นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต ( Mafia's King)    by RungArunoThay
ชื่อตอน มาเฟียจ้าวชีวิต I


‘ 1 ’

‘ประเทศไทย’


เสียงเครื่องยนต์เรือยอร์ชค่อยๆดับลงจนเงียบสนิท เหลือเพียงเสียงคลื่นกระทบฝั่งหาดทรายขาว ณ เกาะรุ่งอรุโณทัย  อดัม และ เจอาร์ ลงจากเรือเดินลงทะเลเพื่อไปยังบ้านพักที่พ่อเขาได้สร้างไว้เพื่อการพักผ่อน และนี้เป็นการมาเยือนเกาะแห่งนี้เป็นครั้งที่สาม แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไปเพราะเกาะแห่งนี้ได้เป็นของเขาอย่างสมบูรณ์โดยแม่ยกให้เขาเป็นของขวัญจบการศึกษาระดับปริญญาโทจากมหาวิทยาลัยชื่อดังของสหรัฐอเมริกาด้วยวัยเพียงยี่สิบสี่ปี เกาะนี้แม่ของเขาเป็นผู้ตั้งชื่อตามนามปากกาของแม่ที่เป็นนักเขียน 

อดัม เบนเน็ต เป็นลูกครึ่งไทย-อเมริกัน แม่เขาเป็นคนไทย และแม่ได้เกาะนี้เป็นของขวัญจากพ่อของเขา แต่ท่านทั้งสองก็ไม่ค่อยมีเวลากลับมาเมืองไทยท่านจะอยู่ที่อเมริกาที่เมืองซอลท เลค ซิตี้ เป็นส่วนใหญ่ ถึงแม้จะเป็นลูกครึ่งแต่ด้วยพ่อของเขาเป็นลูกครึ่งผิวสีอเมริกันจึงทำให้ อดัม ดูจะเป็นคนเอเชียที่มีรูปร่างสูงใหญ่แบบคนอเมริกัน ส่วนสูงกว่าหกฟุต แต่นัยน์ตาสีเขียวแบบคุณย่าที่เป็นอเมริกันแท้ และสีผิวน้ำผึ้งแบบแม่ของเขา ทุกอย่างที่องค์ประกอบทำให้อดัมจัดเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์ และเขายังเป็นนายแแบบมีสายเลือดศิลปินที่มาจากทั้งคุณย่าที่เป็นนักดนตรี พ่อที่เป็นทั้งนักร้องและนักดนตรีส่วนแม่เป็นนักเขียน ประกอบกับอดัมมีบุคลิกที่มั่นใจในตัวเองสูงเพียบพร้อมไปทุกอย่าง ฐานะ ความรู้ รูปร่างหน้าตา แต่จะมีใครสักกี่คนที่รู้ว่าเขาคือทายาทเพียงคนเดียวของอีธาน เบนเน็ต มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่แห่ง ฟิลาเดเฟีย ซึ่งเป็นปู่ของเขานั้นเอง

การเดินทางมาเมืองไทยครั้งนี้ของอดัมก็เพื่อมาตามความต้องการของพี่ชายที่ต้องมาทำภารกิจของหัวใจ และอีกวัตถุประสงค์ของตัวเขาคือมาสำรวจเกาะ     รุ่งอรุโณทัยอีกครั้ง และวันมะรืนนี้เขาต้องเดินทางไปประเทศอังกฤษเพื่อไปจัดการธุรกิจแทนพี่ชายคือ อลัน ซาวันเดอร์ พี่ชายแท้ๆแต่ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้เขาทั้งสองต้องใช้คนละนามสกุล

อดัม และผู้ติดตามคนสนิทที่เปรียบเสมือนพี่ชายต่างสายเลือดอีกหนึ่งคนคือเจอาร์ซึ่งมีอายุแก่กว่าอดัมหนึ่งปีแต่ฝีมือทั้งบุ๊นและบู้ไม่ได้แตกต่างไปจากอดัมเลย ทั้งสองคนมักจะเดินทางไปในทุกๆที่กันเพียงลำพัง โดยเป็นที่แปลกใจของคนที่พอรู้ภูมิหลังว่ามาเฟียใหญ่อย่างอดัมกลับไม่มีผู้ติดตามคอยคุ้มกันมากมายทั้งๆที่มีคนมากมายหมายจะปลิดชีวิตมาเฟียอย่างเขา แต่ถ้าใครก็ตามที่รู้จักอดัมเป็นอย่างดีก็จะไม่อยากจะเป็นผู้รับหน้าที่ในการลอบฆ่ามาเฟียผู้นี้  เพราะอดัมถูกฝึกศิลปะการต่อสู้หลายรูปแบบตั้งแต่อายุเพียงสิบสองขวบ แต่เขามีการฝึกพื้นฐานมาตั้งแต่เยาว์วัยตามวัยและความสามารถของร่างกาย และนี้เป็นเหตุผลที่ทำให้อดัมมีรูปร่างที่ดีมากจนเขาก็นึกสนุก โดยตัวเขาก็มีฉากหน้าเป็นนายแบบที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง 


อดัมมองไปรอบๆยังสวยงามมากเหมือนเดิม ถึงแม้พวกเขาไม่ค่อยได้มาแต่ทุกอย่างได้รับการดูแลอย่างดีจากเพื่อนของแม่และท่านทั้งสองยังเป็นพ่อและแม่ทูนหัวของพี่ชายเขาด้วย พวกท่านก็เปรียบเสมือนพ่อกับแม่เขาเช่นกัน และเกาะแห่งนี้พ่อทูนหัวของพี่ชายก็แนะนำให้พ่อของเขาซื้อไว้ และพ่อทูนหัวของพี่ชายก็ซื้ออีกเกาะที่อยู่ไม่ห่างไกลจากที่นี้มากโดยตั้งชื่อเกาะว่า เกาะมุก ตามชื่อลูกสาวเพียงคนเดียวของพวกท่าน ซึ่งทั้งสองเกาะนี้เคยเป็นของตระกูลศิริสินธร แต่เมื่อประมาณเกือบสามสิบปีก่อนครอบครัวนี้ประสบปัญหาของธุรกิจจึงต้องขายเกาะทั้งสองที่เป็นสมบัติสืบทอดกันมาหลายรุ่น ด้วยราคาที่ต่ำกว่าท้องตลาดมาก เพราะเขาทราบเพียงว่าตอนนั้นตระกูลนี้ต้องการเงินด่วนเพื่อประคองธุรกิจของตระกูลไว้ 

“พี่เจอาร์....” อดัมเรียกบอดิการ์ดคนสำคัญทันที เพราะตอนนี้สายตาของเขาสดุดเข้ากับอะไรบางอย่างในทะเลที่มีขยับเคลื่อนห่างไกลจากสายตาเขาไปเรื่อยๆ 

“นาย...นั้นคนกำลังจะจมน้ำครับ” เจอาร์ พูดออกมาอย่างมั่นใจ อดัมเมื่อได้ยินแบบนั้นวิ่งลงสู่ทะเลอีกครั้ง และแวกว่ายเข้าหาร่างที่ตอนนี้กำลังจะหายสู่ห้วงลึกของก้นทะเล เจอาร์วิ่งตามไปติดๆ 

“บ้าจริง!” อดัม คิดในใจนี้มันเกาะส่วนตัวแล้วใครกล้าบังอาจมาทำสิ่ง      ชั่วร้ายสร้างมนทิลให้กับเกาะของเขา อดัมด่ำดิ่งสู้พื้นทรายใต้ท้องทะเลจุดเดียวกับร่างนั้นลงสู่ผิวใต้น้ำท้องทะเลนั้น และเขาก็สมประสงค์คว้าแขนเรียวเล็กของร่างบางนั้นได้และดึงขึ้นสู่ผิวน้ำเพื่อให้ปอดทั้งของเขาและเจ้าของร่างบางนี้มีอากาศเข้าไป

เจอาร์เข้าไปช่วยอดัม รับร่างบางและพาขึ้นสู่หาดทรายอีกครั้ง อดัมมองร่างบางนั้นไม่ไหวติงไร้ซึ่งการตอบสนอง ทั้งสองคนเร่งฝีเท้าทันที เจอาร์วางร่างของสาวน้อยบนพื้นทรายนั้นทันที อดัมเข้าไปนั่งคุกเข่าข้างๆร่างบางนั้นและเริ่มต้นการทำ  ซีพีอาร์เพื่อดึงวิญญาณกลับสู่ร่างบางนั้นทันที 

“อื้ม...อ๊ากกก..โอกๆๆๆ...” เสียงไอพร้อมน้ำทะเลที่ไหลออกมาจากปากบางแดงก่ำนั้น  อดัมจ้องมองร่างบางนั้นถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะซีดเซียวผมดำยาวประบ่าจะเปียกลีบไปกับศรีษะมนนั้น แต่เธอช่างมีใบหน้าที่เกลี้ยงเกลาและงดงามน่ารักยิ่งนัก ถึงแม้เธอจะค่อนข้างตัวเล็กผอมบางแบบสาวเอเชียแต่ทุกอย่างของเธอก็สมส่วนลงตัวนัก 

“อ๊ะ!” อดัม หัวใจกระตุกวาบทันทีเพียงแค่เธอปรือตาลืมขึ้นมาสบตากับเขา และดวงตากลมโตนั้นก็ค่อยๆปิดสนิทลงอีกครั้ง อดัมช้อนร่างบางนั้นและมุ่งหน้าไปยังบ้านพักทันที เพราะเขาต้องทำให้ร่างกายนี้อบอุ่นโดยเร็ว เจอาร์เพียงแค่ตามไปเงียบๆ

 

อดัมเดินเข้ามาในตัวบ้านเขามุ่งหน้าไปยังห้องส่วนตัวเพราะบ้านพักแห่งนี้มีห้องนอนห้าห้อง สี่ห้องเป็นของคนในครอบครัวและอีกหนึ่งสำหรับแขก อดัมเดินเข้าห้องนอนและเลยไปยังห้องน้ำเพราะเขาต้องล้างตัวเขาและร่างบางนี้ อดัมเปิดน้ำอุ่นลงอ่างและทั้งเขาและเธอก็ลงไปในนั้นด้วยกันโดยที่ร่างบางแทบจะไม่เรี่ยวแรงขยับแขนขา นั้นอาจจะเพราะร่างกายเธอหยุดหายใจนานเกือบสี่นาที เธอจึงอ่อนเพลียมาก อดัมค่อยๆปลดเปลื้องอาภรณ์ของร่างบางนี้อย่างนุ่มนวลเพราะเขาไม่อยากจะสร้างรอยแดงบนร่างบางมากไปกว่านี้ และการกระทำของเขาเป็นไปอย่างนุ่มนวลแบบมืออาชีพในการปลดเปลื้องอาภรณ์เพศตรงข้ามเป็นอิสระจากปราการป้องกันในการเป็นอุปสรรคสำหรับกิจกรรมสวาทของร่างกาย แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไปและคงเป็นครั้งแรกที่ภารกิจครั้งนี้ของเขาไร้ซึ่งการตอบสนองจากร่างในอ้อมกอดนี้


“บ้าจริง!” อดัมร้องพึมพำกับตัวเอง เพราะบางอย่างภายใต้กางเกงเขามันกำลังสร้างปัญหาบางอย่าง และนี้ก็เป็นครั้งแรกอีกอย่างที่เขามีความต้องการผู้หญิงในอ้อมกอดนี้ โดยเธอไม่ได้ทำอะไรเลย เพียงแค่เธอเปลือยเปล่าไร้ซึ่งสติไม่ต่างไปกับศพในอ้อมกอดเขา ซึ่งเขาเองผ่านผู้หญิงมามากมายบางคนนอนเปลือยเชิญชวนเขา แต่เขาก็สามารถหันหลังให้โดยที่ไม่เสียเวลาหันหลังกลับไปมองยามที่เขาไม่ต้องการ 

อดัม รีบปลดเปลื้องอาภรณ์ของเขาออกจากร่างกายเช่นกัน และช้อนตัวเธอขึ้นจากอ่างซึ่งทั้งเขาและเธอก็เปลือยเปล่าทั้งคู่ แตกต่างกันที่คนหนึ่งมีสติรับรู้ถึงความรู้สึกที่ก่อเกิดขึ้นภายในร่างกายทุกอย่าง กับอีกคนไร้ซึ่งสติไม่รับรู้อะไรเลย อดัมค่อยๆบรรจงวางร่างบางลงบนเตียงนอนขนาดใหญ่นั้นอย่างอ่อนโยนแบบไม่รู้ตัวเลยว่าคนอย่าง อดัม เบนเน็ต จะอ่อนโยนกับผู้หญิงที่ไม่ใช่แม่

อดัมนำผ้าขนหนูมาพันเอวตัวเองไว้และอีกผืนเช็ดผมและร่างบางนั้นทันที และดึงผ้าห่มคลุมร่างบางนั้นให้ความอบอุ่นโดยทันที และตัวเขาก็ไปแต่งตัวใหม่และเดินออกจากห้องไป เจอกับเจอาร์ที่เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่แล้วเช่นกัน

“เธอเป็นอย่างไรบ้างครับ” เจอาร์ถามออกไป

“ยังไม่รู้สึกตัว...แต่คาดว่าน่าจะมีไข้” 

“เธอเป็นใครกัน...ทำไมถึงมาทำอะไรแบบนี้ที่นี้ได้” คำถามไร้ซึ้งคำตอบจากคนฟัง อดัมเพียงแค่หันไปมองประตูที่พึ่งออกมา เหมือนจะมองทะลุประตูนั้นเข้าไปเห็นร่างบางที่ไม่ได้สติอยู่บนเตียงของเขา

“พี่เจอาร์...จัดการเรื่องตั๋วเพิ่มอีกใบให้กับเธอคนนั้น...เธอจะต้องไปอังกฤษกับเรา” เจอาร์หันมามองอดัมกับคำสั่งนี้อย่างไม่เข้าใจ 

“เราไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร...ทำเอกสารปลอม...ถ้านายหญิงนีน่าทราบ...” เจอาร์ให้เหตุผลอีกอย่าง เพราะใครจะคิดนายเขาคนนี้มีคนใต้บังคับบัญชานับพันที่ต้องก้มหัวให้ และไหนจะพี่ชายของผู้เป็นนายที่ไม่แพ้กัน และสุดท้ายผู้เป็นนายใหญ่ที่เป็นพ่อของคนทั้งสองที่ควบคุมคนอีกนับพัน แต่ผู้ยิ่งใหญ่ทั้งสามคนจะยอมอ่อนและลงให้กับผู้หญิงตัวเล็กที่มีตำแหน่งเป็นแม่และภรรยา นามว่าคุณหนูนาหรือนีน่า เพราะนายหญิงคนนี้จะไม่ยอมให้ลูกชายที่รักทั้งสองคนและสามีเข้าไปเกี่ยวข้องกับสิ่งผิดกฎหมายทั้งสิ้นไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่ 

“อย่าให้แม่ผมทราบสิครับ...และระหว่างนี้เราจะให้คนสืบว่าเธอเป็นใครด้วย” เจอาร์รับทราบและพยักหน้าและกล่าวขอตัวเพื่อไปจัดการตามสั่ง 

“พรุ่งนี้ผมจะนำเรือมารับครับ” อดัม พยักหน้า 

“เอ่อ...ว่าแต่นายจะเรียกเธอว่าอะไรดีครับ” 

“นาวา เบนเน็ต....ภรรยาของผม...เพราะนั้นจะทำให้เธอไม่น่าสงสัยนัก” อดัม เสียเวลาคิดไม่นานแจ้งข้อมูลให้คนสนิทพร้อมเหตุผล เจอาร์พยักหน้าเห็นด้วยเพราะคงไม่มีใครกล้าที่จะสร้างความรำคาญและยุ่งยากใจให้กับคนตระกูล     เบนเน็ตนักและกล่าวขอตัวอีกครั้ง แต่ก็ไม่ลืมย้ำว่ากับนายของตนอีกเรื่อง “ผมขอภาพถ่ายเธอด้วยครับ” อดัมพยักหน้าและเรื่องนี้คงต้องรอให้เธอฟื้นก่อน และดูแล้วน่าจะบ่ายๆ วันนี้

เมื่อเจอาร์ออกไป อดัมก็เดินแยกไปอีกส่วนของบ้านคือครัว เขาสำรวจของสดก็มีอยู่อย่างละนิดละหน่อยน่าจะเป็นแม่ทูนหัวของพี่ชายคงให้คนมาจัดการเตรียมไว้ให้เมื่อท่านรู้ว่าเขาจะมา และที่ท่านเตรียมของสดไว้นั้นเพราะคนภายในจะรู้ว่าเขาทำอาหารเป็น อดัมกับพ่อของเขาจะเหมือนกันในเรื่องนี้คือถ้ามีเวลาอยู่ในพื้นที่ส่วนตัว เขาและพ่อจะเข้าครัวทำอาหารกัน 

อดัมหยิบหมูสับและเนื้อสัตว์อีกสองสามอย่างนั้นคือเขาจะทำโจ๊กให้กับหญิงสาวที่นอนบนเตียงนอนเขา และเธอก็เป็นคนแรกที่ได้รับโอกาสทั้งเตียงนอนในพื้นที่ส่วนตัวและอาหารจากฝีมือเขายกเว้นแม่ของเขา อดัม เป็นอีกหนึ่งคนที่ชื่นชอบอาหารไทยเป็นอย่างมากเพราะสำหรับเขาเป็นอาหารหลักของเขาเลย ซึ่งไม่ต่างไปจากพี่ชายและพ่อของเขาซึ่งยึดอาหารไทยเป็นอาหารหลักของพวกเขามาตลอด

เมื่อเช้าเขาออกมาแต่เช้าทานเพียงแค่กาแฟและขนมปังรองท้องมานิดหน่อย และก็ออกเดินทางมาที่นี้เลยทันทีถึงตอนนี้เกือบจะเที่ยงแล้ว และด้วยที่เขาต้องออกแรงไปเมื่อครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมาทำให้เขาค่อนข้างหิว แต่อดัมค่อนข้างพิถีพิถันเรื่องการกิน แต่ใช่ว่าจะแค่การกิน สำหรับเขาแล้วเขาให้ความสำคัญกับทุกเรื่องในการดำรงอยู่ของชีวิต เขาได้รับการสั่งสอนถึงคุณค่าของชีวิต และด้วยเหตุผลนี้บอกได้เลยว่าเขามีความรู้สึกติดลบกับการกระทำของหญิงสาวบนเตียงนอนเขายิ่งนัก ความทุกข์อะไรถึงทำให้เธอตัดสินใจทำเรื่องนี้ได้ เขาจะต้องรู้เรื่องนี้ให้จงได้

“อ๊ะ!...” อดัมตกใจอีกครั้งกับตัวเอง ว่าทำไมเขาถึงอยากรู้เรื่องราวของเธอนัก 


อดัม เมื่อเติมพลังให้กับตัวเองแล้ว เขาตัดสินใจเดินกลับไปห้องนอนของตัวเองอีกครั้ง และเมื่อผลักประตูเข้าไปสายตาจับจ้องไปที่เตียงนอน อดัมขมวดคิ้วทันทีเมื่อสิ่งที่เขาต้องได้เห็นกับไร้ซึ่งตัวตน บนเตียงของเขาว่างเปล่า

“บัดซบ!...” อดัมสบถออกมาอย่างเดือดดาล เมื่อเขาสำรวจห้องน้ำทุกที่ว่างเปล่า อดัมรีบออกจากห้องนอนทันที และมุ่งสู่ประตูทางออกก็ไม่แปลกถ้าหญิงสาวจะออกไปโดยที่เขาไม่เห็นเพราะส่วนของครัวจะอยู่ด้านหลังอีกด้านของตัวบ้าน  และเขาไม่คิดว่าเธอจะรู้สึกตัวเร็วแบบนี้ อดัมวิ่งออกไปสู่หาดทรายขาวหันซ้ายหันขวาอย่างหาจุดหมายทิศทางที่จะต้องวิ่งไป ช่วงเวลาสี่สิบนาทีน่าจะได้ที่เขาทิ้งเธอไว้คนเดียวแต่จากอาการของเธอแล้วน่าจะคลาดกันไม่ถึงสิบนาที และแล้วอดัมก็เห็นสิ่งที่มองหาออกไป สักห้าสิบเมตรจากที่เขายืนอยู่ เธอสวมใส่เพียงเสื้อยืดสีขาวของเขาและเดินเลียบหาดทรายนั้นห่างออกไป ขาก้าวกึ่งวิ่งทันตามความคิดเพราะตอนนี้หญิงสาวได้เปลี่ยนทิศทางลงสู่ท้องทะเลอีกครั้ง

“ฮือ...ฮือ...” อดัมได้ยินเสียงร้องไห้ของเธอมาพร้อมกับสายลม เมื่อเขาวิ่งเข้ามาใกล้ หญิงสาวเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นเมื่อหันมาเห็นอดัมวิ่งใกล้เข้ามาถึงตัว แต่เธอก็อ่อนแรงเกินกว่าที่จะหนีจากอดัมได้ อดัมคว้าแขนและกระชากหญิงสาวมาอย่างแรงจนตัวเธอปะทะกับอกเขาอย่างแรง

อดัม ก้มหน้ามองเข้าไปในดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้ และถึงแม้ตอนนี้จะมีน้ำใสๆไหลออกมาตลอด แต่หญิงสาวคนนี้ก็มีดวงตากลมโตไร้เดียงสาน่าหลงไหลเป็นที่สุด แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาแสดงความเห็นใบหน้าใสนี้ เขาต้องจัดการกับเธอคนนี้เสียก่อน 

“ทำ...บ้า...อะไร...ของ...เธอ” อดัม กัดกรามอย่างใช้ความอดทน 

“…..ฮือ...” หญิงสาวไม่ได้ตอบคำถาม ด้วยเหตุผลอะไรอดัมก็ยังไม่แน่ใจเพราะเขาเอ่ยกับเธอเป็นภาษาอังกฤษด้วยความเคยชิน เธอมีเพียงเสียงสะอื้น และพยายามจะเอาตัวเองออกจากการเกาะกุม อดัมรัดวงแขนมากขึ้นทำให้อกอิ่มเบียดเข้าหาอกแกร่งอย่างเสียไม่ได้ เสื้อสีขาวที่เธอสวมเปียกแนบเนื้อจนทำให้เขาได้เห็นในสิ่งที่เคยเห็นอีกครั้งผ่านอาภรณ์นั้น

“ถ้าเธอไม่ต้องการร่างกายนี้...ถ้างั้นร่างกายนี้จะเป็นของฉัน...นับจากวินาทีนี้ไป” อดัม พูดด้วยความเดือดดาล สายตาจับจ้องเข้าไปในดวงตากลมโตนั้นเพื่อยืนยันสิ่งที่เขาพูดจะต้องเป็นไปตามนั้น หญิงสาวดิ้นรนเพื่อให้ตัวเองเป็นอิสระ อดัมรัดวงแขนแนบแน่นมากขึ้นพร้อมกับดึงปราการที่มีเพียงชิ้นเดียวของหญิงสาวให้พ้นจากเธอ 

เธอดิ้นรนทุกวิถีทางเพราะถ้าไร้ซึ่งเสื้อยืดสีขาวที่เธอหยิบออกมาจากตู้เสื้อผ้าในห้องที่เธอนอนสลบอยู่ และตอนที่เธอรู้สึกตัว โดยเธอเองก็ไม่รู้ว่านอนหลับไปนานแค่ไหน ในตอนแรกที่รู้สึกตัวเธอจำอะไรไม่ได้ และมองไปรอบๆเธอก็อยู่บนเตียงนุ่มที่อุ่นสบาย ตอนนั้นเธอคิดว่าทำไมนรกถึงดีขนาดนี้ เพราะคนฆ่าตัวตายไม่น่าจะได้ขึ้นสวรรค์ แต่เมื่อรวบรวมสติได้เธอพยายามย้อนคิด สิ่งสุดท้ายที่เธอเห็นคือดวงตาสีเขียว เธอยังไม่ตายแต่นั้นไม่ใช่เป้าหมายที่เธอวางไว้ เธอเป็นคนที่ตั้งใจทำอะไรแล้วต้องทำให้ได้รวมถึงเรื่องนี้ด้วย

“อย่า!...อุ๊บ...” หญิงสาวร้องออกมา เมื่อเสื้อยืดเพียงตัวเดียวหลุดออกจากเรือนร่างเธอไป แต่ด้วยระดับน้ำทะเลที่สูงถึงเอวของเธอจึงทำให้น้ำทะเลเป็นสิ่งปกป้องจุดหวงแหนของหญิงสาว และทำให้สองมือที่ก่อนหน้านี้พยายามผลักดันอกของชายหนุ่มที่กำลังหยามเหยียดศักดิ์ศรีของเธอตอนนี้เป็นมากอดอกตัวเองไว้เพื่อปกปิดดอกไม้ตูมที่เป็นอิสระจากทุกอย่าง

อดัม มองอย่างพึงพอใจอีกครั้ง ซึ่งสำหรับเขาที่ได้เห็นของเธออีกครั้งถึงแม้เธอจะผอมบางแต่สิ่งที่ควรมีเธอก็มีอย่างน่าพอใจ อดัมผ่อนคลายอ้อมแขนเพราะตอนนี้หญิงสาวหยุดการดิ้นรนเพราะตกใจที่ตัวเองเปลือยเปล่าบนผืนน้ำท้องทะเลบนเกาะส่วนตัวของเขาและที่เขาทำแบบนี้เพราะที่นี้มีเพียงเขาและเธอ เพราะถ้าใครก็ตามที่ได้เห็นเธอแบบนี้เขาจะควักลูกตาคนเหล่านั้นอย่างไม่ลังเล เพราะร่างกายนี้จะต้องมีเพียงเขาเท่านั้นที่ได้เห็นและได้สัมผัส

“เอามือออก!” อดัม ออกคำสั่งหญิงสาวกัดริมฝีปากและหลบตาแต่ก็ไม่ยอมทำตาม บางอย่างบอกอดัมว่าเธอเข้าใจสิ่งที่เขาพูด ถึงแม้ตลอดเวลาเขาจะสื่อสารกับเธอเป็นภาษาอังกฤษ 

อดัมรั้งเธอเข้ามาเพื่อให้สิ่งที่เธอพยายามปกปิดจากสายตาเขาเบียดเข้ากับหน้าอกแกร่งของเขาอย่างจงใจ หญิงสาวมีอาการตื่นกลัวและพยายามที่จะใช้แขนทั้งสองดันอกเขาไว้ อดัมไม่รอช้ามือเชยคางหญิงสาวให้เงยหน้าขึ้นมาเพื่อรองรับอารมณ์ที่เธอเป็นผู้ก่อมันขึ้นมา และตอนนี้ใบหน้าของเธอก็แดงปลั่งจากแสงแดด เขาประกบปากอิ่มนั้นทันทีเธอพยายามขัดขืนและดิ้นรนมากขึ้นอีกครั้ง แต่เรี่ยวแรงของเธอมีหรือจะสู้เขาได้ อดัมบีบคางของเธอเพื่อให้เธอเปิดทางให้ลิ้นร้ายที่ช่ำชองเกมนี้เข้าไปดูดดื่มความหอมหวานในโพรงปากนั้น หญิงสาวจำต้องเปิดทางให้เพราะทนต่อความเจ็บปวดไม่ได้ และเธอก็ต้องดิ้นรนมากขึ้นเมื่อเธอกำลังถูกจู่โจมใต้ผิวน้ำ อดัมใช้ขาข้างหนึ่งแทรกเข้าไประหว่างขาของเธอทำให้หน้าขาของเขาสัมผัสกับความเป็นหญิงของเธออย่างจงใจที่เกิดจากความตั้งใจของเขา

หญิงสาวตกใจดวงตาจ้องเข้าไปในดวงตาสีเขียวนั้น เพราะเธอถูกจู่โจมนักมากและบริเวณหน้าท้องแบบราบของเธอก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างภายใต้กางเกงนั้น อดัมสบตากับหญิงสาวนั้นและค่อยๆดึงลิ้นร้ายของตัวเองออกมาอย่างเชื่องช้าและเสียดาย เพราะเขารู้สึกว่าหญิงสาวกำลังจะขาดใจจากการหายใจไม่สะดวก เขาจึงต้องให้เวลาเธอแต่เขาสัญญากับตัวเองได้เลยว่าเขาจะต้องกลับเข้าไปดูดดื่มความหอมหวานนั้นอีกแน่นอน เธอไร้เดียงสาอย่างมากสองมือของเธอเกาะไหล่เขาเพื่อประคองตัวเองไม่ให้จมน้ำไปจากการถูกปากหยักและลิ้นร้ายกระทำการอย่างเร้าร้อนจนปากบางแดงก่ำเห็นได้ชัด

อดัมจับจ้องมองหญิงสาวที่หอบหายใจหน้าเธอเหมือนจะเป็นลม แต่เธอจะรู้หรือเปล่าว่า ตอนนี้เขาก็ไม่ต่างไปจากเธอแต่ต่างกันที่เหตุผลเพราะของเขามันเกิดจากความอึดอัดของความเป็นลูกผู้ชายของเขาที่ต้องการการปลดปล่อยและภายในจิตใจเขามันก็ร่ำร้องว่าต้องเป็นเธอ

“กลับเข้าบ้านกันเถอะ...อากาศร้อนมากเธออาจจะไม่สบาย” อดัมมั่นใจอย่างแน่นอนว่าเธอเข้าใจสิ่งที่เขาพูด ถึงแม้เธอจะไม่โต้ตอบเขาด้วยการพูดจา แต่ร่างกายเธอมีปฎิกริยาตอบโต้ในการปฎิเสธต่อคำพูดของเขาอย่างเห็นได้ชัด เพราะเธอส่ายหน้าและพยายามถอยห่างจากเขา อดัมก็ปล่อยแขนจากเธออย่างจงใจเพราะเขาเริ่มที่จะไม่พอใจเธอเรื่องที่เธอพยายามจะทำร้ายตัวเธอเอง และการกระทำแบบนั้นอย่างจงใจของอดัมทำให้หญิงสาวเสียหลักแบบไม่ตั้งตัวเธอหงายหลังและจมลงไปในน้ำทันที ทำให้น้ำทะเลแตกกระจาย

อดัมขยับเดินเข้าไปใกล้ พร้อมแกะกระดุมเสื้อออกจนหมดเผยให้เห็นความแข็งแกร่งและหน้าท้องที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้ออย่างสมบูรณ์แบบและน่าหลงไหลเป็นอย่างมากของทั้งหญิงและชายที่ได้เห็น อดัมมองดูหญิงสาวที่ตะเกียดตะกายโผล่พ้นน้ำขึ้นมาหายใจและไอเพราะการสำลักน้ำทะเลที่คงได้กินไปหลายอึก เขาต้องการสั่งสอนเธอแต่แค่นี้คงน้อยไปถ้าจะเรียกว่าสั่งสอนโดยเฉพาะจากเขา 

อดัมถอดเสื้อของเขาออกมาและคว้าแขนเธอเอาเสื้อที่ถอดออกมาคลุมกายให้เธอและยกตัวเธอขึ้นอย่างไม่ปราณีและรอให้เธอหายใจได้อย่างเป็นปกติ  ยกตัวเธอพาดไหล่ 

“ฮือๆๆๆๆ....” หญิงสาวร้องออกมาอย่างตกใจสองมือของเธอทุบหลังเขาตลอดเวลาที่เขาเดินขึ้นฝั่ง 

หญิงสาวดิ้นรนขัดขืนเพื่อให้พ้นจากไหล่กว้างนั้น อดัมก็ไม่ยอมแพ้เขาใช้มืออีกข้างฟาดไปที่สะโพกของหญิงสาวจนเป็นรอยแดง 

“โอ้ย!...” เธอร้องออกมาอย่างคับแค้นใจที่ไม่สามารถต่อกรกับเขาได้เลย เธอทั้งทุบทั้งข่วนแผ่นหลังของเขาจนเป็นรอยแดงแต่ก็ไม่สามารถทำให้เขาหยุดชะงักการนำพาตัวเธอกลับสู่บ้านตามที่พูด

อดัมเดินมาถึงตัวบ้านแต่เขายังไม่เข้าไปข้างใน แต่เขาเดินเลี่ยงไปข้างๆบ้านตรงนั้นจะมีเสาฝักบัวขนาดใหญ่เพื่อสำหรับการล้างตัว อดัมวางหญิงสาวลงแต่ก็ยังคงรัดเอวเธอไว้จากด้านหลังเพราะทันทีที่เขาวางเธอลง อย่างที่คิดเธอพยายามจะวิ่งหนีจากเขาด้วยเรี่ยวแรงที่น้อยนิด อดัมรัดร่างเธอแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับอกแกร่งเปลือยเนื้อแนบเนื้อเพราะเสื้อของเขาที่คลุมร่างเธอมาล่วงหล่นไปที่พื้นดิน 

อดัมเอื้อมมือเปิดก๊อก น้ำไหลออกมาตามฝักบัวนั้นผ่านร่างกายที่เปลือยเปล่าของหญิงสาวและเขาที่เปลือยเปล่าท่อนบน หญิงสาวพยายามดิ้นรนแต่เรี่ยวแรงของเธอก็ลดลงเรื่อยๆ อดัมยืนอยู่เฉยๆเขาทำเพียงแค่รัดวงแขนที่เอวบางนั้น ไม่ให้เธอหลุดจากวงแขนเขา อดัมเองเขาก็ยังไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะมีความอดทนกับเธอได้มากมายขนาดนี้ เวลาผ่านไปสักสองสามนาทีหญิงสาวก็หยุดดิ้นรนนั้นด้วยเหตุผลอะไรเขาก็ไม่แน่ใจ ว่าเธอเหนื่อยล้าหรือว่าคิดได้แล้วว่าไม่มีทางหลุดพ้นไปได้ เมื่อเธอหยุดดิ้นรนอดัมจับหน้าของเธอให้แหงนตะแคงขึ้นมามองสบตากับเขา

“ชีวิตของเธอถ้าเธอไม่ต้องการ...ถ้างั้นฉันขอแล้วกัน...ออ!..ไม่สิ...ตอนนี้ร่างกายของเธอเป็นของฉัน...เพราะอะไรเธอคงรู้นะ...อย่าได้คิดหรือทำอะไรกับร่างกายนี้โดยที่ฉันยังไม่อนุญาต” อดัมใช้น้ำเสียงลดต่ำอย่างคนที่กำลังสงบใจในความโกรธอย่างมากและสายตาจับจ้องสาวตรงหน้าบ่งบอกชัดเจนว่าเขาหมายตามที่พูดอีกครั้ง

        แสดง 1 - 1
วันที่โพสต์ :  25 ก.พ. 2559 21:58    วันที่อัพเดท :   25 มิ.ย. 2560 09:56    › จำนวนผู้เข้าชม 156847 คน
   › คะแนนโหวต 2157 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :