นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต ( Mafia's King)    by RungArunoThay
ชื่อตอน มาเฟียจ้าวชีวิต V (170%)


“ลีโอ!” บดินทร์ ร้องเรียกเพื่อนที่เดินเข้ามาในห้องพักในโรงพยาบาลในนครนิวยอร์ก

ลีโอเมื่อเห็นเพื่อนที่ประสบอุบัติเหตุที่กำลังรอเขากลับจากประเทศไทย เขาก็เศร้าเสียใจเมื่อทำในสิ่งที่เพื่อนรักขอร้องไม่สำเร็จ

“บดินทร์...ฉันขอโทษด้วย...คือฉันหาน้องแกไม่เจอ” บดินทร์ที่นอนรอฟังข่าว เสียใจอย่างที่สุด 

“โถ่!...น้ำ...น้องพี่” บดินทร์ร้องครางออกมาเหมือนคนละเมอ ถ้าเขาไม่ประสบอุบัติเหตุเขาก็คงไปรับน้ำฟ้าทันก่อนที่เธอจะหายตัวไป

“ตอนนี้ยังไม่มีใครหาตัวน้องน้ำเจอเลย...แม้แต่ที่บ้านพ่อนาย...งานแต่งงานก็ถูกยกเลิก...ฉันตามสืบและเช็คสายการบิน...น้องน้ำไม่ได้บินออกนอกประเทศ...ฉันจึงให้คนออกตามหาตามสถานที่น้องน้ำน่าจะไปก็ไม่เจอ...จู่ๆเหมือนเธอหายไปอย่างไร้ล่องรอย” 

“ฉันเป็นห่วงน้อง...ฉันน่าจะพาน้องออกจากที่นั้นมาด้วย...ฉันไม่น่าทิ้งน้องไว้นานขนาดนี้”

“อย่าโทษตัวเองขนาดนั้นสิว๊ะ...ฉันว่าแกควรรีบหาย...และไปช่วยกันหาน้องน้ำกัน” ลีโอได้แต่ปลอบโยนเพื่อนที่รู้จักกันมาเจ็ดปี......... 




อดัมเมื่อนั่งอยู่นานสายตาจับจ้องที่ประตูทุกอย่างก็ยังคงสงบนิ่ง และไม่รู้ว่านานแค่ไหนแต่เมื่อแสงสว่างจากภายนอกสาดส่องเข้ามา เขาทำเพียงลุกออกจากที่นอนและเดินเข้าห้องน้ำไป

“แกร็ก” ผ่านไปยี่สิบนาทีประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกมาพร้อมกับร่างสูงที่ย่างก้าวออกมา สายตากวาดไปรอบๆเพื่อมองหาบางอย่าง และขาก็ก้าวไปตามสายตาที่กระทบกับร่างบางที่นอนคุดคู้อยู่ที่เก้าอี้ตัวยาว อดัมย่อเข่านั่งยองๆมองใบหน้าที่หลับสนิทอย่างไม่รู้ตัวว่าถูกจ้องมอง

“นาวา...” อดัมตัดสินใจเรียกหญิงสาวอย่างแผ่วเบา 

“อ๊ะ!...” น้ำฟ้าเมื่อลืมตาตามเสียงเรียกก็ต้องพบกับนัยน์ตาเขียวมรกตที่จ้องเธออยู่ก่อนแล้ว

“เข้าไปนอนในห้อง...เดี๋ยวเที่ยงจะมารับ” อดัมพูดแค่นั้นและยืนขึ้น เดินออกจากห้องไปพร้อมกับเจอาร์

“อะไรของเขาเนี๊ยะ” น้ำฟ้ามองตามทั้งสองคนเดินออกจากห้องไป 

อดัมเมื่อออกจากห้องมาเข้าไปยังลิฟท์ ภาพใบหน้าร่างบางก็ยังคงติดอยู่ในห้วงความคิด ช่วงเวลาสั้นๆตอนนั้นตัวเขาเหมือนคนละเมอที่กำลังจะโน้มใบหน้าให้ปากหยักสัมผัสกับกับแก้มเนียนใสนั้น 


“ว้ายๆ....น้องอดัมมาถึงแล้ว...” รอร่าสาวประเภทสองร้องออกมาอย่างดีใจเมื่ออดัมเข้ามาถึงสถานที่นัดหมาย และเรียกทีมงานให้พาอดัมไปแต่งตัว การทำงานของอดัมดำเนินไปอย่างไม่ติดขัด และการทำงานก็จบตามที่คาดไว้ 

“พี่อดัม!” แต่เมื่ออดัมกำลังจะขึ้นรถเพื่อออกจากสถานที่ถ่ายแบบ เสียงที่คุ้นเคยก็ตะโกนเรียก

“ลิเลีย” อดัมเอ่ยออกมาโดยที่ไม่ต้องหันไปมองเขาก็รู้โดยทันทีว่าเป็นลิเลีย บุตรสาวคนเล็กของอามาเรีย

“แหม!...พี่อดัมนานๆเราจะเจอกันทำหน้าให้มันดีใจหน่อยสิคะ” ลิเลียพูดด้วยน้ำเสียงแกล้งน้อยใจ 

“ยายจอมยุ่ง...หาพี่เจอได้อย่างไง?” 

“ก็น้องพี่...เจ๋ง!” 

“ให้มันน้อยๆหน่อย...แล้วเมื่อไหร่จะจำสักทีพี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้าจะมาให้โทรมาก่อน”

“เค้าโทรแล้วนะ!...แต่พี่ไม่รับสาย...เลยโทรถามพี่เจอาร์” 

“แล้ว?” อดัมถามกลับก็เจอใบหน้าที่ยิ้มเจ้าเล่ห์ 

“เที่ยงแล้ว...ไปกินข้าวกัน...วันนี้พี่ไม่มีงานแล้ว...นะๆๆ” เจอาร์มองภาพหญิงสาววัยสิบแปดที่เกาะแขนพี่ชาย ใช้สายตาออดอ้อนจะว่าไปก็มีแต่ลิเลียคนเดียวเท่านั้นที่กล้ากับเขา ต่างกับวิเวียนพี่สาวของลิเลียที่ไม่ค่อยกล้ามายุ่งกับอดัม

“ลิเลีย...มากับใคร”

“พี่วิเวียน...แต่เค้าขอแยกตัวมาหาพี่อดัม...นะๆไปกินข้าวดูหนังกัน” อดัมต้องยอมโอนอ่อนผ่อนตาม เพราะถ้าเขาขัดใจน้องสาวคนนี้มีหวังเธอตามเขาไปถึงห้องแน่ เพราะเขาไม่ต้องการให้ใครรู้ตอนนี้ว่าเขามี ‘นาวา’


“ฮึม!...” น้ำฟ้าหรือนาวาได้แต่ถอนหายใจให้กับตัวเอง เมื่อตอนนี้ล่วงเลยเวลาที่อดัมแจ้งกับเธอไว้มากกว่าสามชั่วโมง “อย่าเสียใจ!” เธอได้แต่บอกกับตัวเองว่าอย่าได้รู้สึกอะไร แต่ทำไมอารมณ์และความรู้สึกของเธอตอนนี้ถึงไม่ทำตามเสียงในหัวของตัวเอง และน้ำตาเจ้ากรรมก็คลอเคล้าและค่อยๆไหลออกจากดวงตาสีน้ำตาลเข้ม

น้ำฟ้ายืนขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งมานานกว่าสามชั่วโมง และยืนลังเลว่าจะกลับเข้าห้องนอนหรือควรไปหาอะไรกินเพื่อตัวเอง ‘เพื่อตัวเอง’ เมื่อตัดสินใจมือบางยกขึ้นมาปาดน้ำตาบนแก้มเนียนและเดินไปยังโซนห้องครัวและหาอะไรออกมาทำกินง่ายๆเพื่อประทังชีวิต

อดัมที่นั่งอยู่ในโรงภาพยนต์โดยมีลิเลียเคียงข้างพร้อมด้วยเจอาร์ที่ถูกหญิงสาวแกมบังคับให้มาดูกับเธอด้วย อดัมไม่ได้ให้ความสนใจกับจอภาพขนาดใหญ่ตรงหน้า เมื่อดวงตาเขียวมรกตเอาแต่มองนาฬิกาข้อมืออยู่ตลอดเวลา 

“พี่ไปห้องน้ำก่อนนะ” อดัมหันไปกระซิบแผ่วเบาให้ได้ยินเพียงแค่ลิเลีย และลุกออกจากที่นั่งโดยทันที โดยที่ไม่สนใจลิเลียที่กำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่างออกมาอดัมทันทีที่ออกมาเขาก็เร่งฝีเท้าเดินเลยสถานที่กระซิบบอกน้องสาว เขาลงบันไดเลื่อนลงมาทันทีจุดหมายปลายทางของเขาคือสถานที่มีหญิงสาวอีกคนรอเขาอยู่

“อ๊ะ!” อดัมชะงักเท้า


        แสดง 19 - 19
วันที่โพสต์ :  25 ก.พ. 2559 21:58    วันที่อัพเดท :   22 ส.ค. 2560 16:56    › จำนวนผู้เข้าชม 160995 คน
   › คะแนนโหวต 2326 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :