นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง [ชุด Men Of Lions] อุ้มรักรัฐภพ (Ebook + ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน คนอุ้มรัก สอง 2





“แน่ใจหรือครับที่จะทำแบบนี้”


คาซัสถามนายหนุ่มหลังจากเดินห่างทั้งสามออกมาไกล นึกกลัวใจเหลือเกิน ไม่เคยเห็นสิงห์หนุ่มเล่นสงครามประสาทกับใครมาก่อน แต่ดันมาเล่นกับครอบครัวของแม่สาวเอเชียหน้าหวานที่พึ่งมีเรื่องกันไปเมื่อวาน ซึ่งมันไม่ใช่วิสัยของเขา


“ฉันเคยต้องพูดซ้ำอย่างนั้นหรือ”


สิงห์หนุ่มเอียงหน้ามาทางคนสนิทอย่างเอาเรื่อง ปกติไม่เคยคิดจะถาม แต่ทำไมครั้งนี้ดูเป็นเดือดเป็นร้อนแทนพวกนั้นนัก


“ขอโทษครับ” คาซัสรีบก้มหน้าหลบสายตาคู่คมที่จ้องมา เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น


“ฉันอยากจะรู้แล้วสิ หรือว่านายคิดอะไรกับผู้หญิงนั้นคาซัส”


สิงห์ตัวที่สองจ้องคนสนิทนิ่ง ติดจะไม่พอใจ เวลาที่เขาพูดถึงเธอที่ไร เป็นต้องขัดคอทุกทีไป


“เปล่านะครับ ผมแค่ไม่เคยเห็นคุณลุคทำแบบนี้กับใครเท่านั้น”


คนเป็นลูกน้องรีบปฏิเสธทันควัน เขาไม่ได้คิดอะไรกับผู้หญิงคนนั้นเลย เพียงแต่เขาเป็นห่วงว่านายหนุ่มเท่านั้น  


“ไม่เคย ก็ไม่ได้แปลว่าฉันจะทำไม่ได้” สิงห์หนุ่มสวนกลับน้ำเสียงเข้มห้วน อารมณ์พุ่งขึ้นมาอีกระดับ


“คาซัสไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้นหรอกครับคุณลุค”


รีทส์รีบห้ามทัพระหว่างนายหนุ่มกับเพื่อน สิงห์ตัวนี้ไม่ชอบให้ใครมาขัดใจ แล้วคู่หูของเขาดันไปพูดไม่เข้าหู เป็นเรื่องจนได้


“นี่ฉันจะทำอะไรต้องขอความเห็นจากพวกนายก่อนหรือยังไง” สิงห์หนุ่มชักไม่พอใจหนักขึ้น


“มันไม่ใช่อย่างนั้นครับคุณลุค พวกผมก็แค่เป็นห่วง” สองหนุ่มก้มหน้าขอโทษ วันนี้เขาเป็นอะไรไป ทำไมอารมณ์แปรป่วนจน พวกเขาปรับตามไม่ทัน


“ไม่ต้อง ไปจัดการตามที่สั่งก็พอ นั้นคือหน้าที่ของพวกนาย ส่วนเรื่องอื่นไม่ต้องยุ่ง” น้ำเสียงทุ้มกล่าวเรียบสนิท


ลูกน้องตัวใหญ่จึงรีบต้องถอยฉากออกไปโดยไม่มีข้อแม้ ถ้าขื่นอยู่นานมีหวังได้รางวัลโดยไม่ได้ร้องขอแน่


“เดี๋ยวเราจะได้เจอกัน...”


สิงห์หนุ่มตัวที่สองลุกขึ้นเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ก้าวเดินไปหยุดที่หน้าต่างกระจกบานใสที่สูงจากเพดานถึงแค่ขอบเอวสอบ ในหัวเริ่มคิดแผนการที่จะเอาคืนผู้หญิงปากดีคนนั้นให้รู้ซึ้ง


 

คาซัสและรีทส์เดินกลับจากทานมื้อเที่ยงในช่วงบ่าย ทั้งสองเคาะประตูส่งสัญญาณถึงคนด้านใน ก่อนจะผลักเปิดเข้าไป


“คุณลุคเอากาแฟเพิ่มไหมครับ” รีทส์ถาม เมื่อเห็นว่าแก้วกาแฟของนายหนุ่มเหลือเพียงคลอนแก้ว


“ไม่ล่ะ แล้วที่คาสิโนเรียบร้อยดีไหม”


“ครับ มีลูกค้าแวะเวียนกันเข้าออกตลอดทั้งวัน ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงครับ”


คาซัสว่า พร้อมยื่นแฟ้มเอกสารรายงานยอดลูกค้าที่เข้าใช้บริการคาสิโนไตรมาสที่สองให้นายหนุ่ม


รัฐภพรับมาแล้วเปิดออกกวาดสายตาอ่านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะจรดปลายปากกาเซ็นรับทราบลงไปเหมือนทุกครั้งแล้วยื่นกลับให้คนสนิทตามเดิม


“...นายวิเชียรทำอะไรอยู่” เอ่ยถามถึงชายแก่ลูกหนี้สิบล้านของเขา


คาซัสและรีทส์มองหน้ากัน พลางขมวดคิ้วแปลกใจ ไม่บ่อยนักที่จะสนใจลูกหนี้คนไหนเลย แต่พวกเขาก็ติดตามสังเกตให้นายหนุ่มโดยไม่ต้องให้ออกคำสั่งอยู่แล้ว เพราะพวกเขาถือว่าเงินเจ้านายทุกบาทก็เหมือนเงินพวกเขา ตั้งแต่ถูกตำหนิเมื่อเช้าพวกเขาก็ตามติดชีวิตของลูกหนี้คนนี้เป็นพิเศษ


“เห็นลูกน้องเราบอกว่าเขากลับไปที่คาสิโนอีก”


“ยังไม่เข็ดสินะ” รัฐภพยิ้มที่มุมปาก นึกสมเพชลูกหนี้คนนี้นัก แบบนี้เขาเรียกว่าผีพนันของแท้ เล่นทั้งที่ไม่มีเงินจะเล่น


“แล้วเขามีเงินเล่นหรือ?”


“ไม่มีครับ เห็นลูกน้องบอกว่า เขามาขอเพิ่ม” คาซัสยังพูดไม่จบ สิงห์หนุ่มก็พูดขัดขึ้นก่อน


“ให้ไป”


“แต่คุณลุคครับ” คาซัสไม่เห็นด้วยที่นายหนุ่ม


“ทำตามที่สั่ง ทำไมถึงชอบขัดฉันนัก” รัฐภพเกิดอาการรำคายลูกน้องตัวโต ที่ชอบขัดตลอดเวลาที่เขาจะทำอะไร


“แต่


“ออกไปได้แล้ว” 


ใบหน้าคมเงยขึ้นมาอีกครั้งก็ยังเป็นคนสนิทยืนอยู่ที่เดิม ปากกาในมือเตรียมลอยไปหาคนที่ยังจะเอ่ยปากขัดขึ้นมาอีก


คาซัสและรีทส์เห็นภัยกำลังขี้จรวดพุ่งมาที่พวกเขา จึงรีบหันหลังวิ่งออกจากห้องไปทันที โดยไม่ต้องรอให้นายหนุ่มบอกมาอีกรอบ

 


วิเชียรได้รับเงินอีกก้อนจากเจ้าของเรือคาราคอร์ฟ เดินหน้าลงขันกอบโกยเงินเข้ากระเป๋าอย่างต่อเนื่อง หัวเราะมีความสุขกับรางวัลที่ได้มา และเหมือนได้โชคสิบชั้น เมื่อถูกแจ๊คพล็อตรับเงินไปเต็มหน้าตัก ครึมอกครึมใจสุดกำลัง ท่ามกลางสายตาของนักพนันที่นั่งเต็มโต๊ะ สร้างความอิจฉาและหมั่นไส้ในเวลาเดียวกัน


“เอาลงต่อๆ ทำไมมันโชคดีอย่างนี้น่า ฮ่า


วิเชียรเห็นว่าไพ่ของเขามีแต้มเป็นต่อ ความโลภเข้าบังตาทำให้ชายแก่หยามใจ พร้อมเท่หน้าตักเพื่อหวังเงินที่ก้อนอยู่เต็มโต๊ะ ซึ่งมันมากพอที่เขาจะเอาไปใช้หนี้เจ้าของเรือ และเหลืออีกก้อนเอาไปเที่ยวต่อที่นี่ได้อย่างสบาย


“สงสัยรอบนี้จะเป็นของผมอีกแล้ว” วิเชียรยิ้มอย่างกระหยิ่มใจ ทิ้งไพ่ในมือลงบนโต๊ะลุกขึ้นจะกวาดเอาเงินตรงหน้า


“เดี๋ยวก่อน” 


นักพนันรุ่นลูกนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามขยับลุกขึ้นตะครุบมือหนาเอาไว้ 


“ผมคงต้องบอกว่าเสียใจด้วย เพราพรอบนี้มันเป็นของผมเสียแล้วล่ะ” ทิ้งไพ่ที่อยู่ในมือเขาลง


วิเชียรถึงกับหน้าถอดสี รอยยิ้มเมื่อครู่หายวับ เมื่อเห็นแต้มอีกฝ่ายนั้นสูงกว่าของเขา แล้วเงินที่มีเต็มหน้าตักหายวับไปกับตา สิ่งเขากะจะเอาไปใช้หนี้ให้เจ้าของเรือคาราคอร์ฟก็พังทลายลง


“เชิญครับ”


ลูกน้องตัวโตจับตามองดูอยู่นานแล้วก้าวเดินเข้าประชิดตัวอย่างรู้หน้าที่ หามปีกลูกหนี้ยี่สิบล้านไปให้เจ้านายหนุ่มจัดการต่อตามคำสั่ง


“...” 


วิเชียรแทบพูดไม่ออก มองหน้าคนโน้นคนนี้อย่างนึกอาย เกิดอาการกลัวจนเนื้อตัวสั่นเทา ร่างท่วมเนื้อตัวสั่นเทาควบคุมตัวเองไม่ได้ แม้แต่เรี่ยวแรงที่จะก้าวเดินยังแทบจะไม่มี


“เอาตัวไป” 


รีทส์เดินนำชายแก่ผีพนันไปห้องทำงานของนายหนุ่ม เจ้านายของเขาคาดการณ์อะไรไว้ไม่เคยผิด เป็นจริงดังคาดเสมอ

 


ประตูบานใหญ่ถูกเคาะสองสามครั้งบอกคนด้านใน ก่อนจะผลักเปิดออกตามมาด้วยร่างสูงของคนสนิทและลูกหนี้ที่เขาต้องการตัว กระทิงหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารมองไปยังคนที่เข้ามาในห้อง ทิ้งแผ่นหลังลงพิงเก้าอี้ตัวใหญ่มองมาอย่างสบายอารมณ์ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจับจ้องร่างท่วมนิ่ง ด้วยแววตาชนิดหนึ่งที่ไม่มีใครอ่านออก แต่กลับทำให้คนที่ถูกมองรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ได้เหมือนกัน


“ว่าไงคุณวิเชียร เงินสิบล้าน ไม่สิ... ยี่สิบล้าน เงินของผมอยู่ไหน” รัฐภพกล่าวน้ำเสียงเนิบนาบ เน้นทุกคำพูดให้ลูกหนี้ได้ฟังชัดๆ


“อะไรนะ! ที่ผมเอาไปมันสิบล้านเองนะ” วิเชียรร้องตกใจ


“อะไรกัน สิบล้านนั้นมันหนี้เก่า ยี่สิบล้านเป็นหนี้ใหม่ หรือว่าลืมไปแล้ว จะให้ผมเตือนความจำหน่อยไหม” สิงห์หนุ่มกล่าวน้ำเสียงเรียบต่ำ ลอดไร้ฟันออกมา เมื่อลูกหนี้คิดจะตุกติกกับเขา


“ยะ อย่านะครับ ยี่สิบล้านก็ยี่สิบล้าน” วิเชียรบอกน้ำเสียงไม่ค่อยมั่นคง มือไม้สั่นเทาจนเก็บอาการไม่มิด


“เงินผมอยู่ไหน” น้ำเสียงเนิบนาบส่งไปให้ใหม่


“ผะ ผมของเวลาหน่อย ผมรับรองว่าจะหาเงินมาคืนคุณครบแน่นอน” ตอบเจ้าของเรือเสียงเร็วระรัว น่าสมเพชเหลือเกินในความรู้สึกของกระทิงหนุ่ม


“อะไรกัน แล้วตอนที่คุณมาขอจากผม นาทีเดียวมันมากองตรงหน้าคุณแล้ว ทำไมเวลาผมขอคืน มันถึงไม่ได้มากองตรงหน้าผม” น้ำเสียงเนิบนาบที่เอ่ยเอ่ยออกมาช่างขัดการสีหน้าที่พร้อมจะฉีกร่างของลูกหนี้ให้ออกเป็นชิ้นๆ


วิเชียรพูดไม่ออก สมองตีบตันไปหมด เมื่อทุกอย่างที่ชายหนุ่มพูดมามันคือเรื่องจริง เขาไม่มีเงินนั้นอย่างที่ชายหนุ่มว่า


“ผมให้เวลาคุณสามวัน หาเงินทั้งหมดมาคืนผมให้ครบทุกบาททุกสตางค์ คงรู้นะว่าถ้าหามาไม่ครบ ผลจะเป็นยังไง” น้ำเสียงฟังดูสบายๆ แต่สีหน้าและแววตามันไม่ได้บอกอย่างนั้น


“คุณจะบ้าหรือไงผมจะไปหามาจากไหนได้ทัน” ลูกหนี้ผีพนันเบิกตาโพล่งได้ฟังในสิ่งที่เจ้าหนี้หนุ่มบอก เงินตั้งมากมายเขาจะไปหามาไหนได้ทันภายในสามวัน!


“นั้นมันปัญหาของคุณ ไม่ใช่ของผม อีกสามวันเจอกันนะคุณวิเชียร รีทส์ส่งแขก...”


“คุณลุค! ผมขอเวลา...” นายวิเชียรไม่มีสิทธิ์ร้องขออะไรอีก ลูกน้องตัวโตของสิงห์หนุ่มหิ้วปีกเขาออกไปจากห้องทำงาน


“คุณลุคไม่ชอบคนผิดสัญญา อีกสามวันนำเงินทั้งหมดมาคืน และชีวิตคุณจะปลอดภัย แล้วเจอกัน” ร่างของนายวิเชียรถูกโยนลงไปกองกับพื้นอย่างไม่เป็นท่า 


...........................

ติดตามข้อมูลได้ทาง Facebook : ลานีญา นักเขียน

หรือทางเพจ : ลานีญา เพกา ไหมวดี


        แสดง 6 - 6
วันที่โพสต์ :  23 ม.ค. 2559 12:55    วันที่อัพเดท :   16 ม.ค. 2561 20:58    › จำนวนผู้เข้าชม 73502 คน
   › คะแนนโหวต 1593 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :