นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ขอรักรัฐภูมิ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน ขอรักครั้งที่ สี่ 2



 


 


 


 


ตลอดการเดินทางไม่มีการพูดคุยกันเลย จนรถแล่นเข้าจอดเทียบลงหน้าโรงแรมเคอาร์ คอร์ป ลูกน้องตัวโตก้าวลงไปรอเปิดประตูอย่างรู้หน้าที่ ปานรีย์รู้สึกประหม่าทำตัวไม่ถูกที่มีคนมาค่อยเปิดประตูให้ ปกติแล้วเธอจะขับรถเองมากกว่า เท้าเรียวแตะพื้นยังไม่ถึงนาที แสงแฟลตมากมายสาดรัวใส่เหมือนกับฟ้าผ่าทำเอาตาสวยพร่ามัวไปหมด


 


กลุ่มนักข่าวนับสิบคนต่างกรูเข้าถ่ายรูปและสัมภาษณ์หญิงสาวกันยกใหญ่ ปานรีย์ตกใจและงงงวยกับเหตุการณ์ตรงหน้าจนทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ


 


คุณปานรีย์ค่ะ ข่าวที่พวกคุณกำลังจะแต่งงานกันเป็นเรื่องจริงใช่ไหมค่ะ


 


แล้วจะแต่งเมื่อไหร่ครับ แล้วจะแต่งที่ไหน


 


เมื่อคืนมีคนเห็นคุณไปนอนที่ห้องชุดของคุณรัฐภูมิจริงหรือเปล่าค่ะ


 


ช่วยตอบคำถามด้วยค่ะ...


 


รัฐภูมิรีบก้าวลงจากรถหรู เมื่อเห็นนักข่าวนับสิบกำลังรุมคนตัวเล็กของเขาอยู่ ร่างสูงแหวกเข้ากลางวง มือหนาโอบเอวบางรั้งเข้าหาตัว เอาตัวเองบังหญิงสาวจากนักข่าวหน้ามึนที่รุมทึ่งหญิงสาวอยู่ ปานรีย์เงยหน้าขึ้นมองคนที่เธอคิดว่าเขากลับไปแล้ว และไม่เข้าใจว่าเขากำลังคิดจะทำอะไร


 


นิ่งไว้คนสวย เดี๋ยวผมจัดการเองเสียงทุ้มก้มลงกระซิบ


 


ปานรีย์พยักหน้ารับยืนเงียบรอฟังว่าเขาจะว่าอะไร ทุกอย่างไม่สามารถรอดพ้นสายตาของนักข่าวไปได้


 


ใครมีอะไรจะถาม เชิญครับ


 


เมื่อคืนพวกคุณไปค้างด้วยกันมาจริงหรือเปล่า


 


สิงห์หนุ่มตวัดดวงตาคู่คมมองไปยังคนถามเชิงเอาเรื่อง ทำเอานักข่าวหน้ามึนทั้งหลายถึงกับร้อนวูบวาบไปตามๆ กัน


 


บางคำถามก็ไม่ควรจะถามนะครับ อีกอย่างมันเป็นเรื่องส่วนตัว เข้าใจนะครับว่า ส่วน-ตัวชายหนุ่มเน้นประโยคสุดท้าย กางแขนปกป้องเกียรติให้ผู้หญิงในอ้อมแขนเต็มที่


 


แล้วข่าวที่ว่าพวกคุณกำลังจะแต่งงานกันนั้นล่ะค่ะจริงเปล่าค่ะ..


 


ปานรีย์เงยขึ้นจะปฏิเสธพลางส่ายหน้าดิก เตรียมจะหันไปตอบนักข่าว แต่คำตอบทั้งหมดต้องถูกพับเก็บเมื่อชายหนุ่มข้างกายพูดตัดหน้าขึ้นแทน


 


จริงครับ ใช่ไหมครับที่รัก และขอเชิญสื่อมวลชนทุกคนด้วยนะครับ ส่วนการ์ดเชิญนั้นผมจะตามไปแจกให้ทีหลัง


 


ใบหน้าคมก้มลงมองคนตัวเล็กในอ้อมกอดที่ยืนนิ่งอึ้งกับสิ่งที่เขาพูด และไม่ใช่แค่หญิงสาวคนเดียวที่ตกใจ นักข่าวที่ยืนออกันตรงนั้นก็อ้างปากค้างไปตามๆ กัน ไม่คิดเลยว่าเขาจะตอบตรงข้ามกับที่เธอบอกเขา


 


ถ้าไม่มีอะไรแล้วเราขอตัวก่อน


 


วงแขนกว้างรั้งให้ร่างบางเดินตามเข้าไปภายในด้วยกัน ปล่อยให้บรรดานักข่าวนับสิบด้านนอกร้องตามกันเป็นพรวน เสียงแฟลตรัวก็เป็นชุดตามหลังคนทั้งคู่ไปไม่ขาด จนทั้งคู่หายเข้าลิฟต์ไป


 


พอหลับสายตาคนไปเรียบร้อย ปานรีย์จึงหันมาทางสิงห์หนุ่มที่ยืนอยู่ทางด้านหลังอย่างเอาเรื่อง


 


ที่คุณพูดหมายความว่ายังไง!


 


เรื่องอะไรรัฐภูมิถามหน้าตาย ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าเธอหมายถึงเรื่องอะไร


 


ฉันไม่สนุกด้วยหรอกนะคุณรัฐภูมิ รู้ไหมว่าคำพูดของคุณทำให้ฉันเสียหาย


 


ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วเธอกับเขาไม่ได้มีอะไรกันเลยด้วยซ้ำ เขากล้าดียังไงไปพูดแบบนั้น คิ้วหนาหยักขึ้นส่งมาให้อย่างอารมณ์ดี


 


ก็เรากำลังจะแต่งงานกันจริงๆอยู่แล้วนี่ครับ หรือว่าคุณลืมไปแล้วเขาไม่สนใจหรอกว่าเธอจะเห็นด้วยหรือไม เขาก็เพียงอยากจะช่วย


 


ช่วยเข้ามาทางเขาก็เท่านั้นเอง ไม่ได้มีจุดประสงค์อื่นเลย ตะโกนบอกหญิงสาวเสียงสูงลิ่วภายในใจ


 


ฉันไปตอบตกลงคุณตอนไหน เรื่องอะไรมาขี้ตู่เอาเองปานรีย์โวยลั่น จ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่อง เรื่องอะไรมาโมเมเอาเองแบบนี้


 


คุณปฏิเสธไม่ได้แล้วทูนหัว เพราะผมคิดจะทำแบบนั้นจริงๆรัฐภูมิบอกชัดเจน ไม่มีแววพูดเล่น เรื่องอะไรก็ตามที่ผ่านการคิดทบทวนมาดีแล้วเขาจะทำมันอย่างไม่ลังเล


 


คุณจะบ้าไปแล้วหรือไง! ฉันไม่เอาด้วยหรอก เรื่องอะไรจะมามัดมือชกกันแบบนี้ งั้นก็เชิญคุณแต่งไม่คนเดียวเถอะ ฉันไม่เอาด้วยหญิงสาวค้านหัวชนฝา เธอไม่พร้อมที่จะแต่งงานหรือมีชีวิตคู่กับใครทั้งนั้น


 


คุณเป็นคนเริ่มเรื่องวุ่นวายนี้เองนะ ลืมไปแล้วหรือรัฐภูมิกล่าวดักขึ้น


 


ถึงอย่างนั้นก็เถอะ แต่ยังไงฉันก็ไม่คิดจะแต่งงานกับคุณหรือใครก็แล้วแต่น้ำเสียงเรียบเย็น ไม่พอใจที่เขาทำแบบนั้น เธอไม่ใช่ผู้หญิงใจง่าย เที่ยวไปไหนต่อไหนโดยที่ไม่รู้สึกรู้สา


 


ประตูลิฟต์เปิดออกหญิงสาวก็เดินผละจากไปทันที ปล่อยให้ชายหนุ่มอีกคนมองตามเธอไปด้วยความรู้สึกหลากหลาย


 


 


 


ตลอดการประชุมในช่วงบ่ายหญิงสาวไม่สมาธิอยู่กับงานเอาเสียเลย คำพูดและใบหน้าของผู้ชายบ้าอำนาจนั้นค่อยเข้ามาวนเวียนกวนใจในหัวเต็มไปหมด หงุดหงิดจนอยากหาที่ระบาย ความคิดกำลังตีรวนในหัวจึงไม่ทันได้ยินว่าที่ประชุมกำลังถามเธออยู่


 


ท่านรอง คุณปานรีย์


 


คะ ค่ะปานรีย์สะดุ้งตื่นจากภวังค์ หันไปมองหน้าทุกคนในห้อง


 


ไม่สบายหรือเปล่า ให้เลื่อนการประชุมก่อนดีไหมครับหนึ่งในผู้บริหารบอกด้วยความเป็นห่วง พอจะเข้าใจเธออยู่ว่าต้องรับผิดชอบหลายอย่างพร้อมกัน


 


ไม่เป็นไรค่ะ ถึงตรงไหนแล้วค่ะ


 


รีบดึงสติของตัวเองกลับมา รวบรวมสมาธิให้จดจ่อกับงานตรงหน้าให้ได้มากที่สุด แต่ยังมิวายมีเขาเข้ามาวนเวียนกวนใจอยู่ กว่าจะประชุมเสร็จเธอก็ถึงกับหมดเรี่ยวแรง เดินมาถึงห้องทำงานก็หันไปสั่งเลขาเสียงเนือย


 


สรุปการประชุมในวันนี้ให้ปานด้วยนะค่ะ แล้วก็ขอชาแก้วหนึ่งด้วย


 


ได้ค่ะ จะรับยาแก้ปวดสักเม็ดด้วยไหมค่ะพี่จะไปเอาให้ สีหน้าคุณดูไม่ค่อยดีเลยนวลทิพย์เอ่ยด้วยความเป็นห่วง สีหน้าของหญิงสาวดูไม่ค่อยดี เธอสักเกตเห็นตั้งแต่ตอนเริ่มประชุมแล้ว


 


ไม่ล่ะค่ะ พักสักหน่อยก็คงดีขึ้นร่างบางผละเดินเข้าห้องไปด้วยท่าทางอ่อนเพลีย เจอปัญหารุมเร้าหลายทาง ผู้หญิงตัวเล็กอย่างเธอก็ไม่อาจจะทนได้


 


เอ่อคุณปาน จะบอกว่ามีคนรออยู่ในห้องเลขาสาวใหญ่ไหวไหล่เล็กน้อย แล้วเดินไปชงชาเขียวน้ำผึ้งมะนาวให้นายสาว


 


ร่างของรองประธานเคอาร์ คอร์ป เดินโซเซเข้ามาในห้อง ล้มตัวลงนอนที่โซฟาตัวยาวอย่างอ่อนแรง ดวงตากลมเรียวหลับพริ้ม เธอเหนื่อยเอามากๆ เหนื่อยจนอยากนอนให้ลืมวันเวลาไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด จึงไม่ทันสังเกตว่ามีใครอีกคนนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของเธอมานานร่วมชั่วโมง


 


ร่างสูงเตรียมจะลุกขึ้นเดินเข้าไปหาหญิงสาวก็ต้องหยุดลง แล้วนั่งลงที่เดิมแล้วหมุนก้าวอี้หันกลับ เมื่อเห็นว่าประตูห้องทำงานถูกผลักเข้ามาด้วยแรงที่ไม่เบานัก


 


ปราบเดินเข้ามาใบหน้าบอกบุญไม่รับ โยนซองกระดาษสีขาวลงตรงหน้าคนเป็นน้องสาวด้วยความเดือดดาล


 


นี่มันหมายความว่ายังไงยัยปาน!” ปานรีย์พยุงตัวเองขึ้นนั่ง เงยหน้ามองไปที่พี่ชาย แล้วเอ่ยถามขึ้นอย่างเหลืออด


 


ก็อย่างที่เห็นนั้นแหละค่ะ เหตุผลคงต้องไม่ถาม เพราะพี่น่าจะรู้ดีอยู่แล้วร่างสูงก้าวเข้าไปเผชิญหน้ากับน้องสาว


 


ดวงหน้าหวานอิดโรยเต็มที ดวงตาเตรียมจะปิดอยู่รอมร่อ หญิงสาวพยายามควบคุมสติคุยกับพี่ชายจอมหาเรื่อง คราวก่อนยังไม่คิดจะรับผิดชอบ คราวนี้จะมาเรียกร้อง บริษัทต้องเกิดเรื่องวุ่นวายก็มาจากเขาคนเดียว


 


แกไม่มีสิทธิ์ทำกับฉันแบบนี้ปราบตวาดเสียงกร้าว เขาไม่มีวันยอมเด็ดขาด


 


มีหรือไม่มี พี่ก็หมดหน้าที่ที่นี่แล้ว เชิญกลับไปได้แล้วค่ะปานรีย์สวนกลับทันควัน เธอเหนื่อยจนแทบจะยืนต่อไม่ไหวอยู่แล้ว มือบางยึดขอบพนักพิงของโซฟาเอาไว้แน่นมากขึ้นกว่าเดิม


 


ไม่! ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด จะปลดกันง่ายๆได้ยังไง ฉันไม่ยอมหรอก!” ปราบไม่ยอมรับกับมติบ้าบอที่เขาไม่รับรู้ด้วย


 


พี่คงจะลืมอะไรไปอย่างปานรีย์ก้าวไปเผชิญหน้ากับพี่ชาย ยิ้มหยันปรากฏบนใบหน้า รู้สึกสมเพชซึ่งมันก็รวมทั้งตัวเธอด้วย ต้องมารับเคราะห์สิ่งที่ไม่ได้ก่อ


 


เรื่องอะไร ฉันไปทำอะไรปราบถามหน้าตาย นัยน์ตาไหววูบก่อนจะกลับมาเป็นปกติ เขารู้อยู่แก่ใจว่าน้องสาวกำลังหมายถึงเรื่องอะไร


 


เคนอิจิ มิคารุ! ชื่อนี้คงจะยังไม่ลืมหรอกนะค่ะ


 


ชื่อคู่ค้าหนุ่มคนสำคัญที่เอ่ยออกจากปากน้องสาว ทำให้คนเป็นพี่ชายสะดุ้งเล็กน้อย เขาคิดจะส่งตัวเธอให้ไปเป็นนางบำเรอ แลกกับเงินก้อนโตที่เขาจะเอาไปต่อทุนที่ฮ่องกง แต่ความฝันของเขาต้องทะลายลงไม่เป็นท่า


 


มันเป็นครั้งแรกที่ปานรีย์โกรธแทบยั้งตัวเองไม่อยู่ตอนที่รู้เรื่อง ที่ผ่านมาเธอให้เกียรติเขาด้วยความที่เขาเป็นพี่ แต่ไม่เลยสักครั้งที่เขาจะเห็นเธอเป็นน้อง ถ้าเห็นสักนิดก็คงไม่คิดพิเรนทร์ยกเธอให้กับไอ้บ้ากามเคนอิจิเพียงเพื่อผลประโยคแค่หยิบมือเดียว


 


แล้วยังไง เรื่องแค่นะหรือที่แกสั่งให้ที่ประชุมปลดฉันปราบหน้าเจื่อนไป ถึงกับพูดอะไรไม่ออก หลบสายตาน้องสาวเสมองไปทางอื่น แต่ก็แค่ชั่วครู่ก่อนจะหายไปแล้วกลับมาเป็นปกติ แสดงสีหน้าไม่พอใจขึ้นมาแทน


 


พี่พูดว่าเรื่องแค่นี้หรือมองหน้าพี่ชายอย่างผิดหวัง


 


พี่รู้ไหมสิ่งที่พี่ทำมันส่งผลยังไงกับบริษัท โปรเจคทั้งหมดถูกยกเลิก ลูกค้าที่พักในโรงแรมเช็คเอ้าท์เกือบหมด เราแทบจะรับมือกันไม่ไหว แล้วพี่ทำอะไรบ้าง ไม่มีเลย ...สมควรแล้วที่โดนปลด!


 


ปานรีย์ต่อว่าพี่ชายรุนแรง ความอดทนอดกลั้นที่มีขาดสะบั้นลง จากนี้ไปก็ต่างคนต่างอยู่ อย่าได้มายุ่งเกี่ยวกันอีกเธอเหนื่อยมามากเกินกว่าที่จะมารับผิดชอบแทนแล้ว


 


เพี้ย!


 


 


        แสดง 12 - 12
วันที่โพสต์ :  25 พ.ย. 2558 22:00 วันที่อัพเดท :   26 ก.พ. 2561 19:02    › จำนวนผู้เข้าชม 135555 คน
   › คะแนนโหวต 2815 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :