นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง อุ้มรักรัฐภพ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน คนอุ้มรัก หนึ่ง 1






คนอุ้มรัก  หนึ่ง

 

 

 

 

อ้อมเดือน วงศ์อัคร’ เดินจับจูงมือเคียงคู่ไปกับร่างเล็กของ เด็กชายอรรณพ วงศ์อัคร’ น้องชายตัวน้อยวัยสิบขวบเศษ เธอรักและเอ็นดูน้องชายมากยอมทำทุกอย่างให้เขามีความสุขที่สุด โดยไม่ให้รู้สึกว่ามีปมด้อยหรือว่าขาดความรักที่ควรได้รับ ใบหน้านวลก้มลงถามน้องชายเสียงหวาน


“วันนี้หนุ่มหล่อของพี่อ้อมอยากจะกินดีครับ”


“อืม...” นิ้วเล็กจิ้มที่ริมฝีบางบางเล็กทำท่าเรียนแบบผู้เป็นพี่สาวเวลาครุ่นคิดเรื่องอะไรบางมักทำเช่นนี้อยู่เป็นประจำ ใบหน้านวลเปื้อนรอยยิ้มกับท่าทางนั้น สมกับเป็นน้องชายของเธอจริงๆ  


“ณพอยากกินกุ้งตัวโตๆฮะ”


“ได้ครับงั้นก็ไปกันเลย ...ณพอย่าวิ่งเร็วครับเดี๋ยวล้ม” อ้อมเดือนตะโกนไล่หลังร่างเล็กของน้องชายไป รีบก้าวยาวตามไปยังภัตตาคารที่อยู่ห่างไปไม่ไกลนัก


“เย้ๆ กุ้งตัวโต กุ้งตัวโต


ร่างเล็กของเด็กชายที่วิ่งท่องชื่อเมนูโปรดไปตามทางเดินที่ตรงไปยังภัตตาคารด้วยน้ำเสียงน่าเริงตามประสาเด็กน้อยน่ารัก มีความสุขเหลือเกินที่จะได้ทานในสิ่งที่ชอบ และความไม่ทันระวังทางต่างระดับข้างหน้า ร่างเล็กสะดุดล้มกลิ้งไปกับพื้นอย่างรวดเร็ว


“...ฮือ พี่อ้อมช่วยด้วย ณพเจ็บ” อรรณพส่งเสียงร้องไห้ดังลั่นด้วยความตกใจและเจ็บปวดที่ได้รับ


สิงห์หนุ่มเจ้าของเรือเดินตรวจความเรียบร้อยอยู่บริเวณนั้นเห็นเข้าจึงรีบเดินเข้าไปดูอย่างรวดเร็ว สองขาแกร่งก้าวไปหยุดลงตรงหน้าหนุ่มน้อยที่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นจนกลัวว่าจะสำลักลมหายใจเข้า


“เป็นอะไรครับคนเก่ง ไหนขอดูหน่อยสิ” บอกด้วยภาษาไทยเดียวกันกับเด็กชาย คนสนิทมองหน้ากันอย่างฉงน ไม่บอยที่จะเห็นสิงห์หนุ่มพูดภาษาไทยกับคนอื่นที่ไม่ใช่คนในครอบครัว


รัฐภพยอบตัวลงนั่งลงตรงหน้าร่างเล็ก นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนกวาดไปทั่วบริเวณหาญาติของหนุ่มน้อย แต่ไม่ปรากฏใครเลยสักคน ก้มลงสำรวจตามร่างกายเล็ก ว่าเจ็บตรงไหนบ้าง


“เจ็บฮะ…”


ใบหน้าเล็กเจื่อนนองไปด้วยน้ำตาเงยขึ้นบอกเสียงเครือปนสะอื้น ดวงตาสุกใสมองชายหนุ่มตาปริบๆ ผ่านม่านน้ำตาที่ยังคงไหลออกมาไม่ขาดสาย


“ตรงไหนครับ เจ็บไหม” นิ้วมือเรียวยาวจับขาเล็กพลิกไปมา


เด็กชายส่ายหน้าปฏิเสธ ยกมือขึ้นปาดน้ำตาปอยๆ


ได้ยินเช่นนั้นก็โล่งใจ เคราะห์ดีที่ไม่มีอะไรแตกหักจะมีก็เห็นเพียงรอยพกซ้ำจากการล้มกระแทกพื้นเท่านั้น รัฐภพอุ้มร่างเล็กขึ้นสู่อ้อมแขนแกร่งพาไปตามหาญาติให้กับเด็กชาย แต่แล้วต้องหยุดชะงักลงเสียก่อน เมื่อเสียงหวานห้วนร้องตะโกนมาจากด้านหลัง


“นั้นคุณจะทำอะไรน่ะ! ปล่อยน้องชายฉันลงเดี๋ยวนี้นะ”


“นี่น้องชายคุณเองเหรอ”


สิงห์หนุ่มหันมาเผชิญหน้ากับสาวเจ้าพร้อมกับกล่าวตำหนิเสียงดังอย่างไม่พอใจ ที่สะเพร่าปล่อยเด็กให้ออกมาวิ่งเล่นคนเดียว


“เป็นพี่ประสาอะไรถึงปล่อยให้น้องออกมาคนเดียว รู้หรือเปล่าว่ามันอันตราย


ถ้าไม่ใช่เขาที่ผ่านมาเจอ แต่เป็นคนอื่นคงพาน้องชายของเธอไปทำสิ่งที่เลวร้ายกว่าคือ ขาย ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนดีอะไรมากมาย แต่จิตใต้สำนึกที่มีศีลธรรมจากการถูกปลูกฝังมาอย่างเข้มงวดทำให้เขาไม่คิดทำร้ายคนดี


“คุณเป็นใคร! มีสิทธิ์อะไรมาว่าฉันฉอดๆ”


ร่างบางชะงักไปเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นโต้กลับน้ำเสียงเดียวกัน มือบางยกขึ้นเท้าสะเอวอย่างเอาเรื่อง เมื่อถูกชายหนุ่มต่อว่ารุนแรง เธอยอมรับว่าสะเพร่าจริงที่ปล่อยน้องชายให้เดินมาคนเดียว ถ้าไม่มัวหยุดคุยโทรศัพท์กับเพื่อนรัก เธอก็คงจะเดินตามมาทันแล้ว และไม่ต้องถูกเขาด่าแบบนี้ด้วย


“ไม่มี”


“งั้นก็ปล่อยน้องชายฉันลงได้แล้ว”


อ้อมเดือนยื่นมือบางไปหมายจะรับเอาร่างของน้องชายมาจากเขา แต่ถูกชายหนุ่มเบี่ยงหลบไม่ยอมคืนร่างน้องชายให้กับเธอ


“ไม่”


 “เอ๊ะนี่คุณ...


หญิงสาวทำเสียงจิ๊จ๊ะไม่พอใจ ยังไม่ทันที่จะได้ต่อว่าเขาต่อเสียงเล็กของน้องชายดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน


“พี่อ้อม ณพหิวแล้วฮะ” เสียงเล็กที่หายจากการร้องไห้ ร้องเรียกพี่สาว


“ว่าไงครับ หิวแล้วใช่ไหม” ได้ยินน้องชายร้องเรียก คนเป็นพี่สาวก็เผลอก้าวเข้าไปใกล้อย่างลืมตัว ทำให้ร่างบางห่างจากร่างสูงเพียงไม่กี่คืบ ไม่คิดสนใจสายตาของชายหนุ่มอีกคนที่อุ้มร่างเล็กของน้องชายอยู่


“งั้นเราไปกินกุ้งตัวโตกันดีกว่าเนอะ ไปครับ


มือบางยื่นไปรับร่างน้องชายแต่กับไม่ได้รับความร่วมมือจากผู้ชายร่างสูงตรงหน้าอีกเช่นเคย จนเธอเริ่มโมโหอยากจะตะบันหน้าเขาเหลือเกิน


“ปล่อยมือจากน้องชายฉัน  ไม่เห็นหรือไงว่าเขากำลังหิว” อ้อมเดือนร้องแห้ว พยายามจะเอาตัวน้องชายมาจากอ้อมแขนของชายหนุ่ม


“ผมหิวพอดี งั้นเราไปกินกุ้งตัวโตกันดีกว่า ไปครับ”


“ไปเลยฮะ” เด็กชายแย้มยิ้มออกมาจนฟันซี่เล็กเรียงสวยอย่างน่ารักน่าชังให้ ลืมเรื่องที่เจ็บจนร้องไห้จ้าไปสนิท


สิงห์หนุ่มเห็นท่าทางของสาวเจ้าก็เกิดอยากแกล้งผู้หญิงเย่อหยิ่งคนนี้ให้รู้ฤทธิ์เสียบ้างว่าอย่าได้มาแสดงกิริยาแบบนี้กับเขา สิงห์หนุ่มพาเด็กตัวน้อยเดินไปภายในภัตตาคารอาหารที่เป็นร้านประจำของเขา โดยไม่ได้สนใจหยุดรอร่างบางด้านหลังว่าเธอจะเดินตามมาหรือไม่


“อ้าวเฮ้ย เดี๋ยวก่อนสิคุณ...”


อ้อมเดือนทำได้เพียงก้าวยาวตามสองหนุ่มไป ถ้าไม่ติดว่าเขามีน้องชายเธออยู่ด้วยล่ะก็ เขากับเธอได้เห็นดีกันแน่!


รัฐภพก้าวไปนั่งลงที่โต๊ะประจำพร้อมร่างเล็กนั่งซ้อนบนตักกว้างอีกที ไม่สนใจหญิงสาวที่ยืนจ้องมองมาที่เขาเหมือนอย่าจะกระโจนเข้าฉีกร่างเขาออกเป็นชิ้นๆ แต่มีหรือที่คนอย่างเจ้าสมุทรจะสนใจ อยากทำอะไรก็ทำไปเลย เขาไม่สนใจอยู่แล้ว


อ้อมเดือนขมวดคิ้วสวยยุ่งพึ่งนึกขึ้นได้ และอดที่จะแปลกใจไม่น้อยที่น้องชายยอมให้คนแปลกหน้าอุ้มโดยไม่ร้องหรือขัดขื่นอย่างที่เคยเป็น เท่านั้นยังไม่พอพูดคุยกันอย่างสนิทสนมกันอีกต่างหาก


“นั่งสิคุณ ยืนทำอะไรอยู่” เสียงทุ้มตรงหน้าดังขึ้น จึงทำให้หญิงสาวหลุดออกจากภวังค์ของตัวเอง แล้วเดินไปนั่งเก้าอี้อีกตัวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับชายหนุ่ม


“ณพครับมานั่งข้างพี่อ้อมมา”


อ้อมเดือนส่งน้ำเสียงเรียกน้องชาย แต่กลับได้รับการส่ายหน้ามาแทนคำตอบ หญิงสาวจึงเพิ่มน้ำเสียงเข้มขึ้นอีกเมื่อน้องชายเริ่มเกิดอาการแข็งข้อ


“ณพ”


“เขาไม่อยากไปคุณจะไปบังคับเขาทำไม เห็นไหมว่าเขากลัวจนตัวสั่นหมดแล้ว” รัฐภพตำหนิหญิงสาวเสียงเรียบกลับบ้าง เมื่อหญิงสาวเอาแต่บังคับน้องชายอยู่ได้


อ้อมเดือนนิ่งอึ้งไปอีกรอบ ไม่คิดว่าจะถูกผู้ชายที่พึ่งเจอหน้ากันไม่ถึงสิบนาทีตำหนิ นัยน์ตาสีดำส่งค้อนวงใหญ่ไปให้เขา มองไปที่ร่างเล็กของน้องชาย แววตาสุกใสซื่อที่ส่งมาให้มันบอกตามที่เขาบอก รู้สึกผิดและสงสารน้องชาย เธอไม่น่าใช้น้ำเสียงแบบนั้นกับเขาเลย แล้วรีบพูดขึ้นใหม่


“พี่อ้อมขอโทษครับ พี่อ้อมไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นเลยนะ งั้นณพนั่งที่เดิมก็ได้ครับ เด็กชายพยักหน้าน้อยๆ ก้มหน้าลงอย่างกลัวๆ พี่สาวจะดุอีกรอบ


รัฐภพเห็นท่าทางของหญิงสาวแล้วจึงก้มกระซิบบางอย่างด้วย แล้วก็ได้ผลเมื่อเด็กชายยอมเงยหน้าขึ้นพยักหน้าหงึกๆ รับอย่างน่าเอ็นดู


อ้อมเดือนมองสองหนุ่มต่างวัยที่คุยกันอย่างกะหนุงกะหนิงไม่สนใจเลยว่ามีเธออีกคนที่นั่งรวมโต๊ะอยู่ด้วย เธอเกิดรู้สึกอิจฉาไม่น้อยที่น้องชายสนใจคนอื่นที่พึ่งเจอหน้ามากกว่าเธอที่เป็นพี่สาว


สิงห์หนุ่มเห็นหญิงสาวตรงหน้านั่งนิ่งเงียบ มองดวงหน้าหวานที่ตอนนี้เหมือนกับโดนบังคับกินยาขมก็สะใจเป็นที่สุด หึ มาดูสิว่าคุณจะเก่งแค่ไหนกันเชียว


.....................................


ติดตามข้อมูลได้ทาง Facebook : ลานีญา นักเขียน

หรือทางเพจ : ลานีญา เพกา ไหมวดี




        แสดง 2 - 2
วันที่โพสต์ :  23 ม.ค. 2559 12:55    วันที่อัพเดท :   7 เม.ย. 2561 14:51    › จำนวนผู้เข้าชม 95866 คน
   › คะแนนโหวต 2177 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :