นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต ( Mafia's King)    by RungArunoThay
ชื่อตอน มาเฟียจ้าวชีวิต III (80%)


มาเฟียจ้าวชีวิต III (80%)

“เฮเลน...” เฮเลนหันไปตามเสียงที่เอ่ยเรียกชื่อเธอ อดัมเดินขึ้นมาเพื่อที่จะกลับห้องเห็นเฮเลนแม่บ้านของพี่ชายกำลังจะผลักประตูห้องนอนเขาเข้าไป

“คุณอดัม” เฮเลนชะงักมือและยืนรอจนอดัมเดินเข้ามาใกล้

“มีอะไร...” 

“ดิฉันนำของมาให้คุณผู้หญิงข้างในคะ” อดัมมองไปที่มือของเฮเลนที่ถือถุงกระดาษใบเล็กมาด้วย

“เขาต้องการอะไร...” 

“เอ่อ...คือ...ของใช้ส่วนตัวของเธอนะคะ” เฮเลนที่ตะกุกตะกักในตอนแรก แต่พอได้เห็นสายตาที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจของชายตรงหน้าเธอก็รีบรายงานออกไปอย่างรวดเร็ว

“ไปพักเถอะ...เดี๋ยวฉันเอาเข้าไปเอง” อดัมพูดพร้อมเอื้อมมือมารับถุงกระดาษที่เฮเลนยื่นให้ และเดินเข้าห้องพร้อมปิดประตูโดยทันที

อดัมเปิดถุงที่ถือมา เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยและเดินเข้าไปยังทิศทางของเตียงนอนที่ยังคงมีหญิงสาวร่างเล็กนอนหลับอยู่ อดัมเอาถุงกระดาษนั้นวางไว้ที่โต๊ะหัวเตียงและเดินเลี่ยงเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย เพราะตั้งแต่ที่เขามาถึงอังกฤษเมื่อตอนสายของวันนี้ เขาก็ต้องไปทำหน้าที่แทนพี่ชายและต่อจากนั้นเขาต้องจัด     โปรโม่ชั่นพิเศษให้กับลูกค้าคนสำคัญของพี่ชาย และตอนนี้ก็เป็นเวลาหนึ่งทุ่มตามเวลาท้องถิ่น สำหรับเขาแล้วแค่นี้ถือว่าเล็กน้อยมาก เพราะหนักกว่านี้เขาก็เคยเจอมาแล้ว

อดัมเดินออกจากห้องน้ำหลังจากเวลาผ่านไปเกือบยี่สิบนาที เขาเดินเข้าไปยังโซนวอล์คอินหยิบชุดสำหรับนอนเข้ามาสวมใส่และเดินไปยังเตียงและค่อยๆคลานขึ้นเตียงอย่างแผ่วเบาไม่อยากรบกวนหญิงสาวที่หลับสนิทอยู่ตรงหน้า

“อื้ม...” น้ำฟ้าครางในคอแบบไม่พอใจ เมื่อเธอถูกรบกวนจากอดัมเมื่อเขาเข้าสวมกอดเธอและให้เธอเข้ามานอนในอ้อมแขน และเพียงแค่นั้นหญิงสาวในอ้อมแขนก็สงบเข้าสู่นิทราเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น อดัมเพียงแค่หลับตาและเข้าสู่นิทราเช่นกันโดยที่แขนยังคงโอบกอดร่างบางไว้


รุ่งอรุณของวันที่สองในประเทศอังกฤษ น้ำฟ้าค่อยๆลืมตาขึ้นเมื่อเริ่มรู้สึกตัวหลังจากที่เธอนอนมานานกว่าสองวัน น้ำฟ้ามองไปรอบๆที่เธอรู้สึกไม่คุ้นตา สายตามองเลยมาที่คนข้างกายที่ประคองกอดเธอไว้ น้ำฟ้าจับจ้องมองหน้าชายข้างกายอย่างเงียบๆ 

“...โอ๊ะ!...”น้ำฟ้าร้องออกมาเมื่อมือที่คว้านาฬิกาตั้งโต๊ะกำลังจะฟาดลงบนหน้าของอดัม ถูกเขาคว้าไว้ก่อนที่มันจะมาสัมผัสบนใบหน้าของเขา

“…ฉันไม่อ่อนขนาดนั้นหรอก” อดัมพูดออกมาอย่างเหี้ยมเกรียม แววตาจ้องไปที่ใบหน้าหวานข้างกายที่ตอนนี้แสดงอาการตกใจอย่างเห็นได้ชัด ผู้หญิงคนนี้กล้ามากที่คิดจะทำร้ายเขา

“…ไอ้บ้า...ปล่อยฉันนะ” น้ำฟ้าร้องออกมา พร้อมกับขยับกายหนีจากอดัม ที่รั้งเอวบางไว้ให้เบียดเข้าหาจนสะโพกเล็กเบียดเข้ากับแก่นกายอย่างจงใจ

“ฉันคงบ้าแน่...ถ้าฉันปล่อยเธอไป...ทำร้ายฉันแล้วคิดว่าจะหนีได้ง่ายๆหรือไง?” อดัมพูดพร้อมกับรวบข้อมือบางไว้ และล๊อคตัวเธอไม่ให้ขยับไปไหนได้

“เออ!!!...ฉันอยากฆ่านายด้วยมือของฉันเลยละ...” น้ำฟ้าสวนกลับอย่างไม่เกรงกลัวอะไร 

“คงหายเหนื่ยแล้วสิ...ถึงได้ปากกล้าขนาดนี้” 

“ปล่อยฉันนะ...ไอ้คนบ้า...ฮืออออ” น้ำตาเริ่มไหลออกมาอย่างคับแค้นใจ เมื่อน้ำฟ้ารู้ตัวว่าต้องพ่ายแพ้ในพละกำลังกับชายข้างกาย

“…….” อดัมจู่ๆเสียงก็หาย เมื่อเห็นน้ำตาของหญิงสาวข้างกาย

“…เลว...คุณมันเลว...”

“…นี่เธอ!...ระวังปากไว้ด้วย...” อดัมเตือนหญิงสาวตรงหน้าอย่างใจเย็น เพราะคนอย่างเขาไม่ใจเย็นพอที่จะให้ผู้หญิงที่เขาเก็บได้ มานั่งด่าเขาป่าวๆได้

“…….” คราวนี้เป็นน้ำฟ้าที่เป็นฝ่ายเงียบ เธอปิดเปลือกตาลงไม่อยากเห็นหน้าผู้ชายตรงหน้า และคิดไปถึงตอนเที่ยงเมื่อวานนี้ที่เธอรู้สึกตัวและเห็นสถานที่ไม่คุ้นตาและตอนนั้นเธอตกใจมาก 

“คุณเป็น...ใคร?...แล้วที่นี้คือที่ไหน?” น้ำฟ้าร้องถามทันที ที่สายตากวาดไปจนทั่วและมาสบตากับหญิงสาวชาวต่างชาติ

“ตื่นแล้วเหรอคะ?...รู้สึกอย่างไรบ้างคะ...ฉันเฮเลนคะเป็นคนดูแลบ้านหลังนี้คะ” เฮเลนพูดตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ใจดีพร้อมรอยยิ้มที่คนที่ได้มอง เห็นแล้วสบายใจ

“เอ่อ...ที่นี้คือ?” 

“บ้านคุณอลันพี่ชายคุณอดัมคะ”

“…?…” น้ำฟ้าทำหน้าไม่เข้าใจ เพราะเธอไม่รู้จักทั้งคุณอลันและคุณอดัม ที่หญิงสาวตรงหน้าเอ่ยออกมาเลย

“…คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?” เฮเลนเอ่ยถามอีกครั้ง เพราะจากที่มองหน้าสาวไทยตรงหน้าแล้ว ดูเธอสับสนเห็นได้อย่างชัดเจน

“…เอ่อ...ครืดดดดด!” และไม่ทันที่น้ำฟ้าจะได้ตอบคำถามที่ถูกเอ่ยออกมาอีกครั้ง เสียงท้องของเธอก็ร้องประจานความน่าอายของเธอออกมาให้เฮเลน ได้ยิน

“…รอสักครู่นะคะ” เฮเลนเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม ที่น้ำฟ้ามองแล้วรู้สึกถึงความปลอดภัยจาก เฮเลน


“ขอบคุณนะคะ...เฮเลน” น้ำฟ้ากล่าวขอบคุณเฮเลน หลังจากที่จัดการอาหารที่เธอนำมาให้จนไม่เหลือ 

“คุณจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้ามั้ยคะ...” เฮเลนเอ่ยพร้อมนำเสื้อผ้าของหญิงสาวที่เจอาร์นำมาให้เข้าตู้

“ก็ดีคะ...รู้สึกเพลียๆและเหนื่อยจัง” น้ำฟ้าพูดพร้อมกับเดินเข้าไปในห้องน้ำ จนเธอลืมเลือนไปเลยว่า เธอยังไม่รู้ตัวว่าตอนนี้ตัวเองอยู่อีกทวีปคนละฟากกับประเทศไทย 

“เดี๋ยวคะ!” เฮเลนหันไปตามเสียงเรียกนั้น เมื่อน้ำฟ้าเข้าไปในห้องน้ำไม่ถึงห้านาที เธอก็เปิดประตูห้องน้ำออกมาและร้องเรียกเฮเลนก่อนที่เธอจะถือถาดอาหารออกจากห้องไป

“…มีอะไรเหรอคะ”

“คือว่า...หนูอยากรบกวนหน่อยคะ...คือว่าหนูเป็นวันนั้นของเดือนคะ” น้ำฟ้าบอกไปอย่างอายๆ

“รอสักครู่นะคะ...ประเดี๋ยวดิฉันจะนำขึ้นมาให้คะ” น้ำฟ้ายิ้มพร้อมพยักหน้าขอบคุณและถอยหลังกลับเข้าห้องน้ำไป


“ขอบคุณนะคะเฮเลน...ถ้าไม่ได้คุณหนูคงแย่แน่เลย” น้ำฟ้ากล่าวขอบคุณ   เฮเลนอีกครั้งหลังจากที่รับสิ่งที่ต้องการมาจากเธอ และออกมาจากห้องน้ำอีกครั้ง

“ไม่เป็นไรคะ...เป็นหน้าที่ของดิฉันอยู่แล้วคะ...แต่เดี๋ยวค่ำๆดิฉันจะนำมาให้อีกนะคะพอดีอันนั้นดิฉันไปขอมาจากเด็กในบ้านคะ...ตอนนี้ก็เลยให้เขาออกไปซื้อมาให้คุณได้ใช้อีกสองสามวันนี้คะ”

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ...เอ่อ...ว่าแต่หนูยังไม่ทราบเลยคะว่าที่นี้คือที่ไหน?” เมื่อท้องอิ่มและได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ น้ำฟ้าก็รู้สึกดีขึ้นถึงแม้ว่าเธอจะยังไม่ได้ออกไปไหนเลยนอกจากเข้าออกห้องน้ำที่อยู่ในห้องนอน

“บ้านคุณอลัน...ในลอนดอน”

“ลอนดอน!!!!” น้ำฟ้าตาโต ร้องเสียงหลงออกมา

“……..” เฮเลนก็รู้สึกแปลกๆ กับคำถามของหญิงสาวชาวไทย และไม่รู้จะพูดอะไรเพราะดูแล้วเธอ ‘ตกใจ’ มาก

“แล้ว...หนู...มาได้อย่างไร” น้ำฟ้าทันทีที่หาเสียงตัวเองเจอ ถามเฮเลนกลับ

“…คุณจำอะไรไม่ได้เลยเหรอคะ?” น้ำฟ้าได้แต่ส่ายหน้า พร้อมกับทรุดนั่งลงบนเตียง เฮเลนมองหญิงสาวแล้วก็นึกไปถึงคนต้นเรื่องคุณอดัมทำไมถึงทำแบบนี้

“…แล้วคุณอะไรนะคะ...คุณอลันเขาเป็นใครคะ?” น้ำฟ้าถามกลับด้วยเสียงที่แผ่วเบา เพราะคาดไม่ถึงว่าตัวเองจะมาไกลถึงขนาดนี้โดยที่ตัวเธอจำอะไรไม่ได้เลย

“คุณอลันคือพี่ชายคุณอดัมคะ”

“แล้วคุณอดัมคือใครคะ?”

“ก็คนที่พาคุณมาที่นี้คะ”น้ำฟ้าทำเพียงพยักหน้า ‘ผู้ชายนัยน์ตาสีเขียวชื่ออดัม’ ‘ผู้ชายที่พรากพรมจรรย์ของเธอชื่ออดัม’ ‘ผู้ชายที่ขัดขวางความต้องการสุดท้ายของเธอชื่ออดัม’ และเมื่อทุกอย่างเริ่มกลับเข้าสู่โสตประสาทของเธออีกครั้งน้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลออกมาอย่างไม่สามารถเก็บกักไว้ได้ 

เฮเลนได้แต่ยืนนิ่งและมองหญิงสาวตรงหน้าและอดสงสารเธอไม่ได้ แต่เธอก็อดแปลกใจว่าคนอย่างอดัมต้องลักพาตัวผู้หญิงเชียวเหรอ ถ้าใครมาเล่าหรือพูดให้เธอฟังเธอคงจะไม่มีทางเชื่อ แต่นี้เธอเห็นด้วยตาตัวเองว่าผู้หญิงตรงหน้าเธอไม่มีความเต็มใจในการมาอยู่ที่นี้เลย อย่าว่าไม่เต็มใจเลยต้องใช้คำว่าเธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ

“เฮเลนคะ...หนูขออยู่คนเดียวได้มั้ยคะ...ขอบคุณนะคะ” น้ำฟ้าหันไปพูดกับ   เฮเลนพร้อมรอยยิ้มทั้งน้ำตาให้กับเธอ และทรุดตัวลงนอนอีกครั้ง เพราะน้ำฟ้ารู้สึกว่าเรี่ยวแรงก่อนหน้านี้หายไปไหนหมดก็ไม่รู้

“คะ...ถ้าคุณต้องการอะไรก็บอกดิฉันได้นะคะ” เฮเลนพูดก่อนที่จะออกจากห้องไป ปล่อยหญิงสาวไว้ตามที่เธอต้องการ

น้ำฟ้าค่อยๆลืมตาขึ้นอีกครั้ง และคิดว่าเธอไม่ควรจะมาเสียน้ำตาให้กับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอและผู้ชายคนนี้ ความอ่อนแอมันไม่ช่วยให้เธอหลุดพ้นจากความทุกข์ที่เธอต้องเผชิญ ทั้งจากผู้ที่ได้ชื่อว่า ‘พ่อ’ และ ‘ไอ้ผู้ชายแปลกหน้า...นามว่าอดัม’

        แสดง 9 - 9
วันที่โพสต์ :  25 ก.พ. 2559 21:58    วันที่อัพเดท :   22 ก.ย. 2560 20:34    › จำนวนผู้เข้าชม 168294 คน
   › คะแนนโหวต 2680 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :