นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง มาเฟีย'จ้าว'ชีวิต ( Mafia's King)    by RungArunoThay
ชื่อตอน มาเฟียจ้าวชีวิต V (200%)



“อ๊ะ!” อดัมชะงักเท้าเมื่อเขากำลังเดินผ่านร้านไดม่อน เขายืนลังเลว่าจะผ่านเลยไปหรือเข้าไปดี มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงทันทีและตัดสินใจเดินเข้าร้านไป

“สวัสดีคะ” พนักงานต้อนรับกล่าวทักทายพร้อมเปิดประตูให้ชายหนุ่มที่ท่าทางดูดีทั้งการแต่งตัวและบุคลลิกภาพ

“คุณลูกค้าต้องการดูแบบไหนดีคะ” 

“แหวน” อดัมตอบสั้นๆ พนักงานเมื่อได้รับคำตอบก็ผายมือให้อดัมเพื่อชี้ทางให้อดัมเดินมาตรงตู้สิ่งที่อดัมต้องการดู

“ขอโทษนะคะ...ของขวัญชิ้นนี้สำหรับใครคะ”

“ภรรยา” เมื่อได้รับคำตอบจากอดัมพนักงานก็แนะนำที่เหมาะกับคู่รัก โดยแนะนำตัวที่จี้เพชรเป็นรูปหัวใจและตัวเลือนเป็นทองคำขาวเป็นเกลียวคลื่นพนักงานหยิบแหวนดังกล่าวให้อดัมดูอีกครั้งเมื่อเขาพยักหน้าเห็นด้วย

“ตัวเพชรอยู่ที่ห้ากะรัต” อดัมพยักหน้าและตัดสินใจเอาวงนี้ เมื่อชำระเงินเรียบร้อยเขาเดินออกจากร้านโดยที่ไม่รู้ตัวว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองมาอย่างสงสัย และเมื่อเขาเดินไปไกลหญิงสาวเจ้าของดวงตาคู่นั้นก็เดินเข้าไปในร้าน

“สวัสดีคะ” พนักงานต้อนรับกล่าวทักทายพร้อมเปิดประตูต้อนรับวิเวียนโดยทันที

“ขอถามหน่อยคะว่าผู้ชายที่พึ่งออกไปเมื่อสักครู่นี้เขามาซื้ออะไรเหรอคะ?” พนักงานต้อนรับทำท่าอึกอัก “ฉันเป็นน้องสาวเขาคะ” พนักงานก็ยังไม่บอก “ฉันขอถามอีกครั้งว่าพี่อดัมเขาซื้ออะไรคะ” เมื่อวิเวียนเอ่ยชื่อลูกค้า ทำให้พนักงานยอมบอกสิ่งที่เขาซื้อไปเพราะต้องเป็นพี่น้องกันจริงๆ 

“แหวน...ให้ภรรยา” วิเวียนเดินออกจากร้านพร้อมพึมพำกับตัวเอง ถึงแม้เธอจะไม่ค่อยสนิทกับพี่ชายคนนี้เหมือนลิเลียแต่เรื่องที่อดัมมีภรรยา เธอก็น่าจะรู้ถ้ามันเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้น แต่สิ่งที่เธอเห็นวันนี้คืออดัมซื้อแหวนสำหรับภรรยา วิเวียนคงต้องเก็บเรื่องนี้ไว้แต่คนอย่างเธอต้องรู้ให้ได้ว่าเรื่องจริงคืออะไร


น้ำฟ้าเมื่อกลับเข้าห้องนอนอีกครั้งก็ยืนนิ่งอยู่ที่ประตู เพราะตอนนี้ในหัวกำลังคิดว่าถ้าเธอล๊อคประตูห้องจากข้างใน นั้นแสดงว่าเธอกำลังโกรธผู้ชายที่ชื่อว่าอดัม แต่ถ้าเธอไม่ล๊อคนั้นก็แสดงว่าเขาไม่ได้มีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเธอ แต่ถ้าคิดอีกแบบเขาก็อาจจะคิดว่าเธอกลัวเขาก็อาจเป็นได้ แต่ถ้าล๊อคนั้นก็แสดงว่าเธอกำลังเรียกร้องความสนใจจากเขา

“โอ้ย!...ทำไมมันถึงยุ่งยากวุ่นวายแบบนี้” น้ำฟ้าที่ตัดสินใจไม่ได้ว่าจะเอาอย่างไงกับประตูก็ยกสองมือขึ้นกุมศรีษะตัวเอง “ไม่เสียใจ...ไอ้คนบ้า...เห็นฉันเป็นอะไร?...ฉันเกลียดๆๆๆนายที่สุด” น้ำฟ้าตะโกนออกมาสุดเสียงและหันหลังเดินเข้าห้องน้ำไปด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดกับตัวเอง โดยที่ไม่รู้เลยว่าตอนนี้ที่หน้าประตูทางเข้าคนที่เธอนั่งรอมาสี่ชั่วโมงยืนอยู่หน้าประตู 

อดัมเมื่อเดินออกจากลิฟท์เขาก็หยุดตัวเองที่หน้าประตู มือที่กำลังจะกดรหัสค้างไว้ และจู่ๆเขาก็เดินออกทางประตูหนีไฟเดินลงบันไดไปหนึ่งชั้น อดัมผลักประตูและกดรหัสเข้าไปในห้องของพ่อกับแม่ที่ตอนนี้ว่างเปล่าแต่ทุกอย่างได้รับการดูแลจากแม่บ้านที่จะมาทำความสะอาดสัปดาห์ละสองครั้ง 

“ท่านอดัม” เสียงอินเตอร์คอมในห้องดังขึ้นเมื่ออดัมเดินเข้ามา อดัมกดยืนยันว่าเป็นเขา ถึงแม้ห้องนี้พ่อกับแม่เขาไม่อยู่การอารักขาของบอดิการ์ดยังคงเหมือนเดิม

อดัมเดินไปที่บาร์เครื่องดื่มที่มีอยู่น้อยนิดถ้าเทียบกับห้องของเขา  นั้นคงเป็นเพราะพ่อของเขาไม่ใช่นักดื่มและพ่อก็ไม่เคยดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ที่นี้เลยตั้งแต่ที่พ่อเขาได้พบกับแม่ แต่สำหรับเขาตอนนี้เขารู้สึกหงุดหงิดกับความรู้สึกบางอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้น อดัมล้วงเอากล่องแหวนออกมาจากกระเป๋าและวางไว้ สายตาจับจ้องอยู่ที่มัน แต่มือก็กอบกุมแก้วบางที่คอยแต่ส่งน้ำสีอำพันรสชาติบาดคอเข้าปากแก้วแล้วแก้วเล่า 

“นาย” เจอาร์ที่กลับมาหลังจากที่ต้องไปส่งลิเลีย ก็เดินเข้ามาหาอดัมตามที่ได้รับแจ้งจากทีมการ์ดของนายใหญ่ อดัมเพียงแค่หันไปมองตามเสียงเรียก มือหนึ่งคว้ากล่องแหวนใส่กลับเข้าไปในกระเป๋าและเดินออกจากห้องโดยที่เจอาร์ ตามไปเงียบๆ

“แกร็ก” อดัมผลักประตูห้องนอนเข้าไป และเดินไปหยุดที่ปลายเตียงมองร่างบางที่นอนหลับอยู่บนเตียงตรงหน้า ด้วยแววตาที่ไม่สามารถบ่งบอกถึงความรู้สึกในตอนนี้ได้ หลังจากที่ยืนอยู่นานเขาก็เดินเข้าห้องน้ำไป 

น้ำฟ้าค่อยๆลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องน้ำปิดลง เธอไม่ได้นอนหลับแต่ที่ต้องแกล้งหลับเพียงเพราะต้องการหลบหลีกสภาวะอึดอัดระหว่างเขากับเธอ เพราะเธอไม่รู้ว่าจะต้องทำหน้าอย่างไร เขากับเธอ ‘เราเป็นอะไรกัน?’ เป็นคำถามที่น้ำฟ้าเก็บไว้ในใจ น้ำฟ้าปิดเปลือกตาลงอีกครั้งเมื่อเสียงประตูห้องน้ำดังขึ้น

อดัมเดินออกมาด้วยชุดคลุมอาบน้ำ เขาปลดเชือกและปล่อยให้เสื้อคลุมร่วงลงสู่พื้น เขาก้าวขึ้นเตียงขนาดใหญ่ 

“พรึบ” เสียงผ้าห่มที่อดัมดึงออกจากร่างบาง น้ำฟ้าตกใจลืมตาขึ้นพร้อมพลิกตัวหันไปทางต้นเหตุของเหตุการณ์

“อ้า!” น้ำฟ้าร้องออกมาทันทีที่หันไปเจอกับอดัมที่เปลือยเปล่า และขยับเข้าหาเธอโดยทันที

“อื้ม!” และเสียงเดียวที่ตามมาคือเสียงร้องที่ถูกกลบด้วยปากหยักของอดัม ที่ปิดปากน้ำฟ้าทันทีอย่างรวดเร็วก่อนที่เธอจะร้องโวยวายออกมา 

“แคว่ก!” เสียงที่ดังตามมาเมื่อมือใหญ่ที่แข็งแรงกระชากชุดนอนของน้ำฟ้าออกจากร่างบางโดยทันที เขาไม่สนใจมันสักนิดว่าจะสร้างรอยแดงและความเจ็บปวดให้กับหญิงสาว

อดัมรู้ตั้งแต่แรกที่เดินเข้ามายืนดูเธอที่ปลายเตียง ว่าเธอไม่ได้หลับถึงแม้เธอจะพยายามแสดงว่าหลับก็ตาม แต่สิ่งที่เขากระทำกับเธออยู่ตอนนี้เขาเองก็ไม่เข้าใจ ว่าอะไรเกิดขึ้นกับเขาหรือเพียงแค่เซ็กส์เท่านั้นที่เขาต้องการจากเธอ และคนอย่างอดัมไม่ชอบเก็บข้อสงสัยไว้นาน เขาต้องพิสูจน์ว่าเขาต้องการจากเธอแค่นั้นเพราะถ้าร่างกายเขาได้รับการสนองแล้ว ‘ไอ้ความรู้สึกสับสนนี้อาจจะจางไปหรือหายไปเลย’ 

น้ำฟ้าที่ตอนนี้เรือนร่างก็เปลือยเปล่าเช่นกันด้วยเวลาอันรวดเร็วจากฝีมือของชายเหนือร่างเธอ ปากหยักที่ประกบปากบางจากตอนแรกที่หยาบคายเอาแต่ใจจนเธอรู้สึกเจ็บริมฝีปากก็ลดแรงลงแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนโหยหาเรียกร้องจากเธอ นัยน์ตาเขียวมรกตมองลึกเข้ามาในดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเธอ ในขณะที่ปากและลิ้นกำลังคว้านต้อนความหวานจากโพรงปากบาง มือใหญ่ที่ทาบทับกับมือเล็กนิ้วเรียวเกี่ยวกระหวัดกับนิ้วเล็กไว้ทั้งสองให้ข้างกางออกไม่ให้เป็นอุปสรรคหรือเข้ามาขัดขวางร่างเปลือยเปล่าสองร่างเบียดเสียดแนบแน่นมากยิ่งขึ้น เมื่อร่างหนาเข้าแนบชิดกับร่างบางจนน้ำฟ้ารับรู้ถึงบางอย่างที่ขยายตัวเป็นท่อนแข็งเบียดเสียดสีระหว่างสะโพกเล็กนั้น

อดัมถอยร่นลิ้นหนาออกมาอย่างอ้อยอิ่งเมื่อรับรู้ถึงลมหายใจที่เริ่มติดขัดของหญิงสาวใต้ร่าง จมูกโด่งและริมฝีปากหยักเลื่อนไปดอมดมที่แก้มเนียนใสและไล่ต่ำลงมาเรื่อยจนมาถึงลำคอขาวเล็ก แต่เมื่อปากหยักไล่ลงมาถึงลำคอเขาไม่เพียงแค่ใช้จมูกดอมดมแต่ปากหยักกลับดูดรั้งเสียงดังอย่างจงใจและสร้างรอยปรากฎเป็นหลักฐานว่าเธอถูกตีตราจอง รอยแล้วรอยเล่า 

น้ำฟ้าเมื่อปากบางจิ้มลิ้มได้รับอิสระเธอก็ต้องให้ปากเป็นช่องทางการนำ   อากาศเข้าปอดช่วยจมูกเล็กของเธอ เพราะตลอดเวลาที่อดัมประกบปากเธอโดยที่เธอไม่ได้ตั้งตัวเป็นเวลายาวนานกว่าเขาจะมุ่งไปที่หมายใหม่

สองมือเล็กที่ได้รับอิสระก็พยายามที่จะผลักไหล่หนาที่แข็งแรงนั้น แต่ทุกอย่างเหมือนจะเสียเปล่าเมื่อเจ้าของร่างหนากลับไม่โอนอ่อนไปตามแรงผลักนั้น เพราะแรงผลักที่น้ำฟ้าเข้าใจว่ามากมาย ว่าตัวเองกำลังผลักชายเหนือร่างเธอ แต่ความจริงแล้วเธอแค่เกาะไหล่หนาไว้เท่านั้น เพราะความรู้สึกบางอย่างเข้าแทนที่โดยที่เธอเองไม่รู้ตัว  รวมแม้กระทั่งการตอบสนองของร่างกายที่ให้ความร่วมมือกับอดัม

“อ้าาาาห์” เสียงครางจากน้ำฟ้าดังออกมาเมื่อยอดอกเต่งตึงถูกครอบครองอย่างไม่ปราณีจากอดัม เมื่อเขาทั้งดูดและกัดสลับไปมาอย่างตระกละตระกลาม และเลื่อนมือข้างหนึ่งลงต่ำหาสัมผัสกับความเป็นหญิงของเธอ มือใหญ่ทั้งบีบทั้งถูไถตามแรงอารมณ์ของตัวเอง ถึงแม้เขาจะยังมีสติแต่สติของเขากลับมีฤทธิ์ของน้ำสีอำพันที่บาดคอเป็นส่วนร่วมกับบทรักครั้งนี้ 

“ชอบมั้ย?” อดัมเลื่อนใบหน้าเข้าใกล้ใบหน้าหวานที่ตอนนี้แดงจัดจากบทสวาทของเขา

“ม...ไม่”

“หึ!” คำตอบของหญิงสาวทำให้ใบหน้าสีน้ำผึ้งเผยรอยยิ้มที่มุมปาก “เธอนี้โกหกไม่เก่งเลย” ถึงแม้ปากจะพร่ำตั้งคำถาม แต่มือและนิ้วที่ยังคงทำงานส่วนที่ไวต่อความรู้สึกของน้ำฟ้ายังคงขยับกรีดกรายถูไถอย่างชำนาญ ความเสียวซ่านทำให้ปลายเท้าของน้ำฟ้าบีบเกร็ง สองมือของเธอที่โอบกอดอดัมไว้อย่างไม่รู้ตัว นิ้วกดจิกแผ่นหลังของอดัมมากขึ้นเรื่อยๆเมื่อนิ้วใหญ่ล่วงล้ำเข้าไปในตัวเธอและขยับเข้าออกอย่างถี่เร็ว

“อื้มมมมมมม” เสียงครางหวานก็ดังออกมาไม่ขาด 

“พี่จะจำไว้ว่าเสียงครางแบบนี้...เกิดจากความรู้สึกไม่ชอบ” ประโยคที่พรั่งพรูที่ออกมาจากปากของอดัมดังเข้าสู่โสตประสาทของน้ำฟ้า แต่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นในร่างกายเธอมันมีอำนาจเหนือกว่า ทำให้เธอไม่อาจผละออกจากเขาได้ กลับตรงกันข้ามสะโพกเล็กกลับเข้าหานิ้วร้ายนั้นเมื่อเขาแกล้งจะทอดทิ้งเธอกลางอากาศของมรสุมสวาทที่กระหน่ำถาโถมเข้าใส่เธออย่างเต็มใจ  เผยรอยยิ้มให้กับคนตัวโตจนและเร่งการทำงานของนิ้วไม่อยากใจร้ายกลั่นแกล้งคนตัวเล็กจนในที่สุด....

“กรี๊ดดดดดด” เสียงกรีดร้องของน้ำฟ้าดังออกมาพร้อมกับร่างกายที่เกร็ง เมื่อนิ้วเพียงนิ้วเดียวของอดัมที่ส่งเธอถึงจุดปลดปล่อย รอยยิ้มมุมปากปรากฎที่ใบหน้าของอดัมอีกครั้งทันที น้ำฟ้าปรือตามองรอยยิ้มนั้นและใบหน้าที่แดงอยู่แล้วกลับสีจัดขึ้นเมื่อนิ้วที่สร้างสวรรค์บนดินให้เธออดัมเอาเข้าปากตัวเองและดูดกลืนกินธารน้ำที่ติดนิ้วมาจนไม่เหลือให้เห็น

“อ๊ะ!” น้ำฟ้าร้องออกมา เมื่ออดัมเคลื่อนตัวไปที่ระหว่างขาเรียวนั้นและจับขาทั้งสองพาดไหล่เขาโดยที่เขานั่งคุกเข่าอยู่ระหว่างตัวเธอ และสิ่งที่เธอคิดไว้ก็ใช่เมื่อนัยน์ตาเขียวมรกตจับจ้องดอกกุหลาบงามที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยธารน้ำ

“อย่า....อ้าาาาาห์” เสียงห้ามที่ออกจากปากของน้ำฟ้าช้าไป เมื่อลิ้นหนาสัมผัสโลมเลียสิ่งที่นัยน์ตาเขียวมรกตจ้องก่อนหน้านี้ เสียงห้ามแปรเปลี่ยนเป็นเสียงครางโดยทันที มือเล็กกำแน่นผ้าปูที่นอนจนเส้นเลือดหลังมือของน้ำฟ้าปูดโปนเมื่อลิ้นหนาของชายตรงหน้าเลื้อยเลียบริเวณนั้นอย่างชำนาญ น้ำฟ้าครางออกมาเสียงดังหลงลืมความเป็นกุลสตรีเหือดหายหมดสิ้นไม่มีหลงเหลือในตัวเธอ เพราะสิ่งที่ชายตรงหน้ากระทำต่อเธอนั้นดั่งเหมือนเขาดึงสวรรค์ชั้นดาวดึงส์มามอบให้เธอจนเธอหลงระเริงในความสุขนั้นจนไม่อยากกลับสู่โลกแห่งความจริง

“พี่บลู...เสียว...นาวา...เสียว...พี่บลู” น้ำฟ้าครวญครางชื่อชายตรงหน้าสะโพกส่ายไปมาจากความเสียวซ่านนั้น

“ชอบมั้ย?” อดัมเอ่ยถามด้วยเสียงที่สั่นพร่าใบหน้าผละออกเล็กน้อย แต่ก็ไม่ทำให้น้ำฟ้าต้องหมดความสุข ถึงปากและลิ้นไม่ได้ทำหน้าที่ต่อ เมื่อต้องมาตั้งคำถามเขาก็ส่งนิ้วมือสานต่อความสุขให้น้ำฟ้า

“ชะ...ชอบคะ” เสียงตอบที่สั่นพร่าเมื่อนิ้วมือยังคงกระตุ้นอามรณ์สวาทให้กับเธออย่างต่อเนื่อง

“ถ้างั้นลองทำเองมั้ย?” คำพูดของอดัมทำให้คิ้วเล็กขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ อดัมเอามือออกมาพร้อมปล่อยขาเล็กอย่างรวดเร็วและดึงให้น้ำฟ้าลุกมานั่งอย่างรวดเร็วส่วนตัวเองก็กลับลงไปนอนแทนที่เธอ

“ทะ...ทำอะ...ไร” น้ำฟ้าถามกลับอย่างไม่เข้าใจ

“นาวา....ใส่เข้าไปในตัวเธอ”อดัมพูดพร้อมกับจับมือเล็กมาวางบนแกนกายที่ขยายตัวเต็มที่ทำให้รู้สึกว่ามือของเธอเล็กมากเมื่อมาวางบนตัวตนของเขา

“ยังไง?” รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้านัยน์ตามรกต เขาจับสะโพกเล็กให้ขึ้นมานั่งคร่อมบนตัวเขาให้ความเป็นหญิงของเธอทาบทับบนแก่นกายเขา

“จับ...ยกสะโพกขึ้น...แล้วค่อยๆกดทับลงมา” อดัมอธิบายอย่างใจเย็นโดยที่ตัวเขาเองแทบจะปลดปล่อยเพียงแค่เธอสัมผัสกับเขาเพียงแค่นั้น น้ำฟ้าค่อยทำอย่างที่อดัมบอก ดวงตาทั้งสองคู่จับจ้องไปที่จุดเดียวกันเมื่อมือเล็กกอบกุมท่อนแกร่งนั้นด้วยมือที่สั่นเทา

“จ...เจ็บ...” น้ำฟ้าร้องออกมาเมื่อแก่นกายหายเข้าไปเพียงนิดเดียว ความคับแน่นในตัวเธอทำให้น้ำฟ้าร้องออกมาและหยุดพร้อมจะผละออก แต่มือหนาก็จับแน่นที่สะโพกเล็กนั้นพร้อมเสียงครางที่ออกมาจากชายเบื้องล่าง เพราะนาวาบีบรัดเขาทันที

“…คิดถึง...ความรู้สึกหลังจากนี้สิ...” อดัมพูดออกไปด้วยเสียงที่สั่นพร่า แต่เขาก็ไม่อยากบังคับเธอ น้ำฟ้าพยักหน้าและค่อยๆกดสะโพกตัวเองลงมาอีกครั้งสายตาของคนทั้งสองกลับไปจับจ้องนะจุดเดิม อดัมมองแก่นกายที่ค่อยๆเคลือบคลานเข้าไปในตัวหญิงสาวเหนือร่างเขาเหงื่อกาฬผุดขึ้นตามร่างกาย เพราะน้ำฟ้าเป็นผู้หญิงคนแรกที่เขาตื่นเต้นมากดั่งกับว่านี้เป็นเซ็กส์ครั้งแรกของเขาก็ไม่ปาน

“อ้า.../...อืม” เสียงครางออกมาพร้อมกันเมื่อตัวตนของเขาหายเข้าไปในตัว  น้ำฟ้าจนหมด

“ถ้านาวาไม่ขยับ...มีหวังพี่ตายแน่” อดัมร้องบอกน้ำฟ้าด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์อย่างใจเย็น เมื่อเธอยังนั่งนิ่งหายใจหอบบนตัวเขา

“ขยับ?”

“ครับ...ขยับสะโพกขึ้นลงแบบนี้” อดัมพูดพร้อมกับใช้สองมือของเขาดันสะโพกให้ขยับขึ้นจนเกือบสุดแก่นกายและกดสะโพกเธอลงกลับมาจุดเดิมอย่างรวดเร็ว แรงเสียดสีที่รูดแก่นกายเขาทำเอาอดัมห่อปากสูดลมอย่างเสียวซ่าน

“เสียว...คะ” น้ำฟ้าเปล่งเสียงบอกสั่นพร่าความรู้สึกของตัวเองอย่างไร้เดียงสากับการสาธิตสิ่งที่เธอต้องทำในอนาคตอันใกล้

อดัมปล่อยมือจากสะโพกเล็กนั้นเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าต่อไปเป็นหน้าที่เธอ น้ำฟ้าก้มหน้าไปมองจุดประสานและค่อยๆขยับสะโพกแบบที่ได้รับการแนะนำนั้นโดยทันที เสียงครางของอดัมดังออกมาทันทีเมื่อเธอทำไปเพียงครั้งเดียว

“อย่า...หยุด” เสียงสั่นพร่าของอดัมดังขึ้น น้ำฟ้าทำตามนั้นทันทีเธอขยับขึ้นลงอย่างเดิมอย่างต่อเนื่องเสียงครางของอดัมดังออกมาอย่างพึงพอใจเมื่อน้ำฟ้าบีบรัดเสียดสีแก่นกายเขาตลอดการขยับนั้น

“เร็วอีก...ที่รัก” อดัมให้เสียงเร่งจังหวะการขยับของน้ำฟ้า ซึ่งเธอก็ได้ดั่งใจเร่งจังหวะตามคำบัญชานั้น อดัมต้องคอยเตือนตัวเองไม่ให้ขยับสะโพกกระแทกสวนจังหวะที่ร่างบางขยับลงมา เขาจะค่อยๆเพิ่มบทเรียนให้กับเธอทีละอย่างและแน่นอนต้องเป็นเขาเท่านั้นที่จะเป็นผู้สอนและให้บทเรียนนี้กับเธอ ก็นะ!ไปจนกว่าจะถึงเวลาที่เขาพอใจ

“อ้า...อ้า...อ้า” น้ำฟ้าเองก็ครางออกมาเพราะเธอเองก็เสียวซ่านไม่แพ้คนใต้ร่างเธอ อดัมมองภาพใบหน้าน้ำฟ้าที่กำลังขยับบนแก่นกายเขาอย่างต้องการตรึงภาพที่สวยงามนี้ในหัวใจส่วนลึก 

“อ้า...อ๊ะ....” น้ำฟ้ายังร้องครางมากขึ้นเมื่อการขยับสะโพกยังคงดำเนินต่อไปอย่างต่อเนื่อง 

“เสียว...มาก...นาวา...ใกล้แล้ว”

“พี่บลู...กรี๊ดดดดด/...โอ้วววววววว” สองเสียงดังก้องกังวาลเมื่อต่างมาถึงจุดปลดปล่อยธารน้ำอุ่นสาดสัดผสมรวมตัวกันร่างกายทั้งสองเกร็งกระตุก มือน้อยทั้งสองข้างของน้ำฟ้าวางทาบทับไว้บนหน้าท้องเป็นลอนสวยงามของอดัมเพื่อพยุงตัวเองไว้ในขณะที่เธอหอบหายใจอย่างคนพึ่งออกกำลังกายมาอย่างหักโหม

“นาวาสัญญากับพี่นะ...ว่าจะเป็นของพี่คนเดียว” อดัมเอ่ยกระซิบแผ่วเบาที่ใบหูของน้ำฟ้าหลังจากที่เธอมานอนอิงแอบอยู่เคียงข้างเขาในอ้อมแขนที่กอดรัดอย่างหวงแหน

“อื้ม” น้ำฟ้าครางออกมาอย่างคนละเมอ เพราะตอนนี้เธอแทบจะลืมตาไม่ขึ้นเมื่อความเสียวซ่านจบลงความง่วงก็เข้าแทนที่โดยทันที เพราะเธอเหนื่อยมากอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน 

อดัมยิ้มกับสิ่งที่ได้ยินโดยที่ไม่ได้คิดเลยว่าหญิงสาวจะรับรู้และเข้าใจสิ่งที่เขาได้พูดไปหรือเปล่า อดัมเอื้อมมือไปหยิบกล่องแหวนที่แอบวางไว้บนเตียงก่อนหน้านี้เปิดกล่องและดึงแหวนออกมา และยื่นมือไปดึงมือซ้ายของคนที่หลับสนิทสวมแหวนไปที่นิ้วนางนั้นอย่างอ่อนโยน พร้อมกับจุมพิตแผ่วเบาที่นิ้วนั้น

“พี่บลูสัญญาเช่นกัน ไม่ว่าเธอจะคือนาวาหรือน้ำฟ้าเธอจะเป็นของพี่คนเดียว” อดัมพูดจบโน้มหน้าเข้าไปหอมแก้มเนียนใสนั้นและโอบรัดหญิงสาวแนบกายแน่นขึ้นภายใต้ผ้าห่มที่คลุมร่างเปลือยเปล่าของพวกเขาทั้งสอง

“พ่อครับ...เราจะรู้ได้ยังไง?ว่าเรากำลังมีความรัก” อดัมถาม   ปีเตอร์ผู้เป็นพ่อ ปีเตอร์เลิกคิ้วมองลูกชายวัยสิบแปดที่คิ้วขมวดมองเขาอยู่ เกิดรอยยิ้มปรากฎที่มุมปากที่ทุกคนมักจะบอกเสมอว่าลูกชายคนเล็กตรงหน้าเขาจะมีรอยยิ้มทรงเสน่ห์เหมือนผู้เป็นพ่ออย่างกับพิมพ์เดียวกัน

“แต่ละคนก็ไม่เหมือนกันแต่สำหรับพ่อแล้ว...” ปีเตอร์พูดพร้อมสายตาย้ายไปที่หนูนา “อยากครอบครองเธอคนนั้นจนรู้สึกว่าทุกอย่างรอบๆตัวดูแล้วเข้าใจยาก...ไม่อาจละสายตาหันหลังให้กับเธอคนนั้นได้อีกแล้ว...หาเหตุผลข้ออ้างเพื่อได้อยู่ใกล้ๆเธอคนนั้นตลอดเวลา” 

        แสดง 20 - 20
วันที่โพสต์ :  25 ก.พ. 2559 21:58    วันที่อัพเดท :   22 ส.ค. 2560 16:56    › จำนวนผู้เข้าชม 160987 คน
   › คะแนนโหวต 2326 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :