นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต ( Mafia's King)    by RungArunoThay
ชื่อตอน มาเฟียจ้าวชีวิต V (160%)


“ดีใจที่สุดเลยคะที่เจอคุณที่นี้” ลิซ่านางแบบสาวที่มาเที่ยวกับเพื่อนๆ เห็นอดัมนั่งดื่มอยู่คนเดียวเธอจึงขอตัวกับเพื่อนและเข้ามาทักเขา

“ลิซ่า” 

“แหม...อดัมขาทำไมถึงทำหน้าแบบนั้นละคะ?” ลิซ่าอดน้อยใจไม่ได้ เมื่อชายตรงหน้าทำหน้าเหมือนคนเบื่อโลก

“คุณไปสนุกของคุณเถอะ...อย่ามายุ่งกับผม...ตอนนี้อารมณ์ไม่ดี” 

“อารมณ์ไม่ดี...อย่างคุณเนี๊ยะนะ...ไม่เป็นไรคะ...ให้ลิซ่าอยู่เป็นเพื่อนคุณ...อาจช่วยให้อารมณ์คุณดีก็ได้นะคะ” ลิซ่าไม่ใช่แค่พูดแต่มือไม้เธอลูบไปตามแผงอก ของอดัมและต่ำลงไปเรื่อยๆ โดยที่อดัมไม่ได้หลบหลีก เขาแค่นั่งเฉยๆ

“แล้วคุณจะใช้วิธีอะไร...เพราะคุณก็รู้ว่าผมไม่ชอบกินของที่เคยกินแล้ว” 

“อย่าพึ่งด่วนตัดรอนกันแบบนั้นสิคะ...ถึงลิซ่าจะเป็นของที่คุณเคยกินแล้ว...แต่นั้นก็นานแล้ว...คุณอาจจะลืมไปแล้ว” ลิซ่ายังคงพูดด้วยอย่างมีความหวังเพราะเรื่องระหว่างเขากับเธอมันผ่านมานานกว่าสองปีแล้ว แต่เธอต้องยอมรับว่าอดัมเป็นผู้ชายที่เธอเองติดใจมาก เธออยากจะสานสัมพันธ์ต่อกับเขา แต่เขาเองที่ไม่ต้องการและด้วยอะไรบางอย่างในตัวเขาทำให้เธอรู้สึกกลัว เพราะเวลาที่เขาบอกว่า ‘ไม่’ นั้นก็คือ ‘ไม่’ 

“แสดงให้ดูหน่อย...ว่าผมควรจะกินต่อมั้ย” อดัมพูดพร้อมกดศรีษะของลิซ่าให้ลงต่ำไปยังเป้าหมายที่มือเรียวของเธอวางทิ้งไว้อย่างจงใจ

 


“นาย!” เจอาร์ให้เสียง เมื่อคนที่เขารออยู่กลับเข้าอีกครั้งก็เลยเที่ยงคืนมาเกือบสามสิบนาที

“ทำไมพี่ยังไม่นอน”

“คุณอดัมก็รู้กฎดีนะครับ...ว่าจะต้องไม่เกินเที่ยงคืน” เจอาร์กล่าวย้ำ เพราะนี้เป็นกฎที่เขากับอดัมต้องปฎิบัติ คือ ถ้าอดัมออกไปไหนเพียงลำพังจะต้องกลับหรือแจ้งให้เจอาร์รู้ภายในเที่ยงคืนของวันนั้น เพราะถ้าเกิดอะไรขึ้นจะได้แก้ไขทัน

“ผมขอโทษครับ” อดัมเข้าใจดี เพราะถ้าตัวเขาเป็นอะไรไปนั้นหมายถึง      เจอาร์บกพร่องต่อหน้าที่ และแน่นอนโทษของคนที่บกพร่องต่อหน้าที่ คือ ‘ตาย’ สถานเดียว 

“แล้วอีกเรื่องหนึ่งครับ...ที่นายทำกับคุณนาวามันจะไม่หนักไปเหรอครับ...เธอตกใจกลัวมาก” 

“…….” อดัมกลับไม่มีความเห็นกับเรื่องนี้ “แล้วเธอเป็นอย่างไรบ้าง?” 

“น่าสงสาร” อดัมหันไปมองมือขวาอย่างไม่อยากเชื่อ ตั้งแต่รู้จักกันมาเขาไม่เคยเห็นเจอาร์จะสนใจผู้หญิงของเขาเลยสักคน แค่ความสนใจยังไม่เคยมีให้ นี้เขารู้สึกสงสารเธอเลยอย่างนั้นเหรอ

อดัมเพียงกล่าวขอตัวและเดินเข้าห้องไป ปล่อยให้เจอาร์ได้แต่มองตามพร้อมส่ายหน้า ในความอารมณ์ร้อนของเจ้านายทำให้เขานึกไปถึงคำพูดของนายหญิงนีน่า “เจอาร์น้าขอฝากอดัมด้วยนะ...เด็กคนนี้เป็นคนอารมณ์ร้อน แต่เขาไม่ใช่คนที่ชอบวางอำนาจถึงแม้เขาจะมีมันอยู่ในมือ อดัมเป็นคนแข็งนอกอ่อนใน แต่ความอ่อนในของเขามันค่อนข้างจะอยู่ลึกมาก เขาจะมีให้กับเฉพาะบางคนเท่านั้น”


“แกร็ก” อดัมปิดประตูห้องนอนของตัวเองอย่างแผ่วเบา พร้อมล๊อคประตูเรียบร้อย เขาเองก็ค่อนข้างแปลกใจที่ตัวเองสามารถเปิดเข้ามาอย่างง่ายดาย เพราะตอนแรกคิดว่าคนที่เข้ามาก่อนหน้านี้อาจจะล๊อคห้องเลยก็ว่าได้ เมื่อเขาเดินมายืนที่ปลายเตียง มองร่างบางใต้ผ้าห่มที่ตอนนี้หลับสนิทอย่างไม่รู้ตัวว่ามีคนยืนมองอยู่ และทำให้เขานึกไปถึงตอนที่เขาอยู่กับลิซ่า

“ลิซ่าจะทำให้อดัมลืืมไม่ลงเลย” ลิซ่ากล่าวออกมาอย่างมั่นใจ สองมือเรียวก็เริ่มปลดตะขอกางเกงชายตรงหน้าที่กางแขนเอนหลังพิงพนักเพื่อให้หญิงสาวที่นั่งคุกเข่าแสดงฝีปากของตัวเองในที่นั่งในผับที่มีเพียงมูลี่เป็นริ้วๆกั้นบริเวณที่เขานั่ง เนื่องจากอดัมเลือกนั่งที่เป็นส่วนตัวจึงทำให้ลิซ่าสามารถทำในสิ่งที่เธอเสนอได้อย่างไม่ต้องกังวลว่าใครจะเห็น เพราะในนี้นอกจากแสงไฟสลัวๆ คนที่นี้ก็ไม่มีใครสนใจใครกันต่างก็มาเที่ยวหาความสุขของตัวเองกันทั้งนั้น

“อ๊ะ!” ลิซ่าร้องอุทานออกมาเมื่อปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีสดใสกำลังจะครอบครองสิ่งที่เธอเอาออกมาจากกางเกง แต่จู่ๆอดัมก็ผลักเธอออกและเก็บสิ่งที่ลิซ่าต้องการไว้อย่างเดิม 

“โทษนะ...ผมเปลี่ยนใจและขอตัว” อดัมพูดเพียงแค่นั้นก็ลุกจากเก้าอี้และเดินจากไปอย่างไม่ลังเล ทิ้งไว้แต่หญิงสาวที่มองตามอย่างเหวอๆและไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น 


“ยายแม่มด...” อดัมกล่าวออกมาอย่างหงุดหงิด เพราะที่เขาต้องปฎิเสธลิซ่าในช่วงเวลาที่เขากำลังจะได้รับการปรนเปรอ ใบหน้าของหญิงสาวที่นอนหลับก็ดันลอยเข้าสู่ห้วงความคิดและไหนจะเสียงร้องไห้โวยวายก่อนหน้านี้มันยังคงดังอยู่ในหัวเขา และนี้ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องออกไปดับอารมณ์ข้างนอก

อดัมเดินเลยไปยังห้องน้ำและเพียงยี่สิบนาทีเขาก็กลับออกมา เดินขึ้นไปนอนบนเตียงเคียงข้างเธอ และเข้าไปโอบกอดเธอและหลับตาเข้าสู่นิทราโดยทันที

“อื้ม!...” น้ำฟ้าครางในคอเมื่อจู่ๆเธอไม่สามารถพลิกตัวได้ตามต้องการ ค่อยๆลืมตาขึ้นเพราะรับรู้สิ่งผิดปกติรอบๆตัว 

“อร้ายยย....อื้ม...ออกไปนะ” น้ำฟ้าร้องเสียงดังพร้อมกับผลักร่างของคนที่นอนข้างๆออกไปด้วยกำลังแขนที่มีอยู่ทั้งหมด

“เป็นบ้า...อะไรของ...เธออีกละ” อดัมที่หลับสนิทลืมตาตื่นขึ้นมา แต่ก็ไม่ยอมคลายอ้อมแขนปล่อยร่างบางให้หลุดจากการโอบกอด

“ปล่อยนะ!” น้ำฟ้าพูดไปพร้อมๆกับการดิ้นรนขยับหนีจากอดัม 

“…โอ้ย!...” น้ำฟ้าร้องออกมาอีกครั้ง ในขณะที่เธอพยายามดิ้นออกจากพันธนาการจากอดัมอย่างสุดแรง เธอก็ตกจากเตียงโดยทันทีเมื่ออดัมตัดสินใจปล่อยตัวเธอโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว

“หายบ้าหรือยัง!” อดัมลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง สายตาหันมามองหญิงสาวที่ลงไปนอนกับพื้นทั้งๆที่ผ้าห่มยังคงห่อหุ้มกายไว้เป็นอย่างดี อดัมนั่งมองหญิงสาวที่ค่อยๆลุกและยืนขึ้นในที่สุด

“……” น้ำฟ้าไม่ตอบคำถาม ได้แต่จ้องตาของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกไม่พอใจเห็นอย่างได้ชัด

“จะไปไหน?” อดัมเอ่ยถาม เมื่อน้ำฟ้าไม่มีเสียงตอบกลับ และกำลังเดินไปที่ประตูทางออกของห้องนอน น้ำฟ้ายังคงเดินต่อไปไม่สนใจกับเสียงกังวาลนั้น 

“แกร็ก” น้ำฟ้าเปิดประตูและเดินออกจากห้องไปโดยที่ไม่เหลียวหลังกลับมามองสายตาที่ถ้าเธอได้เห็นคงหน้าถอดสีด้วยความกลัว

“อวดดี!” อดัมขบกรามพูดออกมา เขาต้องอดทนต่อความรู้สึกนี้เป็นครั้งแรก เพราะตั้งแต่เกิดมาเขายังไม่เคยเจอใครทำ ‘อวดดี’ แบบนี้ใส่เขา

ทางด้านน้ำฟ้าทันทีที่ออกจากห้องนั้นมาได้ เธอก็มานั่งอยู่ที่โซฟา น้ำใสๆจากดวงตาโตก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ “พี่บดินทร์...ฮือๆๆๆ” ปากก็พร่ำหาพี่ชาย และทำให้เธอนึกย้อนกลับไปเมื่อเจ็ดปีก่อนที่เธออายุเพียงสิบสาม

“พี่บดินทร์...อย่าไป!อย่าทิ้งน้ำ” เด็กหญิงน้ำฟ้าที่ร้องไห้เสียงดังเมื่อพี่ชายต่างแม่กำลังจะจากไป

“น้ำ...รอพี่นะ...เมื่อพี่พร้อมพี่จะกลับมารับน้อง” บดินทร์ ศิริสินธร บอกน้องสาวต่างแม่ที่อายุห่างกับเขาถึงเจ็ดปี แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้บดินทร์ต้องทิ้งน้องสาวไว้กับผู้เป็นพ่อ 

“น้ำฟ้า!” เสียงประมุขของตระกูลศิริสินธรเรียกเด็กหญิงน้ำฟ้า พร้อมกับไปดึงเด็กหญิงออกจากอ้อมกอดพี่ชายเพียงคนเดียว “แกจะไสหัวไปก็ไป...อวดดีเหมือนแม่แกไม่ผิด...แล้วอย่าซมซานกลับมา...ต่อไปนี้แกไม่ใช่ลูกของฉัน” 

“พี่บดินทร์!...อย่าไปอย่าทิ้งน้ำ...ฮือๆๆๆ” น้ำฟ้าวัยสิบสามที่พยายามจะวิ่งตามพี่ชายไปแต่ถูกผู้เป็นพ่อรั้งเอาไว้ 

“แล้วพี่จะกลับมารับน้อง...อดทนไว้นะ” เสียงกระซิบสุดท้ายที่พี่ชายบอกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่นายบวรจะดึงตัวบุตรสาวออกจากอ้อมกอดพี่ชาย

        แสดง 18 - 18
วันที่โพสต์ :  25 ก.พ. 2559 21:58    วันที่อัพเดท :   25 มิ.ย. 2560 09:56    › จำนวนผู้เข้าชม 156845 คน
   › คะแนนโหวต 2157 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :