นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน พบรัก สาม 3















เมวารีที่เดินเล่นอย่างสบายอารมณ์อยู่ที่สวนกว้าง  ยังไม่รู้ว่าน้องสาวกำลังจะไปอยู่กับสิงห์หนุ่มแห่งฟรานเซสเสียแล้ว ร่างบางเดินไปตามทางเดินที่เชื่อมกันยาวไปสุดลูกหูลูกตา มาหยุดนิ่งลงที่เก้าอี้ตัวยาวริมบึงกว้างของสวนสาธารณะ ดวงตากลมเรียวหลับพริ้มรู้สึกสบายใจขึ้นมากแล้ว มีหูฟังเสียบหูทั้งสองข้างและเลือกฟังเพลงสากลเบาสบายไปเรื่อยๆ หลังจากที่ต้องจ่มอยู่กับความคิดมากมาย โดยเฉพาะเรื่องเมื่อเช้า!

ราวสิบนาทีดวงตากลมเรียวที่หลับพริ้มก็ลืมขึ้น เมื่อรู้สึกว่ามีคนมานั่งอยู่ข้างกาย ใบหน้านวลจึงเอียงหน้าไปมอง และก็ต้องตกใจแทบจะตกเก้าอี้ เมื่อเห็นว่าเป็นใครกัน

“นาย! ...หยุดไม่ต้อง”

แจ็คสันหยุดนิ่งอยู่กับที่แทบจะทันทีที่หญิงสาวพูดจบ ร่างบางลุกขึ้นแล้วก้าวถอยห่างจากเขาไปอย่างรวดเร็ว จึงไม่ทันระวังด้านหลังว่ากำลังจะมีภัยใหญ่วิ่งเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว

“คุณระวัง!

ก้าวพรวดเดียวถึงตัว แล้วดึงร่างบางกลับมาเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว จึงทำหญิงสาวถลาเข้าตกลงอยู่ในอ้อมแขนแกร่งแบบไม่ทันตั้งตัว

“เป็นอะไรหรือเปล่า

เมวารีส่ายใบหน้านวลดิก ตกใจไม่น้อยที่จู่ๆก็มีรถจักรยานพุ่งมาด้วยความเร็ว เคราะห์ดีที่ไม่ได้บาดเจ็บอะไร ถ้าไม่ได้เขาช่วยเอาไว้ เธอก็รู้ว่าจะได้กี่แผลเหมือนกัน

“กลับเถอะ เดี๋ยวผมไปส่ง”

ลากร่างบางให้เดินตามไปทันที โดยไม่รอฟังคำตอบว่าเธอต้องการที่จะกลับหรือเปล่า เมวารีมึนงงเหมือนสมองหยุดทำงานชั่วคราว กว่าจะรู้ตัวก็มาถึงโรงแรมที่พักแล้วเรียบร้อย

“ขอบคุณที่มาส่ง” ร่างบางก้าวลงจากรถไป

 

คฤหาสน์ฟรานเซส นิวยอร์ก อเมริกา...

นุชนารีเดินทางมาถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ที่กินอาณาเขตเกือบสิบไร่ ตามข้อตกลงที่ทำกับสิงห์หนุ่มไว้ หญิงสาวนั่งนิ่งมาตลอดทางไม่พูดจาหรือเอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมานอกจากลมหายใจ บรรยากาศในรถจึงดูอึมครึม ชวนน่าอึดอัดเป็นที่สุดในความรู้สึกของสามหนุ่ม แต่ที่ทำให้ลูกน้องอย่างพวกเขาไม่เข้าใจก็คือ ไม่เคยมีสิงห์หนุ่มคนไหนพาผู้หญิงเข้าบ้าน ถ้าไม่ใช่ สะใภ้

อย่าบอกนะว่า... เจ้านายของเขากำลังคิดอะไรอยู่ จะเลือกเธอคนนี้หรือ? ถ้าไม่เลือกคงไม่ให้สวมแหวนประจำตระกูลแบบนี้หรอก เฮ้อ ทำอะไรไม่เคยบอกก่อนล่วงหน้าสักครั้ง คุณคริสนะ คุณคริส...

“ขอต้อนรับสู่คฤหาสน์ฟรานเซสครับ”

รัฐภาม ฟรานเซส กล่าวต้อนรับ เดินนำเข้าไปด้านใน นัยน์ตาสีดำสนิทมองห้องโถงใหญ่ด้วยความตื่นตาตื่นใจ เธอไม่เคยเห็นบ้านที่สวยขนาดนี้มาก่อน พื้นมันวาวถูกปูด้วยหินอ่อน พนังและบันไดก็เช่นกัน เรียกได้ว่าทำจากหินอ่อนทั้งหลังก็คงจะไม่แปลก

“มาทางนี้สิ ผมจะพาชมบ้าน”

สิงห์หนุ่มเดินนำโมเดลสาวสวยชมรอบคฤหาสน์หลังงาม ที่มีเนื้อที่กว่าสิบไร่กินอาณาบริเวณกว้างขวาง ด้านหลังติดทะเลสาบซึ่งก็ไม่ใช่ของใครอื่น ก็เป็นของตระกูลฟรานเซสนั่นเอง โดยเปิดเป็นที่พักผ่อนให้บุคคลทั่วไปได้เข้าชมด้วย เป็นความคิดของมาดามเครือทิพย์ที่อยากแบ่งปันความสุขที่ครอบครัวเธอได้รับให้กับทุกคนในเมืองนี้นั่นเอง

ร่างบางเดินมาหยุดลงที่เรือนกระจกขนาดใหญ่ ซึ่งด้านในมีพันธุ์ไม้หายากนานนับร้อยสายพันธุ์ ไม่น่าเชื่อว่าที่นี่ก็มีด้วย แต่จะว่าไปเงินสามารถเนรมิตได้ทุกอย่างที่พวกเขาต้องการได้เพียงชั่วข้ามคืนอยู่แล้ว

รัฐภามที่เห็นหญิงสาวยืนจ้องอยู่นานแล้ว ก็พอจะเดาออกว่าเธอคิดอะไรอยู่

“ไปไหนค่ะ?”

นุชนารีเดินตามแรงรั้งที่เข้ามาลากเธอไป นัยน์ตาสีดำสนิทต้องเบิกกว้างด้วยความตื่นตากับความงามของมัน มีทั้ง ดอกไม้จากแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้บ้านของเธอ และอื่นๆอีกมากหมาย ตระการตาไปหมด

“ดอกไม้เยอะขนาดนี้ พวกคุณดูแลยังไงคะ สวยๆ ทั้งนั้นเลย” เสียงหวานถามขึ้น ใบหน้ายังก้มลงอยู่กับกลุ่มดอกไม้นานาพันธุ์ตรงหน้า

“ดอกไม้ทั้งหมดนี้เป็นตัวอย่างพันธุ์ที่เรานำมาศึกษาเพื่อผลิตเป็นน้ำหอม การดูแลทั้งหมดจึงเป็นหน้าที่ของนักวิจัย ผมก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่หรอก แต่ก็พอบอกได้” กล่าวอย่างถ่อมตัว ทั้งที่จริงแล้วเขานั้นแหละตัวพ่อเรื่องน้ำหอมระดับต้นๆของโลก

“ไม่น่า กลิ่นภายในบ้านถึงมีกลิ่นหอมที่เฉพาะมาก ต้นนี้ชื่ออะไรค่ะ?  สวยมากเลย”

นุชนารีเดินมาหยุดตรงต้นไม้พุ่มที่มีดอกสีขาวทั้งต้น สวยงามมาก สามารถดึงดูให้เธอหยุดมองได้ ร่างสูงก้าวมาหยุดลงข้างกายหญิงสาว พร้อมกับกล่าวขึ้น ทำเอาโมเดลสาวทำหน้าไม่ถูก

“นุชนารี...”

“หือ นั้นมันชื่อฉันนี่คะ” หันมามองหน้าคนพูด แล้วกลับไปมองต้นดอกไม้แสนสวยแล้วยิ้มกว้าง

“ผมเห็นว่าชื่อคุณเพาะดี จึงเอามาตั้งเป็นชื่อต้นไม้ คุณคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม” ชายหนุ่มบอกยิ้มๆ

“ไม่หรอกค่ะ เป็นเกียรติเสียด้วยซ้ำ ฉันไม่คิดว่าจะมีคนเห็นคุณค่าของชื่อฉัน ฉันอยากพักแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ”

ผละเดินออกจากโดมหลังใหญ่ ปล่อยให้สิงห์หนุ่มมองตามด้วยความงงงวย รัฐภามชักอยากจะรู้แล้วว่าที่เธอพูดมาเมื่อครู่มันหมายถึงใครกัน เขาต้องรู้ให้ได้เสียแล้ว มือหนาล้วงหยิบโทรศัพท์เครื่องบางขึ้นโทรหาใครคนหนึ่งที่จะทำให้เขาได้คำตอบ

“ผมมีเรื่องรบกวนหน่อย สืบข้อมูลทุกอย่างที่เกี่ยวกับนุชนารีให้ฉันด่วนที่สุด!


.......................................


        แสดง 10 - 10
วันที่โพสต์ :  13 ก.พ. 2559 13:13 วันที่อัพเดท :   14 ก.พ. 2561 17:59    › จำนวนผู้เข้าชม 44639 คน
   › คะแนนโหวต 1371 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :