นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง [ชุด Men Of Lions] อุ้มรักรัฐภพ (Ebook + ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน คนอุ้มรัก สอง 1


 

 




คนอุ้มรัก  สอง

  

 

 

เรือคาราคอร์ฟ...


วิเชียร วงศ์อัคร รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในช่วงสายของอีกวัน คิดไม่ตกว่าจะหาเงินมาจากไหนมาใช้หนี้ ยิ่งตอนนี้บริษัทกำลังย้ำแย่คงไม่มีเงินมากพอมาใช้หนี้ เขาจะทำยังไงดี มือหนาประสานไว้ที่ท้ายทอยคิดไม่ตก


“เอายังไงดีวะ”


อ้อมเดือนและอรรณพน้องชายตัวน้อยเดินจับจูงกันออกมาจากห้องนอน ก็เจอบิดากำลังนั่งกุมขมับจึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย


“คุณพ่อเป็นอะไรหรือเปล่าค่ะ? นั่งหน้าเครียดเชียว”


“เปล่าหรอกลูก จะออกไปข้างนอกกันใช่ไหม” วิเชียรรีบเปลี่ยนสีหน้าเมื่อเห็นหน้าบุตรสาว ไม่ต้องการให้ลูกไม่สบายใจตามไปด้วย ถ้าเกิดรู้ว่าเขาติดหนี้การพนัน


“พ่อฮะเราไปเล่นเครื่องเล่นข้างบนกัน ณพเห็นมีเต็มเลย”


“เอาสิงั้นไปกันเลย ลูกชายของพ่ออยากเล่นอะไรก่อนดีเอ่ย”


วิเชียรอุ้มร่างเล็กของลูกชายขึ้นอ้อมแขน แล้วพาเดินออกจากห้องไปยังส่วนของดาดฟ้าเรือลำใหญ่ ถูกจัดสรรให้เป็นสวนสนุกย่อมๆ ไว้รองรับลูกค้า


อ้อมเดือนคิ้วผูกเป็นปม นึกสงสัยอยู่ตลอด บิดาต้องมีเรื่องที่พยายามกำลังปิดบังเธออยู่ แล้วมันเรื่องอะไรกันท่านถึงไม่บอก มันค้างคาใจเธอเหลือเกิน ก่อนจะหายไปเมื่อดวงตากลมเรียวเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหน้า ช่างตื่นตาตื่นใจกับความงามท้องทะเล ซึ่งเธอเคยพึ่งขึ้นมาดูวิวจากดาดฟ้าของเรือ ทั้งที่อยู่มาสองวันแล้ว


“ที่นี่สวยมากเลยค่ะพ่อ อ้อมชักชอบที่นี่แล้วสิ”


“อืม”


“มีอะไรค่ะ? อ้อมเห็นสีหน้าพ่อไม่ดีตั้งแต่เดินออกมาแล้ว มีอะไรไม่สบายใจก็เล่าใหอ้อมฟังได้นะคะ” คนเป็นลูกสาวตัดสินใจถามออกไปในที่สุด


“ไม่มีอะไรหรอกลูก งานที่บริษัทมีปัญหานิดหน่อย แต่พ่อแก้ไขหมดแล้วล่ะ อ้อมไม่ต้องเป็นห่วงหรอกลูก”


วิเชียรโอบไหล่ลูกสาวคนสวยเอาไว้ พลางส่งยิ้มหวานให้ ทั้งที่ภายในกลับคิดไม่ตกว่าจะทำอย่างไรต่อไป เหลือเวลาอีกไม่กี่วันแล้วที่เขาต้องหาเงินไปคือเจ้าของเรือ


“ก็ดีค่ะ อ้อมกลัวว่าพ่อจะเครียดมากไป ถ้ามีอะไรที่อ้อมพอจะช่วยแบ่งเบาพ่อได้ บอกอ้อมได้เลย ...งั้นเราไปเล่นกับตาณพดีกว่าค่ะ ร้องเรียกใหญ่แล้ว” พ่อลูกมองไปที่ร่างเล็กที่กำลังกวักมือเรียกพวกเขาอยู่


“ไปสิลูก”


สามพ่อลูกลงเล่นเครื่องเล่นอย่างสนุกสนาน คนที่ดูจะมีความสุขมากสุดเห็นจะเป็นเด็กชายตัวน้อย วิ่งเล่นตรงโน้นตรงนี้ไม่หยุด เรียกรอยยิ้มจากทุกคนในบริเวณนั้นได้ดี


 

ร่างสูงใหญ่นอนอาบแดดอยู่ริมสระ บนชั้นดาดฟ้าเรืออย่างสบายอารมณ์ ทั้งที่ปกติไม่คิดจะออกมา วันนี้เขานึกครึมอะไรถึงคิดจะมาที่นี่ มันยังคงเป็นปริศนาให้กับคนสนิททั้งสองต่อไป และพวกเขาก็ได้รับคำตอบเร็วทันใจ เมื่อเหลือบไปเห็นลูกหนี้สิบล้านของนายหนุ่มยืนอยู่ที่เครื่องเล่นกำลังดูร่างเล็กเล่นอย่างสนุกสนาน


นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนภายใต้กรอบแว่นกันแดดสีชาจับจ้องมองดูทั้งสามอยู่นานแล้ว นึกสงสัยว่าพวกเขาเป็นอะไรกัน จึงเอ่ยถามคนสนิท


“สองคนนั้นเป็นอะไรกับนายวิเชียร”


“น่าจะเป็นพ่อลูกกันนะครับ เพราะได้ยินเธอเรียกว่าพ่อ” คาซัสมองตามสายตาคนเป็นนายก็เห็นว่าเขาหมายถึงใคร


“งั้นหรือ แบบนี้สิจึงจะสนุก” 


รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏที่ริมฝีปากหนา ดวงตาคู่คมยังจ้องมองร่างบางตรงเครื่องเล่นไม่ไปไหน ก่อนจะลุกพรวดแล้วก้าวเดินไปเบื้องหน้า


คนสนิททั้งสองผวาก้าวตามไป พอเห็นว่าจุดหมายที่เขาเดินไปคือที่ไหนต้องหันมามองหน้ากัน


“คุณลุคจะทำอะไรครับ?”


“จะไปหาอะไรสนุกๆทำหน่อย”


มุมปากหยักลึกปรากฏรอยยิ้มแปลก ร่างสูงก้าวยาวตรงไปยังจุดที่ทั้งสามพ่อลูกกำลังเล่นกันอยู่


“หวัดดีเด็กน้อย”


เสียงทุ้มเอ่ยทักทายเด็กชายตัวน้อยอย่างอารมณ์ สายตากลับจ้องไปยังหญิงสาวอีกคนที่นั่งอยู่ข้างกันอย่างมีความหมาย


“พี่ชายใจดี ดีฮะ”


อรรณพทิ้งของเล่นตรงหน้าแล้วเดินไปหาชายหนุ่ม อ้อมเดือนเงยขึ้นมองมาด้านหลังก็เห็นว่าเป็นใคร แต่ไม่ได้สนใจเขา แต่คนที่หัวใจจะวายลงตรงนั้นเห็นจะเป็นวิเชียร ใบหน้าเริ่มซีดเผือก เบี่ยงหลบไปทางอื่นไม่กล้าสบตา มือไม้สั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่   


“สนุกไหมครับ” น้ำเสียงถามร่างเล็กตรงหน้า แต่ดวงตาคู่คมจ้องมองมาที่ชายแก่ลูกหนี้สิบล้าน


หญิงสาวหันมาก็เห็นว่าเขามองเธออยู่ก่อนแล้วชักอยากรู้แล้วสิว่าทั้งสองคนมีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า? ทำไมพ่อเธอถึงได้ดูเกรงๆ ผู้ชายตรงหน้า ไม่กล้าที่จะซบตาด้วยซ้ำ


“สนุกฮะ เล่นด้วยกันสิฮะ”


“ไว้วันหลังนะ พี่มีงานต้องไปทำ เจอกันครั้งหน้าเราคอยมาเล่นกันใหม่”


“ดีฮะ” เด็กชายยกมือเล็กขึ้นโบกสะบัดไปมาให้เป็นการบอกลา


รัฐภพเดินผละห่างจากทั้งสามพ่อลูก ก่อนไปก็ยังทิ้งสายตาชนิดหนึ่งไว้ที่นายวิเชียรเป็นเชิงเตือนนัยๆ ทำให้ชายแก่ถึงกลับน่าซีดลงไปอีกเป็นเท่าตัว

 


“แน่ใจหรือครับที่จะทำแบบนี้”


คาซัสถามนายหนุ่มหลังจากเดินห่างทั้งสามออกมาไกล นึกกลัวใจเหลือเกิน ไม่เคยเห็นสิงห์หนุ่มเล่นสงครามประสาทกับใครมาก่อน แต่ดันมาเล่นกับครอบครัวของแม่สาวเอเชียหน้าหวานที่พึ่งมีเรื่องกันไปเมื่อวาน ซึ่งมันไม่ใช่วิสัยของเขา


“ฉันเคยต้องพูดซ้ำอย่างนั้นหรือ”


สิงห์หนุ่มเอียงหน้ามาทางคนสนิทอย่างเอาเรื่อง ปกติไม่เคยคิดจะถาม แต่ทำไมครั้งนี้ดูเป็นเดือดเป็นร้อนแทนพวกนั้นนัก


“ขอโทษครับ” คาซัสรีบก้มหน้าหลบสายตาคู่คมที่จ้องมา เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น


“ฉันอยากจะรู้แล้วสิ หรือว่านายคิดอะไรกับผู้หญิงนั้นคาซัส”


สิงห์ตัวที่สองจ้องคนสนิทนิ่ง ติดจะไม่พอใจ เวลาที่เขาพูดถึงเธอที่ไร เป็นต้องขัดคอทุกทีไป


“เปล่านะครับ ผมแค่ไม่เคยเห็นคุณลุคทำแบบนี้กับใครเท่านั้น”


คนเป็นลูกน้องรีบปฏิเสธทันควัน เขาไม่ได้คิดอะไรกับผู้หญิงคนนั้นเลย เพียงแต่เขาเป็นห่วงว่านายหนุ่มเท่านั้น  


“ไม่เคย ก็ไม่ได้แปลว่าฉันจะทำไม่ได้” สิงห์หนุ่มสวนกลับน้ำเสียงเข้มห้วน อารมณ์พุ่งขึ้นมาอีกระดับ


“คาซัสไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นหรอกครับคุณลุค”


รีทส์รีบห้ามทัพระหว่างนายหนุ่มกับเพื่อน สิงห์ตัวนี้ไม่ชอบให้ใครมาขัดใจ แล้วคู่หูของเขาดันไปพูดไม่เข้าหู เป็นเรื่องจนได้


“นี่ฉันจะทำอะไรต้องขอความเห็นจากพวกนายก่อนหรือยังไง” สิงห์หนุ่มชักไม่พอใจหนักขึ้น


“มันไม่ใช่อย่างนั้นครับคุณลุค พวกผมก็แค่เป็นห่วง”


สองหนุ่มก้มหน้าขอโทษ วันนี้เขาเป็นอะไรไป ทำไมอารมณ์แปรป่วนจน พวกเขาปรับตามไม่ทัน


“ไม่ต้อง ไปจัดการตามที่สั่งก็พอ นั้นคือหน้าที่ของพวกนาย ส่วนเรื่องอื่นไม่ต้องยุ่ง” น้ำเสียงทุ้มกล่าวเรียบสนิท


ลูกน้องตัวใหญ่จึงรีบต้องถอยฉากออกไปโดยไม่มีข้อแม้ ถ้าขื่นอยู่นานมีหวังได้รางวัลโดยไม่ได้ร้องขอแน่


“เดี๋ยวเราจะได้เจอกัน...”


สิงห์หนุ่มตัวที่สองลุกขึ้นเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ก้าวเดินไปหยุดที่หน้าต่างกระจกบานใสที่สูงจากเพดานถึงแค่ขอบเอวสอบ ในหัวเริ่มคิดแผนการที่จะเอาคืนผู้หญิงปากดีคนนั้นให้รู้ซึ้ง 


...........................................


ติดตามข้อมูลได้ทาง Facebook : ลานีญา นักเขียน

หรือทางเพจ : ลานีญา เพกา ไหมวดี



        แสดง 5 - 5
วันที่โพสต์ :  23 ม.ค. 2559 12:55    วันที่อัพเดท :   16 ม.ค. 2561 20:58    › จำนวนผู้เข้าชม 73446 คน
   › คะแนนโหวต 1593 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :