นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ตามรักรัฐภาค [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน ตามรัก หนึ่ง 2














แสงสีส้มนวลของพระอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้า ดวงตากลมเรียวที่ปิดสนิทมากว่าสิบสองชั่วโมงขยับปรือขึ้นอีกครั้ง ร่างบางขยับตัวก็รู้สึกถึงอาการเจ็บแปลบบริเวณหน้าผาก ใบหน้านวลแหยเก๋ มือบางยกขึ้นแตะบริเวณแผล แต่แล้วต้องรีบชักมือกลับ รู้สึกเจ็บปวดเหลือเกิน น้ำตาพาลจะไหลเมื่อคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนที่ผ่าน

ประตูบานใหญ่ถูกผลักให้เปิดเข้ามาพร้อมร่างสูงใหญ่ของเจ้าของบ้านหนุ่ม ในมือหนามีถาดอาหารหอมกรุ่นติดมาด้วยข้างกันก็มีน้ำส้มคั้นสดๆจากในไร่ตั้งมาด้วย ก่อนจะส่งมันให้กับคนสนิทที่เดินเข้ามารับ

“ตื่นแล้วหรอครับ ยังเจ็บแผลอยู่หรือเปล่า”

ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินไปยืนอยู่ปลายเตียง รักษาระยะห่างให้หญิงสาวสบายใจ ว่าเขาไม่ได้จะคิดร้ายกับเธอเหมือนพวกวายร้ายนั้น

“คุณช่วยฉันไว้หรือค่ะ?” ได้คำตอบกลับมาเป็นการพยักหน้ารับแทน

“ขอบคุณมากนะคะ ถ้าไม่ได้คุณป่านนี้ฉันคงเป็นผีเฝ้าป่าไปแล้ว”

สมานุชบอกเสียไม่ได้ รู้สึกเป็นบุญคุณครั้งใหญ่ที่เขาอุตส่าห์เสี่ยงชีวิตเข้าไปช่วยเธออย่างไม่กลัวตาย ทั้งที่ก็ไม่ได้รู้จักมักคุ้นกันมาก่อนด้วยซ้ำ

“เรื่องเล็กน้อยครับ ว่าแต่พวกนั้นเป็นใคร ทำไมถึงอยากจะฆ่าคุณ ชายหนุ่มเดินไปยืนพิงหน้าต่างหันกลับมาถามด้วยความสงสัย อยากจะรู้เหลือเกินว่าไอ้พวกบ้านั้นเป็นใคร

“ฉันไม่แน่ใจ แต่มีไม่กี่คนหรอกค่ะที่อยากให้ฉันตาย! โอ้ย” มือบางยกขึ้นกุมบาดแผลที่แขนเรียว รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาริ้วๆ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นของคืนที่ผ่านมา

“ผมว่าคุณพักผ่อนก่อนดีกว่า อย่าพึ่งคิดอะไรเลย พรุ่งนี้ผมจะให้ลูกน้องไปส่งแต่เช้า ...เอ่อ ผมยังไม่รู้ชื่อคุณเลย”

ร่างสูงของสิงห์หนุ่มกำลังจะเดินพ้นประตูแล้ว พึ่งนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ จึงหันกลับไปหาคนที่นั่งอยู่บนเตียงกว้าง แล้วเอ่ยถาม

“โทษทีค่ะ ฉันลืมแนะนำตัวไป สมานุชค่ะ หรือจะเรียกสมาก็ได้” หญิงสาวรีบบอกผู้มีพระคุณ

“ดอมครับ ถ้าต้องการอะไร เรียกใช้ลูกน้องผมได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ”

คล้อยหลังเจ้าบ้านหนุ่มหล่อเหลา หญิงสาวก็ล้มตัวลงนอนเหยียดยาวไปบนที่นอนหนานุ่มอีกครั้ง แล้วหลับไปในเวลาไม่นานด้วยความอ่อนเพลีย

 

รุ่งขึ้นสิงห์หนุ่มก็ให้ลูกน้องคนสนิทขับรถไปส่งแขกสาวกลับไร่ของเธอ ถ้าไม่ติดที่มาดามเครือทิพย์จะมาถึงในไม่กี่อึดใจ เขาจะเป็นคนไปส่งเธอเองกับมือ เพื่อความแน่ใจสมานุชไม่รู้มาก่อนเลยว่าไร่ของเธอและไร่ของเขาอยู่ใกล้กันเพียงแค่รั้วกางกั้นเอาไว้เท่านั้น

“ขอบคุณสำหรับการช่วยเหลือและที่พัก ถ้ามีโอกาสเชิญที่ไร่เหมันต์ได้นะคะ”

ส่งรอยยิ้มหวานไปให้ เธอก็ไม่มีอะไรไปตอบแทนเขาได้มากกว่านี้ แต่ถ้าเขามีอะไรให้เธอช่วยละก็ เธอก็เต็มใจที่จะทำให้เป็นการตอบแทนโดยไม่เกี่ยงงอนเลย

“เตรียมอาหารชุดใหญ่ไว้รอได้เลยครับ ผมจะไปฝากท้องสักมื้อแน่นอน ถ้ารู้ตัวคนร้ายเมื่อไหร่อย่าลืมส่งข่าวผมด้วย” รัฐภาคพูดที่เล่นทีจริง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นจริงจัง

“ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกค่ะ ขอบคุณอีกครั้งค่ะ”

มันเป็นเรื่องของเธอ เธอก็ควรที่จะจัดการเอง แค่เขาเอาตัวเข้ามาช่วยเธอก็ถือว่าเสี่ยงมากแล้ว ไม่รู้ว่าพวกมันจะเห็นหน้าเขาหรือเปล่า ถ้าไม่เห็นก็ดีไป แต่ถ้าเห็นเธอก็ไม่รู้ว่าเขาจะปลอดภัยมากน้อยแค่ไหน

“ด้วยความยินดีครับ พาคุณสมากลับให้ถึงบ้าน”

รถจิ๊ปคันใหญ่เคลื่อนออกจากไร่ครองทรัพย์มุ่งหน้ากลับไร่เหมันต์ในขณะเดียวกันรถตู้คันใหญ่สีดำสนิทก็ขับสวนเข้ามาพอดี

 

รัฐภาคที่กำลังจะเดินเข้าข้างในจึงหันกลับไปมอง นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเบิกกว้างมองรถอีกคันที่พึ่งแล่นพ้นขอบประตูขั้วออกไปไม่นาน หวังว่าคงไม่ได้เห็นเข้าหรอกนะ แต่เห็นสิดี จะได้เลิกหาคนโน้นคนนี้มาให้เสียที

“นั่นรถไร่ของเราไม่ใช่หรือ? ไปส่งใครจ้ะ” มาดามเครือทิพย์เอ่ยถามบุตรชายคนที่สี่เมื่อก้าวลงจากรถตู้คันใหญ่ แล้วเดินเข้ามาใกล้ ชะโงกหน้ามองตามไป

“ไม่มีอะไรหรอกครับ คราวนี้จะอยู่สักกี่วันดีครับมาดาม มิสเตอร์” สิงห์หนุ่มบอกปัด วกเข้าเรื่องของบิดามารดาด้วยน้ำเสียงอารมณ์ดีผิดวิสัย ทำเอาทั้งสองมองหน้ากันด้วยความแปลกใจชายหนุ่มเข้าไปโอบประคองกอดร่างบอบบางของมารดาเดินเข้าไปบ้านในเวลาต่อมา

“มาดามบอกจะอยู่เป็นสักเดือนสองเดือนจนแกหาสะใภ้มาให้โน้นแหละถึงจะกลับ”

มิสเตอร์อเดลตาร์ประมุขใหญ่แห่งฟรานเซสกล่าว หัวเราะมีความสุข เย้าลูกชายกลับบ้าง รู้ดีว่าลูกชายทุกคนไม่ค่อยอยากให้มาดามใหญ่อยู่นานนัก เรื่องอะไรนั้นทุกคนรู้ดี ร่วมทั้งบิดาอย่างเขาก็รู้อยู่แก่ใจ

“แหม แบบนี้ผมคงต้องรีบหาให้เสียแล้ว”

ใบหน้าคมก้มลงหอมแก้มผู้เป็นมารดาฟอดใหญ่ รออีกไม่นานหรอก คนที่เขาตามหาเธออยู่อีกฝั่งรั้วนี่เอง เขาจะต้องตามเอาหัวใจดวงใหญ่ยักษ์ไปให้เธอนอนกอดสักวันอย่างแน่นอน

“เฮ้ย! นั่นเมียฉันนะโว้ย”

มิสเตอร์ที่เห็นลูกชายหอมแก้มเมียรักก็ทำทีโวยวายดังลั่น ลูกชายเขาหล่อน้อยที่ไหน ถึงแม้จะเป็นลูก พวกเขาก็ถือว่าเป็นผู้ชาย ถือว่าไม่ได้ทั้งนั้น จึงเรียกเสียงใสจากคนเป็นภรรยาได้เป็นอย่างดี ก่อนจะหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

“คุณอเดลค่ะ จะไปถือสาลูกทำไม”

มาดามเครือทิพย์ยกมือขึ้นห้ามยกระหว่างพ่อลูกที่ชอบเล่นยอกล้อกันเป็นเด็กแล้วก็เป็นแบบนี้ทุกครั้งไปเพราะลูกๆทุกคนต่างก็รู้ดีว่ามิสเตอร์รักมาดามใหญ่มากแค่ไหน อายุปูนนี้แล้วก็ยังไม่ว่างเว้นให้ชายใดเข้าใกล้ ถึงเข้าขั้นหวงเลยก็ว่าได้ จึงถือเป็นจุดอ่อนสำคัญที่ลูกชายทั้งห้ายกขึ้นมาแกล้งแล้วได้ผลดีชะงัก

“เมียพ่อ แต่แม่ผม... ไปครับ เราเข้าข้างในดีกว่าเนอะ” รัฐภาคโอบกอดมารดาเข้าภายในปล่อยให้บิดามองตามอย่างหมั่นไส้เต็มกำลัง

“ตาดอม ไอ้ลูกคนนี้นี่”

มิสเตอร์อเดลตาร์ยิ้มแย้มที่ริมฝีปาก คาดโทษลูกชายทีเล่นทีจริง พลางเดินตามบุคคลอันเป็นที่รักทั้งสองคนเข้าไปในบ้าน


        แสดง 3 - 3
วันที่โพสต์ :  27 ก.พ. 2559 16:46 วันที่อัพเดท :   10 ก.พ. 2561 20:08    › จำนวนผู้เข้าชม 35385 คน
   › คะแนนโหวต 1561 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :