือนมันมากไปรึป่าว 3เดือนที่ผมจะพิสูจน์คำพูดของมัน ทั้งหมดนี้ผมทำเพื่อครอบครัวของมัน ครอบครัวที่น้องไนท์อยากมี เพื่อความสุขของลูกผมยอมได้ทุกอย่างผมอยากให้น้องไนท์มีครอบครัวที่อบอุ่น ตั้งแต่ที่น้องไนท์รู้ว่ามีป๊ะป๊าน้องไนท์มีความสุขมากขึ้น มีรอยยิ้มเสียงหัวเราะเป็นเด็กที่สดใสร่าเริงมากขึ้น ผมคงจะคิดไม่ผิดที่ยอมเปิดโอกาสให้กับมัน

      “ขอบคุณมึงมากจากนี้ไปกูจะพิสูจน์ให้มึงเห็นในสิ่งที่กูรู้สึกกูจะสร้างครอบครัวของเราให้สมบูรณ์ ขอบคุณที่มึงอภัยให้กับกู และขอบคุณที่มึงให้กูได้พิสูจน์ตัวเอง”

     “กูยังไม่ได้บอกเลยว่ากูจะยอมยกโทษให้กับมึงไม่ต้องมาขี้คู่เลยนะ  ครบ 3 เดือนค่อยมาว่ากันอีกถ้ามึงไม่ทำให้กูเห็นภายใน 3 เดือนมึงก็เตรียมตัวออกไปจากชีวิตกูกับลูกไปได้เลย น้องไนท์ก็จะไม่มีเป็นมาเฟียอย่างมึง และอาจจะเป็นคนอื่นก็ได้ จบปิ้ง” ผมเงยหน้ามองมันแล้วยิ้มมุมปากเล็กน้อย

      “ฝันไปเถอะยังไงป๊ะป๊าของน้องไนท์ต้องเป็นมาเฟียอย่างกูเท่านั้นครับเมีย” ฟอดดดดดดดด  มันพูดจบก็ขโมยหอมแก้มผมทันที  อะ ไอ้บ้า หน้าของผมมรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาทันที

      “ไม่เชื่อมึงก็คอยดู”  ผมพูดด้วยน้ำเสียงขู่มัน แล้วทำหน้าตาเฉย

    “อืมม กูว่าก่อนจะหาป๊ะป๊าคนใหม่ให้น้องไนท์ มึงลุกจากเตียงให้ได้ก่อนดีไหม” มันผลักผมลงเตียงแล้วคร่อมตัวผมไว้พร้อมกับประกบริมฝีปากผมไว้  มันเว้นช่วงให้ผมหายใจแล้วอาศัยช่วงที่ผมเผลอปากสอดลิ้นของมันมาลิ้มลองความหวานของโพร่งปากผม 

      “อืมมมมม” มันเอามือข้างหนึ่งสอดเข้าไปในเสื้อของผมแล้วลูบไล้ทั่วแผ่นหลัง

     “หวานมากเมียย  ผัวขอชิมอีกนิดล่ะกัน”

     “ป๊ะป๊า ม๊ะม๊าา”  เสียงดังมาจากหน้าประตู

     “เปิดประตูนะ”  เจ้าตัวแสบตะโกนอยู่หน้าประตู

      “อืมม  คาร์ลพอแล้ว น้องไนท์เรียก”  เมื่อสติผมเริ่มกับมาผมจึงพยายามดันมันออกจากตัวผม

       “อีกนิดนะเมีย”  มันยังไม่ฟังที่ผมพูด  แถมยังซุกไซ้ที่ซอกคอผมอีก

       “ฮะ ฮึก  ป๊ะป๊าม๊ะม๊าเปิดประตูเยี่ยวนี้น่าาา งือออ”  เจ้าตัวแสบเริ่มร้องแล้ว  ที่โดนขัดใจ

      “โถ่เว้ยย! ไอ้ลูกหมูมาเฟียขัดจริงจริง”  ผมพูดอย่างอารมณ์เสีย   พร้อมกับเดินไปเปิดประตูห้องให้เจ้าตัวแสบ  ผมส่ายหัวให้กับนิสัยที่โคลนนิ่งกันออกมาของสองพ่อลูก

        แสดง 20 - 20
วันที่โพสต์ :  23 ม.ค. 2558 20:12    วันที่อัพเดท :   3 มิ.ย. 2558 20:20    › จำนวนผู้เข้าชม 600521 คน
   › คะแนนโหวต 1433 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :