นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน พบรัก สาม 2













สองสาวพี่น้องก้าวลงจากรถแท็กซี่ หน้าร้านของฝากที่นุชนารีมาเจอตอนที่วิ่งออกกำลังกายเมื่อเช้า เดินจับจูงพี่สาวเข้าไปด้านใน แยกไปเลือกซื้อของฝากตามที่สัญญากับเพื่อนๆไว้ ลืมเรื่องชั่วโมงก่อนไปสนิท เมื่อมาเจอของฝากแปลกตามากมาย สวยๆทั้งนั้น ซึ่งเธอไม่เคยเห็นมาก่อน แม้ว่าจะเคยไปต่างประเทศบ่อยก็ตามที แต่มันก็ให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไปสิ้นเชิง

“พี่วารีค่ะ อันนี้สวยดี นุชว่าจะซื้อไปฝากยัยนัฐดีไหมค่ะ” นุชนารีเดินถือสร้อยคอเครื่องแก้วไปให้เมวารีดู

“สวยดีนะ งั้นเราส่งโปสการ์ดสักใบไปให้ดีไหม กว่าเราจะกลับก็น่าจะถึงพอดี”

เมวารีชูการ์ดรูปสถานทีต่างๆให้น้องสาวดู นุชนารีก็เห็นว่าเป็นความคิดที่ดีจึงพยักหน้ารับ ทั้งสองจึงไปช่วยกันเลือกโปสการ์ดด้านหน้าเป็นของฝากให้กับเพื่อนที่เมืองไทย แจ็คสันที่ตามดูสองสาวอยู่

กว่าหนึ่งชั่วโมงที่ตามสองสาวอยู่ ก็โทรรายงานนายหนุ่มถึงความคืบหน้า เสียงร้องขอความช่วยเหลือดังมาจากร้านของฝาก เรียกให้ชายหนุ่มที่กำลังคุยโทรศัพท์หันกลับไปดู

“กระเป๋าฉัน! ช่วยด้วยค่ะ”

พอเขาหันไปก็เห็นว่ามีผู้ชายคนหนึ่งกำลังยื้อแย่งกระเป๋าสะบัดของเมวารีอย่างเอาเป็นเอาตาย แจ็คสันรีบก้าวลงจากรถวิ่งข้ามถนนเข้าไปช่วยทันที ขโมยร่างยักษ์ล้มกลิ้งไปกับพื้นตามเหวี่ยง รีบลุกขึ้นพร้อมชักมีดพกออกมาปัดป่ายไปมาอย่างน่ากลัว ร่างสูงถอยหลังหลบมีดที่เหวี่ยงเข้ามาหา ก่อนจะใช้ทักษะที่มีมากกว่าล้มยักษ์ตนนั้นลงในไม่กี่นาทีต่อมา มือหนาจึงเดินหยิบกระเป๋าใบย่อมส่งคืนให้เจ้าของ

“ของคุณ” เมวารีรับกระเป๋ามาเหมือนจิตใจลอยไปไกล มือบางยังสั่นไม่หาย

“คุณนั่นเอง ขอบคุณมากนะคะที่มาช่วย แล้วเจ็บตรงไหนไหมคะ” นุชนารีขอบคุณจากใจถ้าไม่ได้เขาพวกเธอก็คงแย่

“ไม่ครับ ผมขอตัวก่อน”

“ขอบคุณอีกครั้งค่ะ” นัยน์ตาคู่คมจังจ้องมากหญิงสาวอีกคนที่ยืนนิ่งไม่พูดจา เดินไปขึ้นรถที่จอดอยู่อีกฝากถนน แล้วขับออกไป

“ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ทั้งหล่อและก็ใจดีมากเลย พี่วารีว่าไหม”

นุชนารีชมลูกน้องคนสนิทของประธานหนุ่มแห่งฟรานเซสจิวเวลรี่ เมวารีเกิดสับสนในใจอย่างหนัก ตกลงเขาเป็นคนยังไงกันแน่ จากนั้นสองสาวก็เดินทางกลับโรงแรมที่พัก

 

ร่างสูงร้อยแปดสิบเจ็ดเซนต์ของรัฐภาม ยืนมองออกไปนอกหน้าต่าง อย่างใช้ความคิด นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนมองกวาดไปทั่ว ไม่ได้เจาะจงตรงไหนเป็นพิเศษ ผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เขายืนนิ่งมองอยู่แบบนั้น จนคนสนิทเดินเข้ามานั้นแหละถึงเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ทำงานตัวใหญ่

“เอกสารรายการของเพชรล็อตใหม่ครับ”

แบร์โตวางเอกสารลงตรงหน้านายหนุ่ม ก่อนจะถอยออกไปยืนรอ มือหนาเลื่อนเอกสารไปอ่านอย่างละเอียด ก่อนจะจรดปลายปากกาเซ็นลงไป

“ยกเลิกนัดตอนบ่ายนี้ทั้งหมดด้วย ฉันจะออกไปข้างนอก”

สิงห์หนุ่มลุกขึ้นเต็มความสูง นิ้วเรียวยาวคว้าสูทเนื้อดีขึ้นสวม แล้วเดินออกจากห้องทำงานไป แบร์โตบอกยกเลิกนัดตามที่นายหนุ่มบอกเรียบร้อย ก็เดินตามหลังไปอย่างรวดเร็ว เป็นเรื่องปกติที่เจ้านายของเขาจะบอกเลิกนัดลูกค้าแบบนี้ ต่อให้สำคัญแค่ไหนถ้าบอกว่าไม่ ก็คือ ไม่ โดยไม่มีข้อยกเว้น

รถหรูมาจอดเทียบลงหน้าโรงแรมฟรานเซส ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินไปยังลิฟต์มันวาวแทนประชาสัมพันธ์สาวทั้งสอง

“ห้อง 2609 ปีกขวา ทางทิศตะวันออกครับ”

รู้ที่อยู่แล้วก็เดินตรงไปยังลิฟต์ตรงขึ้นห้องพักของสองนางแบบสาวสยามประเทศ สองหนุ่มก้าวมาหยุดลงหน้าประตู เคาะเรียกคนที่อยู่ด้านในทันที

นุชนารีที่พึ่งจะเดินออกจากห้องน้ำคิดว่าเป็นพี่สาว จึงคว้าเพียงเสื้อคุมขึ้นสวมแล้วเดินมาเปิดประตู โดยไม่ได้เอะใจว่าเป็นใครอื่นที่มาเคาะ

“กลับมาแล้วหรือคะพี่วารี... อุ้ย! คุณรัฐภาม!

สองหนุ่มก็ตกใจไม่แพ้กันที่เห็นเธอออกมาสภาพนั้น จึงรีบเบือนหน้าไปทางอื่น นุชนารียกมือขึ้นปิดหน้าอกอวบอิ่ม ซ้อนตัวหลังประตูบานใหญ่ให้พ้นจากสายตาคู่คมของสองหนุ่มด้านนอก อายจนใบหน้านวลแดงระเรื่อไปหมด ไม่กล้าจะสู่หน้าเขา

“ขอโทษที่มารบกวน เออ คุณไปแต่งตัวให้เรียบก่อนจะดีกว่า แล้วไปเจอผมที่ล้อบบี้ด้านล่าง”

“ฉันขอสิบห้านาที”

“มากกว่านั้นก็ได้ ผมไม่รีบ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันขอตัวก่อน”

รีบปิดประตู วิ่งไปเช็ดเนื้อเช็ดตัวแล้วแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าชุดใหม่อย่างรวดเร็วแล้วมานั่งแต่งหน้า ด้วยความรีบร้อนเกรงว่าเขาจะรอนานเกินไป เส้นผมหนานุ่มยังไม่แห้งดีเธอก็คว้ากระเป๋าพร้อมคีย์การ์ดแล้วก้าวออกจากห้องไป

 

สิบห้านาทีตามที่บอกไว้พอดิบพอดี รัฐภามนึกทึ่งในตัวสาวเจ้าอยู่ไม่น้อย หญิงสาวหอบเล็กน้อยเนื่องจากวิ่งลงบันไดมานั่นเอง กลัวจะไม่ทันเวลาที่บอกเขาไว้ และอีกอย่างเธอก็อยู่แค่ชั้นห้าวิ่งลงบันไดสะดวกกว่า

“คุณนี่ทำผมแปลกใจได้อยู่ตลอดเลยนะ” ใบหน้าคมยิ้มออกมาเล็กน้อย เป็นการชื่นชมก็ไม่เชิงเท่าไหร่นัก

“ฉันชอบปฏิบัติมากกว่าใช้คำพูดค่ะ”

ร่างบางนั่งลงตรงข้ามชายหนุ่ม และก็ยังรู้สึกประหม่าทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าเขา ถ้าจะเป็นเอามากแล้ว นุชนารี บอกตัวเองในใจ จะว่าเขาหล่อเหล่าก็ใช่ เธอก็เคยเจอคนหล่อมาก็เยอะนะ แต่ไม่เคยมีใครที่ทำให้เธออย่าหลบตาตลอดเวลาแบบนี้

“งั้นเข้าเรื่องเลยแล้วกัน”

“ว่ามาเลยค่ะ ฉันรอฟังอยู่” ร่างบางยืดตัวขึ้น หลังตรง จ้องมองเขาอย่างตั้งใจ

“ผมมาคิดดูแล้วว่าจะให้คุณไปอยู่กับผม...”

“อะไรนะ! ทำไมฉันต้องไปด้วย ฉันก็อยู่ที่นี่ก็ได้นี่ ไม่มีความจำเป็นต้องไปอยู่กับคุณเลย” นุชนารีร้องเสียงหลง เมื่อได้ฟังในสิ่งที่เขาบอก

“ไม่ได้! คุณรู้ไหมว่าแหวนวงนั้นมันสำคัญยังไง”

ทำเอานางแบบสาวเริ่มนั่งไม่ติด ก็ไหนเขาบอกว่ามันเป็นแหวนเพชรธรรมดาไง แล้วที่นี่มาบอกว่ามันสำคัญ ตกลงมันยังไงกันแน่ เธองงไปหมดแล้ว

“คุณก็ส่งลูกน้องมาเฝ้าฉันแทนก็ได้นี่” หญิงสาวพยายามหาทางเลือกให้กับเขา เพื่อที่เธอจะได้ไม่ต้องไปอยู่กับเขา

“คุณนุชนารี แหวนวงนั้นเป็นแหวนประจำตระกูลผมนะ ซึ่งที่มีเพียงห้าวงในโลกเท่านั้น ถ้าเกิดมันหายไปโดยที่คุณไม่รู้ตัว แล้วใครจะรับผิดชอบ”

“อะไรนะ! แต่ว่า...”

“ไม่มีแต่ ผมให้เวลาคุณเก็บข้าวของเสื้อผ้าสามสิบนาที” รัฐภามกล่าวตัดบท เมื่อเห็นหญิงสาวกำลังจะปฏิเสธข้อเสนอของเขา

“แล้วฉันจะต้องไปอยู่กับคุณนานเท่าไหร่” นุชนารีเอ่ยถาม

“หนึ่งเดือนนับจากนี้” เสียงทุ้มประกาศก้อง ทำเอานางแบบสาวตาโต แบบนี้เธอก็ไม่ได้ทำงานนะสิ แล้วจะเอาอะไรกิน

“หนึ่งเดือนฉันขอวีซ่ามาแค่อาทิตย์เดียวเองนะคะ”

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมให้ลูกน้องจัดการให้” เหมือนฟ้าถล่มลงมาอีกรอบ เธอไม่อยากไปอยู่กับเขา เลยทีนี่จะทำอย่างไรดีล่ะ

“แล้วเรื่องงานฉันอีกละ” หญิงสาวยังไม่หยุด คิดหาทางให้ตัวเองอยู่

“ตลอดเวลาที่คุณอยู่กับผมหนึ่งเดือน คุณจะได้ค่าจ้างวันละหนึ่งแสนบาทพร้อมสวัสดิการชั้นหนึ่ง พอใจหรือยัง ไปเก็บกระเป๋าได้แล้ว ผมมีเวลาไม่มาก”

ร่างบางจำต้องลุกขึ้น ก่อนจะหันมามองเขาเป็นการขอร้องเป็นครั้งสุดท้าย แต่ความหวังก็หมดสิ้นเมื่อเขาส่ายหน้ากลับมาเป็นคำตอบ หญิงสาวยังไม่ขยับ จนถูกเขาส่งสายตาคมมาอีกครั้งนั้นแหละจึงยอมไป 





        แสดง 9 - 9
วันที่โพสต์ :  13 ก.พ. 2559 13:13    วันที่อัพเดท :   4 เม.ย. 2561 19:11    › จำนวนผู้เข้าชม 53712 คน
   › คะแนนโหวต 1741 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :