นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง อุ้มรักรัฐภพ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน คนอุ้มรัก สาม 2














มนุษย์ป้าแว่นหนาเดินออกจากห้องผู้จัดการฝ่ายบุคคล เดินออกมานั่งกินไอศกรีมอยู่ที่ร้านประจำตรงข้ามกับบริษัท คงไม่ต้องถามว่ามากับใคร? เธอก็มาคนเดียว ใช้ชีวิตคนเดียวมาเกือบทั้งชีวิตแล้ว แต่การทำงานในบริษัทใหญ่มันยากสำหรับเธอไม่น้อย ต้องมานั่งค่อยเอาใจคนโน้นคนนี้ และต้องค่อยระวังว่าอย่าไปเหยียบตีนใครเขาเข้า และทุกอย่างที่ว่ามานั้นเธอทำมันหมด


“เฮ้อ” จันทรสม์ถอนหายใจออกมายืดยาว รู้สึกเหนื่อยหน่ายเหลือเกิน แต่ก็คงต้องก้มหน้ารับชะตากรรมต่อไป ชีวิตมันยังไม่สิ้น มันก็ต้องดิ้นกันต่อไป


“บริษัทผมใช้แรงงานพนักงานหนักจนต้องถอนหายใจแรงขนาดนี้เลยหรือ” เสียงทุ้มที่ดังขึ้นเหนือศีรษะ ปลุกให้หญิงสาวหลุดออกจากภวังค์ และแทบจะสำลักไอศกรีมที่อยู่ในปากออกมาเมื่อเห็นหน้าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า


“คุณเลียม! เอ้ย ท่านประธาน”


จันทรสม์รีบลนลานลุกขึ้น ไม่คิดว่าจะได้เจอประธานหนุ่มตัวเป็นๆ ด้านนอกบริษัทและเกือบพ่นไอศกรีมในปากใส่เขาอีกต่างหาก


“เรียกเลียมก็ได้ ผมไม่ถือ นั่งเถอะ” เสียงทุ้มบอกนุ่มนวล อ้อมไปนั่งลงเก้าอี้ตรงข้างกับหญิงสาว คนที่ทำให้เขาได้เบาะแสหนอนที่ซอนไซ้ในบริษัท


“เอ่อค่ะ”


“ทำไมมานั่งคนเดียว แล้วเพื่อนไปไหนกันหมด” ชายหนุ่มกวาดสายตามองหาคนที่มากับสาวเจ้า


“ฉันมาคนเดียวค่ะ ไม่มีใครอยากครบคนป่วนโลกอย่างฉันหรอกค่ะ ฉันอยู่คนเดียวจนชินแล้ว” บอกไปตามตรง ไหล่บางยกขึ้นไม่ได้ใส่ใจ เลียมเองนึกแปลกใจว่าทำไมเธอถึงพูดแบบนั้น


“ทำไมคิดแบบนั้น คนทุกคนต้องการเพื่อน”


“แล้วคุณมีเพื่อนหรือเปล่าล่ะค่ะ ถ้าให้เดาก็คงไม่มีเหมือนกัน” เห็นสีหน้าของเขาแล้วเธอจึงเอ่ยเปลี่ยนเรื่อง “เอ่อฉันขอโทษค่ะ ฉันว่าเราเปลี่ยนเรื่องคุยกันดีกว่า เหนื่อยการที่จะพูดถึงมัน”


เขากับเธอก็คงจะไม่ได้ต่างกันสักเท่าไหร่ และชายหนุ่มดูจะอึดอัดที่ต้องพูดถึงเรื่องนี้ด้วยเช่นกัน


“เที่ยงแล้วคุณทานอะไรหรือยัง?” เลียมเอ่ยถามขึ้นใหม่ เปลี่ยนเรื่องตามที่หญิงสาวต้องการ


“ฉันทานแค่นี้ก็อิ่มแล้วค่ะ” ส่งยิ้มเล็กน้อยไปให้ พลางตักไอศกรีมเข้าไปเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย


“แค่นี้นะหรือ?” นิ้วเรียวจึงชี้ไปที่ถ้วยไอศกรีมใบเล็กตรงหน้า คิ้วหนาขมวดยุ่งได้ยินหญิงสาวบอกมาแบบนั้น


“ค่ะ... พอดีฉันไม่ค่อยชอบทานข้าวนะ มันไม่อร่อยนะ อีกอย่างฉันกินแบบนี้มานานแล้วก็เลยอิ่มท้องทั้งวัน”


เธอเป็นแบบนี้มาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมแล้ว ก็เลยติดนิสัยกินจุบจิบเล็กๆ น้อยๆ ก็อิ่ม ยิ่งเวลาเครียดๆ มักจะกินไอศกรีมแทนข้าวทั้งสามมื้อไปเลย


“ฉันขอตัวกลับไปทำงานก่อนนะคะ เวลาพักใกล้จะหมดแล้ว”


จันทรสม์ลุกขึ้นเตรียมจะเดินไปจ่ายค่าไอศกรีมของตัวเอง แต่แล้วต้องหยุดชะงัก ก้มลงมองมือหนาที่กุมข้อมือเรียวของเธออยู่ แล้วเงยหน้าขึ้นมองคนจับอย่างงงงวย


“มีอะไรอีกหรือเปล่าค่ะ?” จันทรสม์มองเลยไปที่ใบหน้าคมอย่างมีคำถาม “...อ้าวเฮ้ย! นี่คุณจะพาฉันไปไหน คุณเลียม...”


ชายหนุ่มไม่คิดจะอธิบายให้มากความ มือหนาดึงรั้งแขนเรียวให้เดินตามออกจากร้าน โดยไม่ลืมหันไปบอกคนสนิทให้จ่ายค่าไอศกรีมของเธอด้วย


“จ่ายค่าไอศกรีมให้ด้วย”


เลียมไม่ตอบคำถาม ชายหนุ่มพาออกมาขึ้นรถของเขาที่จอดอยู่หน้าร้าน ใบหน้าคมเรียบเฉย ไม่บ่งบอกอะไรมากกว่านั้น หญิงสาวหันมานั่งนิ่งอย่างไม่พอใจ

 



รถคันหรูเคลื่อนไปตามถนนในเมืองกรุงที่แสนคับคั่ง ไม่ถึงยี่สิบนาทีทั้งหมดได้มาถึงจุดหมายคือร้านอาหารไทย จันทรสม์หันมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ


“เรามาที่นี่ทำไมค่ะ”


“มาร้านอาหารก็ต้องมากินข้าว ไปเถอะผมหิวแล้ว” กล่าวจบร่างสูงใหญ่ผละเดินออกจากรถ ขาแกร่งก้าวยาวเข้าภายในร้าน โดยไม่รอหญิงสาวอีกคนที่นั่งทำหน้างงงวยอยู่ในรถ


“อ้าว เดี๋ยวก่อนสิคุณ รอฉันด้วย” 


จันทรสม์รีบก้าวลงจากรถ เดินตามเขาเข้าไปในร้าน กวาดตาผ่านแว่นหนามองหาร่างสูงของเจ้านายหนุ่มก็ไม่เห็นเสียแล้ว


“ไปไหนของเขาแล้ว เดินเร็วจริงๆเลย งั้นก็เชิญกินคนเดียวไปเถอะนะคะท่านประธาน ฉันขอกลับไปทำงานก่อน” หญิงสาวไหวไหล่เล็กน้อย หันหลังจะเดินกลับไปที่ประตูอีกครั้ง แต่พอหันกลับก็ชนเข้ากับร่างสูงของใครคนหนึ่งที่เดินมาเข้าอย่างจัง


“ว้าย!


แว่นหนาที่สวมอยู่หลุดออกจากดวงตากลมเรียว พร้อมกับร่างบอบบางเซหงายหลังลงไปอย่างรวดเร็ว จันทรสม์หลับตาแน่น คิดว่าตัวเองคงเจ็บตัวแล้ว แต่น่าแปลกที่มันไม่ได้เป็นอย่างที่คิด หญิงสาวค่อยๆลืมตาขึ้น และเห็นว่าใบหน้าของเธออยู่ห่างจากใบหน้าคมแค่คืบ ความตกใจมือบางจึงผลักเขาออกห่าง ภาพทุกอย่างรอบตัวจึงพร่ามัว ยกมือบางขึ้นกุมดวงตาถึงได้รู้ว่าแว่นตาคู่ชีพหล่นหายไปเสียแล้ว


“แว่นตาฉัน!


ร่างบางทรุดตัวลงนั่งคลำหาแว่นคู่ชีพอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่ได้สนใจผู้คนที่มองมาที่พวกเธออย่างสนใจ


เลียมก้าวเข้าไปช่วย ก้มลงหยิบแว่นที่หล่นอยู่กับพื้นที่อยู่ห่างจากปลายเท้าเขาไม่กี่ก้าว แล้วเดินเอาเข้าไปให้เธอ แต่โชคร้ายไปหน่อยที่มันดันแตกละเอียด ก็เพราะเธออีกนั่นแหละที่เป็นคนเหยียบมันเอง


“อยู่เฉยๆ”


“ทำไมมันเป็นแบบนี้!” น้ำตาใสพาลจะไหลพรากออกจากดวงตากลมเรียวเมื่อแว่นตาคู่ชีพแตกละเอียดไม่มีชิ้นดี แล้วเธอจะกลับไปทำงานได้ยังไง


“มันวันซวยอะไรของฉันเนี่ย”


“ก็คุณเป็นคนเหยียบมันเอง ผมไม่ได้ทำนะ” ประธานหนุ่มรีบปฏิเสธ กลัวว่าเธอจะโทษว่าเป็นความผิดเขา


“แล้วฉันจะกลับไปทำงานยังไงล่ะ ฮือ… ลูกแม่” เสียงหวานโอดครวญสั่นเครือ น้ำตาใสเตรียมไหลออกมาเพียงแค่กระพริบตาครั้งเดียว แขกที่อยู่ในร้านก็เริ่มหันมาสนใจพวกเขากันแล้วเช่นกัน


“เดี๋ยวผมพาไปตัดใหม่ก็แล้วกัน แต่ตอนนี้กินข้าวกันก่อน” ชายหนุ่มบอกขึ้นใหม่ รั้งร่างบางให้ลุกขึ้น พาเดินไปนั่งที่โต๊ะอาหารที่สั่งไว้ ก่อนจะมีคนเข้าใจพวกเขาผิดไปมากกว่านี้


“ฉันไม่หิว คุณทานเถอะ”


ใบหน้านวลก้มงุบหลังจากที่บอกเสียงเศร้า มือบางลูบแว่นตาไปมา ความร่าเริงเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเงียบหายไปสนิท เลียมนึกโทษตัวเองเสียไม่ได้ เขาแค่จะเข้ามาเรียกเธอเข้าไปนั่งที่โต๊ะ แต่ไม่คิดว่า...  


“ไม่หิวก็ต้องกิน คุณยังต้องกับไปทำงานให้ผมอีกตั้งหลายชั่วโมง เกิดเป็นลมเป็นแล้งขึ้นมาล่ะจะยุ่งกันใหญ่” ตำหนิเข้าให้เมื่อเธอดื้อไม่ยอมท่าเดียว


“ก็บอกว่าไม่หิวไง! เซ้าซี้อยู่ได้ เอ่อ... ฉันขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ” พึ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป จึงเอ่ยขอโทษเจ้านายหนุ่ม


“ไม่เป็นไร ไปที่โต๊ะเถอะ อาหารคงมาพร้อมแล้ว”


ร่างสูงก้าวเข้ามาประคองร่างผอมเดินไปที่โต๊ะท่ามกลางสายตามากมายของลูกค้าจ้องมองมาที่พวกเขาด้วยความสนใจ และอิจฉาหญิงสาวที่มีผู้ชายหน้าตาราวเทพบุตรมาคอยโอบประคองอยู่ข้างกาย


เลียมพาจันทรสม์มานั่ง สาวเจ้าเอาแต่นั่งก้มหน้ามองแว่นตาของตัวเอง ไม่ได้สนใจอาหารหน้าตาน่าทานมากมายที่มีอยู่เต็มโต๊ะ ถ้ามีชีวิตคงน้อยใจเธอมากที่ไม่สนใจจะแตะต้อง เลียมมองอาการของคนตัวเล็กจึงตักอาหารพร้อมยื่นไปตรงหน้าของเธอ


“อะไรค่ะ?” จันทรสม์เงยหน้าขึ้น เมื่อได้ยินเสียงทุ้มเอ่ย พลางมองอาหารในช้อนที่ส่งมา


“อ้าปาก”


จันทรสม์มองคนยื่นช้อนที่ตักอาหารมาตรงหน้า ลูกค้าหลายคนมองมาพลอยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ จนเธอต้องอ้าปากรับให้จบเรื่องไป แต่แล้วต้องเกือบคลายออกมาเมื่อรู้ว่าสิ่งที่อยู่ในปากคือ ‘ข้าว


“ห้ามคลาย! กลืนลงไปเลยนะ คนเราต้องทานข้าว คุณผอมเกินไปแล้วรู้ไหม” มีเจ้านายอย่างนี้ด้วย? บังคับลูกน้องให้กินข้าวจันทรสม์คิดในใจ


คอสตาร์ยืนอยู่ใกล้ได้แต่มองหน้านายหนุ่มอย่างไม่เข้าใจ เขาคิดจะทำอะไรกันแน่


คงไม่ได้พิศวาสแม่สาวแว่นหนา ร่างแห้งคนนี้เข้าหรอกนะ!’


“เคี้ยวแล้วกลืนลงไป” เลียมส่งใบหน้าจริงจังมาให้ จนลูกจ้างสาวต้องจำใจเคี้ยวและกลืนมันลงคอตามบัญชาของนายหนุ่ม


เผด็จการจริงๆ เลย แค่เรื่องทานข้าว ทำไมต้องมาบังคับเธอด้วยก็ไม่รู้


“ก็อร่อยดีเหมือนกัน”


จันทรสม์พึ่งสัมผัสถึงรสชาติของอาหารเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีก็ว่าได้ มันก็อร่อยใช้ได้เลย ความหิวเริ่มเข้ามา ความเสียใจกับแว่นคู่ชีพหายไปทันตา


“เห็นไหมผมบอกแล้ว อ้าปาก” เลียมยื่นมาให้อีกคำ


“...ฉันทานเองดีกว่าค่ะ คุณทานเถอะ คือฉันเกรงใจ” รีบบอกปัด มือบางจึงคลำหาช้อนและส้อมที่อยู่ตรงหน้า จับผิดจับถูกจนชายหนุ่มอีกคนเห็นแล้วขัดตา จึงรวบมือบางเอาไว้แล้วบอกขึ้น


“อ้าปาก” จันทรสม์จำต้องอ้าปากและรับข้าวคำต่อไปจากเขาและอีกคำที่ป้อนมาให้ เลียมตักเข้าปากตัวเองด้วย ป้อนหญิงสาวตรงหน้าไปด้วย จนอาหารตรงหน้าพร่องไปกว่าครึ่ง


คอสตาร์เองก็มองด้วยความแปลกใจ เพราะไม่เคยเห็นนายหนุ่มทานข้าวเกินสามคำเลยสักครั้ง แต่ครั้งนี้เขากลับทานไปเยอะมาก ข้าวจานใหญ่ตรงหน้าพร่องไปกว่าครึ่ง


“ฉันอิ่มแล้วค่ะ” จันทรสม์ยกมือขึ้นกันช้อนที่ยื่นมาให้ เพราะเธออิ่มจนแน่นท้องไปหมด


เลียมวางช้อนลงหันไปเรียกพนักงานมาเช็คบิล ร่างสูงลุกขึ้นจัดเสื้อสูทเข้าให้เข้าที่แล้วเดินออกจากโต๊ะไป โดยไม่รอหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้างโต๊ะ


จันทรสม์ได้ยินเสียงขยับเก้าอี้เลื่อนออก เห็นเงาของชายหนุ่มเดินผ่านไปก็ทำหน้าเลอะละรีบลุกตาม สายตาที่ย้ำแย่เกินทำให้ต้องมือบางยื่นออกไปหาที่พยุงตัวเองแล้วเดินตามเจ้านายหนุ่มไป ร่างบางเซถลาไปข้างหน้าเมื่อไร้ที่จับอย่างรวดเร็ว


หมับ!


“เป็นอะไรหรือเปล่า!” เลียมก้มลงถาม ตกใจที่หันมาเห็นว่าเธอกำลังจะล้มลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง


“ฉัน มะ ไม่เป็นไรค่ะ ...ขอบคุณ”


จันทรสม์พยักหน้าใบหน้านวลรับ ขื่นออกจากอ้อมแขนแกร่งรู้สึกว่ามันนานเกินไป แต่ชายหนุ่มยังไม่ยอมปล่อยและกระชับวงแขนกว้างแน่นขึ้น พาเธอเดินออกจากร้านไป ไม่สนใจสายตานับสิบที่กำลังจับจ้องมาที่พวกเขา


เธอรับรู้ได้ในตอนนั้นเลยว่าเธอไม่ได้เดินเอง เป็นคนที่เดินเคียงข้างเสียมากกว่าอุ้มเธอลอยออกมา จนเข้ามานั่งในรถเขาก็ยังไม่ยอมปล่อยเธอ พอเธอขยับตัวเขาก็รัดวงแขนแน่นมากขึ้น เลยจำต้องนั่งนิ่งๆ หัวใจดวงน้อยห่อแห้งมานานเริ่มรู้สึกชุ่มชื่น อบอุ่นกลับมาอีกครั้ง


“ตั้งใจทำงานล่ะ”


เลียมมาส่งลูกน้องสาวแว่นหนาที่บริษัทหลังจากที่พาเธอไปตัดแว่นอันใหม่มาแล้วเรียบร้อย คนอะไรสายตาเกือบจะสองพันอยู่แล้วยังไม่รู้ตัว แทนที่จะพกแว่นสำรองไว้สักอัน ส่งหญิงสาวเสร็จเขาจึงขอตัวออกไปธุระข้างนอกต่อ


“อะไรของเขา?” จันทรสม์ยืนมองท้ายรถของนายหนุ่มด้วยความรู้สึกหลากหลาย หมุนกายกลับเข้าไปด้านใน



        แสดง 9 - 9
วันที่โพสต์ :  23 ม.ค. 2559 12:55    วันที่อัพเดท :   7 เม.ย. 2561 14:51    › จำนวนผู้เข้าชม 94117 คน
   › คะแนนโหวต 1999 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :