นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง อุ้มรักรัฐภพ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน คนอุ้มรัก สอง 3











วิเชียรกลับมาถึงห้องพักทิ้งตัวลงกับโซฟา มือหนายกขึ้นกุมขมับอย่างคิดไม่ตก ไม่รู้จะไปหาเงินยี่สิบล้านมาจากไหน ถ้าคิดจะขายธุรกิจตอนนี้ก็ดูจะไม่ทัน ผู้ถือหุ้นทุกคนก็คงจะไม่ยอมแน่ ถ้าจะขอจากลูกสาวก็คงจะไม่มีให้ เพราะที่ผ่านมาเขาไม่เคยให้อะไรลูกไว้เก็บเลย ปล่อยให้เธอต้องทำงานหาเลี้ยงด้วยตัวเองมาตลอด คิดแล้วก็รู้สึกผิดมากมาย


“โอย จะหาเงินมาจากไหนวะ”


“เงินอะไรหรือค่ะพ่อ?” อ้อมเดือนเดินออกจากห้องน้ำทันได้ยินบิดาพูดถึงเรื่องเงินจึงเอ่ยถาม


“อ้อม!” 


วิเชียรสะดุ้งโย่งตกใจไม่รู้ว่าลูกสาวจะมาได้ยิน เขานึกว่าเธอพาลูกชายออกไปเดินเล่นข้างนอกเสียอีก ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว


“...ไม่มีอะไรหรอกลูก พอดีเพื่อนโทรมาขอยืมเงินนะ แต่พ่อบอกไม่มีแล้วปฏิเสธไปแล้วล่ะ”


“เยอะไหมค่ะ ถ้าไม่เยอะเอาของอ้อมไปก่อนได้นะคะ” อ้อมเดือนเอ่ย เธอไม่อยากให้บิดาต้องมานั่งเครียดด้วยเรื่องแค่นี้


“ยี่สิบล้าน” วิเชียรตอบบุตรสาว


“ยี่สิบล้าน! อ้อมไม่มีเงินมากขนาดนั้นหรอกค่ะ แต่ดีแล้วที่พ่อปฏิเสธเขาไป” บอกน้ำเสียงราบเรียบ นึกโล่งอกที่บิดาไม่ให้เพื่อนยืมเงินมากมายไป


“พ่อบอกมันไปแล้วล่ะ ...เดี๋ยวพ่อไปพักสายตาก่อน รู้สึกเหนื่อยๆ” บอกลูกสาว สมองกลับมาคิดหนักอีกครั้ง


“อ้อมว่าจะออกไปโทรหาจันหน่อย พ่อเอาอะไรไหมค่ะ” พลางร่างบางเอี่ยวตัวกลับไปหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างประตูมาถือเอาไว้


“ไม่ล่ะลูก อย่ากลับดึกมากนะมันอันตราย”


แม้จะมีเรื่องเครียดมาก แต่ยังมิวายส่งน้ำเสียงเป็นห่วงไปให้เสียไม่ได้ เขาไม่รู้ว่าเจ้าของเรือหนุ่มจะจัดการยังไงถ้าเขาหาเงินมาใช้หนี้ไม่ได้ และอดหวั่นใจไม่ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคนในครอบครัว


“พ่อไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ อ้อมไปไม่นาน ไปนะคะ”


ร่างบางเดินออกจากห้องพักเดิน ไปตามทางเดินที่ทอดยาวไปยังส่วนของห้องโถงใหญ่ของเรือสำราญลำหรู ใบหน้าก็มองหน้าจอโทรศัพท์ในมือกดเปิดไลน์เตรียมจะกดโทรออก


“อุ้ยขอโทษค่ะ” 


รีบเอ่ยขอโทษเป็นภาษาอังกฤษ เธอมัวแต่มองจอโทรศัพท์จึงไม่ได้สังเกตว่ามีคนเดินมา แต่พอเงยหน้าขึ้นเห็นว่าเป็นใครก็ต้องทำหน้าเบื่อหน่ายสุดกำลัง เตรียมจะผละเดินหนีไปให้ไกล


“เจอคุณทีไรฉันซวยทุกทีเลย”


“พูดไม่สวยเหมือนหน้าตาเลยนะคุณผู้หญิง คุณเป็นคนเดินมาชนผมเองนะ” รัฐภพโต้กลับน้ำเสียงเดียวกัน ผู้หญิงบ้าปากดี อยากจะลองสัมผัสรสชาติเหลือเกินว่าเป็นยังไง


“ก็ปากอย่างแบบนี้ฉันถึงไม่อยากจะคุยด้วย” ผละหลบไปอีกทางจะเดินจาก แต่ถูกร่างสูงก้าวเข้ามาขวางเอาไว้


“เอ๊ะนี่คุณยังไงหลบไป”


อ้อมเดือนทำน้ำเสียงไม่พอใจบ้าง คนอะไรมายืนต่อปากต่อคำกับผู้หญิงได้ฉอดๆ แถมคำพูดคำจาคมเสียยิ่งกว่ากรรไกร


“แล้วถ้าผมไม่หลีกล่ะ”


รัฐภพยื่นใบหน้ากวนประสาทลงมาใกล้มากขึ้น ไม่ได้เดือดร้อนกับท่าทีของสาวเจ้า ที่จ้องมองเขาเหมือนจะกระโจนเข้าฉีกร่างออกเป็นชิ้นๆ ในคราเดียว


“ถอยไป ฉันไม่มีเวลาว่างมาเล่นลิ้นด้วยหรอกนะ”


นัยน์สีดำสนิทช้อนขึ้นจ้องคนตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง มือบางเผลอกำเข้าหากันแน่น ซึ่งสิงห์หนุ่มเห็นอาการเจ้าหล่อนก็ยิ่งชอบใจ เขาสามารถทำให้เธอโกรธได้แต่เขาหาได้สนใจ ผู้หญิงตัวแค่นี้จะทำอะไรเขาได้ สิงห์หนุ่มยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ยอมทำตามที่หญิงสาวร้องขอ ซ้ำยังก้าวเข้าไปใกล้มากขึ้น


“จะทำอะไร” อ้อมเดือนเห็นว่าชายหนุ่มก้าวเข้าหามากขึ้น ขาเรียวจึงต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว


“แล้วคิดว่าผมจะอะไร” รัฐภพก้มลงกระซิบเสียงพร่า


อ้อมเดือนสะดุ้งตกใจเมื่อถูกแขนแกร่งวาดโอบรอบเอวคอดดึงเข้าหาตัวโดยไม่ทันได้ตั้งตัว มือบางพยายามแกะปอกเหล็กที่รัดเอวคอดกิ่วออก แต่กลับไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะยิ่งเธอดิ้นมากเท่าไหร่ เขากลับรัดแน่นขึ้นไปเรื่อยๆ


“ปล่อยฉัน!


“ก็อยากรู้ไม่ใช่หรือว่าผมจะทำอะไร ทำไมไม่อดใจรอดูหน่อย” ริมฝีปากหนาก้มลงกระซิบใกล้ใบหูเล็กและห่างจากแก้มเนียนเพียงคืบ


อ้อมเดือนยิ้มที่มุมปากบาง อยากให้เล่นด้วยนักใช่ไหม ได้! เธอจะจัดให้ ร่างบางขยับเบียดกายเข้าไปหาร่างแกร่งมากขึ้น พร้อมเอ่ยถามกลับเสียงหวานหยดยั่วยวน ช้อนนัยน์ตาสีดำสนิทขึ้นสบตาคู่คมอย่างท้าทาย


“ช่วยบอกฉันหน่อยสิค่ะว่าคืออะไร...”


“คิดว่าคุณจะยากกว่านี้เสียอีก”


รัฐภพยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย หญิงสาวก็ไม่ต่างอะไรกับผู้หญิงทั่วไปเลย ง่ายเหมือนกันหมด เพียงเพราะผู้ชายเข้าใกล้กระซิบเสียงหวานใส่คำสองคำก็พร้อมจะปีนขึ้นเตียงเสียแล้ว ใบหน้าคมก้มลงมาหากลีบปากบางสีชมพูระเรื่อล่อตาเขาอยู่ ซึ่งมันห่างจากริมฝีปากของเขาไม่ถึงคืบในเวลานี้


“งั้นหรือค่ะ


ปากสวยกล่าวจบพร้อมเข่าเรียวสวยพุ่งเข้ากลางลำตัวคนตรงหน้าเต็มแรง ไม่สนใจว่าเขาจะเป็นยังไงหรือจะสืบพันธุ์ต่อได้ไหม เธอรู้แค่ว่าอยากให้เขาไปให้พ้นหน้าโดยเร็วที่สุด


“อุ๊บ!


 “อูย...” 


คาซัสและรีทส์ยืนอยู่ด้านหลังสิงห์หนุ่มรีบต้องยกมือปิดเป้ากางเกงของพวกเขา รู้สึกเสียวแปบทั้งที่ไม่ใช่ตัวเองที่โดน แน่นอนว่าต้องเจ็บแทนคนเป็นนายของตนเป็นแน่


“ต้องขอโทษด้วยนะที่ฉันไม่ยากอย่างที่คิด แต่ถ้าอยากมากนักก็ไปหาที่อื่น เพราะฉันไม่นิยมพวกกินไม่เลือก ไอ้บ้ากาม!


โยนประโยคเจ็บแสบทิ้งทวนให้ร่างที่ยืนแข็งทื่อตรงหน้า มือบางผลักร่างสูงตรงหน้าออกห่างอย่างรังเกียจ ผู้ชายอะไรน่าไม่อาย สงสัยจะเคยตัวที่ได้ผู้หญิงมาง่ายๆ แต่เสียใจด้วยที่เธอไม่ได้เป็นพวกเธอเหล่านั้น


“เธอ!


รัฐภพเจ็บจนไม่มีแรงจะยืนก็ต้องเซหงายไปด้านหลังไปกองอยู่กับพื้น คนสนิททั้งสองรีบมารับเอาไว้ เกรงว่านายหนุ่มจะลงไปนั่งจบกบเล่น ทั้งที่ยังเจ็บจุกจุด มากพอดู


อ้อมเดือนมองร่างสูงตรงหน้าด้วยสายตาและรอยยิ้มเหยียดเป็นเส้นตรง แล้วสะบัดหน้าเดินจากไป พร้อมกับทิ้งสายตาชนิดหนึ่งทำเอาสิงห์หนุ่มต้องเลือดขึ้นหน้า โดยที่ไม่สามารถทำอะไรหญิงสาวได้


“คุณจะต้องเสียใจที่ทำกลับผมแบบนี้ ปล่อย!


สิงห์หนุ่มสะบัดมือออกจากการช่วยเหลือของลูกน้องตัวโต เดินถางขากลับห้องพัก ซึ่งมันเจ็บร้าวไปถึงลำไส้เล็กทุกครั้งที่เขาขยับก้าวขาเดิน


“คุณลุคคงจะเสียหน้ามาก นายว่าไหม ฮึ” รีทส์กลั่นหัวเราะจนปวดกระพุงแก้ม มองตามร่างสูงที่เดินนำหน้าพวกเขา


“ฉันจะฟ้องคุณลุค” คาซัสเอ่ย


“แหม อย่างกับแกไม่หัวเราะ ปากนี่ยิ้มจนจะถึงหูอยู่แล้ว”


“เหนื่อยเหมือนกันวะ ฮ่า” สองหนุ่มหลุดหัวเราะออกมา เมื่อกลั่นเอาไว้ไม่ไหว ก่อนจะหุบฉับเมื่อสิงห์หนุ่มหันขวับกลับมา ด้วยสายตาดุๆ


“อยากตกงานกันทั้งคู่ใช่ไหม!


“ไม่ครับ” สองหนุ่มตอบเสียงดัง


“ล้อเลียนฉันหรือหา!” รัฐภพตำหนิลูกน้องเสียงเรียบ


“เปล่านะครับ คุณลุคระวัง” รีทส์หันกลับมาเอ่ยล้อนายหนุ่มเสียงใส


“ไอ้รีทส์!


ทุกวันนี้ไม่รู้ว่าใครเป็นเจ้านายหรือลูกน้อง สามหนุ่มร่างยักษ์วิ่งไล่ต้อนกันไปตามทางเดินที่ทอดยาวไปยังห้องพักของสิงห์หนุ่ม


 

อ้อมเดือนเดินห่างจากผู้ชายบ้ากาม กินไม่เลือกที่มาได้มาหลบอยู่มุมสงบดาดฟ้าเรือ มีดวงดาวพร่างพราวเต็มท้องฟ้าไปหมด งดงามเหมือนมีเพชรนับล้านกระพริบวิบวับล่อตา จนลืมเรื่องที่ว่าจะออกมาโทรหาเพื่อนรักไปเสียสนิท


“สวยจัง”


มือบางยกโทรศัพท์เครื่องบางขึ้นเก็บภาพเอาไว้ไปอวดน้องชายสุดที่รัก รายนั้นชอบดูดาวมาก แต่หลับก่อนได้เห็นทุกครั้งไป จึงได้เห็นเพียงในหนังสือหรือไม่ก็ตามโทรทัศน์แทน


แฉ๊ะ!


แสงแฟลชสว่างวาบขึ้นข้างตัว ทำให้อ้อมเดือนตกใจ ร่างบางลุกพรวดหันขวับไปมองว่าเป็นใครที่แอบถ่ายรูปเธอ


“นั่นใคร! ออกมาเดี๋ยวนี้นะ”


“ดุจัง ขอโทษที่แอบถ่ายรูปคุณ” ร่างสูงใหญ่เดินออกมาจากเงามืดที่แอบซ้อนอยู่ ก้าวออกมาหาหญิงสาว


“คุณเป็นใคร มาถ่ายรู้ฉันทำไม”


อ้อมเดือนหันมามองชายหนุ่มเต็มตา อดชมไม่ได้ว่าเขาช่างหล่อเหลาเหลือเกิน ถ้าเพื่อนรักมาเห็นคงจะเปลี่ยนจากไอ้บ้ากามเจ้าของเรือคาราคอร์ฟมาชอบผู้ชายตรงหน้าเธอเป็นแน่


“ขอโทษที่เสียมารยาท ผมโดมินิค แล้วคุณ


โดมินิค เซรีนท์ เจ้าพ่อบริษัทน้ำมันส่งออกและท่าเรือขนส่งเอ่ยทักทายหญิงสาวที่เขาแอบถ่าย เธอดูสวยงามและน่าทะนุถนอมในสายตาของเขา


“อ้อมเดือนค่ะ เรียกอ้อมก็ได้สั้นดี” ทักทายด้วยสำเนียงภาษาอังกฤษเหมือนคนตรงหน้า “คุณมาดูดาวเหมือนกันหรือค่ะ” เอ่ยถามอย่างเป็นมิตร ดูท่าทางแล้วเขาดูไม่มีพิษภัยอะไร


“เปล่าหรอกครับ พอดีผมนอนไม่หลับก็เลยเดินมาหาที่สงบนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย” 


อ้อมเดือนพยักหน้ารับ เขาก็คงจะมีเรื่องให้คิดเยอะเลยนอนไม่หลับ เธอเองก็เป็นเหมือนกัน คงเพราะต่างที่เลยนอนไม่หลับ แม้ว่าจะอยู่ที่นี่มาสามวันแล้วก็ตาม ก่อนจะถามถึงเรื่องที่เขาถ่ายรูปเธอเมื่อครู่


“แล้วคุณถ่ายรูปฉันทำไม?”


“คุณยิ้มสวย ผมก็เลยอยากถ่ายเก็บเอาไว้” ชายหนุ่มบอกตามตรง ไม่คิดปิดบัง


“ฉันนะหรือค่ะยิ้มสวย?” อ้อมเดือนประหลาดใจกับสิ่งที่ชายหนุ่มบอก เธอไม่เห็นจะรู้สึกว่าตัวเองยิ้มสวยเลยสักนิด


โดมินิคเห็นว่าหญิงสาวตรงหน้ามองมายังเขาอย่างไม่เข้าใจ จึงอธิบายเพิ่มเติม


“ผมชอบถ่ายรูปรอยยิ้มนะครับ ต้องขอโทษด้วยอีกครั้งที่เสียมารยาทและทำให้คุณตกใจ ผมไม่ได้มีเจตนาไม่ดีอะไร”


“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันไม่ถือหรอก นี่ก็ดึกมากแล้วฉันต้องขอตัวกลับห้องก่อน ฝันดีค่ะ”


ร่างบางผละลุกขึ้นจากเปล กล่าวลาเพื่อนใหม่ที่พึ่งเจอ ก้าวเดินกลับห้องพักของตนเอง ปล่อยให้ชายหนุ่มได้อยู่ตามลำพัง เธอคงจะมารบกวนเวลาส่วนตัวของเขาเข้า


“ไว้เจอกันใหม่ครับ”


โดมินิครีบลุกขึ้น กล่าวลาหญิงสาวกลับเช่นกัน พลางมองตามร่างบางจนเดินหายเข้าประตูไป แล้วกลับมาทรุดร่างนั่งลงเก้าอี้ตัวยาวตัวเดิม ยกโทรศัพท์เครื่องบางขึ้นเปิดภาพที่แอบถ่ายเจ้าตัวมาดู


“คิดดีแล้วหรือครับที่จะเลือกเธอ” เสียงหนึ่งดังมาจากเงามืด ที่ไม่มีใครสังเกตว่าเขายืนอยู่ตรงนั้นนานแล้ว


โดมินิคไม่ตอบเพียงยกโทรศัพท์ขึ้น เลื่อนดูรูปภาพของหญิงสาวไปเรื่อยๆ เขาไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงต้องเป็นเธอ 









...........................

ติดตามข้อมูลได้ทาง Facebook : ลานีญา นักเขียน

หรือทางเพจ : ลานีญา เพกา ไหมวดี





        แสดง 7 - 7
วันที่โพสต์ :  23 ม.ค. 2559 12:55    วันที่อัพเดท :   7 เม.ย. 2561 14:51    › จำนวนผู้เข้าชม 94115 คน
   › คะแนนโหวต 1999 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :