นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต ( Mafia's King)    by RungArunoThay
ชื่อตอน มาเฟียจ้าวชีวิต IV (30%)


มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต IV (30%)


“ฮึม!” อดัมยิ้มพร้อมกับเสียงในคอ 


“คุณน้ำฟ้า!” อดัมขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงเรียกนั้น และน้ำฟ้าหันไปตามเสียงเรียกนั้นเช่นกัน หลังจากที่เดินออกมาจากห้องและกำลังจะไปขึ้นรถ 

“เฮเลน” น้ำฟ้าหันไปพร้อมกับเปลี่ยนทิศทางไปหาเจ้าของเสียงเรียกนั้น อดัมมองหญิงสาวสองคนที่โอบกอดกันอย่างไม่พอใจ “แม่ตัวดี” อดัมคำรามในคออย่างไม่พอใจ


“นาวา ต่อจากนี้ไปคือชื่อของเธอ” อดัมเอ่ยออกมาหลังจากที่ขึ้นมาบนรถเพื่อออกเดินทางไปสนามบิน 

“น้ำฟ้า คือชื่อของฉัน” น้ำฟ้าเอ่ยออกมาระดับน้ำเสียงและอารมณ์เหมือนกับคนที่เอ่ยก่อนหน้านี้

“นี้เธอ!...”

“โอ้ย!...ไอ้บ้าฉันเจ็บนะ” น้ำฟ้าร้องออกมาเสียงดัง เมื่อสิ้นเสียงคำแนะนำชื่อของตัวเอง อดัมก็คว้าข้อมือเธอขึ้นพร้อมกับลืมตัวบีบมือบางนั้นด้วยอารมณ์โกรธอย่างเห็นได้ชัด เพราะตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครกล้าขัดใจเขามาก่อน แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันถึงกล้าขัดใจพร้อมกับต่อปากต่อคำเขาอย่างไม่ลดละ

เจอาร์และคนขับรถที่นั่งอยู่ด้านหน้าได้แต่เงียบกับสงครามย่อมๆที่เบาะหลัง แต่สำหรับเจอาร์แล้วนี้ก็เป็นครั้งแรกเช่นกัน ที่เขาเห็นผู้หญิงของเจ้านายที่กล้าพอที่จะสร้างความขุ่นเคืองไม่พอใจให้กับผู้เป็นนาย 

“ไหนเธอบอกอีกครั้งสิว่า...ชื่ออะไร” อดัมจ้องเข้าไปในตากลมที่ตอนนี้ใบหน้าเหเกเพราะความเจ็บปวดที่ข้อมือ

“น้ำฟ้า...อุ๊บ!” น้ำฟ้าย้ำชื่อตัวเองอีกครั้ง และเมื่อสิ้นเสียงนั้นปากงามก็โดนปิดโดยปากหยักของคนที่นั่งข้างๆ น้ำฟ้าขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อลิ้นร้ายถูกส่งเข้ามา พร้อมมือหนาอีกข้างก็ทำงานอัตโนมัติโดยบีบปลายคางเธอเพื่อให้เธอเปิดทางของลิ้นร้ายเข้าไปในโพรงปากดูดดื่มความหอมหวานปานน้ำผึ้งจากปากบางสีชมพู ระเรื่ยอย่างธรรมชาติ และเมื่อเวลาผ่านไปมือน้อยๆที่เป็นอิสระพยายามจะผลักอกหนาให้พ้นทางก็เริ่มอ่อนแรงลงเมื่อมันไม่มีประโยชน์อะไรเลย

“ฉันอยากฟังอีกครั้ง...เธอชื่ออะไร” อดัมเอ่ยออกมาอย่างแผ่วเบา เมื่อผละออกจากปากบางนั้นอย่างอ้อยอิ่ง เนื่องจากเจ้าของปากบางหอมหวานเริ่มมีปัญหาในการหายใจ 

“……..” อดัมเลิกคิ้วเล็กน้อย พร้อมโน้มใบหน้าขยับเข้าไป เมื่อหญิงสาวตรงหน้ายังไม่ตอบคำถามเขา “น้ำ....นา...นาวา” น้ำฟ้าเอ่ยติดๆขัดและเมื่อเธอจะเอ่ยชื่อจริงอดัมก็ขยับเข้าไปใกล้จนเธอต้องยอมตามใจเขาในที่สุด

“ก็เท่านี้แหละ” อดัมเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่มุมปากในชัยชนะ พร้อมกับปล่อยมือออกจากข้อมือบางอย่างไม่ยี่หระ

น้ำฟ้าเมื่อได้อิสระภาพเธอก็ขยับหนีถอยห่างจากอดัมมากที่สุด จนเธอนั่งเบียดประตูอีกฝั่ง อดัมแค่ชำเลืองมองจากทางหางตาเล็กน้อยเท่านั้น 

“เก็บไว้ให้ดีนะคะ...อย่าให้คุณอดัมเห็น...ใช้เมื่อยามจำเป็น” น้ำฟ้านั่งโดยที่มือบีบแน่นกับกระเป๋าใบเล็กที่วางอยู่บนตัก และคิดไปถึงตอนที่ เฮเลนเอ่ยเรียกเธอก่อนออกมาจากบ้านหลังนั้น

“อะไรคะ?” น้ำฟ้ากระซิบถามตอนที่โอบกอดกับเฮเลน

“ไปถึงอเมริกาแล้วค่อยเปิดดูนะคะ” เฮเลนกระซิบบอกอย่างใจดี

“คะ!...ขอบคุณมากนะคะ” 



“นาวา...นาวา” อดัมเรียกหญิงสาวข้างกายที่ตอนนี้นอนหลับโดยที่ศรีษะเล็กอิงแอบซบอยู่ที่ไหล่เขา เมื่อรถเคลื่อนมาจอดอยู่ที่ลานจอดรถใต้ดินของคอนโดใจกลางเมืองนิวยอร์ก และเป็นที่เดียวกับที่พักอาศัยของพ่อกับแม่เขา แต่อยู่คนละชั้น เพราะของเขาจะอยู่ชั้นบนสุดที่ก่อนหน้านี้จะเป็นของผู้คุ้มกัน แต่ปัจจุบันได้มีการตกแต่งใหม่เป็นที่พักของเขากับเจอาร์ยามที่เขามานิวยอร์ก และแน่นอนสำหรับชั้นถัดลงมาของพ่อกับแม่ที่ตอนนี้ก็ไม่ได้เป็นที่อยู่ถาวร เพราะท่านจะใช้ชีวิตส่วนใหญ่อยู่ที่ ซอลท เลค ซิตี้ 

อดัมถอนหายใจเมื่อนำ้ฟ้าไม่มีทีท่าจะรู้สึกตัว แต่จะกล่าวโทษเธอก็ใช่ที เพราะเธอคงไม่ชินกับการเดินทางตลอดเวลาแบบนี้ และเมื่อเจอาร์เดินมาเปิดประตูรถ อดัมก็ค่อยๆประคองศรีษะเล็กให้พิงกับพนักเบาะอีกด้านและตัวเขาก็รีบลงจากรถและเดินอ้อมไปอีกด้านเปิดประตูและก้มตัวไปช้อนร่างบางที่ยังคงไม่รู้สึกตัว ส่วนเจอาร์ก็หยิบกระเป๋าสะพายใบเล็กของหญิงสาวออกจากรถเดินตามหลังอดัมที่มีน้ำฟ้าในอ้อมแขน

ลิฟท์ได้มารอคนทั้งสอง โดยมีบอดิการ์ดเปิดลิฟท์รอจนอดัมและเจอาร์เดินเข้าลิฟท์เจอาร์กดรหัสชั้นที่ลิฟท์จะต้องไปเปิดคือชั้นบนสุด และลิฟท์เปิดอีกครั้งเมื่อมาถึงจุดหมายและแน่นอนในเมื่อชั้นนี้มีห้องนอนเพียงสองห้องคือของอดัมและของเจอาร์  หญิงสาวในวงแขนของอดัมก็ต้องพักอยู่ห้องเดียวกับเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ อดัมค่อยๆวางร่างบางลงบนเตียงนอนขนาดใหญ่พร้อมดึงผ้าห่มคลุมกายให้อย่างเรียบร้อย และเดินเข้าห้องน้ำไป

“อย่าดีกว่า” อดัมพูดกับตัวเองเบาๆเมื่อเวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงหลังจากที่เขาชำระร่างกายของตัวเองแล้ว และเกิดเปลี่ยนใจโยนผ้าขนหนูผืนเล็กที่เปียกหมาดๆ โดยที่ตั้งใจว่าจะเอาไปเช็ดหน้าเช็ดตัวให้กับหญิงสาวที่หลับอยู่บนเตียงส่วนตัวและเดินออกจากห้องน้ำไป  เพราะตอนนี้เขาเองก็อยากพักผ่อนเพราะเหลือเวลาอีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเช้า และเขามีงานถ่ายแบบในวันพรุ่งนี้และนั้นคือสาเหตุที่เขาต้องกลับทันทีหลังจากเสร็จงานของอลัน 

อดัมขึ้นเตียงนอนอีกครั้งและเขาก็เข้าไปโอบกอดหญิงสาวที่ยังหลับไม่ได้สติ ก่อนจะเข้าสู่นิทรา โดยที่อดัมไม่ทันได้คิดเลยว่าตัวเองกำลังเปลี่ยนไปโดยที่ตัวเองก็ไม่ทันรู้ตัว แต่มีสายตาของมือขวาคนสนิทที่มองจากห้องด้านนอกไปที่ประตูห้องนอนของอดัมที่ปิดสนิท มองมาอย่างเข้าใจคนภายในห้องมากกว่าเจ้าตัวเสียอีก รอยยิ้มปรากฎบนใบหน้าของเจอาร์ก่อนที่เขาจะเดินเข้าห้องนอนของตัวเอง หลังจากวางกระเป๋าของหญิงสาวไว้ที่โต๊ะหน้าห้องนอนนั้น


น้ำฟ้าหรือนาวาค่อยๆลืมตาขึ้นเมื่อเวลาผ่านไปหลายชั่วโมง เธอกวาดสายตามองไปทั่วๆบริเวณภายในห้องที่แตกต่างออกไปจากคืนก่อน แต่เธอก็ไม่มีอาการตกใจใดๆ เพราะรู้อยู่แล้วว่าตัวเองคงนอนอยู่ในห้องนอนสักห้องของประเทศอเมริกา และแขนขาที่เธอก็ไม่สามารถปฎิเสธได้บนตัวเธอว่ามันช่างให้ความรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่น

“ใครจะหลงเคลิ้มไปกับเขาก็เชิญ...แต่ต้องไม่ใช่เธอ” 

        แสดง 12 - 12
วันที่โพสต์ :  25 ก.พ. 2559 21:58    วันที่อัพเดท :   22 ก.ย. 2560 20:34    › จำนวนผู้เข้าชม 165318 คน
   › คะแนนโหวต 2518 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :