นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต ( Mafia's King)    by RungArunoThay
ชื่อตอน มาเฟียจ้าวชีวิต III (100%)


อดัมขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ เพราะถึงตอนนี้ผู้หญิงในอ้อมแขนเขาเธอจะลืมตาแต่เธอก็ไม่ขยับหรือขัดขืนต่อต้านเขา เธอทำเพียงอย่างเดียวคือนอนนิ่งๆ และกระพริบตาตามธรรมชาติเท่านั้น

“เธออายุเท่าไหร่?” น้ำฟ้าเหลือกตาขึ้นมามองอดัม และขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าเขาจะอยากรู้ไปทำไม 

“ฉันอยากเข้าห้องน้ำ” น้ำฟ้ากลับพูดอีกอย่าง อดัมเลิกคิ้วและยิ้มที่มุมปาก และยอมปล่อยแขนปล่อยมือที่พันธนาการเธอไว้ น้ำฟ้าค่อยๆขยับตัวออกจากอ้อมกอดนั้นจากช้าๆก็เร็วขึ้นเมื่อแน่ใจว่าจะไม่โดนดึงกลับ

“เดี๋ยว!...” น้ำฟ้าสะดุ้งกับเสียงที่ดังตามมาทันที

“เฮเลนฝากของให้เธออยู่ในถุงกระดาษ...ตรงนั้น” อดัมพูดพร้อมกับชี้นิ้วไปที่โต๊ะหัวเตียงด้านเขา น้ำฟ้ามองตามอย่างสงสัยแต่เมื่อเดินไปหยิบและคลี่ถุงดู เธอก็หน้าแดงและรีบเดินเข้าห้องน้ำไปทันที น้ำฟ้าเมื่อปิดประตูห้องน้ำลงและมองตัวเองในกระจก เห็นหน้าตัวเองที่แดงจัด เพราะสิ่งที่อยู่ในถุงกระดาษคือผ้าอนามัยที่เฮเลนบอกว่าจะเอามาให้เธอ

อลันอดยิ้มไปกับท่าทางเขินอายของเธอไม่ได้ และลุกนั่งพิงพนักหัวเตียงหยิบรีโมทย์ทีวีขึ้นมาและกดเปิดเพื่อฆ่าเวลารอหญิงสาวในห้องน้ำ และเมื่อเวลาผ่านไปสามสิบนาทีน้ำฟ้าออกมาจากห้องน้ำเธอเดินเลยไปที่โซนวอล์คอินเปิดตู้เสื้อผ้าบานที่เฮเลนเก็บเสื้อผ้าของเธอเมื่อวานนี้ และเมื่อเธอเลือกชุดและสวมใส่เสร็จเรียบร้อยเธอเดินออกมาเห็นอดัมนั่งพิงพนักหัวเตียงและดวงตาเขียวมรกตนั้นก็ปะทะกับดวงตาของเธอโดยทันที

“เอ่อ...ฉันขอออกไปหาเฮเลน” น้ำฟ้าพยายามใช้น้ำเย็นเข้าลูบเพราะจากประสบการณ์ล่าสุดที่เธอแผลงฤทธิ์ผลออกมาคือเธอมาอยู่อีกทวีปหนึ่งของโลก

“อืม!...” อดัมให้เสียงอนุญาต “เดี๋ยวก่อน!” แต่ทันทีที่น้ำฟ้าหันหลังกำลังจะย่างก้าวไปที่ประตูทางออกเสียงของชายที่อนุญาตก่อนหน้านี้ก็ดังขึ้น

“อะไรของคุณอีกเนี๊ยะ...” น้ำฟ้าหันกลับมาถาม ด้วยความรู้สึกที่ไม่พอใจ

“เธอลืมอะไรไปหรือเปล่า?”

“ลืม...อะไรฉันลืมอะไร” น้ำฟ้าพูดพร้อมกับมองรอบๆตัวเอง 

“เธอยังไม่ได้ตอบคำถามฉันนะ”

“ถ้าอยากรู้มากนัก...ว่าฉันอายุเท่าไหร่ คุณก็ผ่าตัวฉันแล้วนับรอบวงเอาเองสิ” น้ำฟ้าพูดเพียงแค่นั้นและก็ดึงประตูเปิดและวิ่งออกไปโดยทันที 

“แม่ตัวดี!...ฝากไว้ก่อนเถอะ” อดัมพูดพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

“ครับ” เสียงปลายสายตอบรับทันทีในเวลาอันสั้น

“เราจะกลับอเมริกาวันนี้เลย...นาวากำลังลงไป...อนุญาตให้เธออยู่ในบริเวณบ้านเท่านั้น” อดัมพูดต่อทันทีเมื่อเจอาร์รับสาย

“ครับ” เจอาร์ตอบกลับมาตามสาย และอดัมก็กดตัดสายไป


“เฮเลนคะ...หนูหิวจังเลยคะ” น้ำฟ้าเมื่อลงมาข้างล่างเธอก็เจอกับคนทำความสะอาด เธอจึงถามทางและที่อยู่ของเฮเลนและเมื่อได้ความว่าคนที่ถามหาอยู่ในครัวเธอก็รีบเดินมาตามทางนั้นทันที

“สวัสดียามเช้าคะ...คุณอยากทานอะไรคะ” เฮเลนทักทายกลับอย่างใจดีเช่นเคย

“อะไรก็ได้คะ...ตอนนี้หนูเห็นช้างตัวเท่ามดแล้วคะ” น้ำฟ้าตอบกลับเฮเลนอย่างสดใส และที่แปลกน้ำฟ้ารู้สึกสบายใจเวลาที่ได้คุยและได้อยู่ใกล้หญิงต่างชาติคนนี้

“คุณไปรอที่โต๊ะอาหารดีมั้ยคะ...เดี๋ยวดิฉันจัดไปให้คะ”

“ไม่เอาคะ...หนูขอนั่งรอตรงนี้ดีกว่า...หนูอยากทานตอนนี้และในนี้...หนูไม่อยากไปเจอกับคนใจร้าย” เฮเลนยิ้มและพยักหน้าและจัดมื้อเช้าแบบผู้ดีอังกฤษให้กับน้ำฟ้าทันที

“อร่อยมากเลยคะ...อิ่มจัง” เฮเลนยิ้มกับท่าทางสดใสของหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้งไม่ได้ เพราะทำให้เธอคิดถึงเด็กสาวที่ตอนนี้คงโตเป็นสาวและอายุน่าจะไล่เลี่ยกับเธอคนนี้ ‘หนูมุก’ ที่ไม่ได้เจอกันนานกว่าสามปี

“เฮเลน” ก่อนที่สองคนในห้องครัวจะได้พูดอะไรกันต่อ  เสียงเรียกเฮเลนก็ดังขึ้น 

“คุณเจอาร์” เฮเลนหันไปและเอ่ยชื่อคนที่เรียกเธอ

“คุณอดัมลงมาแล้วจัดอาหารเช้าเลย”

“คะ” เฮเลนขานรับและเดินไปจัดอาหารเช้า

“ส่วนคุณ...คุณไปเตรียมตัวเพราะเราจะออกเดินทางเลย” หลังจากนั้นเจอาร์ก็หันมาทางน้ำฟ้า และแจ้งสิ่งที่เธอต้องทำ

“ฉัน” น้ำฟ้าชี้นิ้วมาที่ตัวเอง “เดินทางไปไหน?”

“คุณไปถามนายเองแล้วกัน...แต่ตอนนี้คุณทำตามที่ผมบอก...น่าจะดีกว่า”     เจอาร์พูดเพียงแค่นั้นและเดินออกจากห้องครัวไป ปล่อยให้น้ำฟ้ามองตามอย่างไม่พอใจ 

“บ้าอำนาจทั้งเจ้านายและลูกน้อง” น้ำฟ้าได้แต่บ่นพึมพำเบาๆเป็นภาษาไทย และเดินออกจากห้องครัวไปแต่ไม่ลืมขอบคุณเฮเลนอีกครั้งสำหรับอาหารเช้า


เจอาร์เมื่อออกมาจากห้องครัวก็เดินมานั่งที่โต๊ะในห้องอาหารด้านขวาของ อดัมพร้อมกับยื่นซองเอกสารที่ถือมาด้วยส่งให้กับอดัม  อดัมรับไว้และเปิดออกดูในขณะที่รอเฮเลนจัดอาหารมาให้ 

“น้ำฟ้า  ศิริสินธร” อดัมเอ่ยเพียงแค่นั้น และไล่อ่านข้อมูลที่มือขวาจัดการมาให้ และเมื่อเขาดูจนถึงใบสุดท้ายก็เก็บเข้าซองไว้ตามเดิม พร้อมรอยยิ้มปรากฎที่มุมปาก เจอาร์ขมวดคิ้วไม่ได้แปลกใจกับรอยยิ้มแต่กำลังเตรียมรับฟังสิ่งที่จะเกิดขึ้นตามมาต่างหาก

“เอาไปทำลาย” อดัมส่งคืนซองนั้นให้กับเจอาร์พร้อมกับคำสั่งใหม่

“…?…” อดัมยิ้มเล็กน้อยเมื่อมองหน้ามือขวาคนสนิท ที่แสดงออกถึงคำถาม

“…ทำเอกสารใหม่...ต่อไปเธอคือ...นาวา  เบนเน็ต...และที่เหลือก็จัดการตามความเหมาะสม”

“ครับ...แล้วเรื่องเรียนคุณอดัมจะให้เธอเรียนต่อมั้ย?...เพราะเหลือปีเดียวเธอก็จะจบแล้ว”

“ขอคิดดูก่อน...” และการสนทนาก็จบลงเพียงแค่นั้น เมื่อเฮเลนเดินเข้ามาพร้อมกับอาหารเช้าสองชุด

        แสดง 10 - 10
วันที่โพสต์ :  25 ก.พ. 2559 21:58    วันที่อัพเดท :   22 ส.ค. 2560 16:56    › จำนวนผู้เข้าชม 160997 คน
   › คะแนนโหวต 2326 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :