นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง อุ้มรักรัฐภพ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน คนอุ้มรัก สี่ 1



















คนอุ้มรัก  สี่

 

 

 

 

วันที่สอง


วิเชียร วงศ์อัคร ยังคงคลุกอยู่แต่ในห้องไม่ไปไหน คิดไม่ตกกับเงินก้อนใหญ่ที่ต้องหามาให้ได้ภายในพรุ่งนี้ ซึ่งมันเป็นวันสุดท้ายที่จะกำหนดชะตาชีวิตของเขา ชายแก่นั่งดื่มไวน์เป็นขวดที่สองเข้าไปแล้ว แต่มันก็ไม่ทำให้เขาคิดหาทางออกได้เลยไวน์สีสวยถูกสาดลงลำคอ ไม่รู้ว่ากี่แก้วเข้าไปแล้ว เนื้อตัวก็มีแต่กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุก ไม่คิดจะลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ เพียงแค่ว่าเขาต้องตายแน่ ไม่มีหนทางที่จะหาเงินยี่สิบล้านไปคืนเจ้าของเรือหนุ่มได้เลย


“ฉันจะทำยังไงดีจะไปไปหาเงินมาจากไหน โอ้ยเครียดโว้ย!


วิเชียรฟุบหน้าลงกุมขมับอย่างคิดไม่ตก หาทางออกให้กับตัวเองยังไม่ได้ ไม่มีคนที่เขาพอจะพึ่งได้เลย


ประตูห้องพักถูกเปิดเข้ามาในตอนบ่ายคล้อย ร่างบางและร่างเล็กของพี่น้องวงศ์อัครมาถึงห้องพร้อมข้าวของเต็มมือ อ้อมเดือนก้าวเข้ามาในเห็นว่าบิดานอนอยู่ที่โซฟาตัวเดิม และเมามายเช่นเคย ใบหน้านวลส่ายไปมาพาน้องชายเดินผ่านเข้าไปในห้องพัก


หญิงสาวเดินออกมาเก็บกวาดขวดไวน์ที่นอนอยู่บนโต๊ะรับแขก และอาหารบางส่วนไปทิ้ง แล้วเดินกลับมาพร้อมผ้าขนหนูผืนเล็ก ร่างบางนั่งลงเช็ดหน้าเช็ดตาให้กับบิดา แล้วผละเดินออกจากห้องไปโทรหาเพื่อนรัก เมื่อมองเวลาที่นาฬิกาบนข้อมือ เพื่อนน่าจะถึงห้องพักแล้ว นิ้วเรียวเลื่อนหาเบอร์โทรของเพื่อนรักแล้วกดโทรออก  รอเพียงครู่ก็ได้ยินเสียงหวานผ่านมาตามสาย


“ว่าไงค่ะเจ้าหญิง โทรมาเสียดึกเลย”


“โทษทีแก ฉันมีเรื่องกลุ้มใจนิดหน่อย”


อ้อมเดือนก้าวมาหยุดนั่งลงที่เปลด้านนอกริมสระ ตรงดาดฟ้าเรือ พลางถอนหายใจออกมายาวเหยียด


“เสียงแบบนี้ สงสัยจะเรื่องใหญ่ มีอะไรว่ามาเลย”


จันทรสม์เดินมานั่งที่โซฟากลางเก่ากลางใหม่มุมห้อง พร้อมฟังเรื่องกลุ้มใจของเพื่อนรัก


อ้อมเดือนเริ่มเล่าเรื่องกลุ้มใจที่รบกวนเธอมาตลอดหลายวัน ซึ่งก็คือเรื่องของบิดา พักหลังมานี้เธอรู้สึกว่าบิดาแปลกไป ดูกลัวและหวาดระแวงอยู่ตลอดเวลา จากที่เป็นคนร่าเริงแจ่มใส ไม่ดื่มเหล้าเมามาย พอมาตอนนี้กลับกลายเป็นคนละคน


“มันก็พูดยากนะแก บ้างทีคุณพ่ออาจจะกำลังมีเรื่องเครียดอยู่ก็ได้” จันทรสม์คิดในทางที่ดี ไม่อยากให้เพื่อนต้องคิดมากจนเกินไป


“ฉันถามท่านแล้วแต่ท่านก็บอกว่าไม่มีอะไรท่าเดียวเลย”


“ท่านก็ไม่อยากให้แกคิดมากล่ะมั้ง แกเลิกคิดฟุ้งซ่านได้แล้ว ถ้าพร้อมท่านก็คงจะบอกเองนั้นแหละ อย่าพึ่งไปเซ้าซี้เลย ท่านจะยิ่งเครียด เข้าใจไหม”


“ค๊าคุณป้า


“แกรู้ไหม ฉันทำงานที่นี่นะ เหนื่อยมาก และก็เหงามากด้วย” ส่งเสียงเศร้าสร้อยบ่งบอกความน้อยเนื้อต่ำใจที่ไม่มีใครอยากจะคบหาด้วยสักคน มีแต่คนหาว่าเธอสร้างเรื่อง ไม่อยากยุ่งด้วย เดี๋ยวจะเดือดร้อนตามไปด้วย


“ก็หาเพื่อนคุยสิค่ะ” อ้อมเดือนบอกยิ้มๆ


“ไม่มีใครอยากคุยกับฉันเลยนะสิ แกก็รู้ว่าฉันสนิทกับแกคนเดียว” มนุษย์ป้าร้องแห้วไปให้


“เดี๋ยวก็มีน่าแก แล้วทำงานเป็นไงบ้าง” อ้อมเดือนปรับน้ำเสียงเล็กน้อย ถามถึงงานใหม่ที่เพื่อนพึ่งได้เมื่อไม่นานมานี้


“อาทิตย์แรกก็เจอแจ๊คพอร์ตสิเลยค่ะ” ป้าแว่นบอก น้ำเสียงตื่นเต้น เห็นเป็นเรื่องสนุกไปเสียงั้น ทำเอาคนฟังพลอยอยากจะรู้ไปด้วย


“ยังไงค่ะ เล่ามาด่วน...”


จันทรสม์จึงเล่าเรื่องของเธอให้เพื่อนบ้าง อ้อมเดือนเอ่ยชมเพื่อนรักเป็นระยะ เรื่องเจาะข้อมูลคนอื่นขอให้บอก เพื่อนเธอคนนี้ทำได้สบายมาก ดีกรีเกียรตินิยมด้านคอมพิวเตอร์ และยังเป็นโปรแกรมเมอร์สาวที่หาตัวจับยากอีก ซึ่งน่าแปลกที่ไม่คอยมีคนรู้จัก


“งั้นแค่นี้นะ ฉันต้องรีบนอน พรุ่งนี้ต้องบินแต่เช้า” น้ำเสียงเนือยๆ ส่งมาให้


“บิน? จะไปไหน”


“ต่างประเทศ” 


มนุษย์ป้าคิดถึงวันรุ่งขึ้นที่เธอถูกเรียกตัวให้ต้องเดินไปดูงานกับท่านประธานสุดหล่อที่ต่างประเทศกว่าหนึ่งอาทิตย์เต็ม นี่เขามีเรื่องอะไรกับเธอหนักหนา ตั้งแต่เอาเอกสารเรื่องทุจริตเข้าไปให้วันนั้น เขาก็ให้คนตามติดเธอไม่ห่าง จะหายใจยังต้องมองรอบตัวก่อนว่าจะผิดหรือเปล่า


ช่วยเขาแล้วตัวเองลำบาก ไม่น่าไปช่วยเขาเลย


“ไปทำงานได้ไม่เท่าไหร่ก็ได้ออกต่างประเทศแล้ว ไม่ธรรมดานะยัยป้า” เย้าเพื่อนรักไปตามสาย เธอรู้ดีว่าเพื่อนเป็นคนเก่ง ไม่แปลกที่ทำงานได้ไม่ถึงอาทิตย์ก็ได้ออกไปต่างประเทศแล้ว


“ของมันแน่อยู่แล้วจ้ะ แค่นี้ก่อนนะ ไว้ฉันจะโทรหาใหม่ คิดถึงแกนะ”


“ฉันก็คิดถึงแกเหมือนกัน”


อ้อมเดือนวางสายจากเพื่อนรักไปได้ครู่ใหญ่แล้ว แต่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน ปล่อยจิตใจให้ล่องลอยไปไกลแสนไกล ถอนหายใจออกมาไม่รู้ครั้งที่เท่าไหร่ แต่ก็ยังไม่สามารถลบความหนักอึ้งในใจออกไปได้ เธอแค่อยากจะรู้ว่าบิดาเป็นอะไร เผื่อว่าเธอจะช่วยแบ่งเบาได้


“ทะเลคงเศร้าใจแย่ที่คนสวยมานั่งถอนหายใจใส่แบบนี้”


โดมินิคนั่งมองหญิงสาวอยู่นานแล้ว ก้าวเดินเข้ามาหา และนั่งลงที่เก้าอี้ที่ว่างข้างร่างบาง


“คุณโดมินิค”


“มีเรื่องไม่สบายใจหรือครับ”


“นิดหน่อยค่ะ ไม่สำคัญอะไรหรอก” บอกชายหนุ่มออกไป ทั้งที่ใบหน้ายังคงมีแววกลั้นกลุ้มไม่หาย


“นี่ก็เย็นมากแล้ว ถ้าคุณไม่มีธุระต่อ


“จะชวนฉันไปดินเนอร์หรือค่ะ” ถามออกไปทีเล่นทีจริง แล้วต้องชะงัก เมื่อชายหนุ่มตอบกลับมา


“ถ้าคุณไม่รังเกียจ”


“...ของฟรีฉันชอบอยู่แล้วค่ะ อีกชั่วโมงเจอกันที่ภัตตาคารก็แล้วกันค่ะ”


“ได้ครับ อีกหนึ่งชั่วโมงเจอกัน”


ร่างบางผละลุกขึ้นเดินจากเพื่อนใหม่ที่เจอบนเรือลำใหญ่ กลับไปยังห้องพัก วันนี้เธอได้ทานของอร่อยอีกแล้ว ถ้ายัยป้ารู้มีหวังต้องเต้นแร้งเต้นกาแน่ รายนั้นยิ่งบ้าผู้ชายหล่อเอาใจเก่งอยู่ด้วย


โดมินิคยิ้มตามร่างบางไปด้วยความรู้สึกหลอกหลาย แต่มีสิ่งหนึ่งที่มันเริ่มจะชัดเจนขึ้นทุกวันๆ ตั้งแต่วันที่ได้พบเธอครั้งแรก มาจนถึงตอนนี้เขามั่นใจและเรียกได้เต็มปากว่ามันคือ 


ความรัก





        แสดง 11 - 11
วันที่โพสต์ :  23 ม.ค. 2559 12:55    วันที่อัพเดท :   7 เม.ย. 2561 14:51    › จำนวนผู้เข้าชม 94135 คน
   › คะแนนโหวต 1999 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :