นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง อุ้มรักรัฐภพ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน คนอุ้มรัก สี่ 3


















อีกฟากฝั่งของโลก


เลียม เมแฮมเวิร์ท เจ้าพ่อสินค้าส่งออกรายใหญ่ของเอเชีย เดินทางข้ามทวีปในเช้าวันรุ่งขึ้น มีเลขาส่วนตัวคนใหม่ที่เขาพึ่งดึงตัวมาจากแผนกบัญชีให้มาทำงานกับเขา จันทรสม์ ธนาวิทย์ ผู้หญิงลึกลับภายใต้แว่นตาหนาเตอะ สวมใส่ชุดมนุษย์ป้า แม้เธอจะขอปฏิเสธ แต่มีหรือประธานสูงสุดสั่งเธอจะปฏิเสธได้


เลขาจำเป็นนั่งหน้าบูดหน้าบึ้งตั้งแต่เครื่องออกจากประเทศไทย คนเขาไม่เต็มใจก็ยังบังคับอยู่ได้ ถ้าไม่คิดว่างานมันหายาก เธอลาออกไปแล้ว ไม่อยู่ให้พ่อคุณใช้ให้ไปโน้นไปนี้แบบนี้หรอก


อีกราวสี่ชั่วโมงพวกเขาจะถึงที่หมาย การขยายตลาดอาหารไปทางยุโรปมากขึ้น เขาเห็นว่าชาวต่างชาติเริ่มที่จะนิยมทางอาหารไทยเพิ่มขึ้นเป็นจำนวนมาก เป็นการง่ายถ้าพวกเขาไม่ต้องเดินทางมาทานถึงที่ เพียงแค่เดินไปที่ซุปเปอร์มาเก็ตใกล้บ้านก็สามารถหาทานได้เช่นกัน


นัยน์ตาสีฟ้าปนเทาเหลือบมองหญิงสาวหนึ่งเดียวที่ร่วมเดินทางมาด้วย เขาพาหล่อนมาด้วยเพราะต้องการแน่ใจอะไรบางอย่าง คราวครั้งก่อนที่เจ้าหล่อนนำเอกสารความลับของบริษัทมาเปิดเผยกลางห้องประชุมทำให้เขาไม่วางใจเธอ ไม่รู้ว่าเธอเป็นพวกไหน เกิดคิดจะทำอะไรตอนที่เขาไม่อยู่ สิ่งที่พ่อเขาสร้างมาทั้งชีวิตจบสิ้นกันหมดแน่ ทางที่ดีที่สุดจึงเอาเธอมาด้วยเพื่อเป็นหลังประกัน ถ้าหล่อนคิดจะทำอะไรกับทีมของหล่อน เขาจะได้จัดการกับเธอได้อย่างทันท้วงที


คอสตาร์เดินนำเครื่องดื่มและแฟ้มเอกสารเข้ามาให้นายหนุ่มที่นั่งตรวจเอกสารตรงหน้า กวาดสายตาไปยังร่างบางที่นั่งหัวสัปหงกอยู่อีกฝั่ง


“เท่าที่สังเกตมาตลอดอาทิตย์ เธอก็ไม่มีอะไรน่าสงสัย มั่นใจหรือครับว่าเธอมีแผนอื่นแอบแฝง”


“รอดูไปสักระยะก่อน ถ้าไม่มีอะไรก็ค่อยปล่อยเธอกลับไป” คนสนิทพยักหน้ารับ เดินเลี่ยงกับไปยังที่นั่งของตนเอง


เลียมทนเห็นท่าทางนั้นของหญิงสาวไม่ไหวจึงลุกขึ้นเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ ก้มลงเพื่อที่จะปรับเบาะที่นั่งให้ และดูเหมือนเจ้าหล่อนจะรู้ว่าเขาจะเข้ามานั่งข้างๆ ศีรษะได้รูปเอนซบลงไหล่กว้างเหมือนรออยู่แล้ว ชายหนุ่มจำต้องปล่อยเลยตามเลยปล่อยให้หญิงสาวยืมไหล่แทนหมอนไปชั่วคราว


ผ่านไปหลายนาทีหนังตาก็เริ่มที่จะรับแรงโน้มถ่วงไม่ไหว ก่อนจะปิดลงพักสายตาบ้าง ลูกน้องที่เดินเข้าจะถามนายหนุ่มเรื่องเอกสาร ก็ต้องพับเก็บล้วงเอาโทรศัพท์ขึ้นมาเก็บภาพทั้งคู่ไว้แทน พร้อมรอยยิ้มชนิดหนึ่ง ที่ไม่ได้มีมาบ่อยๆ


“ปากกับใจไม่เคยตรงกันเลยนะคุณเลียม”


ร่างสูงเดินเลี่ยงกับไปพร้อมกับรอยยิ้มมีความสุข ถ้าเจ้านายของเขาชอบหญิงสาวจริง เขาก็คงต้องทำงานหนักเพื่อสืบหาข้อมูลของเจ้าหล่อนอย่างละเอียด เพราะเป็นเรื่องยากมากที่จะรู้รายละเอียดชีวิตของเธอ ลูกน้องของเขาที่ว่าเก่งยังไม่สามารถหาข้อมูลของเธอได้เลย


 

จันทรสม์รู้สึกตัวตื่นขึ้นหลังจากที่หลับไปนาน รู้สึกว่าใบหน้าดูโล่งจึงยกมือขึ้นสัมผัส และก็ใช่ แว่นตา ของเธอหายไป สายตาที่ถึงขั้นวิกฤตพยายามมองหา มือบางคลำหาตามที่นั่งของตนเองและเบาะข้างๆ พอแตะลงไปกลับไม่ใช่เบาะแต่เป็นร่างของคน ใครกันที่มานั่งข้างเธอ จำได้ว่าเธอนั่งคนเดียว ใบหน้าเนียนไร้เครื่องสำอางยื่นเข้าไปใกล้ปรับระยะภาพเบื้องหน้าให้ชัดขึ้น กว่าภาพจะชัดเจนใบหน้านวลก็อยู่ห่างจากสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเพียงคืบ


“ใกล้กว่านี้ก็ได้นะ ผมไม่ว่า”


“คุณ! มานั่งตั้งแต่เมื่อไหร่” จันทรสม์ร้องตกใจ ถอยหลังไปอัตโนมัติจนชิดหน้าต่างเครื่องบิน


“ตั้งแต่มีคนจะเอาหัวโขกกระจกเครื่องบินผม นึกสงสารก็เลยให้ยืมไหล่” เลียมบอก ทำท่าทางเมื่อยขบให้อีกฝ่ายเห็น เขาเป็นหมอนให้เธอหนุนมานานแค่ไหน


“ฉันไม่ได้ขอสักหน่อย” หญิงสาวพึมพำบอกเสียงเบา ใบหน้านวลก้มหลบสายตาคมที่จ้องมา แม้จะมองไม่ชัดแต่เธอก็รู้ว่าเขาจ้องเธออยู่


“ทำคุณบูชาโทษ”


จันทรสม์สะอึกอึ้งเล็กน้อย มันเป็นประโยคที่เจ็บจี๊ดไปถึงข้างในทรวง เธอไม่ได้ขอร้องเขาให้มาเป็นหมอนให้ แล้วที่นี่มาว่าเธอได้ยังไง คนอะไรนิสัยไม่ดีเอาเสียเลย


“เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็ต้องมาท้วงบุญคุณกันด้วย ทีฉันช่วยตามหาคนที่โกงบริษัทให้ยังไม่ร้องขออะไรเหมือนคุณเลย ฉันสิต้องเป็นคนพูดคำนั้น”


คราวนี้เป็นชายหนุ่มบ้างที่ต้องสะอึกอึ้งกับสิ่งที่หญิงสาวพูดมา ความจริงแล้วเขาก็ยังไม่ได้ขอบคุณหญิงสาวอย่างที่เธอบอกนั่นแหละ งานเขายุ่งเกี่ยวพันจนลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิท


“คิดจะท้วงบุญคุณว่างั้น”


“คุณเริ่มก่อนนะ ฉันไม่ได้เป็นคนพูดเสียหน่อย” โต้กลับเขาทันควัน ดูท่าจะไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ เสียด้วยสิ


“ขอโทษครับ โทรศัพท์ครับ”


เสียงระฆังมาช่วยพักยกระวังคนทั้งคู่ที่ดูท่าจะไม่มีใครยอมใคร จมูกรั้นย่นส่งตามร่างสูงไป ตกงานก็ช่างหัวมันแล้วตอนนี้ เจอเจ้านายกวนประสาทแถมชอบหาเรื่องตลอดเวลา เธอก็ไม่อยากทำมันแล้ว ตัดความคิดเรื่องชายหนุ่มออกไป หันมาสนใจหาแว่นตาอันโปรดของเธอที่พึ่งขุดออกมาจากกุกต่อ มันจะหายไปไหนได้? ก่อนจะหลับมันก็ยังอยู่ๆ เลย แล้วหายไปไหนตอนไหน มือบางคลำสำรวจลงไปที่พื้นด้านลง เผื่อว่ามันอาจจะหล่นลงไป


จู่ๆ เกิดแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงขึ้นร่างบางที่กำลังก้มลงหาของสำคัญในชีวิต ไม่ทันตั้งตัวพุ่งไปกระแทกเข้ากับผนังเครื่องบินอย่างแรง เป็นเหตุให้หน้าผากมนแตกเป็นทางยาว หลักจากนั้นราวห้านาทีทุกอย่างก็เข้าภาวะสงบ พร้อมเสียงของนักบิน


“โอ้ยหัวฉัน ขาฉัน


มือบางจึงยกขึ้นแตะหน้าผากของตนเอง รู้สึกว่ามีของเหลวเหนียวๆ ไหลออกมาข้างแก้มเนียนเป็นทาง ร่างบางพยุงตัวเองขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก จากการโดนกระแทกกับพนักพิงด้านหน้าอย่างแรง แล้วไหนจะข้อเท้าเรียวพับลงตอนนั่งลงอีก มันเป็นคราวซวยอะไรของเธอกันหนักหนา


เลียมผละไปคุยโทรศัพท์เดินกลับมาที่นั่งของตัวเอง ก็เห็นสภาพของหญิงสาวที่โดยสารมาด้วยก็ตกใจรีบเข้ามาดูอาการ ความโกรธเคืองเมื่อก่อนหน้าหายวับ


“จันทรสม์! นี่คุณไปโดนอะไรมา”


“ก็ฉันกำลังก้มลงหาแว่นตา โอ้ย!” หญิงสาวร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อถูกนิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มสัมผัสลงมาที่บาดแผล


“คอสตาร์เอากระเป๋าปฐมพยาบาลมาให้ที!” เลียมตะโกนบอกคนสนิทด้านหน้าห้องเครื่องกระเป๋าเครื่องปฐมพยาบาลถูกนำมาส่งให้เจ้านายเป็นการด่วน


“โอย เบาหน่อยสิ ฉันเจ็บนะ”


เลียมไม่ได้โต้ตอบกลับแต่อย่างใด เพียงแต่ทำแผลให้เจ้าหล่อนด้วยน้ำหนักมือที่เบาลง จันทรสม์แปลกใจว่าทำไมเขาไม่ว่าเธอ แต่ก็ไม่มีเวลาคิดถึง ตอนนี้เธอเจ็บจนชาใบหน้าไปครึ่งซีก


“เสร็จแล้ว ผมของดูเท้าคุณหน่อย”


จันทรสท์ขยับกายออกห่างเล็กน้อยไม่ยอมส่งข้อเท้าไปให้ตามที่เขาบอก เลียมเห็นท่าทางนั้นแล้วจึงคว้ามาดู พอเขาสัมผัสลงไปสาวเจ้าก็ร้องเสียงหลงด้วยเจ็บปวด


“เบาๆ สิคุณฉันเจ็บนะ”


“นั่งเฉยๆ” 


มือหนาคอยๆ พลิกข้อเท้าดูอย่างระเอียด “แค่ข้อเท้าแผลง ไม่ได้หักอะไร” เอื้อมไปหยิบยามาทาลดอาการบวมให้ ตามด้วยเผือกอ่อนพันไว้อีกชั้น แล้ววางเท้าเรียวลงที่เดิม เปิดกล่องยาแล้วหยิบยาออกมาสองเม็ดส่งมาให้


“ยาแก้ปวดกินกันไว้”


หญิงสาวหยิบมันเข้าปากแล้วดื่มน้ำตาม แล้วส่งคืนให้เขา ร่างสูงลุกขึ้นเดินเอากล่องยาไปเก็บ เดินกลับมาเห็นว่าเธอหลับไปเสียแล้ว ดวงตาคู่คมมองด้วยความรู้หลากหลาย นิ้วเรียวยื่นไปเกลี่ยเส้นที่ตกลงมาคลอเคลียแก้มนวลออกจากให้อย่างแผ่วเบา มองพินิจพิจารณาใบหน้านวลอีกครั้ง ตอนที่ไม่มีแว่นหนาแล้วเธอก็เป็นผู้หญิงที่ถือว่าสวยคนหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นกลับไปนั่งที่นั่งของตนเอง


กว่าสิบสองชั่วโมงจะถึงที่หมายเธอคงได้พักผ่อนเต็มที ความรู้สึกส่วนลึกตีตื้นขึ้นมาอย่างห้ามไปไม่อยู่ ถ้าเขาไม่เอาของเธอมาด้วย บาดแผลตามร่างกายนั้นก็คงไม่เกิด นึกโทษตัวเองในใจ





        แสดง 13 - 13
วันที่โพสต์ :  23 ม.ค. 2559 12:55    วันที่อัพเดท :   7 เม.ย. 2561 14:51    › จำนวนผู้เข้าชม 95860 คน
   › คะแนนโหวต 2177 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :