นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน พบรัก สอง 1





 

ร่างสูงโปร่งในชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อดี ยืนรับลมของฤดูร้อนที่พัดเอาความสดชื่นและเย็นสบายมากระทบร่าง เป็นอีกครั้งที่เธอหลุดพ้นมาจากแม่เลี้ยงจอมรีดไถ่ ที่ไถ่เงินจากเธอได้ไม่เว้นแต่ละวัน ขนาดจะเดินทางมาที่นี่ก็ยังมิวายขอเงินเธออยู่ดี เธอต้องทนอยู่ให้พวกเขาโขกสับ จิกหัวใช้อย่างกับทาส

เธอเคยคิดที่จะย้ายออกจากบ้านหลังนั้นตั้งหลายสิบครั้ง แต่ก็ออกไม่ได้เพราะแม่เธอรักและห่วงบ้านมาก มันเป็นสมบัติชิ้นเดียวที่พ่อทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า แม่เลี้ยงผู้ไม่เคยพอก็ยังแอบนำโฉนดบ้านไปจำนอง ซึ่งธนาคารกำลังจะมายึดในอีกไม่ช้า ภาระอันหนักอึ้งจึงตกมาอยู่ที่เธอ ไม่รู้หนี้อะไรต่อมิอะไรเยอะแยะเต็มไปหมด

“ยังไม่นอน อึก อีกหรือนุช...”

เมวารีเอ่ยถามน้องสาวเสียงยาน เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไป นี้ก็จะตีสองกว่าเข้าไปแล้ว ร่างสูงโปร่งมีน้ำมีนวลเดินเซไปมาเข้าไปหาน้องสาว แต่ก็ไปไม่ถึงล้มตัวลงนอนที่เตียงของตัวเองที่อยู่ใกล้เสียก่อน แล้วก็หลับไปอย่างรวดเร็ว

นุชนารีได้แต่ส่ายหน้า เดินไปหยิบกระเป๋าเครื่องสำอางมาเช็ดเอาคราบเครื่องประทินผิวมากมายออกจากใบหน้าสวย เป็นเรื่องปกติที่เธอต้องทำอะไรแบบนี้ เมื่อครั้งก่อนที่เธอเมามายมาก็ได้พี่วารีนี่แหละช่วยดูแล และเช็ดทำความสะอาดหน้าให้ ชีวิตของเธอกับพี่วารีมีอะไรหลายอย่างที่คล้ายกันมาก จึงไม่แปลกที่ทั้งคู่จะเข้าอกเข้าใจกันเป็นอย่างดี

กริ้งงง

เสียงโทรศัพท์เครื่องบางที่วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียงกรีดร้องขึ้น หลังจากที่เช็ดหน้าให้พี่สาวเสร็จเรียบร้อย ก้าวลงจากเตียงเดินอ้อมไปดูว่าใครโทรมาป่านนี้ ซึ่งก็ไม่ใช่ใครอื่นเพื่อนรักของเธอนั้นเอง

“นอนยัง...” นัฐชยาถามเพื่อนรักด้วยความตื่นเต้น

“ยัง พึ่งเช็ดหน้าในพี่วารีเสร็จ” นุชนารีบอก

“เมาอีกตามเคย คุณรัฐภามสุดหล่อควงใครเข้างาน” นุชนารีแทบจะทำโทรศัพท์ร่วงจากมือ เมื่อเพื่อนรักถามถึงชายหนุ่มผู้หล่อเหล่านาม รัฐภาม ฟรานเซส

“แหม แทนที่จะถามเพื่อนว่าสบายดีไหม เป็นยังไงบ้าง มาถึงก็ถามหาผู้ชายเลยนะ”

“ฉันรู้หรอกว่าแกสบายมาก ตกลงว่าใคร บอกมาเร็วเข้า” เร่งเร้าอยากรู้ว่าชายในฝันของเธอ เพื่อนได้เจอเขาหรือเปล่า

“ฉันเอง แถมฉันยังได้อยู่ในอ้อมกอดของเขาด้วยน่า” นุชนารีพูดเสียงเล็กเสียงน้อยใส่อารมณ์จนคนปลายสายแทบอยากจะบินมาเสียนาทีนั้น

“อ้าย! ยัยนุชจริงหรอๆ น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้อยู่ต่อ ไม่อย่างนั้นนะแม่จะจับหอมแก้มซ้ายขวาให้ชื่นใจไปเลย” น้ำเสียงบอกอาการของเจ้าตัวได้เป็นอย่างดี

“จริงก็บ้าแล้ว ฉันจะนอนแล้วนะ เหนื่อยและง่วงมากเลย”

“โอเค ไว้พรุ่งนี้ฉันโทรหาใหม่ บาย”

หลังจากที่วางสายจากเพื่อนรัก คำพูดที่เธอกล่าวมาทั้งหมดก็วนย้อนกลับมาให้คิดอีกครั้ง ใบหน้านวลแดงระเรื่อขึ้นโดยไม่รู้สาเหตุ มือบางยกขึ้นกุมแก้มนุ่มเมื่อรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า

“ฉันเป็นอะไรไปเนี่ย... เลิกคิดๆ นอนได้แล้ว” รีบปิดไฟแล้วล้มตัวลงนอนอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็หลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

 

สิงห์หนุ่มเดินทางมาที่โรงแรมตั้งแต่เช้าตรู่ มีเหตุผลบ้างอย่างที่ต้องจัดการ ก่อนที่ทุกอย่างจะสายไปเสียก่อน บรรดาแขกที่เดินทางเข้ามาพักในโรงแรม โดยเฉพาะสาวๆ ต่างโปรยเสน่ห์ให้ชายหนุ่ม ชนิดที่ว่าถ้าแก้ผ้าโชว์เขาตรงนั้นได้พวกเธอก็ยอมไม่คิดอายสักนิด

พนักงานสาวสวยแทบทำตัวไม่ถูกเมื่อชายหนุ่มเดินตรงเข้าไปหาเธอ แม้จะได้ยินและอ่านชื่อเธอเพียงครั้งเดียวเขาก็จำได้ขึ้นใจ

“มีอะไรให้ช่วยค่ะ” เสียงหวานเอ่ยถาม แสดงกิริยาเขินอายชายหนุ่มไปในที

“นุชนารี วายาไทย อยู่ไหมครับ”

“สะ สักครู่นะคะ ...ไม่อยู่ค่ะ เพื่อนเธอบอกว่าออกไปข้างนอกสักพักแล้ว”

“แล้วเขาบอกหรือเปล่าว่าไปไหน”

รัฐภามส่งน้ำเสียงราบเรียบตามฉบับ เมื่อมาแล้วไม่เจอ เช้าขนาดนี้ไปไหนของเขา พนักงานตอนรับหันไปแรงสะกิดของเพื่อนร่วมงาน ก่อนจะหันกลับมาบอกชายหนุ่ม

“...น่าจะออกไปวิ่งนะคะ เห็นเธอใส่ชุดกีฬาออกไป”

“ขอบคุณครับ” กล่าวจบก็เดินออกจากโรงแรมไป

สองสาวแทบจะเป็นลมกระโดดกอดกันกลมด้วยความดีใจ ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้เจอตัวจริงของสิงห์หนุ่มแห่งฟรานเซสจิวเวลรี่

ร่างสูงเดินออกจากโรงแรมฟรานเซส สาขาอเมริกา นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนกวาดมองหาร่างสูงโปร่งบอบบางของสาวเอเชียหน้าหวานที่อยู่ในหัวของเขามาตลอดทั้งคืน แต่เมื่อมองหายังไงก็ไม่เจอ จึงตัดสินใจกลับ ไว้ช่วงเย็นค่อยมาหาเธอก็แล้วกัน

ยังไงแล้วหญิงสาวก็อยู่ที่นี่ต่ออีกตั้งหนึ่งอาทิตย์ มีเวลาที่จะศึกษาเธออีกเยอะ วันนี้ไม่เจอ พรุ่งนี้ก็ต้องเจอจนได้ เพราะเธอยังไม่ได้คืนของสำคัญให้กับเขา ไม่มีทางที่เธอจะหนีเขาพ้นอย่างแน่นอน...

 

ร่างสูงโปร่งของนุชนารี วายาไทย วิ่งมาหยุดลงที่หน้าโรงแรมที่พัก ก่อนจะยืดตัวขึ้นเพื่อคลายความเหน็ดเหนื่อย จากการที่วิ่งมากกว่าสามกิโลเมตร และถือโอกาสสำรวจสถานที่ท่องเที่ยวไปด้วย จะได้ชวนพี่สาวไปเลือกซื้อของฝากกลับบ้านด้วย

“คุณนุชนารีหรือเปล่าค่ะ?” พนักงานสาวสวยรีบร้องเรียกหญิงสาวด้วยภาษาสากลทันที เมื่อเห็นว่าเธอเดินผ่านกรอบประตูเข้ามาภายในโรงแรม

“ใช่ค่ะ มีธุระอะไรกับดิฉันหรือคะ”

นุชนารีตอบกลับไปด้วยสำเนียงภาษาอังกฤษคล่องแคล้วเช่นกัน ยกผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อไคล้ที่ไหลตามใบหน้ากลมเรียวไปด้วย และสงสัยว่าพนักงานมีเรื่องอะไรถึงได้เรียกเธอ

“เมื่อสักครู่คุณรัฐภาม เจ้าของฟรานเซสจิวเวลรี่มาหาคุณนะคะ” น้ำเสียงหวานบอกหญิงสาวขึ้น

“หาฉันหรือค่ะ? บอกหรือเปล่าว่ามีเรื่องอะไร” นุชนารีนึกสงสัยเป็นนิดว่าเขาจะมาหาเธอทำไมตั้งแต่เช้า หรือว่าจะมาท้วง แหวน

ตายจริง! เธอลืมไปเสียสนิทเลยว่าแหวนยังอยู่บนนิ้ว ใบหน้านวลก้มลงมองนิ้วเรียวยาวที่มีแหวนเพชรวงงามประดับอยู่ สองสาวยิ้มละไมอย่างเป็นมิตร เป็นการประทานโทษลูกค้าสาวสวย

“ต้องขอโทษค่ะ เขาไม่ได้บอกไว้”

“ขอบคุณค่ะ” ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในหัว ร่างบางจึงก้าวยาวไปที่ลิฟต์มันวาวตรงขึ้นห้องพักของตนเองทันที


 

        แสดง 5 - 5
วันที่โพสต์ :  13 ก.พ. 2559 13:13    วันที่อัพเดท :   4 เม.ย. 2561 19:11    › จำนวนผู้เข้าชม 53696 คน
   › คะแนนโหวต 1741 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :