นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน พบรัก สอง 2








ร่างสูงโปร่งของสองสาวแห่งสยามประเทศ ก้าวมาหยุดลงที่หน้าตกสูงระฟ้าของฟรานเซสจิวเวลรี่ ก่อนจะเดินไปที่โต๊ะประชาสัมพันธ์ที่อยู่ห่างไปไม่ไกล โดยมีสองสาวสวยยืนประจำตำแหน่ง ณ ตรงนั้น

“ดิฉันมาขอพบคุณ รัฐภาม ฟรานเซส ค่ะ”

สองพนักงานสาวสวยมองหน้ากัน มองสำรวจสองสาวอย่างประเมินค่า เมวารีหน้าร้อนผ่าวเมื่อได้รับกิริยานั้นกับมา ไม่พอใจขึ้นมากที่พวกหล่อนไม่ให้เกียรติ และไม่เกรงใจกันสักนิดเลยว่าพวกเธอเป็นแขก

“ได้นัดไว้หรือเปล่า”

“เปล่าค่ะ ต้องนัดก่อนด้วยหรือค่ะ?” นุชนารีถาม

“ใช่ค่ะ ถ้าไม่ได้นัดก็ขึ้นพบไม่ได้ เชิญพวกคุณกลับไปเถอะค่ะ” หนึ่งในสองพนักงานต้อนรับสาวกล่าวตัดบท

“ของพบแค่แป๊บเดียวเอง ทำไมต้องมีพิธีรีตองอะไรเยอะแยะด้วย” เมวารีเสียงเข้มขึ้น เมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมให้เข้าพบสิงห์หนุ่ม

“ต้องขอโทษด้วย ดิฉันคงให้พวกคุณเข้าพบท่านประธานไม่ได้จริงๆ” ประชาสัมพันธ์สาวบอกใหม่ น้ำเสียงฟังดูเข้มขึ้นเช่นกัน แสดงอาการไม่พอใจพวกเธออย่างเห็นได้ชัด

“ถ้าพวกคุณไม่ได้นัดไว้ ก็เข้าพบไม่ได้ค่ะ เชิญค่ะ” พนังงานสาวพูดเสริม ยืนยันคำตอบเดิม

“อะไรกัน ถ้ามีธุระด่วน คนจะเป็นจะตายก็คงไม่ได้เจอกันนะสิ”

“พอเถอะพี่วารี นุชว่าเรากลับก่อนก็ได้ เขาคงไม่ว่างมาคุยกับเราหรอก” นุชนารีรั้งร่างสูงโปร่งของผู้เปรียบเสมือนพี่สาวกลับโรงแรมที่พัก เพราะดูท่ายังไงพวกหล่อนก็ไม่ให้เข้าพบอยู่ดี

 

ร่างสูงใหญ่ของ แจ็คสัน คนสนิทของสิงห์หนุ่ม เดินเข้ามาเห็นเหตุการณ์เข้าพอดีจึงรีบเดินเข้าไปดูว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เสียงดังเอะอะโวยวายไร้มารยาทเสียจริง พลางเดินเข้าไปดู

“มีเรื่องอะไรกัน? เอะอะโวยวายเสียงดัง แขกมองกันใหญ่แล้ว”

“ขอโทษค่ะ พอดีผู้หญิงสองคนนี้มาขอพบท่านประธาน แต่ไม่ได้นัดเอาไว้ เราก็เลยไม่ให้ขึ้นไป พวกเธอก็เอะอะโวยวายใหญ่เลยค่ะ”

“ใช่ค่ะ” สองสาวรีบฟ้องเลขาคนสนิทของประทานหนุ่มทันที

“พนักงานที่นี่มันยังไง จะขอเข้าพบเจ้าของบริษัทแค่แป๊บเดียวแค่นี้ก็ไม่ให้เข้า อะไรนักหนา เรื่องเยอะจริง” เมวารีหันไปต่อว่าชายหนุ่มที่เดินเข้ามาใหม่อีกคนอย่างพาลเอาเรื่อง

“พนักงานเขาก็ทำตามขั้นตอน มันก็ถูกต้องแล้ว มีธุระอะไรกับเจ้านายผม”

ร่างสูงก้าวมาหยุดลงตรงหน้าของสองสาว พอจะนึกเค้าลางออกว่าเคยเจอเจ้าหล่อนที่ ยัยอ้วกเน่า’ นี่เอง

เมวารีต้องเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า ด้วยความสูงที่เธอคิดว่ามีมาก แต่เมื่อมายืนเทียบกันเขาแล้ว เธอดูตัวเล็กลงไปเลยทีเดียว

“คือดิฉันจะเอาแหวนมาคืนคุณรัฐภามนะคะ” นุชนารีรีบเอ่ยขึ้น อย่าศึกระหว่างหนุ่มสาวตรงหน้าที่เริ่มจะทวีความรุนแรงขึ้น

“คงจะเป็นคุณนุชนารี นางแบบที่เดินชุดฟินาเล่เมื่อคืน” แจ็คสันกล่าว เขาพึ่งเห็นหน้าหญิงสาวชัดๆ

“ใช่ค่ะ ต้องขอโทษด้วยที่มาสร้างความวุ่นวาย ฉันแค่จะมาขอเข้าพบเจ้านายคุณสักครู่ได้ไหมค่ะ” เอ่ยลองดูอีกครั้ง ถ้าโชคดีก็อาจได้เข้าพบ แต่ถ้าไม่ ก็กลับแค่นั้น รอลุ้นว่าเขาจะว่ายังไง

“ผมขอเช็คดูก่อนแล้วกัน รอสักครู่”

ร่างสูงเดินห่างจากสองสาวไปเล็กน้อย ต่อสายขึ้นไปหาคู่หูที่อยู่ชั้นบนสุดที่อยู่กับนายหนุ่ม ว่าจะให้พวกหล่อนขึ้นพบได้หรือไม่ นาทีต่อมาก็หันกลับมาพร้อมกับคำตอบ

“เชิญทางนี้...”

เมวารีจึงหันไปแลบลิ้นใส่สองสาวที่พูดไม่รู้เรื่องอย่างสะใจเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามร่างสูงของลูกน้องของสิงห์ไป ปล่อยให้พนักงานสาวสวยทั้งสองยืนเต้นเร้าๆ ด้วยความแค้นใจ

ทั้งสามเข้าไปในลิฟต์ตรงขึ้นสู่ห้องทำงานของประธานหนุ่มของฟรานเซสจิวเวลรี่ แจ๊คสันยังแปลกใจไม่หาย ทำไมเจ้านายของเขาถึงอยากเจอผู้หญิงหน้าหวานคนนี้นักนะ เมื่อเช้าก็เล่นไปหาตั้งแต่ไก่โห่ พอไม่เจอก็หัวเสีย เดาอารมณ์ไม่ถูกเลยจริงๆ

คิดแล้วก็ยังหาคำตอบไม่ได้สักที คงไม่ได้คิดจะเอาหล่อนมาเป็นคู่ควงหรอกนะ คิดถึงตรงนี้แล้ว เขาก็ปวดหัวขึ้นมาริ้วๆ เรื่องเมื่อคราวก่อนยังไม่ซ่า จะเอาคนใหม่อีกแล้วหรือ เฮ้อ... เจ้านายนะเจ้านาย

นุชนารีใจเต้นระส่ำเมื่อลิฟต์เคลื่อนมาหยุดลงที่ชั้นบนสุด หัวใจยิ่งเต้นแรงเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ แทบจะหลุดออกมานอกอกก็ว่าได้ เธอจะทำอย่างไรเมื่ออยู่ตรงหน้าเขา แล้วไหนจะไอ้แหวนบ้านี้อีก ถอดยังไงก็ไม่ยอมออก เธอพยายามใช้ทุกวิถีทางแล้วเพื่อเอามันออก จนป่านนี้มันยังไม่ออกเลย ตอนนี้นิ้วมือของเธอปวดแสบไปหมด อีกอย่างแหวนก็เป็นของเขาและดูเหมือนจะมีมูลค่ามากพอดูอยู่เหมือนกัน ถ้าเสียหายขึ้นมาเธอคงไม่มีปัญญาชดใช้คืนให้เขาแน่

 

ประตูบานใหญ่ถูกผลักออกกว้าง ให้สองสาวที่เดินหยุดรออยู่ด้านหน้าห้องเข้ามาในห้อง ก่อนจะก้าวเข้ามาหยุดลงกลางห้อง รอว่าเจ้าของห้องจะว่าอย่างไรต่อ กับการมาของพวกเธอ

รัฐภามหมุนเก้าอี้กลับมา จ้องมองมองนิ่งไม่พูดอะไร และหนึ่งในนั้นก็เป็นหญิงสาวที่เขาช่วยไม่ให้เธอบาดเจ็บจากการตกเวทีด้วย นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจับจ้องมาร่างบอบบางของหญิงสาวนามนุชนารี จนเจ้าตัวต้องยืดตัวขึ้นเล็กน้อยเมื่อถูกจ้องมองชนิดที่ไม่ละสายตา

“เป็นอะไรพี่วารี?”

เมวารีที่ยืนตัวบิดเกรียวไปมาจนน้องสาวหันมามองว่าเป็นอะไร คนเป็นจึงชี้มาที่หน้าท้องแบนราบของตัวเอง รีบหันไปถามเจ้าของห้องหนุ่มน้ำเสียงเร็วระรัว เพราะจะกลั้นไม่อยู่แล้วนั้นเอง

“โทษนะคะ ห้องน้ำไปทางไหน”

“ออกประตูไปเลี้ยวขวา สุดทางเดินครับ” เสียงทุ้มของเจ้าของห้องบอกอย่างสุภาพ

“ขอบคุณค่ะ เดี๋ยวพี่มานะ”

เมวารีหันมาบอกน้องสาวเสียงเบา รีบก้าวยาวหายออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทั้งห้องจึงเหลือเพียงนุชนารีกับสิงห์หนุ่มตัวที่สามแห่งฟรานเซส

“เชิญนั่งก่อนสิครับ”

ร่างสูงร้อยแปดสิบเจ็ดเซนต์ลุกจากเก้าอี้ตัวใหญ่เดินเข้ามาหาหญิงสาวที่นั่งรออยู่โซฟาหนานุ่มหนังเนื้อดีกลางห้องทำงาน บ่งบอกรสนิยมของเจ้าของห้องได้เป็นอย่างดี

ไม่ดี ไม่เอา ไม่เร้าใจ ไม่เลือก

ตามคติที่ไม่เหมือนคนทั่วไปเขาชอบกัน แต่ก็ไม่มีใครกล้าทักท้วง เพราะพ่อคุณเล่นหล่อลากไส้ แถมยังรวยไม่เกรงใจใคร อีกอย่างไม่มีสาวคนไหนกล้าปฏิเสธ ถ้าเขาได้เลือกเจ้าหล่อนไปแล้ว

“เห็นลูกน้องผมบอกว่าคุณมาเรื่องแหวน”

“ใช่ค่ะ ที่คุณไปหาฉันเมื่อเช้าไม่ใช่เรื่องแหวนหรือค่ะ?” นุชนารีถามเขากลับ รอฟังคำตอบจากอีกฝ่ายด้วยใจจดจ่อ

“เปล่า” สิงห์หนุ่มปฏิเสธ เอนหลังพิงโซฟาด้วยท่าทางสบาย

“อ้าว แล้วคุณไปหาฉันเรื่องอะไรล่ะค่ะ?” เอ่ยขึ้นใหม่

“เผอิญผมผ่านไปแถวนั้น เห็นว่าคุณพักอยู่ก็ว่าจะไปทักทาย” บอกสิ่งที่ตรงข้ามกับความคิด

“อย่างนั้นหรือค่ะ” นุชนารีพยักหน้าเข้ารับรู้ โล่งใจที่เขาไม่ได้ตามไปเอาแหวนคืนอย่างที่เธอคิดและกังวลจนกลัวไปสารพัด

“แล้วคุณมาเรื่องแหวน มันมีปัญหาอะไรหรือ?” รัฐภามนึกถึงสิ่งที่หญิงสาวบอก

“เปล่าหรอกค่ะ พอดีเมื่อวานมันถอดไม่ออก ก็เลยยังไม่ได้คืน” หญิงสาวบอกตามตรง

“ไม่ต้องคืนหรอก ก็ผมบอกแล้วไงว่ายกให้” เอ่ยอย่างในปล้ำ ความจริงแล้วเป็นอีกนัยหนึ่งที่ไม่มีใครรู้ต่างหาก ซึ่งมีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้

“ฉันรับไว้ไม่ได้จริงๆค่ะ มันแพงเกินไป” หญิงสาวยังยืนยันคำเดิม

“ผมให้ของใครแล้วไม่เคยขอคืน” รัฐภามบอกขึ้นใหม่ ติดจะไม่พอใจที่หญิงสาวปฏิเสธของจากเขา



        แสดง 6 - 6
วันที่โพสต์ :  13 ก.พ. 2559 13:13 วันที่อัพเดท :   14 ก.พ. 2561 17:59    › จำนวนผู้เข้าชม 44623 คน
   › คะแนนโหวต 1371 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :