นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ตามรักรัฐภาค [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน นางในฝัน









 


ทุ่งสีเขียวขจีกินเนื้อที่ยาวสุดลูกหูลูกตากว่าห้าพันไร่ทางทิศอุดรของ ไร่ครองทรัพย์’ ที่ได้ผู้สืบทอดคนต่อไป รัฐภาค ฟรานเซส สิงห์ตัวที่สี่แห่งฟรานเซส เจ้าของไร่คนใหม่ที่พึ่งเข้ามาบริหารงานต่อจากผู้เป็นตาที่ลาโลกไปได้ไม่นานผู้เป็นมารดามาขอให้เขากลับมาดูแลที่นี่ เขาก็ไม่ปฏิเสธหรือคิดให้มากความ และถือว่าเป็นโอกาสหัวใจที่ถูกเหยียบย้ำไม่เหลือชิ้นดีจากผู้หญิงหลายใจ มักมาก


ร่างสูงใหญ่ควบม้าเข้าในไร่ท่าทางทะมัดทะแมง หลังจากเมื่อคืนที่ผ่านมาฝนตกหนักเมื่อฟ้ารั่ว เขาต้องรีบไปดูเมล็ดพันธุ์ที่พึ่งจะลงแปลงไปเมื่อไม่กี่วันว่าเสียหายมากน้อยเพียงใดก้าวลงจากหลังม้าเดินเข้าไปหา ลุงเสือ หัวหน้าคนงานเก่าแก่ที่ร่วมบุกเบิกไร่แห่งนี้


นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนกวาดมองแปลงเมล็ดพันธุ์กว่าสามพันแปลงบนเนื้อที่หนึ่งในสี่ของไร่ครองทรัพย์จากทั้งหมดสองพันห้าร้อยไร่อย่างเป็นกังวล


“เป็นยังไงบ้าง เสียหายมากไหม”


“ไม่มากเท่าไรครับ แต่ที่เสียมากสุดเป็นแปลงที่อยู่ติดกับไร่เหมันต์ทางเหนือโน้น เพราะน้ำป่ามันไหลบากลงมาจากเชิงเขาทะลักผ่านมาทางนั้นพอดี ไร่ของเราจึงโดนเข้าไปด้วยเต็มๆ”


“หนักเลยหรือครับ แล้วส่งคนไปดูหรือยัง?” น้ำเสียงบอกความเป็นกังวลชัดเจน ก่อนจะก้าวเดินตามร่างสูงใหญ่ของลุงเสือหัวหน้าคนงานไปตามร่องแปลงเมล็ดพันธุ์พืช


“ไปตั้งแต่เช้าแล้วล่ะครับ บ่ายก็น่าจะซ้อมเสร็จ” บอกเจ้านายหนุ่ม


“สวนผลไม้ไม่เสียหายใช่ไหม”


ขายาวลำสันก้าวเดินมาหยุดลงที่แปลงสวนผลไม้สามฤดูที่เขาเป็นคนวิจัยขึ้นมาและพึ่งทดลองปลูกจริงเป็นครั้งแรก


“ยังอยู่ดีครับ แสดงว่าผลไม้ที่คุณดอมวิจัยมันมีรากที่แข็งแรงใช้ได้เลย ต้านโรคและมรสุมได้อีก คุณนี่เก่งสุดยอดไปเลย” 


ลุงเสืออดที่จะชื่นชมเจ้านายคนใหม่เสียไม่ได้ เขาเป็นคิดค้นและดัดแปลงเมล็ดสายพันธุ์จนประสบผลสำเร็จในที่สุด ซึ่งแตกต่างจากครั้งแรกที่เข้ามา หน้าตาสะอาดสะอ้าน จะมาทำไร่จะอยู่ได้กี่น้ำกันเชียว อีกเดี๋ยวก็คงได้วิ่งแจ้นกลับบ้านตั้งแต่ตะวันยังไม่ลับขอบฟ้าแล้ว แต่พลาดไปถนัด


ผู้ชายคนนี้ได้พิสูจน์ให้ทุกคนเห็นแล้วว่า เวลาซื้อผลไม้อย่างดูแค่ผิวเปลือกที่งดงามบ้างทีเนื้อแทนข้างในอาจจะเน่าเละกินไม่ได้ คนก็เหมือนกันอย่าได้ไปตัดสินเขาแค่ภายนอก เพราะบางทีเขาอาจจะมีดีที่ข้างในซึ่งยังไม่ได้แสดงออกมาให้เห็นก็เท่านั้น


รัฐภาค ฟรานเซส ส่งหัวหน้าคนงานเรียบร้อยก้าวขึ้นหลังม้าหนุ่มกลับบ้านพัก นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนพลันเหลือบไปเห็นร่างบอบบางที่กำลังควบม้าไปบนทุ่งหญ้าเขียวขจี


ทุกอย่างรอบกายหยุดนิ่งลงฉับพลัน หมวกปีกกว้างหลุดออกจากศีรษะได้รูป เผยให้เห็นใบหน้านวลเนียนอ่อนเยาว์สีน้ำผึ้ง เส้นผมสีดำสนิทยาวสยายพลิ้วไหวไปตามแรงลมที่เข้าปะทะ เสื้อเชิ้ตลายสวยตัดกับผิวสีน้ำผึ้ง แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้ความงดงามของเจ้าหล่อนลดลงไปเลย


เขาหยุดนิ่งมองหญิงสาวอยู่ตรงนั้นนานนับนาที จนเธอควบม้าห่างออกไปไกลสุดสายตา เขาก็ยังอยู่ที่เดิมไม่ไปไหน อยากจะรู้ใจแทบขาดว่าเธอคนนั้นเป็นใครกัน มีชื่อเสียงเรียงนามว่าอะไร


แวบแรกในหัวบอกให้ตามเธอไป แต่ก็ยังช้ากว่าห่าฝนที่เทลงมาเหมือนฟ้ารั่ว จึงต้องเปลี่ยนเป้าหมายจากผู้หญิง เป็นวิ่งหาที่หลบฝน และเพิงไม้ริมทางช่วยชีวิตเอาไว้


น่าเสียดายจริงเลยเขาจะได้รู้จักเธออยู่แล้วเชียว กลับต้องมาเจออุปสรรคที่ไม่น่าจะมี สงสัยที่โบราณบอกไว้ แม้แต่ฟ้าฝนก็ไม่เข้าข้าง แต่ไม่เป็นไรวันพระไม่ได้มีหนเดียว สักวันเขาจะต้องเจอเธออีก อยู่ใกล้กันแค่รั้วกางกันเท่านั้น รัฐภาคบอกตัวเอง

 


ไร่เหมันต์


เสียงร้องของนกกาบินออกจากรังแข่งกับเสียงพัดโบกของลมที่กำลังโยกไหวยอดไม้ ผู้คนยิ้มแย้มแจ่มใสมีความสุข เด็กน้อยที่ไร้เดียงสาต่างวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนาน เป็นภาพที่หาดูได้ยากในสังคมปัจจุบัน ไม่มีพิษสงหรือความเกียจชังใดๆ แต่ยุคสมัยเปลี่ยนได้ไปแล้ว ความผิดชอบชั่วดีก็หาได้มีอีกต่อไป จนก่อเกิดสุภาษิตที่ว่า


มือใครยาวสาวได้สาวเอา


เพราะความไม่รู้จักพอ เห็นเงินเป็นพระเจ้า เห็นทองเป็นมหาอำนาจ เห็นคนในครอบครัวเป็นเพียงธาตุและอากาศ ชิงดีชิงเด่นไม่รู้จักจบจักสิ้น ยิ่งฐานะครอบครัวร่ำรวยมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเกิดความโลภมากขึ้นเท่านั้น ต่อให้ฆ่าแกงกันเป็นผักปลาก็ไม่มีใครสนใจ


ไม่เว้นแม้แต่ครอบครัวของ สมานุช ศิตาศาสตร์ หญิงสาวที่มุ่งมั่นพัฒนาไร่เหมันต์ให้เจริญรุ่งเรืองเหมือนสมัยผู้เป็นบิดายังอยู่ ร่างสูงโปร่งควบม้าคู่ใจออกสำรวจไร่เหมือนเช่นทุกวัน ถ้าบิดาและพี่ชายยังอยู่เธอก็คงได้เป็นคุณหมอช่วยรักษาคนเจ็บอยู่ที่โรงพยาบาล


อย่างที่รู้มันไม่มีทางเป็นไปได้แล้ว แต่อยู่ที่นี่เธอก็มีความสุขดี เขาถึงได้บอกไว้ว่า อยู่ที่ไหนก็ได้ ขอเพียงมีความมุ่งมั่นและตั้งใจ ทุกอย่างก็สามารถเป็นไปได้


“คุณสมาครับ ของที่สั่งมาส่งที่โกดังแล้วนะครับ


ราม ลูกน้องคนสนิทก้าวยาวเข้ามาบอกนายสาวถึงกลางไร่ หญิงสาวพยักหน้ารับ แล้วเดินไปที่ม้าคู่ใจควบมันตรงไปที่โรงเก็บผลผลิตของไร่เหมันต์


“คุณสมามาพอดี นี่เป็นรายการของที่มาส่งครับ”


ลุงมั่น หัวหน้าคนงานซึ่งเป็นคนเก่าคนแก่ของไร่เหมันต์ยื่นใบสั่งซื้อสินค้าให้นายสาว ร่างบางก้าวลงจากหลังม้าเดินตรงเข้าหาชายวัยกลางคนที่ยืนตรวจนับของอยู่ เช็คจำนวนอีกครั้งเพื่อความถูกต้อง


“จะให้เอาเก็บเข้าโกดังเลยไหมครับ”


“จัดการได้เลยค่ะ เดี๋ยวบ่ายนี้จะมีนักวิชาการมาตรวจดูคุณภาพของผลผลิต ลุงมั่นช่วยดูแลแทนสมาด้วยนะคะ”


“ได้เลยครับ ผมจะดูแลพวกเขาเอง คุณสมาไม่ต้องห่วง”


“ขอบใจมากจ้ะ”


สั่งหัวหน้าคนงานเรียบร้อยหญิงสาวควบ เจ้าช่อนาง’ ม้าสาวคู่ใจ ตรงกลับบ้านพักที่อยู่ห่างไปไม่กี่ร้อยเมตร ขาเรียวงามก้าวลงจากหลังม้าเดินขึ้น เรือนแก้ว มาหยุดลงที่ห้องรับแขก หันไปบอกสาวใช้ให้เข้ามารับตะกร้าองุ่นลูกโตสดจากไร่ที่เธอแวะเก็บตอนขากลับ


“เอาองุ่นนี่ไปล้างใส่จานนะ แล้วเอาไปให้ฉันที่ห้องทำงานด้วย แบ่งเอาไปกินได้เลยกันเลยนะ”


เงยหน้าขึ้นมองไปยังร่างสูงใบหน้ารกครึ้มของ เมฆา ลูกน้องคนสนิทของผู้เป็นลุงที่กำลังเดินหน้านิ่งตรงเข้ามาจุดที่เธอกำลังคุยกับสาวใช้อยู่


“คุณหนู นายท่านให้หาครับ”


“มีเรื่องอะไรหรือ?”


สมานุชนึกสงสัยอยู่ในที เพราะโดยปกติคนเป็นอาจะไม่คอยมายุ่งกับเธอนัก แต่วันนี้มาแปลก อยากพบเธอ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า? แล้ววันนี้ท่านไม่ออกไปข้างนอกหรอกหรือ น่าแปลก?


ระหว่างที่คิดอยู่นั้นก็เดินตามลูกน้องไป ประตูห้องทำงานใหญ่ของ บดินทร์ ศิตาศาสตร์ ถูกผลักให้เปิดออกเข้ามาพร้อมร่างสูงโปร่งของคนที่เรียกว่าหลานสาว สมานุชเดินอ้อมลงไปนั่งลงที่เก้าอี้รับแขกกลางห้อง ก่อนน้ำเสียงหวานถามไป


“เห็นเมฆาบอกคุณอาอยากพบสมา มีอะไรหรือเปล่าค่ะ” บดินทร์ลุกจากเก้าอี้เดินเข้ามาหาหลานสาวที่นั่งฝั่งเก้าอี้ตรงข้าม


“ก็ไม่มีอะไรหรอก อาได้ยินเด็กมันบอกว่าเราจะเปิดใช้เส้นทางท้ายไร่หรือ


“ใช่ค่ะ พอดีช่วงนี้ผลผลิตของเราเยอะกว่าทุกปี สมาเลยคิดว่าจะเปิดเส้นทางท้ายไร่เพิ่ม จะได้ระบายผลผลิตออกสู่ตลาดได้เร็วขึ้น ดีกว่าที่จะปิดไว้เฉยๆ หรือว่าคุณอามีโครงการจะใช้หรือเปล่าค่ะ


ปกติแล้วท่านไม่เคยสนใจหรือเข้ามายุ่งเรื่องงานในไร่กับเธอเสียที หรือจะมาก็นานที จะเป็นเธอเสียมากกว่าที่ไปปรึกษา ไม่ก็หาเรื่องปวดหัวไปถามอยู่เรื่อย


“เปล่าหรอก อาก็แค่แปลกใจเห็นว่ามันถูกปิดร้างมานาน แต่เปิดใช้ก็ดีเหมือนกันนะ จะได้ระบายของได้สะดวกขึ้นด้วยอาหมายถึงผลผลิตของไร่เรานะ” บดินทร์รีบแก้ เมื่อเห็นหลานสาวทำหน้างุนงงสงสัยตน


“สมาก็คิดแบบนั้นเหมือนกันค่ะ งั้นก็ดีเลย พรุ่งนี้จะได้ให้คนงานเริ่มเปิดทางเลย ถ้าไม่มีอะไรแล้วสมาขอตัวก่อนนะคะ” สมานุชผละลุกเดินออกจากห้องทำงานไป


บดินทร์มองตามร่างบางของหลานสาว มือหนาเผลอกำเข้าหากันแน่น นึกไม่พอใจที่หลานสาวกำลังจะตัดท่อน้ำเลี้ยงของเขา หันไปหยิบโทรศัพท์เพื่อติดต่อหาใครคนหนึ่งพลางแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ริมฝีปากหนาอย่างมาดร้าย


“กูมีงานให้มึงทำ!




        แสดง 1 - 1
วันที่โพสต์ :  27 ก.พ. 2559 16:46 วันที่อัพเดท :   10 ก.พ. 2561 20:08    › จำนวนผู้เข้าชม 34340 คน
   › คะแนนโหวต 1361 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :