นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต ( Mafia's King)    by RungArunoThay
ชื่อตอน มาเฟียจ้าวชีวิต II (100%)


“อุ้ย!” น้ำฟ้าร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อจู่ๆชายที่เธอคิดว่าเขาหลับไปแล้วลุกขึ้นมาและโอบช้อนร่างเธอ แต่เมื่อเธอกำลังจะดิ้นรนต่อสู้ เธอก็ต้องหยุดชะงักเพราะเมื่อมองใบหน้านัยน์ตาเขียวมรกตนั้นเขากลับไม่ได้มองมาที่เธอเลยและกำลังเดินไปทิศทางของประตูห้องน้ำ

“จัดการตัวเองต่อได้นะ” อดัมพูดเมื่อวางเธอให้ยืนในห้องน้ำ สายตาจับจ้องที่ใบหน้าหวานนั้น น้ำฟ้าได้แต่พยักหน้าพร้อมสองมือขึ้นมาปิดบังตัวเองไว้และเอียงตัวหลบชายตรงหน้า เพราะทั้งเธอและเขาต่างก็เปลือยเปล่ากันทั้งคู่ 

อดัมแอบยิ้มเล็กน้อยกับท่าทางเอียงอายของหญิงสาวตรงหน้า และตอนนี้ใบหน้าหวานที่ยังคงมีคราบน้ำตาก็แดงระเรื่อขึ้น “เดี๋ยวจะเอาเสื้อผ้ามาให้...ขอเตือน!...อย่าได้ทำอะไรที่สิ้นคิดอีกนะ” อดัมพูดด้วยน้ำเสียงที่เข้มพร้อมกับเอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนูมาพันรอบเอวและเดินออกจากประตูห้องน้ำไปโดยที่ไม่ลืมปิดประตูให้เธอด้วย

น้ำฟ้าได้แต่ยืนมองตามแผ่นหลังที่องอาจมีความมั่นใจในตัวเองสูง เดินออกจากห้องน้ำไปอย่างไม่เข้าใจ ผู้ชายคนนี้เป็นใครกัน? ตอนนี้ความรู้สึกภายในของเธอกำลังสับสนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอนั้นมันยิ่งกว่าฝัน และแน่นอนความรู้สึกส่วนหนึ่งบอกว่าเป็นฝันร้าย แต่อีกส่วนหนึ่งกลับคิดในทางตรงกันข้าม เพราะเธอก็ต้องยอมรับในความจริงว่าชายที่เดินออกไปเมื่อสักครู่เขาดูดีกว่าจะเป็นแค่ฝรั่งขี้นก แต่จะว่าไปเขาน่าจะเป็นลูกครึ่งแต่จะชาติไหนผสมกับอะไรเธอก็ยังไม่แน่ใจ 

อดัมเมื่อเดินออกจากห้องน้ำพร้อมปิดประตูเขาก็เดินออกจากห้องนอนของตัวเอง และมุ่งไปยังห้องของพ่อกับแม่เขา อดัมอาบน้ำในห้องน้ำในห้องนอนของบุพการีทั้งสองเขาใช้เวลาเพียงสิบห้านาทีก็เดินออกจากห้องน้ำในชุดเสื้อคลุมและเดินไปยังตู้เสื้อผ้าขนาดพอเหมาะสำหรับการใช้งาน อดัมยืนดูเสื้อผ้าของแม่ที่แขวนไว้อยู่สองสามชุด เขาเลือกชุดที่เหมาะสำหรับการเดินทางไกลข้ามทวีป และเป็นโชคดีที่ผู้หญิงของเขามีขนาดตัวเท่าๆกับแม่เพียงแค่เธอจะผอมไปสักนิด และไม่ลืมที่จะหยิบชิ้นเล็กสำหรับผู้หญิงไปด้วยที่ยังไม่ผ่านการใช้ถูกจัดและพับไว้อย่างเรียบร้อย

“ก๊อก...ก๊อก” น้ำฟ้าหันไปที่ประตูทันทีเมื่อได้ยินเสียงเคาะ และรีบสวมใส่เสื้อคลุมและผูกเชือกให้แน่นมากขึ้น และเดินไปยังประตูและค่อยๆเปิดอย่าง กล้าๆ กลัวๆ

“เอาไปสิ...และรีบๆนะ...เรือมาถึงแล้ว” อดัมพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบพร้อมกับส่งเสื้อผ้าให้กับเธอ น้ำฟ้ารับมาอย่างว่าง่ายโดยที่ไม่ได้โต้ตอบกลับ และผ่านไปอีกสิบนาทีน้ำฟ้าออกมาจากห้องน้ำด้วยเครื่องแต่งกายเรียบร้อย อดัมที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วยืนรออยู่กลางห้อง สายตาจับจ้องมองหญิงสาวที่แต่งตัวด้วยเสื้อแขนยาวคอจีนสีชมพูกับกางเกงยีนส์สีซีดเข้ารูปค่อนข้างพอดีตัว “ค่อยไปหาเสื้อคลุมแขนยาวให้เธออีกตัวก็เรียบร้อย” อดัมคิดในใจแต่จะว่าไปนี้เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นผู้หญิงคนนี้แบบปกติทั่วไป และแน่นอนถ้าเขายอมรับความรู้สึกที่เกิดขึ้น    ผู้หญิงคนนี้ดูดีแบบธรรมชาติที่ให้เธอมาอย่างเหมาะสม 

น้ำฟ้าเองก็ยืนอยู่นิ่งๆ ปล่อยให้ชายตรงหน้าสำรวจเธออย่างต้องการ เพราะตอนนี้เธอไม่มีอะไรที่ต้องอาย ในเมื่อเธออยู่ภายใต้อาภรณ์ห่อหุ้มร่างกายเรียบร้อย และเธอก็อดสำรวจชายตรงหน้าอีกครั้งไม่ได้ ผิวน้ำผึ้งของเขาดูเนียนละเอียดอย่างกับคนเอเชีย แต่ที่ดูเขาแตกต่างออกไปก็ดวงตาเขียวมรกตนั้นที่     บ่งบอกถึงความเป็นตะวันตก และที่เธอรู้สึกขัดตาคือดวงตาสวยคู่นั้นมักจะฉายแววถึงความหยามเหยียบคนที่เขามองเห็นตรงหน้าอยู่ตลอดเวลา และใบหน้าที่ดูจะบึ้งตึงตลอดเวลา 

“นาย...” เสียงระฆังที่หยุดสงครามสายตาระหว่างอดัมและน้ำฟ้า เจอาร์เอ่ยเรียกอดัมทันทีเมื่อมาถึง

“อุ้ย!” น้ำฟ้าร้องออกมาอย่างไม่พอใจ เมื่ออดัมคว้าข้อมือนั้นและกึ่งลากกึ่งดึงออกจากห้องนอนไปทันทีที่ได้ยินมือขวาเรียก

“เราพร้อมแล้ว...ออกเดินทางกันเลย” อดัมพูดกับเจอาร์เมื่อเปิดประตูและพบมือขวาคนสนิทยืนอยู่หน้าห้อง เจอาร์เพียงแค่พยักหน้าและเดินตามอดัมที่ยังกุมมือของน้ำฟ้าและเดินออกจากบ้านไปเพื่อไปขึ้นเรือที่รออยู่แล้ว

น้ำฟ้าหลังจากขึ้นมาบนเรือเรียบร้อยเธอก็นั่งเงียบๆ อดัมยืนคุยอยู่กับเจอาร์ที่ทำหน้าที่ขับเรือ 

“นาย...บอกเธอหรือเปล่าครับว่าเรากำลังจะไปไหน” อดัมได้แต่ส่ายหน้า 

“ก็ไม่ได้ถาม”

“แล้วเธอจะไปกับนายเหรอ” เจอาร์ถามกลับอย่างไม่เข้าใจ และแอบชำเลืองหันหลังกลับไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่นิ่งๆ 

“ผมเป็นคนตัดสินใจ...” เจอาร์หันมามองอดัมอย่างไม่เข้าใจ เพราะนี้เป็นครั้งแรกที่เขาไม่เข้าใจการกระทำของคนที่เป็นทั้งนายและน้องชาย 

“ของที่ผมให้เตรียมเรียบร้อยมั้ย?” อดัมย้ำถามสิ่งที่เขาแจ้งไปเมื่อเช้าอย่างกะทันหันให้มือขวาเตรียมไว้เป็นแผนสำรอง ถ้าหญิงสาวตรงหน้าไม่ให้ความร่วมมือ เจอาร์พยักหน้าและใช้สายตาหันไปที่ถุงข้างๆตัวอดัม อดัมมองตามสายตาและพยักหน้าเข้าใจ 

น้ำฟ้าหันมองไปตามแนวฝั่งท่าจอดเรือทันทีที่เรือชะลอความเร็วเพื่อเข้าจอด เพราะตลอดการเดินทางมาถึงแม้เธอจะนั่งนิ่งๆ แต่ภายในสมองของเธอหาหนทางที่จะหนีไปจากชายนัยน์ตาเขียวมรกตคนนี้ แต่ไม่ทันที่เธอจะได้ขยับตัวอดัมก็มายืนใกล้เธออย่างตั้งใจและจับแขนเธอไว้

“ขึ้นไป” อดัมพูดพร้อมกับช่วยเธอขึ้นไปบนสะพานเพื่อไปขึ้นรถที่มารอแล้ว น้ำฟ้าขยับตามแรงจูงของเขาอย่างไม่อิดออด และเดินเคียงข้างเขาไปตามสะพานเพื่อมุ่งหน้าไปยังรถตู้ที่จอดรออยู่ น้ำฟ้าอดชำเลืองมองชายข้างกายที่สายตาเขามองไปข้างหน้าไม่ได้มองมาทางเธอเลยสักนิดและเมื่อเขาและเธอเดินมาถึงทางที่มีแยกไปทางซ้าย

“โอ้ย!...” อดัมร้องออกมาเมื่อน้ำฟ้ายกมือเขาที่กอบกุมแขนเธอไว้และกัดทันที พร้อมกับเธอยกเท้าที่ใส่รองเท้าส้นเตี้ยที่เขาก็นำมาให้ก่อนออกจากบ้านบนเกาะ   เหยียบลงบนรองเท้าของอดัมอย่างแรง แต่สิ่งที่น้ำฟ้าคิดไว้ผิดหมดเมื่ออดัมไม่ปล่อยมือจากแขนเล็กนั้น และตรงกันข้ามเขากลับหมุนตัวเธอด้วยแขนข้างเดียวของเขาทำให้น้ำฟ้าเข้ามาอยู่ในวงแขนของอดัม 

“อื้ม...อืม” น้ำฟ้าร้องออกมาได้แค่นั้น เมื่อมืออีกข้างของเขาที่ล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมาพร้อมกับผ้าเช็ดหน้าในมือนำมาอุดจมูกของน้ำฟ้าเพียงชั่วครู่ การดิ้นรนของน้ำฟ้าก็สงบลง อดัมค่อยๆปล่อยให้น้ำฟ้ายืนตรงๆอีกครั้งและจ้องเข้าไปในดวงตาที่มีอาการเลื่อนลอยอย่างเห็นได้ชัด

อดัมกอบกุมมือเล็กอีกครั้งและออกเดินไปยังรถตู้เหมือนไม่มีเหตุการณ์ใดเกิดขึ้นเลยก่อนหน้านี้ เจอาร์ทำเพียงแค่หยุดมองและเมื่อเหตุการณ์เข้าสู่สภาวะปกติทั้งสามคนขึ้นรถตู้ที่เตรียมเคลื่อนตัวออกไปยังสนามบินของจังหวัดภูเก็ต

อดัมชำเลืองมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกายพร้อมกับยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ เขาคิดไว้อยู่แล้วว่าเธอต้องพยศ หลังจากที่แอบมองท่าทางของเธอบนเรือ ตอนที่เธอไม่ได้มองมาทางเขาที่บนเรืออดัมก็ทำการผสมยากล่อมประสาทที่ไม่ถึงขั้นยานอนหลับและพรมไว้ที่ผ้าเช็ดหน้าและใส่มาในกระเป๋ากางเกงของตัวเองเอาไว้ใช้ยามที่เธอออกฤทธิ์ ยาตัวนี้มีเพียงแค่กล่อมประสาทอ่อนๆให้คนที่สูดดมคล้อยตามคำสั่งเท่านั้น จะว่าไปยาตัวนี้ก็จะคล้ายๆกับยาที่เขาไว้ใช้สอบสวนนักโทษให้เปิดเผยความจริง และคาดว่ากว่าเธอจะรู้สึกตัวตอนนั้นเขาคงถึงอังกฤษแล้ว

เจอาร์ได้แต่แอบชำเลืองมองเจ้านายและหญิงสาวที่ต้องใช้นามว่า นาวา เบนเน็ต อย่างไม่อยากจะคิดต่อเลยว่าถ้าถึงอังกฤษแล้วจะเกิดอะไรขึ้นแต่นั้นไม่น่าเป็นห่วงเท่ากับว่าถ้านายหญิงนีน่าทราบเรื่องนี้เจ้านายของเขาจะเป็นอย่างไรต่อไป 

        แสดง 6 - 6
วันที่โพสต์ :  25 ก.พ. 2559 21:58    วันที่อัพเดท :   25 มิ.ย. 2560 09:56    › จำนวนผู้เข้าชม 156865 คน
   › คะแนนโหวต 2157 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :