นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง [ชุด Men Of Lions] อุ้มรักรัฐภพ (Ebook + ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน คนอุ้มรัก หนึ่ง 2

























อ้อมเดือนมองสองหนุ่มต่างวัยที่คุยกันอย่างกะหนุงกะหนิงไม่สนใจเลยว่ามีเธออีกคนที่นั่งรวมโต๊ะอยู่ด้วย เธอเกิดรู้สึกอิจฉาไม่น้อยที่น้องชายสนใจคนอื่นที่พึ่งเจอหน้ามากกว่าเธอที่เป็นพี่สาว


สิงห์หนุ่มเห็นหญิงสาวตรงหน้านั่งนิ่งเงียบ มองดวงหน้าหวานที่ตอนนี้เหมือนกับโดนบังคับกินยาขมก็สะใจเป็นที่สุด หึ มาดูสิว่าคุณจะเก่งแค่ไหนกันเชียว


“ไม่สั่งอะไรหรือคุณ”


“สั่งมาจะหมดร้านอยู่แล้ว จะให้ฉันสั่งอะไรอีก” กล่าวประชดเขากลายๆ ส่งสายตาเขียวปัดอีกคำรบ เธอก็พอจะรู้อยู่หรอกว่าเขาตั้งใจจะแกล้งเธอ ขอบอกไว้เลยว่าได้ผล อย่าให้ถึงทีเธอบ้างก็แล้วกัน เธอจะเอาคืนให้ต้องปาดเหงื่อหมดตัวไปเลย


“งั้นแค่นี้ก่อนครับ”


มือหนายื่นเมนูอาหารกลับให้พนักงานสาว เอนหลังลงพิงพนักเก้าอี้มองดูหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้า รอยยิ้มที่มุมปากหยักลงเล็กน้อย


คาซัสและรีทส์สองคนสนิทยืนอยู่ด้านหลังสังเกตคนทั้งคู่อยู่ตลอด อดแปลกใจไม่ได้ที่นายหนุ่มดูจะมีความสุขกับการแกล้งแม่สาวเอเชียหน้าหวานเหลือเกิน ทั้งพึ่งเจอกันไม่ถึงครึ่งชั่วโมงดี พวกเขาไม่เคยเห็นสิงห์หนุ่มให้ความสนใจใครมาก่อน ทั้งที่ผ่านมาไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนได้เฉียดกายเข้าใกล้เลยด้วยซ้ำ


ยกเว้นอยู่สองคนมาดามเครือทิพย์และพี่สะใภ้อย่างคุณปานรีย์ นอกนั้นถ้าคิดจะเข้าใกล้ ก็ถูกปฏิเสธกลับตั้งแต่ยังไม่ได้พูดออกมาสักคำเสียด้วยซ้ำ แต่นี่พ่อสิงห์หนุ่มมานั่งต่อปากต่อคำและยังยิ้มแย้มออกมาเหมือนมีความสุขเหลือเกิน แถมยังพูดจาสนิทสนมกับร่างเล็กบนตักนั้นอีก มันไม่ใช่นิสัยเขาเลย หรือว่ากาแฟที่กินเมื่อเช้าทำให้เขาประสาทหลอนจนเสียสติไปแล้ว


จากนั้นพนักงานสาวเดินลำเลียงอาหารมากมายมาวางเต็มโต๊ะไปหมด พอดูแต่ละเมนูอ้อมเดือนรู้สึกฝืดคอจนต้องลอบกลืนน้ำลาย ราคาอาหารแต่ละอย่างคงไม่ต้องพูดถึง มันแพงจนของหล่อนกระเป๋าฉีกแล้วฉีกอีกแน่


รัฐภพเห็นสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ของหญิงสาวตรงหน้าจึงลอบอมยิ้มนึกสนุก เขาไม่ได้สั่งอะไรเป็นพิเศษ อาหารทุกอย่างที่สั่งมาก็เมนูทานเป็นประจำอยู่แล้ว จะมีเพิ่มเติมก็แค่ไม่กี่อย่าง อ้อมเดือนมองเมนูอาหารแต่ละอย่างที่เขาสั่งมาก็แทบตาถลน ความอยากเมื่อครู่แทบจะหายไปหมดสิ้น


หลังจากนั้นทั้งสามลงมือทานอาหารตรงหน้า คนที่ดูจะมีความสุขและเพลิดเพลินกับอาหารที่สุดเห็นจะเป็นเด็กชายตัวน้อยนั่งเคี้ยวตุ้ยๆ ที่ได้กินกุ้งตัวโตหรือที่เรียกกันว่า ล็อบสเตอร์’ อย่างสมใจ แต่คนที่ทานอะไรไม่ค่อยจะลงก็เห็นจะเป็นคนพี่สาวได้เพียงนั่งมองอาหารเหมือนเจอหนอนนับสิบตัวอยู่ในจานด้วยสีหน้าและแววตาเหมือนจะร้องไห้อยู่ตลอดเวลา


“ไม่กินเหรอคุณอาหารอร่อยทั้งนั้นเลยนะ ผมรับรองได้” รัฐภพพูดประชดประชันไม่ยอมแพ้ นานทีจะมีคนกล้ามาต่อปากต่อคำกับเขาสักหน


ฉันก็กินอยู่นี้ไง”


หญิงสาวส่งสายตาเขียวปัดส่งให้ หล่อนรู้ดีว่าเขาตั้งใจจะแกล้ง เธอเกลียดไอ้รอยยิ้มนั้นนัก มันเหมือนกับเขากำลังเยาะเย้ยเธออยู่กลายๆ อย่าให้ถึงทีของเธอบ้างเถอะ เธอจะทำให้เขาพูดไม่ออกเลยสักคำเลยคอยดูเถอะ!


สิงห์หนุ่มไหวไหล่ไม่สนใจท่าทางที่หญิงสาวแสดงออกมายังเขา ชายหนุ่มกลับมาสนใจร่างเล็ก ตักอาหารน่าตาน่าทานทั้งหลายใส่จานให้ทานอย่างสบายใจ และไม่สนใจเธออีก


“อร่อยไหมครับ อันนี้ก็อร่อยนะ...”


ใบหน้าเล็กพยักหงึกงักแทนคำตอบ ตอนนี้ในปากเต็มไปด้วยอาหารมากมายที่ตักเข้าไปไม่ยอมหยุด ใบหน้าเล็กเปื้อนรอยยิ้ม มีความสุขเป็นที่สุด


“กินเยอะๆ เลยนะครับ


ฝ่ามือหนาลูบศีรษะเล็กด้วยความเอ็นดูผิดกับหน้าตาที่โหดเกินที่จะรักเด็กตัวน้อยได้


อ้อมเดือนรวบช้อนยกแก้วน้ำขึ้นดื่มนั่งพิจารณาดูชายหนุ่มอีกคนที่ตักโน้นตักนี้ให้น้องชายไม่หยุด คนเป็นน้องของเธอก็บ้าจี้ทานทุกอย่างที่เขาตักให้ไม่คิดปฏิเสธสักคำ สร้างความพึงพอใจให้กับคนที่ตักให้เป็นอย่างมาก หลังจากนั้นสองหนุ่มต่างวัยก็รวบช้อนบาง


หญิงสาวเริ่มนั่งไม่เป็นสุข ไม่รู้ว่าเงินที่มีอยู่จะพอจ่ายค่าอาหารมื้อนี้หรือเปล่า เพราะดูแล้วไม่น่าจะพอเลย มือบางแน่นบีบ เม็ดเหงื่อเริ่มซึมออกตามร่างกาย จู่ๆเขาก็ลุกขึ้นกำลังจะก้าวเดินออกจากโต๊ะไปเสียอย่างนั้น อ้อมเดือนต้องรีบร้องเรียกเขาเอาไว้


“เดี๋ยวก่อนคุณ...


รัฐภพเลิกคิ้วเข้มขึ้นเป็นเชิงถาม พลางมองตามสายตาของหญิงสาวจึงพอจะเข้าใจแล้วว่าเธอเรียกเขาทำไมจึงบอกออกไปด้วยเสียงราบเรียบ


“มีอะไรหรือ? …มื้อนี้ผมเลี้ยงเอง เพราะดูท่าทางแล้วคุณคงจะไม่มีปัญญาจ่าย ไปนะเด็กน้อย” ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ใส่หญิงสาว นึกสะใจเป็นที่สุด วันนี้เขาคงทำงานได้อย่างมีความสุข


“บายฮะ” อรรณพยกมือไหว้ร่างสูงเรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากลูกน้องตัวโตและเขาได้เป็นอย่างดี 


อ้อมเดือนยืนอ้าปากค้างกับคำพูดตรงๆ ของเขา ใบหน้านวลแดงก่ำด้วยความโกรธ กล้าดียังไงมาว่าเธอไม่มีเงินจ่าย รวยนักหรือยังไง โถเอ้ย...


“ไอ้หน้าโหด! คอยดูนะ เจออีกเมื่อไหร่ ฉันจะเอาคืนให้เข็ดเลย แต่อย่าเจอกันอีกเลยจะดีกว่า เชอะ หาว่าฉันไม่มีเงินจ่ายเหรอ หึ นึกว่ารวยหนักหรือไง”


คาดโทษสิงห์หนุ่มไว้อย่างเหลืออด ทั้งที่ชื่อสียงเรียงนามก็ยังไม่รู้จัก แต่ก็ช่างมันเถอะ เธอไม่อยากรู้อยู่แล้ว สะบัดเรื่องของชายหนุ่มออกมา แล้วหันมาสนใจน้องชายตัวน้อยแทน


“งั้นเราก็กลับห้องดีกว่าครับ ป่านนี้คุณพ่อคงกลับมาแล้ว ถ้าไม่เจอเดี๋ยวจะโดนดุ ไปครับ


อ้อมเดือนมองตามแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มไป ความสงสัยวนเข้ามาถามเธออีก เขาหน้าฝรั่งขนาดนั่น ทำไมถึงได้พูดไทยได้ชัดเหมือนเจ้าของภาษาอย่างเธอเลย แถมมีสำบัดสำนวนด่าเธอได้เจ็บแสบไปถึงทรวงใน ปัดความสงสัยนั้นทิ้งไปไม่ใส่ใจอีก


สองพี่น้องต่างวัยเดินจูงมือกันเดินกลับห้องพัก ท่าทางร่าเริงแจ่มใสนั้นไม่อาจลอดพ้นสายตาของสิงห์หนุ่มไปได้

 


อ้อมเดือนจับมือกับร่างเล็กของน้องชายเดินกลับมาที่ห้องพักเจอกับบิดาที่ร่างของบิดาที่นอนหลับอยู่บนโซฟา ใบหน้านวลส่ายไปมาเมื่อเห็นขวดไวน์สองสามนอนนอนกลิ้งอยู่บนโต๊ะรับแขก คงไม่ต้องถามว่าหลับเพราะอะไร หญิงสาวจึงอุ้มน้องชายเดินเข้าไปนอนในห้องที่ถูกแยกเป็นสัดส่วน


เดินกลับออกมาเก็บกวาดด้านนอก เอาขวดไวน์ที่กินหมดแล้วออกไปทิ้ง และกะจะไปโทรหาเพื่อนรักด้วยเลย ป่านนี้คงนั่งทุกข์ใจกับงานจนหัวหมุนวุ่นวายไปร้อยแปดพันอย่าง ว่าแล้วมือบางล้วงเอาโทรศัพท์ออกมาแล้วเปิดไลน์[1]โทรออกแล้วยกขึ้นแนบหูรอไม่นานก็ได้ยินเสียงหวานปนเศร้าผ่านมาตามสาย


“ว่าไงค่ะเจ้าหญิง นึกว่าเที่ยวจนลืมเพื่อนผู้น่าสงสารคนนี้ไปเสียแล้ว”


จันทรสม์ ธนาวิทย์ พนักงานบัญชีมาดๆ ของ บริษัทเมแฮมเวิร์ท กรุ๊ป เอ่ยประชดเพื่อนรักที่ทิ้งเธอไปเที่ยวสบายใจ แต่จะว่าทิ้งก็ไม่ถูก ที่ควรจะโกรธก็เห็นจะเป็นเพราะบริษัทดันเกิดมาเรียกเธอสัมภาษณ์วันที่ต้องเดินทางก็เลยอดไปเจอหน้าหล่อของ เจ้าแห่งสมุทร


“จะทิ้งป้าแว่นผู้น่ารักได้ยังไงล่ะค่ะ ออกจะแสนดี น่ารัก” 


อ้อมเดือนปลอบใจเพื่อนรักเสียงอ่อนเสียงหวานไปตามสาย ก่อนจะถูกเบรกเพราะปลายสายทนฟังต่อไม่ไหว


“พอเลยๆ ว่าแต่ได้เจอคุณรัฐภพของฉันหรือยัง? เขาหล่อไหม? แล้วเขามีแฟนหรือ” ถามมาเป็นชุด เธอกะจะโทรมาถามตั้งแต่วันแรกที่เพื่อนไปถึงแล้ว แต่ไม่มีเวลาเวล งานยุ่งจนปลีกตัวไปไหนไม่ได้


“นี่ๆ ถามมาขนาดนี้ มาหาเองไหมค่ะ แหม พอพูดถึงผู้ชายหน่อย ต่อมชะนีทำงานเลยนะ” อ้อมเดือนชิงขัดขึ้น


“ไม่ได้สิค่ะ ถ้าไม่รีบฉันก็ได้ขึ้นไปเที่ยวชมคานทองวิเวก เหมือนหัวหน้าฉันนะสิ แล้วคุณรัฐภพของฉันเป็นไง เล่ามาเร็วเลยๆ”


จันทรสม์ย้อนกลับมาสนใจเรื่องผู้ชายในฝันต่อ เธอพลาดโอกาสที่จะไปกระทบไหล่ เหมือนสวรรค์แกล้งต้องใจจะกลั่นแกล้งเธอกระนั้น


“ไม่รู้ ฉันไม่เคยเห็นหน้าเขาเหมือนกับแก จะไปรู้ได้ยังไง” โกหกหน้าตาย นิ้วเรียวยกขึ้นขัดกัน


“ก็ที่ฉันส่งไปให้ดูคราวที่แล้วไง แกจำไม่ได้เหรอ ไม่เป็นไรรอแป๊บหนึ่ง ฉันจะส่งไปให้ใหม่”


จันทรสม์กดว่างสายเพื่อนไปแล้วเลื่อนหารูปภาพของ รัฐภพ ฟรานเซส เจ้าชายในฝันของตัวเอง แล้วส่งมาให้เพื่อนใหม่อีกครั้ง


อ้อมเดือนกดเปิดรูปภาพที่เพื่อนส่งมาให้ดู ดวงตากลมเรียวเบิกกว้างด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าโลกจะกลมขนาดนี้ ก่อนจะถูกตัดภาพไปเมื่อเพื่อนโทรเข้ามาใหม่


“เห็นยัง? แกได้เจอตัวหรือยัง”


“อืม”


“อืม? นี่หมายความว่าไง เจอหรือไม่เจอ” จันทรสม์รบเร้า เธออยากจะรู้ใจแทบขาดแล้ว


“นี่ยัยป้า ที่นี่มันเรือสำราญนะจ้ะไม่ใช่เรือประมง จะได้เดินไม่กี่ก้าวแล้วก็หากันเจอ” 


อ้อมเดือนประชดเพื่อนรัก เธอไม่อยากจะพูดถึงผู้ชายปากร้ายพันธุ์นั้นให้เสียน้ำลาย บอกไปอย่างนั้นแหละดีแล้ว ยิ่งนึกถึงคำพูดที่เขาว่าเธอตอนเมื่อชั่วโมงที่แล้ว หือ... ลมตีขึ้นหูมาริ้วๆให้ได้จนต้องระงับอารมณ์ไปหลายรอบ


“ว้า เสียดายจัง ฉันอยากจะเห็นตัวจริงของเขาใจจะขาดอยู่แล้ว แกช่วยตามหาให้หน่อยสิ นะคะเจ้าหญิงของจัน น้า


“นี่ยัยป้าน้อยๆหน่อย เขาเป็นถึงเจ้าของเรือนะ คงไม่มีเวลาว่างมาเดินเล่นให้ฉันได้ถ่ายรูปเล่นหรอกนะ” อ้อมเดือนส่งเสียงเรียบไปให้บ้าง เธอไม่อยากจะอยู่ใกล้ไอ้บ้าหน้าโหดนั้นเลย


“เพื่อนขอแค่นี้ไม่ได้ใช่ไหม” ส่งเสียงตัดพ้อปนเศร้ามาให้


“ไม่!


“เจ้าหญิงค๊า ตามหาผู้ชายให้หน่อยน้า... นะๆ”


“ไม่ ฉันบอกว่าไม่ก็คือ” อ้อมเดือนยังยืนยันคำตอบเดิม เธอไม่อยากจะไปยุ่งกับผู้ชายพันธุ์นั้นอีก ให้ตายเธอก็ไม่ขอเฉียดกายไปใกล้อีก


“ใจร้าย” จันทรสม์ตัดพ้อเพื่อน ส่งน้ำเสียงเครือมาให้ ทั้งที่ในใบหน้ายังยิ้มระรื่น เธอรู้ดีว่าถ้าเพื่อนบอก ไม่ ก็คือไม่ เธอก็แค่อยากจะเล่นด้วยเท่านั้น


“ถ้าไม่มีอะไรจะพูดต่อฉันวางสายแล้วนะ” อ้อมเดือนกดตัดสาย ไม่อยากได้ยินชื่อไอ้บ้านั้นอีก


“เฮ้ยเดี๋ยวก่อนสิยัยเพื่อนบ้า... วางสายไปแล้ว ขออะไรหน่อยไม่ได้เลย คอยดูนะฉันจะเก็บเงินไปเที่ยวที่นั่นใหม่ คุณรัฐภพของจัน” จันทรสม์นั่งโอดครวญ พร่ำเพ้อถึงสิงห์หนุ่มผู้หล่อเหลา เจ้าชายในฝันของเธอ



[1] LINE (ไลน์) คือแอพพลิเคชั่นที่ผสมผสานบริการ Messaging และ Voice Over IP นำมาผนวกเข้า สามารถแชท สร้างกลุ่ม ส่งข้อความ โพสต์รูปต่างๆ หรือจะโทรคุยกันแบบเสียงก็ได้  โดยข้อมูลทั้งหมดไม่ต้องเสียเงิน 




.....................................


ติดตามข้อมูลได้ทาง Facebook : ลานีญา นักเขียน

หรือทางเพจ : ลานีญา เพกา ไหมวดี




        แสดง 3 - 3
วันที่โพสต์ :  23 ม.ค. 2559 12:55    วันที่อัพเดท :   16 ม.ค. 2561 20:58    › จำนวนผู้เข้าชม 73462 คน
   › คะแนนโหวต 1593 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :