นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ตามรักรัฐภาค [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน ตามรัก สอง 2









 


ร่างสูงใหญ่ของสิงห์หนุ่มเดินไปดูอาการของลูกม้าตัวน้อยที่พึ่งลืมตาออกมาดูโลก คนงานไปรายงานบอกว่ามันไม่สบาย เขาเป็นห่วงมากกว่าตัวอื่น เนื่องจากมันเป็นลูกของ เจ้าทมิฬ’ ม้าตัวโปรดของเขา มาคี’ ลูกม้าพันธุ์ผสมที่พึ่งคลอดได้ไม่ถึงสองวัน นอนหายใจแผ่วเบาอยู่บนกองฟางอย่างน่าสงสาร คงจะเกิดจากอากาศที่ร้อนอบอ้าวมากกว่าปกติ จึงทำให้ลูกม้าอ่อนเพลีย และไม่สบายได้ง่าย

“มาคีเป็นไงบ้างครับอา”

“ดีขึ้นแล้วครับ แต่ยังมีอาการอักเสพที่ลำไส้อยู่ สักสองสามวันก็น่าจะหายเป็นปกติครับ” สัตวแพทย์วัยกลางคนบอกนายหนุ่ม

“โล่งอกไปที ผมเป็นห่วงแทบแย่ แล้วเจ้าลิลลี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ”

“ปกติดีครับ ตอนนี้กำลังให้คนงานดูแลอยู่”

รัฐภาค ฟรานเซส ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่รู้สึกเบาใจขึ้นมามากโขเลยทีเดียวเขาแทบจะนอนไม่หลับเพราะเป็นห่วงม้าแม่ลูก ด้วยเป็นท้องแรกความปลอดภัยจึงต้องระมัดระวังเป็นอย่างมาก แม้จะเฝ้าระวังก็ยังมิวายมีเรื่องจนได้ วันนี้มาเห็นว่าอาการของม้าตัวน้อยดีขึ้นตามลำดับก็โล่งใจไปหลาย

“หายเร็วๆนะมาคี เดี๋ยวพ่อจะมาเยี่ยมใหม่ ฝากด้วยนะครับอา”

ร่างสูงผละเดินออกจากคอกม้าขึ้นควบเจ้าทมิฬกลับเข้าไร่ไปลุยงานต่อ วันนี้จะมีการลงเมล็ดพันธุ์ใหม่ เขาจะต้องไปดูความเรียบร้อย ไม่ให้เกิดความผิดพลาดตามมา หรือความเสียหายจากน้ำหลาก

อากาศช่วงนี้แปรปรวนมากเหลือเกิน เขาจึงสั่งให้สร้างคันดินให้สูงกว่าเดิมเพื่อป้องกันน้ำป่าที่ไหลหลากบากเข้ามาในแปลงเมล็ดพันธุ์ที่ลงไปแล้ว

“ตบดินให้แน่นไปเลยนะ ทำยาวไปจนสุดเชิงป่าทางโน้นเลยนะ และก็ทำคลองเล็กไว้เป็นระยะ เผื่อน้ำมาแรงจะได้ไม่พังคันดินของเราพัง”

นิ้วเรียวยาวชี้บอกจุดในการทำคันกั้นน้ำแก่คนงานที่กำลังเร่งมือทำกันอยู่ ร่างสูงเดินเลยมาดูจุดที่พึ่งซ่อมแซมจากความเสียหายเสร็จ

ลุงเสือควบม้าคู่ใจมาหยุดลงตรงที่นายหนุ่มยืนอยู่ ก้าวลงจากหลังม้าตรงมาหา

“ขยันจังเลยนะครับคุณดอม”

“ไม่ได้สิครับ เดี๋ยวผมจะตามอาไม่ทัน” น้ำเสียงติดตลกเย้าหัวหน้าคนงาน

“หวังว่าคันดินจะช่วยกันน้ำที่จะไหลเข้าท่วมได้นะครับ” รัฐภาคบอก อดที่จะหวั่นใจไม่ได้ พายุครั้งก่อนก็กวาดไปหลายไร่อยู่เหมือนกัน

“ก็น่าจะพอกันได้อยู่นะครับ ลุงดูข่าวเมื่อเช้าเห็นบอกว่าแรงของพายุอ่อนลงมากแล้ว ถ้าจะเหลือก็น่าจะเป็นแค่ลูกเล็กของมันเท่านั้น”

“ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ดีครับ เราจะได้ไม่ต้องมาค่อยกังวลมากนัก” สิงห์หนุ่มค่อยเบาใจขึ้นมาเมื่อได้ฟังหัวหน้าคนงานบอก

“คุณดอมครับ นายหญิงแม่ให้มาตามไปทานข้าวเที่ยงครับ” ลูกน้องตัวใหญ่ก้าวลงจากรถคันใหญ่ ตรงเข้ามายังเจ้านายหนุ่ม พร้อมส่งสารด่วนจากมาดามใหญ่

“เดี๋ยวฉันตามไป ลุงไปด้วยกันสิครับ มาดามคงมีเรื่องคุยกับลุงเยอะเลยล่ะ”

สิงห์หนุ่มบอกอย่างรู้ใจ ท่านทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆ นานๆ มาดามเขาจะกลับมาที่ไร่ครั้งหนึ่งก็คงจะมีเรื่องคุยกันเยอะอยู่พอประมาณ

“ไปสิครับ นายหญิงคงรอนานแล้ว”

สองหนุ่มต่างวัยก้าวขึ้นม้าก่อนจะควบตรงมาที่บ้าน สิบนาทีต่อมาก็มาถึง กินอาหารหอมฟุ้งกระจายมาจนถึงหน้าบ้าน เรียกน้ำย่อยสองหนุ่มได้เป็นอย่างดี

“สงสัยงานนี้เราได้พุงกางแน่ครับ”

หันมาพูดกับหัวหน้าคนงานอย่างอารมณ์ดี เป็นอีกอย่างของแม่เขาที่เมื่อมาเยี่ยมลูกชายแต่ละคน ท่านต้องลงมือทำอาหารให้ทานเป็นอันดับแรก ซึ่งมันก็ถือขึ้นเป็นประเพณีไปเสียแล้วลุงเสือก็อดที่จะยิ้มด้วยความดีใจไม่ได้ เธอไม่เคยเปลี่ยนจริงๆ

“มีอะไรทานบ้างครับวันนี้” ร่างสูงใหญ่เดินเข้าไปโอบกอดมารดา พร้อมกับหอมแก้มฟอดใหญ่

“เมนูโปรดของลูกทั้งนั้นล่ะจ้ะ อ้าวเสือมาด้วยหรือค่ะ นั่งก่อนสิ วันนี้ทานกันเยอะนะจะได้มีแรงทำงาน” มาดามเครือทิพย์มองบุคคลที่ยืนอยู่ด้านหลังลูกชาย ซึ่งก็คือเพื่อนสมัยเด็กของท่านนั่นเอง

“มาครับลุง มื้อนี้เราต้องทานให้พุงกางไปเลย มาดามอุตส่าห์โชว์ฝีมือปลายจวักขั้นเทพให้เราได้ทานกัน” บอกเสียงปนหัวเราะ ก่อนจะลงมือทาน

ส่วนอีกคนที่นั่งหัวโต๊ะซึ่งก็ไม่ใช่ใครอื่น มิสเตอร์อเดลตาร์สามีสุดที่รักของมาดามเครือทิพย์นั่นเอง ซึ่งก็พอจะรู้อยู่ว่าสามีของมาดามไม่ชอบหน้าหัวหน้าคนงาน ทั้งสองเคยเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมา แข่งกันทุกอย่าง แม้แต่เรื่องจีบมาดามใหญ่ แต่ก็ต้องแพ้ไป จากนั้นมิสเตอร์อเดลตาร์ก็พามาดามกลับไปอยู่ที่อเมริกาด้วย ทั้งสองจึงไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย แต่พอวันนี้เห็นท่าทางแล้วดูจะมีเรื่องกันอยู่

มาดามเห็นอาการของสามีก็รีบตักอาหารให้เป็นการเอาใจทันที พร้อมส่งรอยยิ้มหวานพิมพ์ใจไปให้ ซึ่งมันเป็นวิธีที่ใช้ได้ผลมาตลอด มิสเตอร์อเดลตาร์จึงปัดเรื่องไม่เป็นเรื่องทิ้งยอมลงมือทานอาหารอย่างว่าง่ายและไม่นั่งหน้าบึ้งตึงอีกที่สำคัญไปกว่านั่นคือภรรยาสนใจใครอื่นนอกจากเขาเพียงคนเดียว

รัฐภาคมองดูก็อดที่แย้มยิ้มมีความสุขไม่ได้ ได้เห็นความน่ารักของท่านทั้งสอง ต่อให้เวลาผ่านไปกี่ปีก็ยังรักไม่มีเปลี่ยน ไม่เหมือนกันหลายคู่ที่แต่งงานกันไปหม้อข้าวยังไม่ทันดำด้วยซ้ำ ก็เลิกรากันไปเสียแล้ว เขาอดคิดไม่ได้ว่าชีวิตของเขาจะได้เจอผู้หญิงที่ดีพร้อมเหมือนมารดาหรือเปล่า

พอคิดถึงตรงนี้ ภาพของหญิงสาวอีกคนก็ลอยซ้อนขึ้นมาในหัว จะว่าไปแล้วเธอก็มีส่วนที่คลายกันมารดาอยู่เหมือนกันนะ ชายหนุ่มแย้มยิ้มออกมาเหมือนคนละเมอมาดามเครือทิพย์ที่หันมาเห็นเข้าจึงถามขึ้น

“ยิ้มอะไรพ่อลูกชาย”

“มีอะไรที่แกยังไม่ได้บอกพ่อกับแม่หรือเปล่าตาดอม” มิสเตอร์อเดลตาร์จับจ้องมาที่ลูกชายอย่างขอคำตอบ

“เปล่าครับ ไม่มีอะไรหรอก ทานข้าวกันต่อดีกว่า”

มิสเตอร์หันมามองหน้าภรรยาอย่างสงสัย เพราะไม่บ่อยนักที่ลูกชายจะมีอาการที่นั่งอมยิ้มคนเดียว ซึ่งปริศนานั้นต้องได้รับความกระจ่างโดยด่วน ด้วยนิสัยของทั้งสองที่ไม่อบให้อะไรอยู่เหนือการควบคุม

รวมทั้งเรื่องของลูกๆ พวกเขาก็ต้องรับรู้การเคลื่อนไหวตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ไม่เคยมีเรื่องไหนหลุดรอดสายตาไปได้ แล้วถ้าเป็นเรื่องผู้หญิงแล้วล่ะก็ยิ่งปล่อยผ่านไม่ได้ ต้องผ่านการสแกนจากพวกท่านก่อน

จากที่สังเกตดูแล้วน่าจะเป็นลูกชายของท่านที่ไปชอบเจ้าหล่อนเข้า แบบนี้ต้องขยายข่าวโดยด่วนให้สิงห์อีกสี่ตัวช่วยอีกแรงเสียแล้ว น่าจะได้เรื่องเร็วขึ้น เพียงคิดเท่านี้ก็ชักจะสนุกเสียแล้ว

 

บ่ายคล้อยสมานุชเดินออกมาส่งสองพี่น้องไร่อัครัตน์ที่หน้าบ้าน โดยมีผลไม้ที่พึ่งเก็บจากในไร่ติดไม่ติดมือเป็นของฝากกลับไปด้วย ซึ่งเจ้าของไร่สาวสวยเป็นคนลงมือเก็บด้วยตัวเองเลยก็ว่าได้

“ฉันกลับก่อนนะ ไว้พรุ่งนี้จะเข้ามาฝากท้องใหม่” อังครินทร์บอก

“ได้เสมอค่ะคุณหมอ แล้วนี่แกจะเริ่มทำงานเมื่อไหร่?” ตอบรับเสียงใส ก่อนจะถามแพทย์สาวจากเมืองผู้ดีถึงงานที่สมัครไว้

“วันมะรืนนี้ ฉันอยากจะไปทำงานมันตอนนี้เลยด้วยซ้ำ แต่เขาบอกให้พักผ่อนก่อน กลัวว่าฉันจะเป็นลมเป็นแล้งให้เขารักษา แทนที่จะไปรักษาเขานะ” น้ำเสียงติดตลก บอกความตื่นเต้นมากมายที่ได้กลับมาบ้านเกิดเสียที หลังจากที่จากไปร่ำเรียนถึงห้าปีเต็ม

“อย่าพึ่งร้อนวิชาเลยค่ะคุณหมออัง ตอนนี้กลับไปพักผ่อนให้เต็มที่เถอะ ทำงานเมื่อไหร่แกจะอย่าร้องหาวันหยุดก็แล้วกัน”

สมานุชเอ่ยประชดเล็กน้อย ตามประสบการณ์จริงที่เธอเคยทำมา แม้จะเป็นเพียงเวลาไม่นานแต่เธอก็รู้ว่าอาชีพหมอเป็นอาชีพที่ต้องเสียสละมากแค่ไหน

“เจ้าค่ะ ฉันไปล่ะนะ ไว้จะมาหาใหม่” สองสาวโอบกอดกันอีกครั้ง พลางเดินตามกันออกไปขึ้นรถคันใหญ่ที่จอกรออยู่หน้าเรือนแก้ว

“ขับรถกลับดีๆ นะคะพี่อัค”

“ไม่ต้องห่วงจ้ะ พี่ไปแล้วนะ”

“บายๆ แก”

ยืนโบกมือลาให้กับสองพี่น้องเวียงชัยจนรถหายพ้นขอบประตูไปเธอจึงเดินกลับเข้าบ้าน ใบหน้านวลยิ้มแย้มมีความสุขเหลือเกิน หลายปีแล้วสินะที่ไม่ได้ยิ้มอย่างเต็มทีแบบนี้ ต้องขอบคุณเพื่อนรักที่กลับมาได้จังหวะพอดี

ร่างบางหมุนกายเดินตรงไปยังห้องทำงานที่อยู่ถัดเข้าไปด้านใน วันนี้เธอมีงานมากมายให้ต้องจัดการจนล้นมือ เย็นนี้ไม่รู้จะเสร็จหรือเปล่า


        แสดง 5 - 5
วันที่โพสต์ :  27 ก.พ. 2559 16:46 วันที่อัพเดท :   10 ก.พ. 2561 20:08    › จำนวนผู้เข้าชม 34344 คน
   › คะแนนโหวต 1361 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :