นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต ( Mafia's King)    by RungArunoThay
ชื่อตอน มาเฟียจ้าวชีวิต V (140%)


“ อุ้ย!...เจ็บนะคะ” น้ำฟ้าร้องออกมาทันที เมื่ออดัมย่างสามขุมตรงดิ่งมาที่เธออย่างไม่มีวอกแวกด้วยสายตาหาความเป็นมิตรไม่ได้ เมื่อมาถึงตัวเธอเขาก็คว้าเข้าที่แขนบางฉุดกระชากเธอให้ลุกขึ้นยืนและลากเธออย่างไม่สนใจว่าเธอจะเดินทันเขาหรือเปล่า


“ปัง!...ปัง!...ปังงงง” เจอาร์รีบลุกจากเตียงนอนเมื่อประตูทางเข้าห้องของเขาถูกทุบหรือเคาะด้วยเสียงที่ดัง แต่เขาไม่ได้ลุกแค่ตัวมือหยิบอาวุธในลิ้นชักที่โต๊ะหัวเตียงไปด้วย เพราะนี้ไม่ใช่เหตุการณ์ปกติ ‘ เกิดอะไรขึ้นข้างนอก ’ นี้คือสิ่งที่เขาคิดได้ว่าต้องเกิดเรื่องร้าย เร่งฝีเท้าไปโดยเร็วมุ่งสู่ประตูที่ยังคงเสียงดังจากการกระแทกจากด้านนอก 

“นาย!” เสียงที่หลุดมาจากปากเจอาร์พร้อมกับค่อยๆเปิดประตู เพราะถ้ามีเหตุการณ์ร้ายเกิดขึ้นเขาก็ต้องรอบคอบ แต่ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก คนที่เจอาร์ร้องเรียกใช้มือที่ทุบประตูผลักประตูให้กว้างขึ้น ส่วนอีกมือที่เกาะกุมบีบแขนเล็กของหญิงสาวเหวี่ยงเธอเข้ามาในห้องของเจอาร์อย่างไม่ผ่อนแรงจนน้ำฟ้ากระเด็นไปตามแรงเหวี่ยงเสียหลักล้มในห้องของเจอาร์

“ผมยกให้...อยากจะทำอะไรก็เชิญ” อดัมพูดออกไปด้วยอารมณ์โกรธ พร้อมปิดประตูห้องเสียงดังให้เสร็จสรรพ เจอาร์ที่ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นได้แต่ยืนนิ่ง อึ้ง กับภาพตรงหน้าไปชั่วขณะ

“ไม่นะ....ฮือออออ....เปิดประตู” น้ำฟ้าเมื่อประตูปิดลง เธอได้สติรีบลุกเพื่อจะไปเปิดประตูที่ถูกปิดเมื่อสักครู่แต่ประตูก็ไม่ทำตามความต้องการของเธอ เมื่อคนที่อยู่ด้านนอกจับลูกบิดไว้ไม่ให้คนด้านในเปิดออกมาได้ 

อดัมขบกรามแน่น ดวงตาแข็งกร้าวมองที่ประตูอย่างกับว่าเขาสามารถมองทะลุเข้าไปเห็นข้างในได้ มือหนึ่งจับลูกบิดประตูไว้แน่นจนคนที่อยู่ด้านในเปิดไม่ได้ เขาได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญกับเสียงทุบประตูดังออกมา

“…ปัง!....เปิดประตูนะ...ฮือๆๆๆๆ....” ปากก็ร้องคร่ำครวญน้ำตาไหลออกมามากมายปริ่มเหมือนคนจะขาดใจ สองมือเล็กก็ทุบประตูเสียงดังอยู่ตลอดเวลา จนเวลาผ่านไปนานแค่ไหนเธอก็ไม่แน่ใจ สองมือเล็กเจ็บไปหมดแต่ความเจ็บที่ฝ่ามือก็ไม่เท่ากับจิตใจที่เธอรู้สึกกลัวและปวดร้าวใจ เข่าทั้งสองทรุดลงกับพื้นอย่างอ่อนแรงเสียงคร่ำครวญร่ำไห้ดังให้เจอาร์ได้ยินอยู่ตลอดเวลา

เจอาร์ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ เขาจัดการกับอาวุธในมือเซฟให้ปลอดภัยและเน็ปไว้ที่เอว เขาอาจจะยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนสองคนตรงหน้า

“…ฮืออออ...พี่บลู...เปิดประตู....อย่าทำแบบนี้....ฮือออ...นาวากลัว” น้ำฟ้าร้องไห้คร่ำครวญหันหน้าไปที่ประตู แต่เสียงครั้งนี้ของน้ำฟ้าเรียกความสนใจจาก     เจอาร์ได้มากขึ้นกว่าเดิม ‘พี่บลู’อย่างงั้นเหรอ?” เขายิ้มออกมาเมื่อสิ่งที่เขาคิดไว้กระจ่างชัดในวันนี้ ชื่อนี้มีเพียงคนไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ว่า อดัมที่เป็นเจ้านายและเหมือนเป็นน้องชายเขานั้นมีชื่อเล่นที่นายหญิงนีน่าตั้งให้ และเธอมักจะเรียกลูกชายคนเล็กด้วยชื่อนี้ และเป็นไปไม่ได้เลยที่เธอผู้นี้จะเรียกอดัมด้วยชื่อนี้ ถ้าเจ้าตัวไม่บอกและอนุญาตให้เรียก

อดัมที่ถอยออกจากประตูห้องของเจอาร์ที่ตอนนี้มานั่งอยู่ที่บาร์เครื่องดื่ม ในมือถือแก้วที่ตอนนี้เหลือแต่แก้วเปล่าเมื่อของเหลวในแก้วได้ถูกส่งเข้าปากและกลืนลงคอไปสองถึงสามครั้ง แต่สายตาจ้องมองที่ประตูห้องของมือขวาที่ตอนนี้ไม่มีเสียงดังให้ได้ยินมาสักพักแล้ว จิตใจของเขาตอนนี้ว้าวุ่นไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมเขาถึงโกรธและไม่ชอบใจกับคำพูด ความคิด ความต้องการของผู้หญิงไทยคนนี้ และแน่นอนเขาบอกกับตัวเองว่าไม่ใช่ความรัก เพราะคนอย่างเขาไม่มีทางรักใคร แต่ความรู้สึกนี้มันคืออะไร ‘หวง’ คงแค่หวงเพียงเพราะเขายังไม่เบื่อเธอ แต่ที่เขาหงุดหงิดก็คงเพราะเขายังไม่เคยเจอกับผู้หญิงที่ต้องการไปจากเขาก่อนที่เขาจะเบื่อ เพราะตลอดเวลา ‘ต้อง’ เป็นเขาที่เป็นคนบอกให้ผู้หญิงพวกนั้นไปได้ เมื่อเขาเบื่อ และคนอย่างเขาไม่เคยใช้ผู้หญิงคนเดิมนานๆ 

“คุณนาวา...”

“อร้ายยยย...อย่าเข้ามานะ...ฮือ...ฮืม...” เจอาร์กล่าวเรียกหญิงสาวที่นั่งเบียดอยู่กับประตู และเขายังไม่ได้พูดอะไร เธอก็ร้องโวยวายออกมาจนเขาต้องถอยหลังกลับไปหลายก้าว เพราะนี้ก็ผ่านมาเกือบชั่วโมงแล้วที่เธอนั่งร้องไห้อยู่ที่เดิม

“ใจเย็นๆ...ครับ...” เจอาร์เมื่อถอยออกมาให้ห่างเธอ พร้อมยกมือขึ้นทั้งสองข้าง

“คุณอย่าทำอะไรฉันเลยนะ...แค่ปล่อยฉันไป...ฉันจะไม่ทำให้คุณรำคาญหู...รำคาญตาเลย” นำ้ฟ้าพูดต่อยืดยาว เพราะถึงเธอจะไม่ใช่ผู้หญิงบริสุทธิ์แต่เธอก็ยังไม่ต้องการเป็นผู้หญิงที่มีผู้ชายมากกว่าหนึ่ง และที่แย่ไปกว่านั้นกลิ่นของผู้ชายคนแรกยังคงอยู่บนเรือนร่างเธอ

“ไม่ต้องกลัวครับ...ผมไม่ทำอะไรคุณหรอกครับ” เจอาร์รีบพูดออกไป เพราะเขากับอดัมไม่เคยใช้ผู้หญิงคนเดียวกัน และเหตุการณ์ในวันนี้ อดัมคงโกรธเธอคนนี้เท่านั้น แต่การกระทำวันนี้ทำให้เขาชัดเจนจนไม่ต้องสงสัยว่าหัวใจที่แข็งกระด้างของเจ้านายได้ถูกลุกล้ำเข้าไปบ้างแล้ว แต่เจ้าตัวจะยอมรับมันหรือเปล่านั้นเขาเองก็ไม่แน่ใจ

“ฮือ...จริงนะ?...” น้ำฟ้าย้ำถามเพื่อลดความกังวลของตัวเอง เพราะเธอยอมรับเลยว่าเธอกลัวมากจริงๆ ผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเธอจะสู้คนตัวโตตรงหน้าได้อย่างไร ถ้าเขาเกิดบ้าเหมือนเจ้านายเขาทำตามคำสั่ง เธอก็คงต้องยอมตายดีกว่าจะต้องกลายเป็นผู้หญิงสำส่อน

“ครับ...”

“ถ้างั้นฉันออกไปจากที่นี้ได้นะคะ” 

“ครับ...แต่เพียงแค่ห้องนี้ครับ...คุณยังไม่ได้รับอนุญาตให้ออกจากที่นี้ครับ” 

“แล้วทำไม...ฉันยังต้องอยู่ละคะ...ก็เจ้านายคุณทำกับฉันอย่างกับฉันเป็นขยะ” ประโยคหลังน้ำฟ้าพูดออกไปด้วยความเศร้า และแปลกใจว่าทำไมตัวเองรู้สึกแปลกๆ โหวงๆชอบกล ซึ่งเธอเองก็ไม่แน่ใจ

เจอาร์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นเพียงแค่ยิ้มและยืนอยู่ห่างๆ น้ำฟ้าค่อยลุกขึ้นยืนและหมุนลูกบิดประตูอีกครั้ง คราวนี้ทุกอย่างง่ายดายเธอก็ค่อยๆเปิดและชะโงกหน้าออกไปมองสิ่งมีชีวิตด้านนอก ทุกอย่างเงียบเหมือนไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นเลย

“นายไม่อยู่หรอกครับ” เจอาร์เห็นท่าทางของน้ำฟ้าแล้วสงสาร เพราะอดัมออกไปข้างนอกได้สักยี่สิบนาทีแล้ว เพราะเขารับข้อความแจ้งมาตั้งแต่ยี่สิบนาทีก่อน

“เหรอคะ...แหม!...คุณน่าจะรีบบอก...ปล่อยให้ฉันร้องไห้อยู่ได้” น้ำฟ้าหันมาพูดด้วยแววตาและสีหน้าที่โล่งใจอย่างเห็นได้ชัด เจอาร์อดยิ้มกับหญิงสาวตรงหน้าไม่ได้ 

“ครับ...แต่ต่อไปก็ระวังหน่อยนะครับ...อย่าทำให้นายเขาโกรธอีก” เจอาร์ขานรับเมื่อน้ำฟ้ากล่าวขอตัว และย้ำเตือนเธอไปด้วย “ของด้านนอกทั้งหมดนั้นเป็นของคุณครับ” น้ำฟ้าพยักหน้ารับรู้ และก่อนที่เธอจะเดินกลับเข้าห้องนอนของอดัม ก็เดินไปหยิบถุงที่วางไว้มากมายไปด้วย

“เฮ้ย!...” น้ำฟ้าถอนหายใจอย่างโล่งอก เมื่อกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง “ไอ้บ้าคอยดูนะ...ถ้าหนีออกไปได้เมื่อไหร่...ได้ลาจากกันถาวรเลย” น้ำฟ้าบ่นพึมพำกับตัวเองด้วยความคับแค้นใจ และเอาของที่ได้มาฟรีโดยที่ไม่ได้ร้องขอจัดเก็บเรียบร้อยตามที่มันควรอยู่

น้ำฟ้าถึงแม้เธอจะถูกเลี้ยงดูมาแบบคุณหนูมีคนคอยทำให้ทุกอย่าง แต่ไม่ได้หมายความว่าเธอจะทำอะไรไม่เป็นตรงกันข้ามด้วยซ้ำ เพราะเธอจะเป็นคุณหนูเฉพาะอยู่บ้านเท่านั้น เธอก็เบื่อๆกับการถูกดูแลจากพี่เลี้ยง น้ำฟ้าจึงมักจะชอบอาสาไปออกค่ายต่างจังหวัดตามแต่ที่มหาวิทยาลัยจะจัด เธอจะสมัครขอไปตลอด

        แสดง 17 - 17
วันที่โพสต์ :  25 ก.พ. 2559 21:58    วันที่อัพเดท :   22 ก.ย. 2560 20:34    › จำนวนผู้เข้าชม 168269 คน
   › คะแนนโหวต 2680 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :