นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน พบรัก สอง 3





“แต่ว่า...”

“มีธุระแค่นี้ใช่ไหม” ชายหนุ่มรีบตัดบท รู้สึกขัดใจ

“มีอีกเรื่องค่ะ ถ้าไม่เป็นการรบกวนคุณเกินไป ช่วยเอามันออกให้ฉันได้ไหมค่ะ ฉันไม่กล้าใส่ของแพงๆไว้กับตัวเท่าไหร่ค่ะ” รู้สึกเกรงใจไม่น้อย แต่เธอหมดปัญญาจะเอามันออกแล้วจริงๆ

“ขอผมดูหน่อย”

รัฐภามมองหญิงสาวชั่วครู่ ก่อนจะยื่นมือไปขอดูแหวนบนนิ้วเรียวที่เขาเป็นคนสวมให้เธอ นุชนารีมองมือกว้าง เกิดอาการลังเลเล็กน้อย แต่ก็ยอมวางมือบางลงฝ่ามือเขา ใบหน้าคมก้มลงดูสังเกตดู นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเปล่งประกายวาวขึ้น เป็นไปไม่ได้ไม่มีทางเด็ดขาด!

 “มีวิธีที่จะเอาออกไหมค่ะ” นุชนารีลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืด เมื่อเขาไล้นิ้วเรียวยาวไล้ไปบนนิ้วเรียวของเธอ

 “...มีสิ แต่คุณจะลองหรือเปล่าเท่านั้น”

ชายหนุ่มหลุดออกจากภวังค์ เมื่อเสียงหวานที่อยู่ใกล้เปล่งถามออกมา กระแอมเบาๆ ปรับน้ำเสียงให้กลับมามั่นคงเหมือนเดิม เงยหน้าจ้องมองสาวเจ้ามีความกล้ามากน้อย

“ยังไงค่ะ?”

นุชนารีมองหน้าชายหนุ่มอย่างไม่เข้าใจ ทำไมเธอจะไม่กล้าล่ะ ที่เธอเดินทางมาหาเขาก็เพื่อจะให้เขาเอามันออก

ชายหนุ่มจึงลุกขึ้นพลางส่งมือมาให้ มือบางจึงวางลงบนฝ่ามือของเขา จากนั้นเขาจับจูงเธอไปที่โต๊ะทำงาน แล้วเปิดวิธีการที่เขาได้บอกเธอไปเมื่อครู่

“ฉันไม่เอาด้วยหรอก! เรื่องอะไรจะให้ฉันเอานิ้วไปทำแบบนั้น ไม่มีทาง!” เสียงหวานร้องแห้ว ใบหน้านวลส่ายดิก รีบลุกขึ้นออกจากเก้าอี้ทันที เรื่องอะไรจะให้เธอเอานิ้วเข้าไปในเครื่องบ้านั้น ไม่มีทางหรอก

“งั้นมีอีกวิธี...”

นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจับจ้องมองคนตรงหน้าอย่างมีความหมาย จนเธอรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก จึงขยับตัวเล็กน้อยเพื่อคลายอาการประหม่าจากประกายของสิงห์หนุ่ม

 

เมวารีที่ขอตัวออกมาเข้าห้องน้ำ แต่ออกมาได้สักพักแล้วก็ยังหาไปเจอ เธอก็เดินมาตามที่ประธานหนุ่มบอกแล้วแต่ทำไมไม่เจอ ร่างบางยืนบิดไปมาไม่รู้จะไปทางไหนดี

“อยู่ตรงไหนว่ะ ก็เดินมาถูกแล้วนี่น่า” มองหาใครสักคนให้ช่วยก็ไม่มีสักคน แบบนี้เธอก็ได้ราดตรงนี้กันพอดี

แจ็คสันที่เดินตามหลังหญิงสาวมาเพื่อสังเกตการณ์ก็เห็นแม่คุณมองซ้ายมองขวาเหมือนหาอะไรสักอย่าง จึงเดินเข้าไปถาม

“หาอะไรคุณ”

“เออคุณมาก็ดี ห้องน้ำอยู่ตรงไหน ฉันเดินมาตามทางที่เจ้านายคุณบอกแล้วยังไม่เห็นมีเลย” ถามเสียงเร็วรัว ยืนบิดกายสาวไปมา ตอนนี้เธอจะราดให้ได้แล้ว

“มันอยู่ฝั่งโน้น คุณเดินมาฝั่งนี้จะได้เข้าไหมครับ”

“อ้าว ก็มันทาง

มือบางยกขึ้นตบหน้าผากมน เมื่อเห็นเลี้ยวผิดทาง เขาบอกขวาเธอมาซ้ายมันจะเจออยู่หรอกวารีเอ้ยหญิงสาวจึงรีบเดินก้าวยาวกลับทางเดิม ร่างสูงที่ยืนใกล้จึงได้แต่ส่ายหน้าให้กับความเปิ่นของเจ้าหล่อน จะไปไหนก็ไม่รู้จักดูให้ดีเสียก่อน

“อย่าให้ราดเปื้อนพื้นนะคุณ”

แจ็คสันตะโกนไล่หลังหญิงสาวไปด้วยความสนุก เขาพึ่งเคยเจอผู้หญิงแบบเจ้าหล่อนก็วันนี้ แต่ก็ดีชีวิตมีรสชาติดี

“ไอ้บ้า!

เมวารีหันมาด่าเขา ก่อนจะรีบวิ่งไปห้องน้ำ ก่นด่าชายหนุ่มในใจ ถ้าไม่ติดว่าเธอปวดจนจะราดแล้วล่ะก็ จะวิ่งกลับไปซกหน้าเขาสักหมัด อึดใจต่อมาหญิงสาวก็ออกมาด้วยใบหน้าสบายมากขึ้น ไม่ยู่ยี่เหมือนตอนเข้าไป พลางถอนหายใจและจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่

“สบายแล้วสิ”

ร่างสูงที่ยืนรออยู่หน้าห้องน้ำถามขึ้น ทำเอาหญิงสาวที่มัวแต่ก้มลงมองเสื้อผ้าสะดุ้งตกใจ เมวารีจึงขยับออกห่างจากเขาเหมือนเจอเชื้อโรค

“ไม่ต้องทำเหมือนรังเกียจผมขนาดนั้นก็ได้”

“ฉันเปล่า แค่ไม่อยากไปฉีดยาใหม่ก็เท่านั้นเอง” กล่าวจบก็ผละเดินจากไปทันที

แจ๊คสันที่ยืนงงว่าเธอทำไมต้องไปฉีดยาใหม่ด้วย ถึงบางอ้อ เธอหาว่าเขาเป็น สุนัข’ ร่างสูงจึงรีบเดินตามเธอไป ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยใครว่าเขาเป็น เลยสักคน เธอเป็นใครมีสิทธิ์อะไรมาว่าเขา แบบนี้ต้องมันต้องสั่งสอนกันหน่อย

“เดี๋ยวก่อน! ที่คุณพูดหมายความว่ายังไง”

“คิดเอาเองสิ หลบไป เอ๊ะ! นี่คุณ ฉันบอกให้หลบไป” เธอชักไม่พอใจขึ้นมาบ้าง เมื่อเขาไม่ยอมหลีกทางให้อย่างที่เธอต้องการ

“ไม่ คุณยังไปไหนไม่ได้”

เมวารีเบี่ยงกายหลบร่างสูงตรงหน้า เพื่อเดินกลับไปห้องประธานหนุ่ม แต่ก้าวเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกมือหนาคว้าแขนเรียวดึงกลับมาเผชิญหน้า ด้วยความที่ไม่ทันระวังร่างบางจึงลอยหวืดกลับมาอย่างรวดเร็ว

“ว้าย! / เฮ้ย! ”

แจ็คสันหงายหลังลงไปนอนกับพื้นโดยมีหญิงสาวอีกคนนอนเกยทับร่างสูงไปทั้งตัว นัยน์ตาสีน้ำตาลเบิกกว้าง เมื่อริมฝีปากของเธอกำลังประกบกับปากหนาของเขา

พนังงานชายหญิงกลุ่มหนึ่งที่เดินผ่านมาถึงกลับตกใจกับภาพที่เห็น เมวารีรีบลุกออกจากร่างสูง รู้สึกอับอายมาก ตั้งแต่เกิดมาก็ไม่เคยต้องมาถึงต่างแดนเช่นคราวนี้เลย

“ไอ้ผู้ชายฉวยโอกาส!

มือบางตบเข้าใบหน้าคมเข้มเต็มแรงจนหน้าหัน แหวกผู้คนออกไปด้วยความอับอาย มือหนาแทนที่จะลูบแก้มที่โดนกลับมาแตะที่ริมฝีปากหยักลึกเหมือนโดนต้องมนต์ และพึ่งรู้สึกว่ามีคนกำลังจ้องมองเข้านับสิบคนอยู่ในตอนนี้

“มองอะไรกัน ไปทำงาน”

พนักงานชายหญิงต่างแยกย้ายกันกลับโต๊ะทำงานกันอย่างรวดเร็ว ร่างสูงเดินกลับไปที่ห้องของนายหนุ่มในเวลาต่อมา


 

        แสดง 7 - 7
วันที่โพสต์ :  13 ก.พ. 2559 13:13 วันที่อัพเดท :   14 ก.พ. 2561 17:59    › จำนวนผู้เข้าชม 44637 คน
   › คะแนนโหวต 1371 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :