นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต ( Mafia's King)    by RungArunoThay
ชื่อตอน มาเฟียจ้าวชีวิต II (60%)


น้ำฟ้ามองอย่างหวาดหวั่นและพยายามที่จะขัดขืน แต่ก็ไม่สามารถทำได้ดั่งใจต้องการและเมื่อเธอเห็นอดัมจับแก่นกายอันใหญ่โตของเขาเพื่อเตรียมที่จะเข้าล่วงล้ำอย่างไม่มีการขออนุญาตใดๆจากเธอ น้ำฟ้าพยายามฝืนตัวขยับหนี ปากก็พร่ำรำพันว่า “อย่า ไม่เอา อย่าเข้ามา” แต่ทุกคำพูดของเธอไม่เป็นผลเพราะอดัมไม่สนใจจะฟัง เพราะเขาจับแก่นกายของตัวเองเริ่มถูไถไปมาบริเวณปากทางสวรรค์นั้น  

“อ่าห์....ซืดดดด” น้ำฟ้าครางออกมาเพราะความเสียวซ่านที่เกิดขึ้น 

“โอว์ววว..../...โอ้ย!....” ทั้งสองคนร้องออกมาพร้อมกัน สิ่งที่อดัมคลางแคลงใจก็ได้รับรู้ เขาเป็นคนแรกของเธอเพราะเขาเป็นคนทำลายและผ่านเยื่อพรหมจรรย์ความอึดอัดเกิดขึ้นโดยทันทีจากการตอดรัดของหญิงสาวตรงหน้า แต่กลับสร้างรอยยิ้มอย่างพึงพอใจให้กับตัวเขาเป็นอย่างมาก และแน่นอนความพึงพอใจนั้นเขาเลือกที่จะเก็บไว้ในส่วนลึกของหัวใจอย่างที่ไม่มีใครจะเข้าถึงแม้แต่ตัวเขาเอง

“รู้สึกอย่างไร?” อดัมกระซิบถามแผ่วเบาที่ข้างหูน้อยๆนั้นด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าเก็บกักความรู้สึกที่อยากปลดปล่อยไว้ เพราะภายในของเขานั้นร้อนลุ่มจากการถูกหญิงสาวตอดรัดแน่น

“เจ็บ.!..” น้ำฟ้าตอบออกมาจากความรู้สึกที่เกิดขึ้นจริง และพยายามที่จะขยับหนีให้แก่นกายของอดัมหลุดออกจากตัวเธอแต่การกระทำของเธอไม่เป็นผล   เมื่ออดัมตรึงร่างเธอไว้ 

“อย่าดิ้นสิ...เดี๋ยวจะแกะเชือกให้...เดี๋ยวก็หายเจ็บแล้ว” อดัมพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนปลอบประโลมหญิงสาวใต้ร่าง 

“เอาออกไป” น้ำฟ้ากัดฟันพูดพร้อมน้ำตาที่คลอเบ้าเกิดจากความเจ็บปวดที่เกิดขึ้น ซึ่งตอนแรกเธอเจ็บจนพูดไม่ออก และตอนนี้เธอความรู้สึกนั้นก็ยังคงอยู่ถึงแม้เขายังคงนิ่งสงบอยู่ในตัวเธอ

“อย่ามาสั่งคนอย่างฉัน!” อดัมกัดกรามและใช้น้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจ เพราะการแสดงออกของเธอเหมือนรังเกียจเขา ซึ้งคนอย่างเขาไม่มีทางยอมอยู่แล้ว 

“อ๊ะ!” น้ำฟ้าร้องออกมาอีกครั้งพร้อมกัดปากล่างเพื่อสกัดกั้นเสียงร้องที่จะเกิดขึ้น เมื่ออดัมขยับแก่นกายถอยออกมาและดันเข้าไปสุดแรง ความคับแคบในตัวเธอทำให้เขาทนต่อไปไม่ไหว สะโพกสอบขยับต่อเนื่องเริ่มสนองความต้องการของตัวเองมากกว่าที่จะเห็นใจหญิงสาวใต้ร่าง แต่เขาก็ยังคงมีน้ำใจกับเธอโดยการครอบครองยอดเกสรตรงหน้าสลับไปมาซ้ายขวา จากเสียงร้องแห่งความเจ็บปวดของหญิงสาวใต้ร่างก่อนหน้านี้ปรับเปลี่ยนเป็นเสียงครางที่ไพเราะยิ่งนักในความคิด  ของอดัม เขาอยากได้ยินเสียงบรรเลงจากหญิงสาวอย่างจึงขยับสะะโพกสอบอย่างต่อเนื่องและถี่เร็วขึ้น

น้ำฟ้าจากความรู้สึกทรมานในตอนแลกกลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกใหม่ที่เธอไม่เคยพานพบมาก่อน ร่างกายเธอตอบสนองกลับการกระทำของชายเหนือร่างเธอ ความเสียวซ่านที่เกิดขึ้นทำให้เธอขยับขาเปิดทางให้กับเขามากขึ้นอย่างไม่รู้ตัวทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติปากหยักครอบครองความเต่งตึงจนยอดเกสรชูชันต้อนรับเชื้อเชิญเขาอย่างเต็มที่ ร่วมด้วยที่เธอแอ่นหน้าอกขึ้นเปิดทางให้กับเขายิ่งขึ้น

อดัมเอื้อมมือไปแกะผ้าที่มัดข้อมือน้อยๆทั้งสองข้างของหญิงสาวนั้นทันที  เมื่อไร้ซึ้งการต่อต้านแต่ก็ไม่หยุดการกระแทกเข้าออกภายในตัวเธอ ยังคงกระทำอย่างต่อเนื่อง เสียงครางแห่งความสุขสมของทั้งสองประสานเป็นหนึ่งเดียวกันดังกึกก้องไปทั่วอนาบริเวณห้องนอนของอดัม

น้ำฟ้าเมื่อมือของเธอได้รับอิสระก็โอบกอดชายเหนือร่างอย่างหลงลืมความขุ่นข้องหมองใจก่อนหน้านี้จนหมดสิ้น เหลือเพียงความต้องการที่เธอเองก็ไม่รู้และเข้าใจว่าคืออะไร และเมื่อไหร่ถึงจะสิ้นสุดตอนนี้เธอรู้เพียงว่าไม่อยากให้เขาหยุดการกระทำที่ทำอยู่ตอนนี้ สิบนิ้วของเธอจิกลงที่แผ่นหลังของอดัมอย่างเผลอไผลเพราะความรู้สึกที่เสียวซ่านไปทั่วอณูทุกสัดส่วนในร่างกายคนไม่มีประสบการณ์อย่างเธอ ไม่รู้จะระบายมันออกมาอย่างไรเธอไม่อยากให้มันจบลงมันมีแต่จะต้องการเพิ่มมากขึ้น

“ชอบ...มั้ย?” อดัมเมื่อรับรู้กระแสการตอบรับและความร่วมมือจากหญิงสาวใต้ร่างแล้ว ก็อดที่จะถามเพื่อต้องการฟังเสียงของหญิงสาวที่น่ารักและถูกใจเขาอย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

“คะ...” คำตอบของหญิงสาวทำให้อดัมยิ้มออกมาอย่างมีความสุข พร้อมประกบปากชมพูระเรื่อนั้นเป็นรางวัล หญิงสาวจูบกลับอย่างไร้เดียงสา ยิ่งทำให้อดัมรู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก เมื่อลิ้นน้อยๆของเธอล่วงล้ำเข้ามาในโพรงปากของเขาทำให้อดัมครางออกมา และเพียงไม่นานต่อจากนั้นอดัมกับน้ำฟ้าต่างร้องครางออกมาเมื่อทั้งสองต่างปลดปล่อยธารน้ำที่เกิดจากกิจกรรมสวาท อดัมยังคงแน่นิ่งสักพักพร้อมหอบหายใจ เขายอมรับได้เลยว่านี้เป็นครั้งแรกที่เขาแทบหมดแรงกับสิ่งที่พึ่งผ่านไปเพียงแค่ครั้งเดียวและเขาก็มีความสุขอย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลยจริงๆ 

“เธอ...นางแม่มด...ร้ายกาจที่สุด!” อดัมเปรยออกมาพร้อมขยับลงนอนข้างหญิงสาวพร้อมรั้งร่างเธอเข้าสู่อ้อมแขนโดยที่ไม่ถอดแก่นกายออกจากตัวหญิงสาว อดัมรู้เพียงแต่ว่าเขารู้สึกถึงความอบอุ่นและปลอดภัยในนั้นและหลับตาลงอย่างอ่อนเพลียซึ่งผิดวิสัยของเขายิ่งนัก

“อยู่เฉยๆ...หรือเธอต้องการ? ฉันจัดให้ได้นะถึงแม้เธอจะรีดพลังฉันไปแทบไม่เหลือ” อดัมพูดพร้อมกับกอบกุมกระชับสะโพกเล็กนั้นเข้าหา เมื่อหญิงสาวขยับที่จะผละจากตัวเขาพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายที่เปลือยเปล่าของพวกเขาไว้  น้ำฟ้าหยุดการกระทำนั้นทันที เมื่อคำเตือนประกาศออกมาอย่างชัดเจน บางอย่างในน้ำเสียงและตัวเขาทำให้เธอรู้ว่าเขาสามารถทำอย่างที่พูดได้ทันที

อดัมยิ้มกับตัวเองทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่ อ้อมแขนยังคงกอดร่างเล็กอย่างแนบแน่น เมื่อรู้สึกถึงการหายใจอย่างสม่ำเสมอนั้นแสดงให้รู้ว่าเธอหลับไปแล้ว อดัมผ่อนคลายลงทันทีและเข้าสู่นิทราทันทีเช่นกันเพราะวันนี้เขาเองก็ผ่านวีรกรรมมามากมายจากเธอคนนี้

        แสดง 4 - 4
วันที่โพสต์ :  25 ก.พ. 2559 21:58    วันที่อัพเดท :   25 มิ.ย. 2560 09:56    › จำนวนผู้เข้าชม 156875 คน
   › คะแนนโหวต 2157 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :