นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต ( Mafia's King)    by RungArunoThay
ชื่อตอน มาเฟียจ้าวชีวิต II (80%)


รุ่งอรุณของเช้าวันใหม่สาดแสงส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างในห้องนอน น้ำฟ้ารู้สึกตัวแบบหลับๆตื่นๆ เพราะเธอยังคงต้องการที่จะนอนต่อเพราะเธอพึ่งหลับมาได้ไม่กี่ชั่วโมง แต่ตอนนี้ร่างกายของเธอกลับไม่สงบนิ่งและตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้    ที่ร่างกายของเธอเคลื่อนไหวขยับขึ้นลงทั้งๆที่เธอยังคงนอนอยู่บนเตียงขนาดใหญ่แสนสบาย 

น้ำฟ้าค่อยลืมตา ภาพใบหน้าดวงตาสีเขียวมรกตจับจ้องที่ใบหน้าด้วยแววตาที่บ่งบอกถึงอารมณ์ของขีดสุดของการปลดปล่อย แขนสองข้างของเขาคร่อมระหว่างตัวเธอไว้และสาเหตุของการที่ทำให้ร่างกายเธอเคลื่อนไหวขึ้นลงอย่างต่อเนื่องเกิดจากชายเหนือร่างเธอที่ตอนนี้เขาขยับสะโพกกระแทกตัวตนเขาเข้าออกในตัวเธอและเมื่อเธอลืมตาตื่นเต็มที่ร่างกายเขาและเธอขยับเร็วขึ้นพร้อมกับเสียงหอบหายใจจากคนด้านบน และเมื่อเธอเริ่มเข้าใจว่าอะไรเป็นอะไรความอบอุ่นจากตัวเขาพุ่งใส่ตัวเธอทันทีพร้อมกับเสียงครางที่ดังออกมาจากคอแกร่งนั้นก้องกังวาลเข้าสู่โสตประสาทของเธอ     น้ำฟ้าจับจ้องมองเขาด้วยดวงตากลมโตที่เบิกกว้างอีก 

“คนบ้า...ทำอะไรเนี้ยะ?” น้ำฟ้าร้องออกมาและผลักอกชายหนุ่มที่กระทำการอุกอาจกับเธอถึงสองครั้ง อดัมยินยอมอย่างง่ายดาย เขาปลดปล่อยเธอจากพันธนาการทุกจุดและล้มตัวลงนอนหงายข้างกายหญิงสาว

น้ำฟ้าเมื่อเป็นอิสระเธอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเอง สายตาหันไปมองชายหนุ่มข้างกายอย่างไม่เป็นมิตรแต่ทุกอย่างเงียบสนิท คงเหลือไว้แต่เสียงลมหายใจของเขาที่ยังคงถี่เร็วบ่งบอกถึงการผ่านการออกแรงมาไม่นาน น้ำฟ้าถอนหายใจเมื่อไม่ได้คำตอบกับคำถามที่ถามไป และเมื่อเธอรู้สึกถึงความอุ่นที่ไหลออกมาจากความเป็นหญิงของเธอทำให้สติรับรู้การกระทำของเขา น้ำฟ้าค่อยๆก้าวลงจากเตียงนอนอย่างแผ่วเบาเพราะเธอไม่แน่ใจว่าชายหนุ่มที่นอนหลับตานั้น เขาหลับไปแล้วหรือยัง? เธอไม่อยากหันไปมองเขาอีกเพราะเขายังนอนเปลือยเปล่าอวดรูปร่างที่กำยำสมชายอย่างไม่มียางอาย น้ำฟ้าคิดแบบนั้น

“อุ้ย!” น้ำฟ้าร้องออกมาเมื่อเธอยืนขึ้น เพราะความปวดร้าวบริเวณความเป็นหญิงของเธอมันสร้างความเจ็บปวดให้กับเธอจนเธอต้องนั่งลงกับเตียงอีก มือข้างหนึ่งกอบกุมบริเวณหน้าท้องแบบเรียบนั้น เธอนั่งหันหลังให้กับชายหนุ่มที่ตอนนี้ลืมตามองเธออย่างเป็นกังวลและดวงตาเขียวมรกตนั้นฉายออกมาถึงความเป็นห่วงอย่างชัดเจนจนเจ้าตัวไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ รวมถึงหญิงสาวที่ได้แววตานั้นก็ไม่อาจล่วงรู้เพราะอดัมยังคงสงบนิ่งไม่ขยับร่างกายใดๆ ยังคงนอนนิ่งมีแต่สายตาที่จับจ้องแผ่นหลังขาวเนียนนั้น

ดวงตากลมนั้นเริ่มพร่าเลือนเนื่องจากมีน้ำใสๆเข้ามาบดบังการมองเห็น เพราะความเจ็บปวดนั้นมันตอกย้ำถึงชีวิตที่บัดซบ!ของเธอได้อย่างชัดเจน เธอไปทำเวรกรรมอะไรไว้กับใครนักหนาทำไมเธอต้องมาเจอกับเรื่องนี้ด้วย ทำไมเธอไม่ตายๆไปซะทุกอย่างจะได้จบ นี้คือบทลงโทษที่เธอควรได้รับอย่างนั้นเหรอ น้ำฟ้าคิดด้วยความเจ็บปวด

อดัมขมวดคิ้วเมื่อไหล่เล็กๆนั้นสั่นพร้อมกับเสียงสะอื้นที่เจ้าตัวพยายามจะกักเก็บไว้ไม่ให้เล็ดรอดออกมา สองมือน้อยๆกำแน่นอย่างอดกลั้นและอดทนบนขาเล็กนั้น อดัมปิดเปลือกตาลงเพราะเขาไม่อาจทนเห็นหญิงสาวตรงหน้าร่ำไห้ ถึงแม้เธอพยายามจะเก็บเสียงคร่ำครวญนั้นมันก็เล็ดรอดออกมาให้เขาได้ยินอยู่ดี 

อดัมอดคิดต่อไม่ได้ว่าถ้าเธอรู้ว่าเขาเป็นใคร เธอจะเสียใจป่านขาดใจอยู่ตอนนี้เหรอเปล่า เพราะตัวเขาเองไม่อยากเชื่อว่าผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างเขา      ผู้หญิงหน้าไหนจะปฎิเสธเพียงแค่เขาพยักหน้าเรียกเพียงครั้งเดียว แต่มีเพียงผู้หญิงเพียงไม่กี่คนที่รู้ว่าแท้จริงแล้วเขาเป็นหัวหน้ามาเฟียแห่งฟิลาเดเฟีย เพราะฉากหน้าของเขาคือนายแบบชื่อดังที่มีเสน่ห์บาดใจทั้งหญิงแท้และหญิงเทียม

อดัมเองก็ทำในสิ่งที่เขาไม่เคยทำมาก่อนคือการลักหลับผู้หญิง เพราะก่อนหน้านี้ครึ่งชั่วโมงที่เขารู้สึกตัวตื่นและพบว่าตัวตนของเขายังคงฝากฝังไว้ในตัวหญิงสาวในอ้อมกอด ความต้องการในตัวเขาก็เกิดขึ้นทันที เพียงแค่คิดว่าเมื่อคืนเป็นเรื่องจริงไม่ใช่ความฝัน เขาจึงทำในสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อนและตัวตนของเขาก็เกิดความต้องการเธออีกครั้ง เขาจึงสนองความต้องการของตัวเองโดยไม่ได้ฉุกคิดถึงความรู้สึกของหญิงสาวเลยว่าเธอจะรู้สึกอย่างไรกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอ ถึงแม้จะเป็นนิสัยปกติของเขาอยู่แล้วที่ไม่เคยแคร์ผู้หญิงหน้าไหนทั้งนั้น เขาจึงได้เริ่มต้นขยับสะโพกเพื่อให้แก่นกายที่ต้องการการปลดปล่อยขยับเสียดสีกับความเป็นหญิงในตัวเธอ ขนาดว่าเธอไม่รู้สึกตัวความคับแน่นในตัวเธอสนองอารมณ์ความต้องการเขาได้เป็นอย่างดีจนเขาถึงขั้นลืมตัวกระแทกใส่เธอรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนลืมนึกไปว่าเธอเป็นหญิงสาวที่บริสุทธิ์ผุดผ่องและเขาก็เป็นผู้ชายคนแรกของเธอ

และตอนที่เธอเริ่มรู้สึกตัวอดัมก็ขยับเปลี่ยนมาคร่อมร่างกายเธอและกระแทกความเป็นชายที่ตื่นตัวเต็มที่ใส่เธอครั้งแล้วครั้งเล่าจนร่างบางขยับตามแรงกระแทกนั้นช่างเป็นภาพที่สวยงามยิ่งในความรู้สึกเขาตอนนั้นและต่อจากนั้นไม่นานเพียงเธอลืมตาขึ้นมาเขาก็ถึงจุดปลดปล่อยความอบอุ่นขุ่นขาวเข้าไปในตัวเธออย่างไม่กักเก็บไว้กับตัวเลย

        แสดง 5 - 5
วันที่โพสต์ :  25 ก.พ. 2559 21:58    วันที่อัพเดท :   22 ส.ค. 2560 16:56    › จำนวนผู้เข้าชม 160975 คน
   › คะแนนโหวต 2326 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :