นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต ( Mafia's King)    by RungArunoThay
ชื่อตอน มาเฟียจ้าวชีวิต V (30%)


“พี่เจอาร์ผมอยากแวะ...Bloomingdale’s...ก่อนครับ” เจอาร์ตอบรับและขับรถไปตามเส้นทางของสถานที่แห่งนั้น

น้ำฟ้าหันไปตามเสียงประตูห้องนอนที่ถูกผลักเข้ามาเพียงแค่เสี้ยวนาทีเธอก็หันกลับอย่างไม่สนใจคนที่เข้ามาใหม่

“นาวา...” อดัมเอ่ยเรียกหญิงสาวที่นั่งอยู่บนเตียง น้ำฟ้ายังคงนั่งนิ่งๆ ไม่ใช่ว่าไม่ได้ยินแต่เธอเลือกที่จะไม่สนใจ

“ฉันเรียกไม่ได้ยินเหรอไง?” คนความอดทนต่ำอย่างอดัม เริ่มจะไม่พอใจ เพราะคนอย่างเขาไม่เคยเจอกับความเมินเฉยของเพศตรงข้าม อดัมเดินมาพร้อมดึงแขนของน้ำฟ้าให้หันมาทางเขา

“ไอบ้า!...ฉันเจ็บนะ” น้ำฟ้าร้องออกมาอย่างไม่พอใจ 

“คำก็ไอบ้า...สองคำก็ไอบ้า...เธอนี้มันไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำบ้างเลยนะ”

“ปล่อยนะ...ฉันเจ็บ” น้ำฟ้าร้องบอกเมื่ออดัมบีบแขนของเธอแรงขึ้น 

“เจ็บ!...ดี...แล้วก็จำไว้ด้วย...ต่อไปนี้เธอเรียกฉันว่าพี่บลู” 

“ไม่!...โอ้ย!...ไอบ้า....”  น้ำฟ้าพูดได้เพียงแค่นั้นเมื่อปากเธอถูกปิดกลบเสียงที่ไม่น่าฟังด้วยปากหยักของอดัมที่ประกบปากบางที่ดื้อรั้นอย่างรุนแรง น้ำฟ้าพยายามจะขัดขืนแต่แรงที่ต่างกันทำให้ตอนนี้ร่างบางถูกเบียดจนล้มตัวแผ่นหลังสัมผัสกับเตียงนุ่มโดยที่ปากบางและปากหยักยังคงประสานดูดดื่มอย่างไม่เสียจังหวะ

อดัมจากที่รุนแรงเอาแต่ใจเขาก็ผ่อนแรงแปลเปลี่ยนเป็นนุ่มนวล จนน้ำฟ้าเผลอไปกับสัมผัสนั้นจนตอบสนองกลับอย่างไร้เดียงสา เมื่อลิ้นหนาโลมเลียดูดดื่มน้ำหวานในโพรงปากนั้น มือหนาค่อยๆเลื่อนมาประสานกับมือบางนิ้วทั้งสิบของแต่ละฝ่ายประสานเกี่ยวกันไว้ อดัมอดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีกับการสนองกลับการจูบจากหญิงสาว และเมื่อเขาผละลิ้นและปากออกจากปากบางสีชมพูลิ้นเล็กนั้นกลับตามเขามาและเมื่อลิ้นเล็กเข้ามาในโพรงปากอดัมดูดเปิดทางให้ลิ้นเล็กนั้นและแลกเปลี่ยนหยิบยื่นความหอมหวานนั้นให้กับเธอ

น้ำฟ้าหลงลืมสิ้นความหมองใจ เธอตกหลุมอารมณ์สวาทที่อดัมมอบให้ อดัมค่อยขยับตัวอย่างช้าๆพร้อมกับมือหนาค่อยๆประคองศรีษะและร่างเล็กให้ตามเขามาด้วยจนกลายเป็นว่าตอนนี้น้ำฟ้าอยู่บนตัวเขาและปากเล็กลิ้นเล็กก็ยังคงอยู่ในโพรงปากของอดัม

อดัมปลดปล่อยและปากบางนั้นอย่างช้าๆ น้ำฟ้าหน้าแดงจัดเมื่อสติเริ่มกลับมาอีกครั้ง เพราะอดัมเพียงแค่โอบกอดเธอไว้อย่างหลวมๆ ไม่มีการใช้กำลังบังคับแต่กลับเป็นเธอเองที่เป็นฝ่ายจูบกลับเขา อดัมยิ้มและมองเข้าไปในดวงตาของ  หญิงสาวบนตัวเขา 

“พี่บลู...” อดัมเอ่ยอย่างนุ่มนวลย้ำให้หญิงสาวที่ตอนนี้หลบตาเขาเอ่ยเรียกเขาแบบที่เขาอยากได้ยิน

“พี่บลู...” น้ำฟ้าเอ่ยออกมาอย่างที่อดัมต้องการ

“พี่บลู...เรียกเวลาที่เราอยู่ด้วยกันสองคน...โดยเฉพาะเวลาที่พี่อยู่ในตัวนาวา” อดัมพูดออกมาอย่างนุ่มนวลจนตัวเขาเองก็ไม่รู้ตัวว่า เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน แต่อะไรก็ไม่รู้ทำให้เขาอยากให้หญิงสาวตรงหน้าเป็นแบบนี้ไปตลอด โดยเฉพาะยามที่เธอเอียงอายหน้าแดงอย่างเห็นได้ชัด

“ปล่อยได้แล้ว...” น้ำฟ้าร้องพร้อมกับดันตัวเองออกจากอดัม แต่ทุกอย่างที่เธอต้องการไม่เป็นไปตามที่เธอต้องการ

“คงไม่ได้แล้วละ” อดัมเอ่ยออกมาพร้อมกับขยับสะโพก เสียดสีกับเธอ น้ำฟ้าตกใจอย่างเห็นได้ชัดเพราะเธอรับรู้ถึงบางอย่างที่กำลังดุนดันเสียดสีกับจุดที่ไวต่อความรู้สึกซ่านเสียวในตัวเธอ

อดัมไม่ปล่อยให้น้ำฟ้าได้คิดอะไรต่อ เขากดศรีษะเล็กนั้นเพื่อให้ปากบางรับการประกบปากจากเขา ลิ้นหนาเคลื่อนย้ายเข้าสู่โพรงปากเล็กของน้ำฟ้าอีกครั้งอย่างง่ายดายโดยที่เจ้าของเปิดทางเมื่อถูกแลกเปลี่ยนด้วยความนุ่มนวลผสมกับเร้าร้อนโดยที่มือใหญ่ข้างหนึ่งลดต่ำไปที่สะโพกของเธอลูบไล้กดรั้นให้แนบแน่นเสียดสีเบียดกับตัวตนที่กำลังตื่นตัว มืออีกข้างลอดผ่านเสื้อยืดตัวเล็กลูบไล้แผ่นหลังที่เนียนนุ่มมือ

“อื้ม!” น้ำฟ้าร้องในคอเมื่อมือหนาที่อยู่บนแผ่นหลังภายใต้อาภรณ์ ทำการปลดตะขอบราตัวน้อย สติที่เตลิดเริ่มกลับมาทำให้น้ำฟ้าขยับตัวเพื่อถอยห่างการลุกล้ำของอดัม

“อื้อ!” เสียงเล็ดรอดการขัดขืนดังขึ้นอีกครั้ง เมื่ออดัมเปลี่ยนตำแหน่งพลิกตัวให้หญิงสาวไปอยู่ใต้ร่างแทนที่เขา อารมณ์ความต้องการของอดัมได้เดินมาถึงจุดที่ต้องการเธอคนนี้เป็นผู้รับสนองความวาบหวาม 

“ปล่อยนะ” เสียงหวานๆดังออกมาดั่งเสียงกระซิบเมื่อปากบางได้รับอิสระ จากปากหยักที่ตอนนี้เข้าครอบครองยอดเกสรที่ยังมีเสื้อยืดตัวบางขวางกั้น ทั้งกัด ดูดรั้งอย่างเอาแต่ใจของผู้ครอบครอง ร่างหนาไม่รู้สึกใดๆกับมือเล็กที่พยายามผลักไหล่หนาให้ออกไปพ้นตัว 

“อ้า...” เสียงครางจากร่างบางที่ดังออกมาเมื่อมีมือของชายบนร่าง ล้วงสวนทางเข้าไปในขากางเกงขาสั้นที่เธอสวมใส่และพบเจอดอกกุหลาบที่เริ่มชุ่มฉ่ำจากธารน้ำในตัวที่ไหลออกมาจากการถูกกระตุ้นและเรียกร้อง นิ้วร้ายเริ่มกรีดกรายกลีบดอกที่มีอาภรณ์ทั้งชิ้นเล็กและชิ้นใหญ่ยังอยู่ครบถ้วน แต่หาใช่เป็นอุปสรรคในการพบเจอของนิ้วร้าย

อดัมผละออกจากร่างบางด้วยเวลาอันรวดเร็ว เมื่อความต้องการในตัวเขามันบอกเขาต้องจัดการขั้นต่อไป อดัมปลดเปลื้องอาภรณ์ของตัวเองอย่างรวดเร็ว โดยที่สายตายังคงจับจ้องร่างบางที่ตอนนี้ขยับหนีถอยห่างเขาทันทีเมื่อได้รับอิสระ แต่การเคลื่อนไหวของเธอกลับเป็นไปอย่างเชื่องช้า เพราะเธอตั้งตัวไม่ทันกับอิสระที่ได้รับ

“ไม่....นะ” น้ำฟ้าร้องเสียงหลงพร้อมหลับตาเมื่อชายตรงหน้าเปลือยเปล่าอวดรูปร่างที่องอาจเกินวัยอย่างไม่ต้องให้เธอจินตนาการว่าเขาจะดูดีแค่ไหน อดัมฉวยโอกาสที่เธอหลับตากระโจนเข้าหาหญิงสาวอย่างรวดเร็ว

“ไม่ทันแล้ว...” 

        แสดง 15 - 15
วันที่โพสต์ :  25 ก.พ. 2559 21:58    วันที่อัพเดท :   22 ก.ย. 2560 20:34    › จำนวนผู้เข้าชม 165342 คน
   › คะแนนโหวต 2518 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :