นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ตามรักรัฐภาค [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน ตามรัก หนึ่ง 1






 

รัฐภาคเดินตรวจตราแปลงเมล็ดพันธุ์ที่พึ่งลงใหม่เมื่อวานอย่างละเอียด เมล็ดพันธุ์พวกนี้เขาคิดค้นและวิจัยขึ้น ลงมือเพาะต้นกล้าด้วยตัวเอง พวกมันยังเป็นเมล็ดพันธุ์รุ่นที่สองที่ได้ทำการปลูกลงดิน หลังจากที่ผลผลิตรุ่นแรกประสบความสำเร็จตีตลาดลูกค้าได้มากมาย และกำลังเป็นที่ต้องการของตลาด เขาจึงเริ่มเดินหน้าขยายเพิ่มเป็นสองเท่า มีรายการจองเข้ามายาวข้ามปีกันเลยทีเดียว

“ช่วยด้วย!

สิงห์หนุ่มหูผึ่งเมื่อได้ยินร้องขอความช่วยเหลือดังขึ้นอยู่ใกล้กับจุดที่เขายืนอยู่ หันขวับไปทางที่มาของเสียงพลางกวาดสายตาหาอาวุธนำมาป้องกันภัยได้ด้วย จากนั้นก็ออกวิ่งตรงเข้าไปอย่างไม่กลัวเกรง ดวงตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความตกใจ

ผู้หญิงคนนั้น!

เขาไม่มีเวลาคิดอะไรมาก ร่างสูงพุ่งเข้าไปช่วยร่างบางที่นอนอยู่ใต้ร่างหนาหญิงสาวก็พยายามดิ้นสุดแรงเกิด เพื่อให้ตัวเองเป็นอิสระเงามืดดำพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว มือหนากระชากคอเสื้อสีดำสนิทออกจากจากร่างเล็ก ตามมาด้วยมัดรุ่นๆ ลอยเข้าปะทะที่ใบหน้ารกครึ้มจนล้มกลิ้งไปกับพื้น นอนร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด

อีกหนึ่งที่ยืนดูอยู่เห็นเพื่อนพลาดพลั่งก็เข้ามาช่วย ดึงมีดปลายแหลมแล้วพุ่งเข้าไปฟาดฟันร่างสูงใหญ่ตรงหน้าไม่ให้เขาได้ทันตั้งตัว  แต่โชคก็ไม่เข้าข้างคนเลวเสมอไปหรอก คนดีก็ยังไม่แคล้วโดนมีดปลายแหลมเฉียดเข้าแขนแกร่งจนได้เลือดไหลเหมือนกัน

รัฐภาคอาศัยทักษะที่มีมากกว่าและจังหวะที่มันกำลังเผลอพุ่งเข้าตวัดพลิกมีดในมืออีกฝ่ายมาเป็นของเขา จัดการมันจนไปนอนหมอบกับพื้นอีกคน อีกสามที่ยืนจับร่างบางอยู่มองหน้ากันเลอะละลังเลไม่กล้าเข้าไปต่อกร

“ปล่อยเธอซะ!

“มันไม่ใช่เรื่องของมึง อย่ายุ่ง!”

น้ำเสียงห้วนกร้าวผ่านผ้าโผกหน้าไป หนึ่งในชายชุดดำก็เริ่มไม่สบอารมณ์หนักขึ้น เมื่อเรื่องยืดเยื้อไม่จบเสียที แล้วไอ้บ้านี้โผล่มาทำไม!

“เกี่ยวสิ เต็มๆเลย ฉันว่าแกปล่อยเธอจะดีกว่า ถ้ายังอยากยืนตรงเก้าสิบองศาอยู่ หรือถ้าอยากลงไปนอนหลับสบายเหมือนเพื่อนพวกแกก็ได้นะ ฉันจะจัดให้” น้ำเสียงเนิบนาบชวนขนหัวลุก

ขาแกร่งก้าวเข้าไปหาวายร้ายอย่างเชื่องช้าไม่มีท่าทีกลัวเลยแม้แต่น้อย เลือดสีแดงสดที่ไหลออกจากบาดแผลลงมาตามเรียวแขนแกร่งหยดลงบนมีดปลายแหลมที่แย่งมาจากพวกมัน

ทั้งสามมองมันอย่างสยดสยองแม้จะมองไม่เห็นชัดมากนัก แต่ก็รู้ว่ามันเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่ควรที่จะเอาชีวิตไปเสี่ยง ความรู้สึกของทั้งสามวายร้ายบอกออกมาเป็นเสียงเดียว

“ฉันจะพูดอีกครั้งเดียว ปล่อยผู้หญิงซะ”

“อยากได้ก็ตามมาเข้าสิโว้ย!

ปัง!

กระสุนหนึ่งนัดพุ่งตรงมาที่ร่างสูง รัฐภาคที่เห็นก่อนจึงพุ่งตัวหลบแทบไม่ทัน กระนั้นก็เฉียดกายไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด

สมานุชเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด สงสารคนที่เข้ามาช่วยเหลือ เขาไม่น่าต้องเอาชีวิตมาเสี่ยงเพื่อเธอเลย จะส่งเสียงบอกเขาก็ไม่ได้ เพราะตอนนี้เธอถูกผ้าผืนเล็กมันปากเอาไว้ วายร้ายหน้าโหดลากร่างบางที่เริ่มจะอ่อนแรงลงทุกทีวิ่งลัดเลาะเข้าไปในป่าลึกข้างทาง

ปัง!

เสียงกัมปนาทที่ดังสนั่นตรงชายป่าที่ติดกับไร่ครองทรัพย์ เป็นสัญญาณเรียกให้ลูกน้องและคนสนิทที่กำลังออกตามหานายหนุ่มกันอยู่วิ่งตรงไปยังจุดเกิดเหตุทันทีรัฐภาควิ่งตามมาจนทันพวกมันที่กึ่งลากกึ่งจูงหญิงสาวไปตามทางขรุขระที่ทอดยาวไปตามแนวป่า

ปังปัง!

“โอ้ยบ้าเอ้ย”

กระสุนพุ่งเข้าปักมือหยาบที่ถือปืนเล็งมา เป็นเหตุให้มันปล่อยมือจากร่างบางทันที ส่งเสียงร้องโอดครวญออกมาด้วยความเจ็บปวด นัดที่สองปักเข้าที่กลางลำตัวตามไปติดๆ ร่างผอมร่วงลงกับพื้นอย่างไม่เป็นท่า

หญิงสาวหนึ่งเดียววิ่งเข้ามาหาเขาที่อยู่ตรงหน้าอย่างรวดเร็ว แขนเรียวโอบกอดร่างหนาของพลเมืองดีแน่นด้วยความหวาดกลัว รัฐภาคเองก็นึกสงสารสาวเจ้าอยู่เหมือนกัน นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่เหลือบมาเห็นมัจจุราชในมือของมันเล็งมาที่หญิงสาว ตวัดร่างบางหลบเอาตัวเองบังวิถีกระสุนแทนเขาก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยหล่อนถึงขนาดนี้ เขารู้เพียงว่าถ้าเธอเป็นอะไรไป เขาคงไม่มีวันที่จะให้อภัยตัวเอง

ปัง! ปัง! ปัง!...

ดวงตายาวเรียวลืมขึ้นเมื่อสิ้นเสียงกัปนาท ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่จะได้รับ จึงหันกลับไปดูวายร้ายหน้าโหดร่างผอมของมันนอนจมกองเลือดอย่างอำนาจบนพื้นรัฐภาคมองร่างไร้วิญญาณอย่างน่าสมเพช มองเลยไปยังคนอีกกลุ่มที่วิ่งเข้ามา ใบหน้าคมก้มลงมองหญิงสาวในอ้อมกอด คิ้วหนาขมวดยุ่งร่างกายอ่อนระทวยทรุดลงไม่บอกกล่าว รัฐภาคโอบประคองเอาไว้แทบไม่ทัน

“อ้าวเฮ้ยคุณคุณ

มือหนาตบใบหน้าสวยแผ่วเบาเพื่อเรียกสติ แต่เธอไม่มีท่าว่าโต้ตอบกลับมาเลยหาเขารอยยิ้มฉายขึ้นเมื่อดวงตากลมเรียวปรือขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็เพียงครู่ก็ปิดสนิทลงอีกครั้ง

“ให้มันได้อย่างนี้สิ”

“คุณดอมเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”

ฌอณ เชน และลูกน้องจำนวนหนึ่งวิ่งลัดเลาะเข้ามาจุดที่นายหนุ่มนั่งโอบประคองร่างบางอยู่ พลางสงสัยอยู่ในที่ว่าเจ้าหล่อนเป็นใครกัน

“ฉันไม่เป็นไร รีบกลับก่อนเถอะ”

ช้อนร่างบางขึ้นอ้อมแขนแกร่ง ก้าวเดินออกไปขึ้นรถคันใหญ่ที่จอดรออยู่ด้านนอก ต้องกลับให้ถึงบ้านให้เร็วที่สุด เพราะคนที่ไม่ได้สติอยู่บนตักได้รับบาดเจ็บ ไม่รู้ว่าเธอเจ็บตรงไหนอีกบ้าง

 

เพี้ยเพี้ย!

“ทำงานกันภาษาอะไร! ถึงปล่อยให้มันรอดไปได้ ไม่ได้เรื่อง!” บดินทร์เดือดดาลที่ลูกน้องทำงานไม่ได้ดังใจ ลูกน้องร่างผอมแห้งที่รอดจากการจับกุมรีบบอกเจ้านายเสียงสั่นเทา

“มันมีคนมาช่วยครับ”

“มันเป็นใครกัน กล้าดียังไงมายุ่งเรื่องของกู!” น้ำเสียงคุ้นเคืองเต็มกำลัง ไม่เคยมีไอ้อีหน้าไหนกล้าลองดีกับเขา แล้วมันเป็นใครกล้าดียังไงถึงมายุ่ง

“ไม่ทราบครับ แต่มีคนเรียกมันว่าเจ้านาย”

“โถเว้ย! ไปสืบมาให้ได้ว่ามันเป็นใคร ไป! ออกไปให้หมดเลย!

บดินทร์ทิ้งตัวลงโซฟาหนานุ่มกลางห้องทำงานอย่างเดือดดาล อยากเอาปืนไปจ่อยิงหัวมันแล้วยิงมันให้ตายๆ ไปเสียนาทีนี้

“มีเรื่องอะไรหรือครับ” ลูกน้องคนสนิทที่พึ่งพ้นออกจากคุกหลวงก็เดินเข้ามา เห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของคนเป็นนาย

“มีคนอยากลองดี”

“ใครครับ? ให้ผมไปจัดการเลยดีไหม” สอนกล่าวเสียงเหี้ยม

“ไม่ต้อง แล้วเรื่องที่ให้ไปทำเรียบร้อยไหม” น้ำเสียงสะบัด แล้วถามงานสำคัญที่สั่งให้ลูกน้องไปทำ

“มือระดับผมแล้ว มีหรือจะพลาด พรุ่งนี้บ่ายสองที่เดิม แต่พวกเขาขอเพิ่มเป็นสองเท่า” สอน โอ้อวดฝีมือของตัวเอง มั่นใจเต็มประดา

“ไม่มีปัญหา บอกกลับไปว่าเรามีของให้แน่นอน ไปเตรียมรถด้วย ฉันจะไปพบท่านเสียหน่อย” น้ำเสียงกลับมาเป็นปรกติเหมือนเดิมทันทีที่พูดถึงเรื่องธุรกิจที่กำลังไปได้สวยในตอนนี้ พลางยิ้มที่มุมปาก เรื่องของแค่นี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาอยู่แล้ว

“ครับนาย”

ร่างท่วมลงพุงเดินออกมาขึ้นรถคันใหญ่มุ่งหน้าออกจากไร่เหมันต์ไปด้วยใบหน้าระรื่นมีความสุขอย่างเหลือล้น ต่างจากเมื่อห้านาทีก่อนที่เดือดแทบจะยิงหัวลูกน้องเล่นเพื่อระบายความโกรธแค้น


        แสดง 2 - 2
วันที่โพสต์ :  27 ก.พ. 2559 16:46 วันที่อัพเดท :   10 ก.พ. 2561 20:08    › จำนวนผู้เข้าชม 32391 คน
   › คะแนนโหวต 1158 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :