นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ขอรักรัฐภูมิ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน ขอรักครั้งที่ สอง 1



 

 


 


ร่างของรองประธานเคอาร์ คอร์ป ก้าวลงจากรถคู่ใจไม่ทันได้หายใจ กลุ่มนักข่าวนับสิบต่างวิ่งกรูเข้าหาถามถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวุ่นวายไปหมด ซึ่งเธอก็ต้องเหนื่อยและเอือมระอาขึ้นมาอีกครั้ง


 


ได้ข่าวว่ามีการถ่ายเทหุ้นไปทางมิคารุเป็นเรื่องจริงหรือเปล่าครับ...


 


ทางโรงแรมมีแนวทางแก้ไขหรือยังครับ...


 


ที่ว่าคุณรัฐภูมิจะเข้ามาช่วยดึงความเชื่อมั่นกลับมาเป็นเรื่องจริงหรือเปล่าค่ะ...


 


สุดท้ายก็ไม่พ้นโยงเข้าเรื่องของเธอกับรัฐภูมิอีกจนได้ ตายจริงเธอลืมไปเสียสนิทเลย


 


ขอตัวก่อนนะคะ


 


ปานรีย์ยกมือขึ้นเป็นการหยุดคำถามมากมายของนักข่าว แหวกวงล้อมของนักข่าวไปขึ้นรถคู่ใจของตัวเองแล้วขับออกไปทันที  กว่าจะหลุดออกมาจากกลุ่มนักข่าวได้ก็เล่นเอาเหนื่อย


 


หญิงสาวก้าวเดินผ่านโต๊ะทำงานของเลขาและผู้ช่วยไปที่ห้องทำงานของเธอ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นว่ามีแสงไฟลอดขอบประตูออกมา มือบางจึงผลักบานประตูเข้าไปด้านในและต้องแปลกใจเมื่อเห็นคนที่อยู่ด้านใน


 


นี่พวกคุณยังไม่กลับกันไปอีกเหรอ


 


แขกตัวใหญ่สามคนนั่งอยู่ที่ชุดรับแขก ตรงหน้ามีกองเอกสารมากมายวางบนโต๊ะรับแขกกลางห้องเต็มไปหมด สีหน้าแต่คนมีแววของความเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด


 


มาแล้วหรือเป็นผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าเป็นคนถามเธอ


 


คุณคงจะมาคุยเรื่องข่าวเมื่อเช้า ว่ามาสิค่ะฉันรอฟังอยู่ร่างบางก้าวเข้าไปนั่งลงโซฟาที่ว่างอยู่ที่ตรงข้ามกับแขกหนุ่ม พอจะนึกออกถึงการมาของอีกฝ่ายว่าด้วยเรื่องใด


 


คุณเป็นคนให้ข่าวนั้นใช่ไหม


 


รัฐภูมิเปิดประเด็นเรื่องที่เขาอยากรู้ว่าตลอดทั้งวัน ไม่ได้สนใจว่าหญิงสาวเจอเรื่องอะไรมาก่อนหน้านี้ เพราะมันไม่ใช่เรื่องของเขา แต่เขาก็ไม่เข้าใจตัวเอง ด้วยเรื่องแค่นี้ทำไมเขาต้องมานั่งทนรอฟังคำอธิบายจากเธอ ทั้งที่ให้คนสนิทไปสืบดูก็ได้เรื่องเร็วกว่าด้วยซ้ำ


 


ฉันนะหรือให้ข่าว!


 


ปานรีย์ยกมือขึ้นชี้นิ้วเรียวยาวเข้าหาตัว ยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรง มองไปยังคนที่กล่าวหาแล้วบอกให้เขาเข้าใจใหม่ ฉันจะบอกอะไรให้ งานฉันมีจนจะท่วมตัวอยู่แล้ว เรื่องที่ต้องจัดการมีเป็นร้อยเป็นพันอย่าง คุณก็เห็น แล้วฉันจะหาเรื่องมาใส่หัวเพิ่มอีกทำไม


 


ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำแก้ตัว ผมแค่อยากรู้ว่าคุณเป็นคนให้ข่าวพวกนั้นหรือเปล่ารัฐภูมิชักฉุนขึ้นหนัก เธอทำท่าทางเหมือนเมื่อเช้าที่เจอกันอีกครั้ง


 


คุณฟังฉันให้ชัดๆ นะ ฉัน-ไม่-ได้-เป็น-คน-ให้-ข่าว ชัดเจนนะค่ะเน้นย้ำทุกคำให้อีกฝ่ายได้ฟังช้าๆชัดๆ ก่อนจะพูดประโยคต่อมา


 


“...แต่ฉันแค่ยืมชื่อคุณไปใช้นิดหน่อย และมันก็เป็นการพูดคุยกันเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ไม่มีนักข่าวอยู่ด้วยซ้ำ


 


ไม่กี่คนของคุณก็ขึ้นหน้าหนึ่งทุกฉบับของเช้าวันนี้


 


ฉันไม่รู้ว่าเรื่องมันจะออกมาเป็นแบบนี้ ฉันขอโทษ แต่เดี๋ยวก่อน… ฉันพอจะรู้แล้วล่ะว่าใครเป็นคนปล่อยข่าว


 


ใบหน้าของใครอีกคนซ้อนขึ้นมาเธอจึงมั่นใจมาก นาทีนั้นว่าต้องเป็นเขาแน่


 


ใคร?” รัฐภูมิอยากจะรู้เหมือนกันว่ามันคนนั้นเป็นใคร มันต้องการอะไร ถึงปล่อยข่าวมั่วๆ แบบนี้ได้


 


เคนอิจิ มิคารุ! ” หญิงสาวบอกเสียงเรียบห้วน


 


เขามีเหตุผลอะไรที่จะต้องทำอย่างนั้นรัฐภูมิยื่นมือไปวางเอกสารลงบนโต๊ะรับแขก เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวเต็มตา พร้อมประโยคที่ฟังดูจริงจังมากขึ้น


 


เขาต้องการตัวฉันไปเป็นนางบำเรอ มันอาจจะฟังดูแปลก แต่นี่คือเรื่องจริงปานรีย์กล่าว นึกขนลุกขนพองขึ้นมา ถ้าเธอถูกไอ้บ้ากามนั้นทำจริงๆ ไม่ไหวๆ เธอยอมตามเสียดีกว่า


 


ทำแบบนั้นไปแล้วเขาจะได้อะไรรัฐภูมิก็ยังไม่เห็นเหตุผลอะไรที่หญิงสาวต้องเอาชื่อเขาไปแอบอ้างเลยสักนิด มันก็เป็นเรื่องของเธอเองทั้งนั้น เขาไม่เกี่ยวด้วยสักหน่อย


 


คุณไม่รู้อะไร ถ้าเขาเซ็นสัญญาบ้านั้นกับพี่ชายฉัน โรงแรมและบริษัทในเครือทั้งหมด รวมทั้งตัวฉันจะเป็นสิทธิ์ขาดของเขาคนเดียวนะสิ


 


เท่าที่ผมฟังมามันไม่เห็นจะเกี่ยวกับผมตรงไหนเลยสิงห์หนุ่มนั่งฟังหญิงสาวอย่างใจเย็น พยายามคิดตามที่เธอบอกหรือแก้ตัว


 


ก็เพราะแบบนี้ไงฉันก็เลยต้องอ้างชื่อคุณ...ปานรีย์บอกเสียงเบาลง ยิ้มแหยๆ ยอมรับผิดที่แอบอ้างชื่อเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต


 


อ้างว่าเป็นแฟนกับผม...เอ่ยอย่างรู้ทัน


 


เปล่า…” ปานรีย์ปฏิเสธเสียงเบา เสมองไปทางอื่น ไม่รู้จะอธิบายให้เขาฟังยังไงดี ตอนนั้นมันฉุกละหุกไปหมด เธอคิดอะไรไม่ทันจริงๆ 


 


หมายความว่ายังไง


 


คือฉันบอกกับเขาว่า… เรากำลังจะแต่งงานกัน


 


แต่งงาน!” สามหนุ่มร้องเสียงหลง


 


นี่คุณเธอบ้าไปแล้วเหรอ!” รัฐภูมิไม่คิดว่าหญิงสาวจะบ้ากว่าที่เขาคิด ที่เธอกะจะมัดมือเขาชกเลยหรือ


 


“...ฉันไม่ได้มีเจตนาไม่ดีนะ แต่ตอนนั้นมันคิดอะไรไม่ทันจริงๆหญิงสาวรีบอธิบายเร็วระรัว เกรงว่าเขาจะโกรธมากกว่านี้ความจริงเธอก็ไม่มีทางเลือกมากนักนี่นา จะให้ทำยังไงได้เล่าก็คนมันเดือดร้อน


 


นี่คุณยังสติดีอยู่หรือเปล่ารัฐภูมิคิดหาคำพูดมาต่อว่าเธอไม่ออกเลยทีเดียว


 


ฉันขอโทษ ก็ตอนนั้นมันคิดอะไรไม่ทัน


 


 


เธอไม่ได้ตั้งใจจะดึงเขาเข้ามาเกี่ยวในเรื่องบ้าๆ นี้หรอก แต่เหตุการณ์มันคับขัน เจียนตัวไปหมดจริงๆ เธอเองก็ไม่มีทางเลือกมากนัก และไม่อาจปล่อยให้พี่ชายเอาบริษัทที่คุณพ่อเธอสร้างมากับมือ ไปทำลายไปได้


 


แล้วคุณไม่คิดบ้างหรือว่าผมจะเสียหาย ได้รับผลกระทบกับสิ่งที่คุณบอกไม่ได้ตั้งใจน้ำเสียงห้วนโต้กลับมาทันทีเช่นกัน เขาไม่เคยมีประวัติเสียหายในเรื่องทำนองนี้หรือกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน


 


เอ๊ะคุณนี่ยังไง ก็ฉันบอกไปแล้วว่าไม่ได้ตั้งใจ …จะเอายังไงว่ามาเลย


 


ปานรีย์ชักเริ่มไม่พอใจขึ้นมาบ้าง เธอเองก็ไม่ได้ตั้งใจก็บอกไปแล้ว ยังจะเอาอะไรกับเธออีกหนักหนา จะให้ขอโทษก็ขอไปแล้ว ส่วนเรื่องข่าวถ้าไม่มีอะไรในก่อไผ่ก็ไปจัดแถลงข่าวว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิดก็สิ้นเรื่องแล้วทำไมชอบทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่อยู่ได้


 


รัฐภูมิเอนหลังพิงพนักโซฟา ใบหน้าคมจ้องมองมาที่จ้องมองไปที่ร่างบางอย่างใช้ความคิด ทบทวนว่าจะเอายังไงก็เธอดี ปานรีย์เองก็รอลุ้นใจเต้นระส่ำเหมือนกัน เขาจะฟ้องเธอหรือเปล่านะ แต่ขออย่าให้ถึงขั้นขึ้นโรงขึ้นศาลเลย แค่เรื่องที่บริษัทเธอก็จะรับมือไม่ไหวอยู่แล้ว


 


ตกลงคุณจะเอายังไง ฉันรอฟังอยู่นะ


 


ก็... ทำให้มันเป็นจริงอย่างข่าวเสียก็สิ้นเรื่องท่าทีเป็นเดือดเป็นร้อนเมื่อครู่หายไปหมดสิ้น และถูกแทนที่ด้วยใบหน้าเรียบเฉย


 


คุณจะบ้าหรือไง เรื่องอะไรต้องทำถึงขนาดนั้นด้วยปานรีย์ร้องแห้ว เขาจะเล่นอะไรอีก เมื่อกี้ยังว่าเธออยู่แม็บๆ


 


รัฐภูมิเห็นว่าหญิงสาวกำลังจะโวยวาย รีบพูดขัดขึ้นใหม่ ก่อนที่หญิงสาวจะคิดเลยเถิดไปไกลกว่านั้น


 


ฟังให้จบก่อน ที่ผมพูดแบบนั้นก็เพื่อที่จะช่วยคุณนะ


 


ช่วยฉัน? เรื่องอะไรไม่ทราบปานรีย์ชักงงเข้าไปใหญ่ เขาจะมาช่วยเธอด้วยเรื่องอะไร เธอไม่เห็นความจำเป็นนั้นเลยด้วยซ้ำ


 


คุณบอกว่าเคนอิจิต้องการตัวคุณไปเป็นนางบำเรอใช่ไหม คุณลองคิดดูนะ ถ้าเขาจับได้ว่าคุณโกหก คิดหรือว่าเรื่องจะจบแค่นี้ อีกอย่าง ที่คุณต้องเจออยู่ตอนนี้ก็น่าจะบอกได้แล้วนะว่าเขาจะทำอะไรต่อ และผมมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์เลยว่าคุณไม่รอดน้ำมือเขาแน่


 


ใบหน้าคมยื่นเข้ามาใกล้พลางบอกน้ำเสียงจริงจังมากขึ้น ทำเอาเจ้าของห้องพลอยหวาดหวั่นเสียไม่ได้ ปานรีย์เกิดอาการวิตกกังวลขึ้นมา มันก็จริง แค่วันเดียว เคนอิจิยังทำลายทุกอย่างของเธอพร้อมกันตั้งหลายทาง แล้ววันพรุ่งนี้ล่ะ เธอจะต้องเจอกันอะไรอีก และยังไม่เห็นความจำเป็นอะไรกับการที่เธอจะต้องแต่งงานกับเขา เอียงหน้ากลับไปบอกเขาออกอย่างที่ใจคิด


 


ฉันไม่เห็นด้วย มันก็ไม่ได้จำเป็นต้องทำถึงขั้นที่เราจะต้อง... แต่งงาน


 


ตามใจคุณล่ะกัน ที่ผมพูดไม่ใช่เพราะคุณ แต่เพราะเรากำลังตกที่นั่งเดียวกันต่างหากสิงห์หนุ่มบอกขึ้นใหม่


 


เดี๋ยวก่อนนะ เรา? คุณหมายความว่ายังไงคิ้วเรียวขมวดยุ่ง เอียงหน้ากลับมาเพื่อขอคำอธิบายที่มากกว่านั้น


 


ผมพึ่งได้รับข่าวจากลูกน้องว่าเคนอิจิส่งคนเข้ามาป่วนและยังพยายามล้วงเอาข้อมูลสำคัญของบริษัทและโรงแรมของผม ซึ่งแน่นอนแล้วว่า เราสองคนต่างก็ตกเป็นเป้าของเคนอิจิ และมันเป็นความผิดของคุณคนเดียวที่ไปพูดกับเขาแบบนั้น


 


อ้าวไงมาลงที่ฉันคนเดียว


 


คุณเป็นเริ่มเรื่องนี้เองนะอย่าลืมชายหนุ่มสวนกลับ เขาไม่ได้อยากจะโทษเธอทั้งหมดหรอก แต่ความจริงมันก็เห็นกันอยู่


 


ฉันรู้แล้วน่า ไม่ต้องมาย้ำหรอก


 


ปานรีย์เพิ่มระดับความเครียดขึ้นเป็นระดับสิบ ซึ่งเป็นระดับสูงสุดเท่าที่เธอเคยได้รับมา ปัญหาที่บริษัทกับโรงแรมก็ยังจัดการไม่เรียบร้อย ก็มีเรื่องเคนอิจิเข้ามาเพิ่ม ทำไมชีวิตเธอมันถึงได้ยุ่งยากขนาดนี้นะ ความโกรธที่พุ่งปรี้ดขึ้น จนเกิดอาการเจ็บจี๊ดที่สมอง จึงต้องยกมือบางขึ้นกุมเอาไว้เพื่อบรรเทาอาการปวด


 


คุณเป็นอะไรหรือเปล่า


 


รัฐภูมิเห็นท่าทางของผู้หญิงตรงหน้า นึกแปลกใจว่าเธอเป็นอะไรไป เกิดความรู้สึกหลากหลายขึ้นภายในอก นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนคู่คมจับจ้องมองหญิงสาวนิ่งไม่ไปไหน


 


ฉันไม่เป็นไร แค่ปวดหัวนิดหน่อย


 


แล้วคุณจะทำยังไงต่อ


 


ตอนนี้ฉันเหนื่อยมาก คิดอะไรไม่ออกหรอก


 


ปานรีย์เอนแผ่นหลังบอบบางลงพิงพนักโซฟาอย่างเหนื่อยอ่อน ดวงตาคู่สวยหลับลง พยายามลดระดับความเครียดของตัวเองลงให้ได้มากที่สุด จะไปแข่งกันแย่งชิงเงินล้านหรือยังไงก็ไม่รู้ ไม่รอให้เธอได้หายใจหายคอกันบ้างเลย


 


คุณลองเอาข้อเสนอของผมไปคิดดู ตัดสินใจได้เมื่อไหร่ก็โทรมา แต่ผมจะขอเตือนอะไรไว้อย่าง คุณแต่งงานเร็วเท่าไหร่ ภัยจะห่างจากคุณมากเท่านั้น


 


กล่าวจบก็เดินออกจากห้องทำงานของรองประธานสาวเคอาร์ คอร์ป ไป เขาเองก็กำลังหาวิธีจัดการทางนั้นอยู่ หมาบ้าอย่าง เคนอิจิ มิคารุ มันต้องหลังหักนอนเป็นไอ้หงอยทำอะไรไม่ได้ไปตลอดชีวิต ให้มันได้รู้ว่าชีวิตของคนเราไม่ใช่เกิดกันง่ายๆ จะมาฆ่าเป็นผักปลาแบบนี้ไม่ได้!


 

 


        แสดง 5 - 5
วันที่โพสต์ :  25 พ.ย. 2558 22:00 วันที่อัพเดท :   26 ก.พ. 2561 19:02    › จำนวนผู้เข้าชม 133363 คน
   › คะแนนโหวต 2611 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :