นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง อุ้มรักรัฐภพ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน คนอุ้มรัก ห้า 2
























ประตูห้องทำงานบานใหญ่ถูกผลักเปิดเข้ามา ร่างสูงนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ตัวใหญ่ใบหน้าคมเข้มเรียบเฉยไม่บอกอารมณ์ใด นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจับจ้องมองมายังผู้มาใหม่ด้วยแววตาชนิดหนึ่งที่ไม่มีใครอ่านออก ทำเอาคนถูกมองรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ได้เหมือนกัน


“ไหนล่ะเงินของผม ตามสัญญาผมต้องได้มันคืนวันนี้ยี่สิบล้าน” สิงห์หนุ่มกล่าวน้ำเสียงเนิบนาบเน้นทุกคำพูด


“เออคือว่า” 


วิเชียรไม่รู้จะเก็บมือไว้ที่ไหน ความกลัวเริ่มกัดกินร่างกายของเขาอย่างน่ากลัว มือหนาสั่นเทาจนต้องบีบมันแน่น


“ว่าไง ผมไม่ได้เรียกคุณมาเพื่อรอฟังความเงียบนะ ตกลงเงินผมอยู่ไหน!


“ผะ ผมขอเวลาอีก


“ไม่! ลูกหนี้คนอื่นผมให้พวกเขาแค่วันเดียวด้วยซ้ำ สำหรับคุณถือว่าผมเมตตามากแล้วนะ” รัฐภพกล่าวเสียงห้วน จ้องลูกหนี้ด้วยสายตาชนิดหนึ่งที่ลูกน้องทุกคนรู้ว่ามันเป็นการเตือนครั้งสุดท้าย


“แต่ว่า


รัฐภพตบฝ่ามือหนาลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น เล่นเอาลูกหนี้วัยกลางคนสะดุ้งโยง หัวใจหล่นลงไปอยู่ตาตุ่ม เนื้อตัวเกิดสั่นเทาอย่างปิดไม่อยู่ ความหวาดกลัวเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ


“เงินอยู่ไหน!


“มะ ไม่มี” วิเชียรตอบ น้ำเสียงราวกระซิบ


“งั้นก็เอาสิ่งที่ทดแทนกันได้มาใช้หนี้ก็แล้วกัน...” น้ำเสียงเนิบนาบส่งไปพร้อมประกายตาแฝงเล่ห์นัย ร่างสูงเดินอ้อมโต๊ะทำงานตัวใหญ่เข้ามาหาลูกหนี้ยี่สิบล้านที่ยืนตัวสั่นอยู่กลางห้องทำงานไม่บอกอารมณ์ใด


วิเชียรเงยหน้าขึ้นมองหน้าหนุ่มรุ่นลูกอย่างไม่เข้าใจ ยังต้องการอะไรอีก ในเมื่อเขาแทบจะไม่มีอะไรไปใช้หนี้ให้


“ผมไม่มีอะไรเหลือแล้ว...”


“ใครว่าล่ะ...”


รัฐภพขัดขึ้นก่อนที่ชายแก่ผีพนันจะทันได้พูดจบ เว้นวรรคไปเล็กน้อย พลางหยักยิ้มที่มุมปากเป็นนัยยะ จ้องลูกหนี้นิ่ง แล้วพูดประโยคที่ทำให้อีกฝ่ายต้องร้องขอ


“ลูกสาวคุณไง!


วิเชียรถึงกับผงะ เงยหน้าขึ้นมองเจ้าหนี้หนุ่มด้วยความตกใจ เขาไม่บ้าเอาลูกสาวตัวเองมาเกี่ยวกับเรื่องนี้เด็ดขาด! เขาไม่มีทางยอม


“ไม่เรื่องนี้ลูกสาวผมไม่เกี่ยว”


“เป็นพ่อลูกกันจะไม่เกี่ยวได้ยังไง ในเมื่อคุณหาเงินมาใช้หนี้ผมไม่ได้ สิ่งที่พอแก้ขัดกันได้ก็คืนลูกสาวคุณ!


สิงห์หนุ่มประกาศเสียงเนิบนาบ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเปล่งประกายรังสีอำมหิตออกมาอย่างไม่รู้ตัว


คนสนิทที่อยู่ในเหตุการณ์นึกหวั่นใจ เกรงว่านายหนุ่มจะพุ่งเข้าไปเชือดอีกฝ่ายออกเป็นชิ้นๆ เสียก่อน


“ผมไม่ยอม คุณทำแบบนี้ไม่ได้” ลูกหนี้ยี่สิบล้านปฏิเสธเสียงดัง


“คุณรู้ดีว่าผมมีหรือไม่มี”


รัฐภพชักเอามัจจุราชสีดำทะมึนที่เอวสอบของคนสนิทจ่อลงที่หน้าผากหนาของนายวิเชียร


“คุณลุค!


คาซัสและรีทส์ต่างมองด้วยความตกใจ ไม่คิดว่านายหนุ่มจะบ้าไปแล้ว ที่ผ่านมาพวกเขาไม่เคยต้องมาเสียเวลานั่งพูดกับลูกหนี้แม้แต่คนเดียว แล้วนี้เกิดอะไรขึ้นกับเขา


“ผมยอมแล้วๆ อย่าทำอะไรผมเลยนะ”


วิเชียรถึงกับเข่าทรุดลงไปนั่งกับพื้นอย่างหมดแรงจะยืนต่อ รู้สึกผิดต่อบุตรสาวเหลือเกิน เขาไม่หวังจะได้รับการยกโทษจากเธอ


“ไปเอาตัวเธอมา!


คาซัสและลูกน้องตัวใหญ่อีกสองเดินตามกันออกจากห้องไปยังห้องพักของนายวิเชียรที่พวกเขาพึ่งจากมาเมื่อสิบนาทีก่อน รีบไปจัดการตามที่นายหนุ่มต้องการ


“ไม่นะคุณรัฐภพได้โปรด...” วิเชียรร้องขอปากคอสั่นเทา


“ผมไม่ชอบคนผิดสัญญา ทุกคนรู้เรื่องนี้ดี คุณก็ควรที่จะรู้ไว้ซะ!


สิงหนุ่มประกาศน้ำเสียงเรียบ พยายามรักษาอารมณ์ที่กำลังจะประทุขึ้นมาอีกระรอกให้อยู่มากที่สุด ร่างสูงหมุนกายเดินกลับไปยืนพิงโต๊ะทำงาน แล้วหันมาจ้องหน้าลูกหนี้ร่างท่วม ซึ่งกำลังคุกเข่าอยู่กับพื้นด้วยแววตาสมเพช


เสียงเปิดประตูในเวลาต่อมาเรียกให้เจ้าของห้องและลูกหนี้ที่นั่งอยู่กับพื้นหันไปดู


“ปล่อยฉันนะ! จับฉันมาทำไม คุณ!


ร่างคนสนิทและร่างบางของ อ้อมเดือน วงศ์อัคร ถูกผลักให้เข้าไปยืนกลางห้องทำงานใหญ่ ซึ่งเจ้าของห้องกำลังรอคอยสาวเจ้าอย่างใจจดจ่อ


หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นหน้าคนที่ต้องการเจอตัวเธอ และต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่าบิดากำลังนั่งคุกเข่าร้องไห้อยู่ที่พื้นตรงหน้าชายหนุ่ม 


“คุณพ่อ!


ร่างบางถลาเข้าไปหามองสำรวจว่าท่านได้รับอันตรายอะไรหรือไม่ พลางหันกลับมาจ้องคนที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานใหญ่อย่างเอาเรื่อง


“คุณทำอะไรพ่อฉัน!


“ผมเปล่าทำ ถามพ่อคุณเองดีกว่า” รัฐภพโบยมาหาคนที่นั่งอยู่ข้างหญิงสาว


“นี่มันเรื่องอะไรกันค่ะพ่อ!


อ้อมเดือนหันมาทางบิดาเธอต้องการฟังเรื่องราวทั้งหมด เธองงไปหมดแล้ว ตกลงมันเรื่องบ้าอะไรกัน แล้วผู้ชายคนนี้มาเกี่ยวอะไรด้วย 


“คือพ่อ


นายวิเชียรไม่รู้จะอธิบายให้บุตรสาวฟังอย่างไรดี สมองมันตีบตันไปหมด ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาเหมือนพายุ


“เขาติดหนี้ผมยี่สิบล้าน!” รัฐภพตัดความรำคาญเป็นคนบอกหญิงสาวไป


อ้อมเดือนหันไปมองหน้าผู้เป็นบิดาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง แต่คำตอบที่ได้ฟังกลับยิ่งทำเอาเธอเข่าแทบทรุดไปนั่งกับพื้น


“อะไรนะไม่จริงใช่ไหมค่ะ พ่อไม่ได้ทำอย่างที่เขาพูดใช่ไหม”


“...พ่อขอโทษ พ่อไม่คิดว่าเรื่องมันจะออกมาเป็นแบบนี้ ยกโทษให้พ่อด้วยนะลูก” วิเชียรน้ำตาไหลพราก พึมพำขอโทษบุตรสาวอย่างลุแก่โทษ พลางทรุดนั่งลงร้องไห้เสียใจหมดอาย 




        แสดง 15 - 15
วันที่โพสต์ :  23 ม.ค. 2559 12:55    วันที่อัพเดท :   7 เม.ย. 2561 14:51    › จำนวนผู้เข้าชม 94131 คน
   › คะแนนโหวต 1999 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :