นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน พบรัก หนึ่ง 3













แสงแฟลชรัวเป็นชุดอีกครั้งเมื่อร่างสูงโปร่งของนุชนารี เดินมาพร้อมกับเครื่องเพชรชุดพิเศษ เรื่องราคานั้นไม่ต้องพูดถึงแทบประมาณค่าไม่ได้ ร่างงามก้าวมาหยุดลงด้านหน้าเวทีด้วยท่าทางสง่างาม สมกับเป็นมืออาชีพ นิ้วเรียววาดไล้ลงสร้อยเพชรบลูเซปไฟร์สีน้ำเงินประกายม่วงเม็ดใหญ่ ตัวสร้อยทำจากเพชรสีขาวบริสุทธิ์ร่วมทั้งต่างหู กำไลแขน แต่ไม่รวมแหวนเพชรน้ำงามที่ประดับอยู่บนนิ้วนางข้างซ้าย ทำให้ผู้ชมเหมือนถูกมนต์สะกดตึงค้างให้จับจ้องอยู่ที่มัน 


ขณะที่นักข่าวต่างกดซัตเตอร์อย่างบ้าคลั่ง เหมือนต้องมนต์สะกดก็ไม่ปาน ความคร่ำหวอดในวงการทำให้เธอไม่รู้สึกประหม่าอย่างที่ควรจะเป็น ร่างบางเดินหมุนตัวอีกรอบ ทุกท่วงท่าช่างเหมือนกับนางในเทพนิยายที่หลุดออกมาให้ยลโฉมนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจับจ้องมองตาไม่กระพริบ


เสียงปรบมือดังกราวแสงแฟลชยังคงทำงานได้เป็นอย่างดี ร่างงามของหญิงสาวก้าวมาหยุดลงด้านหน้าเวที ทุกสายตาจับจ้องมองมายังเธอไม่วางตานุชนารีโชว์ชุดเครื่องเพชรบนเรือนร่างด้วยความอ่อนช้อยราวนางพญาแล้วหมุนร่างอรชรกลับ แต่ก็ยังมิวายทิ้งสายตาชวนฝันหาให้ทุกสายแทบจะละลายตามไป ช่างงดงามไร้ที่ติเสียเหลือเกิน


นางแบบทุกคนก็เดินออกมาโชว์ชุดเครื่องเพชรทั้งหมดอีกรอบ บรรดาแขกเรื่อแต่ละนางต่างปรึกษากันว่าจะเอาชุดไหนดีเพราะแต่ละชุดสวย งดงาม น่าเก็บสะสมไว้เสียทุกชิ้นนางแบบทุกคนกำลังเดินเรียงรายออกมา เหตุการณ์ที่ไม่คลาดคิดก็เกิดขึ้น จู่ๆ ร่างสูงโปร่งของนุชนารีเซถลาไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมเรียวเบิกกว้างตกใจสุดขีด


ประธานหนุ่มที่จับจ้องมองอยู่แล้วจึงรีบพุ่งตัวเข้ารับร่างบาง นุชนารีรู้สึกเหมือนมีเบาะนุ่มมารองรับไว้ จึงลืมตาขึ้นดู ใบหน้านวลแดงระเรื่อขึ้นเมื่อได้รู้ว่าที่เธอนอนทับอยู่คือร่างเจ้าของเครื่องเพชรที่เธอสวมอยู่ ดวงหน้าหวานห่างจากใบหน้าคมไม่ถึงคืบ


ทั้งคู่สบตากันนิ่งจนแทบจะลืมไปว่างานยังไม่จบ และก็เป็นหญิงสาวที่หลบก่อน ขื่นตัวลุกออกจากร่างสูงที่เธอนอนทับอยู่ ยังดีที่เวทีไม่สูงมากไม่อย่างงั้นคงได้แขนขาหักกันพอดี บรรดาแขกเรื่อในงานต่างตกใจกันยกใหญ่กับเหตุการณ์ตรงหน้าที่เกิดขึ้น


“ขะ ขอบคุณค่ะ”


นุชนารีพูดติดขัด พลางขอบคุณเจ้าของเบาะมีชีวิตที่เธอพึ่งลุกจากมา ชายหนุ่มก้มลงถามหญิงสาวตรงหน้า ลูกน้องทั้งสองรีบเข้ามาพยุงเจ้านายหนุ่มขึ้น


เจ็บตรงไหนหรือเปล่า


มะ ไม่เป็นไรค่ะ อุ้ย…”


ร่างบางเซน้อยๆ เมื่อลุกขึ้นยืน และเกือบได้ไปนั่งเล่นจับกบกับพื้นอีกครั้ง ยังดีที่ได้อ้อมแขนแข็งแรงของคนตรงหน้ารับไว้เสียก่อน แสงแฟลชรอบตัวยังคงทำงานได้เป็นอย่างดี รัวเป็นชุดชนิดไม่ลืมหูลืมตากับภาพที่หาชมได้ยากเหลือเกินสำหรับสิงห์แห่งฟรานเซส ที่ลงทุนเอาตัวเองเข้ารับร่างของนางแบบสาวอย่างไม่กลัวเจ็บ


คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันสงสัยว่าเขากำลังจะทำอะไร มือหนายื่นมาตรงหน้า แม้ยังงงงวยอยู่แต่ก็ยอมยื่นมือไปจับมือแกร่ง รัฐภามดึงร่างบางเข้าแนบชิดมากขึ้นพร้อมกับโอบเอวคอดกิ่วขึ้นไปบนเวที นุชนารีตกใจมาก แต่ก็รีบปรับสีหน้าอย่างรวดเร็ว รู้ว่าที่เขาทำเพราะทำงานให้จบลงเท่านั้นจากนั้นก็เดินเคียงคู่ไปบนเวทีอย่างสง่างาม เรียกเสียงเสียงปรบมือและเสียงกรีดร้องจากแขกในงานอย่างล้นลาม


ตีระยายืนกำมือแน่น อย่างเจ็บใจที่แผนการของหล่อนทำอะไรนางแบบรุ่นน้องไม่ได้ แถมอีกฝ่ายยังได้อยู่ในอ้อมกอดของรัฐภาม ฟรานเซส อีก ทำไมโชคถึงเข้าข้างมาตลอด เพราะอะไรถึงไม่เป็นเธอบ้าง!


“ฝากไว้ก่อนเถอะ ยัยนุช! เรื่องมันไม่จบแค่นี้แน่”

 


บรรดาแขกภายในงานต่างชื่นชมให้กับคนทั้งคู่ช่างดูเหมาะสมกันจริงผู้หญิงก็สวยส่วนผู้ชายก็หล่อ น่าเกรงขาม ถ้าแต่งงานกันไปลูกคงจะน่ารักน่าชังทีเดียว รัฐภามประคองร่างบางไปที่ห้องแต่งตัวซึ่งเป็นห้องส่วนตัวที่เขาจัดไว้ให้หญิงสาวโดยเฉพาะ


“ขอบคุณค่ะ” เอ่ยขอบคุณ พลางก้มลงนวดข้อเท้าเรียวแผ่วเบา เพราะลงน้ำหนักมากไม่ได้


รัฐภามที่มองอยู่จึงก้าวเข้ามานั่งยองๆลงตรงหน้า ยื่นมือไปถอดรองเท้าออกจากข้อเท้าเรียว นุชนารีตกใจรีบชักเท้ากลับ แต่ถูกมือหนายึดเอาไว้เสียก่อน


“อยู่นิ่งๆ เดียวผมดูให้”


“แต่ว่า”หญิงสาวเงียบกริบเมื่อสายตาคมดุส่งมาให้อีกรอบ จึงทำได้เพียงมองดูแทน


รัฐภามกดมือลงที่ข้อเท้าเรียวเพื่อเช็ดดูว่าเป็นอะไรมากหรือเปล่า นุชนารีที่มองชายหนุ่มเพลินๆ ต้องสะดุ้งโยง เมื่อเขาสัมผัสถูกจุดที่เจ็บที่สุดเข้า


“อุ้ย!


“เจ็บหรือ?” เงยใบหน้าคมขึ้นถาม


“นิดหน่อยค่ะ” หญิงสาวบอกเสียงเบา ใบหน้านวลแหยเก๋เล็กน้อย มันบอกเขาว่าเธอเจ็บอยู่ไม่น้อย


เมวารีวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาทางด้านหลังเวที เพื่อมาดูน้องสาวของเธอด้วยความเป็นห่วง จึงไม่ทันสังเกตว่ามีประธานหนุ่มจิวเวลรี่ยืนอยู่ด้วย


เจ็บตรงไหนหรือเปล่านุช!”


“ไม่เป็นไรค่ะพี่วารี…”


“พี่เห็นนะว่ายัยตีรังกาตั้งใจผลักนุช! นี่ดีนะที่คุณรัฐภามช่วยไว้ทัน ป่านนี้คงแขนขาหักไปแล้ว” คนเป็นพี่สาวสบถออกมาอย่างหัวเสีย เธอเห็นกับตาว่านางแบบร่วมค่ายตั้งใจพักน้องสาวเธอตกเวที


คนเป็นน้องสาวยิ้มเจื่อนๆส่งให้พี่สาว เธอซึ้งใจมากที่เห็นหญิงสาวเป็นเดือดเป็นร้อนแทนซึ่งมันก็เป็นเช่นนี้มานานแล้วก่อนเอ่ยแก้ชื่อนางแบบสาวรุ่นพี่ให้ถูกอีก ทั้งที่เจ้าหล่อนทำกับเธอขนาดนี้


“ตีระยาค่ะ แต่ช่างเถอะเรื่องมันแล้วไปแล้ว อีกอย่างนุชก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก” 


นุชนารีรีบห้าม เธอไม่อย่างให้เป็นเรื่องใหญ่โต สะกิดพี่สาวให้หยุดพูด เหลือบไปเห็นใครอีกคนที่ยืนอยู่อีกฝากฝั่งห้อง เมวารีหันไปมองตามแล้วก็ต้องร้องตกใจ ส่งยิ้มไปให้แทน


“อูย คุณรัฐภาม...”


“ยังไงก็ขอบคุณมากนะคะที่ช่วย คุณไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหมค่ะ?” สิงห์หนุ่มถามขึ้นอีก เพื่อความแน่ใจ


นุชนารียกมือเรียวขึ้นไหว้ขอบคุณเสียไม่ได้ ซึ้งในน้ำใจอันดีงามของประธานแห่งฟรานเซสจิวเวลรี่ที่เขาอุตส่าห์เข้ามาช่วยเธอไว้ถึงสองครั้งสองคร่า


“ไม่เป็นไรแน่ใจนะว่าไม่ไปให้หมอตรวจก่อน”


“ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ แค่นี่เรื่องเล็ก ยังไงก็ขอบคุณคุณอีกครั้งที่ช่วยนุชเอาไว้” นุชนารีบอกอีกครั้ง


“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อน” รัฐภามพยักหน้ารับ


“เดี๋ยวก่อนค่ะ คุณรัฐภามรอสักครู่ได้ไหมค่ะ” นุชนารีร้องเรียกสิงห์หนุ่ม เมื่อก้มมองเครื่องประดับราคาแพงที่อยู่บนตัว รีบแกะแต่ละชิ้นลงใสในกล่องเหมือนเดิม ไม่ถึงนาทีทุกชิ้นก็อยู่ในก่อน ยกเว้น!


แหวนเพชร 


วงงามที่อยู่บนนิ้วเรียว หญิงสาวพยายามถอดมันออก จนแล้วจนลอดก็ไม่ออก


“ออกไหมนุช?” คนเป็นพี่สาวถาม


“ไม่ออกพี่วารี”


“ไม่ต้องถอดแล้ว ถือว่าผมยกให้ก็แล้วกัน ที่คุณต้องมาเจ็บตัวในงานของผม” รัฐภามบอกอย่างใจปล้ำ


“ไม่ได้หรอกค่ะ มันแพงเกินไป ฉันรับไว้ไม่ได้ค่ะ” นุชนารีรีบปฏิเสธ เธอรับของที่มีมูลค่ามากมายแบบนี้จากเขาไม่ได้หรอก เกิดมีใครมาได้ยิน จะหาว่าเธอไปอ่อยเขาเพื่อหวังของ


“หยุด! ผมให้ก็คือให้”


กล่าวจบร่างสูงก็ผละหันหลังเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้สองสาวมองตามอย่างไม่เข้าใจ คนรวยเขาให้ของกันง่ายแบบนี้เลยหรือ เป็นพวกเธอไม่มีทางเสียหรอกที่จะให้ของราคาแพงใครฟรีๆ ยากค่ะ



        แสดง 4 - 4
วันที่โพสต์ :  13 ก.พ. 2559 13:13    วันที่อัพเดท :   4 เม.ย. 2561 19:11    › จำนวนผู้เข้าชม 52108 คน
   › คะแนนโหวต 1588 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :