นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง มาเฟียดื้อรัก (จบบริบูรณ์)    by พุธนิศา
ชื่อตอน มาเฟียดื้อรัก 2


มาเฟียดื้อรัก  2

                โรงแรมบิลแบล็ค (สาขาไทย)

                “โบ”

                “ค่ะพี่ส้ม”  โบนิตาขานรับหัวหน้างานของตน

                “พี่มีเรื่องจะแจ้งให้ทราบ” 

                “เรื่องอะไรค่ะ  ทำไมพี่ส้มดูเครียดจัง”  โบนิตาถาม

                “ผู้ใหญ่ต้องการให้เราย้ายงาน”

                “โบเหรอค่ะ”  โบนิตาเสียงสั่น

                “ใช่  เขาต้องการให้โบไปเป็นเลขาส่วนตัวของลูกชายท่านประธาน”

                “คือคุณเธนเหรอคะ”  โบนิตาถามเพราะเธอรู้ประวัติของคนในตระกูลบิลแบล็คเป็นอย่างดีเนื่องจากก่อนจะทำงานที่นี่ทุกคนต้องรู้ประวัตเของโรงแรมรวมถึงคนก่อตั้งซึ่งก็คือคุณเท็ดดี้  บิลแบล็ค  และประธานคนใหม่ก็คือลูกชายของท่านนั่นก็คือ  เธน  บิลแบล็ค

                “ใช่  และเราต้องไปรายงานตัวตอนนี้เลย”

                “ตอนนี้  ไม่เร็วไปหน่อยเหรอคะ”

                “มันเป็นคำสั่งพี่ก็ไม่คิดว่าคุณเธนจะอยากได้เรา”

                “แต่โบจะทำได้เหรอคะ”

                “โบเก่งจะตาย  ทำไมจะทำไม่ได้” 

                “แต่พี่ส้มค่ะ”

                “ไปเก็บของเถอะ  พี่จะพาเราไปรายงานตัว”

                “ค่ะ”  โบนิตาว่าก่อนจะเก็บอุปกรณ์ในส่วนของตัวเองและขนไปยังห้องทำงานใหม่ของตัวเอง

                “ผมถือให้ครับ”

                “เอ่อ  คุณ”  โบนิตามองโรลเพราะจำได้ว่าเป็นคนที่เคยไปดื่มชาที่ร้านรุ่นพี่ของเธอ

                “เชิญครับ”

                “ดิฉันพาโบนิตามารายงานตัวค่ะ” 

                “ยินดีที่ได้รู้จัก  คุณรู้ใช่ไหมว่าต้องมาเป็นเลขาผม”

                “ค่ะ”

                “ในช่วงที่ผมอยู่ที่นี่คุณก็มาเป็นเลขาส่วนตัวของผมไปก่อนแล้วกัน”

                “แค่ชั่วคราวใช่ไหมค่ะ”  โบนิตาถาม

                “มันอยู่ที่ผม”  เธนว่าเสียงนิ่งทำเอาโบนิตาถึงกับเงียบ  ทำไมผู้ชายคนนี้ดูไม่น่าไว้ใจเลยนะ

                “งั้นดิฉันขอตัวนะคะ”

                “โรล”

                “ครับนาย”

                “เรื่องโต๊ะทำงานนของโบวี่ล่ะ”  โบนิตาเงยหน้ามองเธนอย่างไม่เชื่อหูเพราะเขาเรียกเธอแบบสนิทแถมยังเปลี่ยนชื่อเธออีก

                “ฉันชื่อโบค่ะ”

                “โต๊ะทำงานของคุณจะอยู่ในห้องนี้”  เธนไม่สนใจพูดเรื่องโต๊ะทำงานต่อ

                “ทำไมไม่ให้ฉันอยู่ข้างนอกค่ะ”

                “เพราะผมสั่งไง  ไปจัดการ  วันนี้ก็มานั่งโต๊ะเดียวกันก่อน”  โบนิตารู้สึกอึดอัดไม่น้อยที่ต้องมานั่งรวมโต๊ะกับเธน  เพราะหลังจากที่เขาพูดว่าเธอต้องนั่งกับเขา  ร่างสูงก็เอาแต่ก้มหน้าสนใจเอกสารโดยมีเธอนั่งมอง

                “เอ่อ  มีอะไรให้ฉันทำไหมค่ะ”  โบนิตาว่า

                “ก็นั่งมองผมทำงานก็เป็นหน้าที่แล้วนะ”

                “หน้าที่แบบนี้ฉันไม่เคยเห็นค่ะ”

                “ก็เห็นซะ  และก็นั่งมองผมเฉยๆ  ไม่ต้องพูด  เพราะน้ำเสียงหวานๆของคุณทำให้สมาธิผมเสีย”  โบนิตาได้แต่อึ้งไม่คิดว่าจะเจอคนแบบนี้

                “เฮ้อ”

                “ห้ามถอนหายใจโบวี่”

                “ทำไมต้องเรียกฉันว่าโบวี่ด้วยล่ะค่ะ”

                “ไม่เหมือนใครดี”  โบนิตาอยากจะบ้า  รู้สึกว่าคนตรงหน้าจะเล่นสงครามประสาทกับเธอ

                ก๊อก  ก๊อก  ก๊อก

                “โต๊ะทำงานมาแล้วครับ”  โรลว่า

                “เอามาต่อกับฉันเลย”

                “ทำไมต้องใกล้ขนาดนั้นค่ะ”

                “เพราะผมสั่งไง”  โรลรู้สึกสงสารโบนิตาอย่างจับใจที่ต้องมาทนกับคนเอาแต่ใจอย่างเจ้านายของตน

                “สอนงานโบวี่ด้วย”  เธนว่า

                “คุณโบวี่เอาไอแพดไปนะครับ  ในนี่จะเป็นตารางานทั้งหมดของเจ้านายครับ”

                “ค่ะ  แล้วโบต้องทำอะไรอีกค่ะ”

                “แค่เช็กและคอยรายงานตารางการทำงานให้เจ้านายทราบก็พอครับ”  โบนิตาขมวดคิ้ว 

                “สงสัยอะไรโบวี่”  เธนถามเพราะเห็นหน้าสวยเอาแต่ขมวดคิ้วเวลาที่โรลอธิบายงาน

                “ทำไมฉันทำงานแค่นี้เองล่ะคะ”    

                “ก็หน้าที่คุณมีแค่นี้  อ้อ  มีอีก”

                “อะไรค่ะ”  โบนิตารีบถาม

                “ชงเครื่องดื่มอร่อยๆให้ผม  อ้อ  มีสำคัญมากอีกอย่างนะ”

                “อะไรค่ะ”  โบนิตาถามอย่างงง

                “คุณต้องไปอยู่กับผม  เพราะมันเป็นหน้าที่ที่คุณต้องทำ”

                “ไปอยู่กับคุณ  ไม่ค่ะ  ทำไมฉันต้องไป”

                “เลขาส่วนตัวก็ต้องติตตามผมตลอด  เวลาผมออกงานคุณก็ต้องออกด้วย”

                “คุณเธนก็มีคุณโรลอยู่แล้วนี่คะ”

                “โรลมันสายลุย  จะให้มันออกงานกับฉัน  คิดได้ไง”  เธนว่า  โรลได้แต่ส่ายหน้าก็เขาก็ออกงานด้วยตลอดไม่เห็นจะเรื่องมาก  พอเจอคนถูกใจหน่อยรุกเขาเลยนะ

                “แต่ว่า”

                “ไม่งั้นผมก็ต้องให้คุณออก”  โบนิตาเม้มปากพร้อมกับก้มหน้า

                “เจ้านายครับ”  โรลเตือนเจ้านาย

                “ก็จริง  ทำงานก็ต้องทำได้ทุกอย่าง  ถ้าไม่มีเวลาหรือสละเวลาส่วนตัวไม่ได้ก็ไม่ควรทำงานที่นี่”

                “ก็  ก็ได้ค่ะ”  โบนิตาว่า  เธนยิ้ม

                “ก็ดี  เริ่มวันนี้เลยนะ

                “ฉันก็พรุ่งนี้ได้ไหมค่ะ”  โบนิตาว่า

                “วันนี้ดีที่สุดแล้วนะ  เพราะยังไงก็ต้องไป”  เธนพูดหน้าตาย

                “คุณโบคงต้องการเวลาส่วนตัวบ้างนะครับ”  โรลว่า

                “อยู่ที่บ้านฉันก็มีเวลาส่วนตัวได้  ไม่ได้ห้ามานี่”

                “ฉันจะไปวันนี้เลยก็ได้ค่ะ”  โบนิตาไม่อยากให้เจ้านายและลูกน้องทะเลาะกันเพราะเรื่องของเธอเลยพูดออกมา

                “เห็นไหมโบวี่ไม่เห็นจะเลือกมากเลย”

                “งั้นผมขอสอนงานต่อนะครับ”  โรลบอกก่อนจะเริ่มสอนงานโบนิตาต่อ

                ช่วงเย็น

                “กุญแจรถของคุณล่ะโบวี่”

                “ทำไมค่ะ” โบวี่ถาม

                “เอาให้โรลซะ  และคุณไปกับผม”

                “แต่ฉันต้องไปเอาเสื้อผ้าที่บ้านก่อนนะคะ”

                “ผมจะพาไปเอง”

                “แต่ว่า”

                “ไม่มีแต่  เร็วโบวี่”  เธนว่าก่อนจะจัดการหากุญแจรถในกระเป๋าสะพายของร่างบางและยื่นให้โรลที่ยืนอึ้งไม่คิดว่าเจ้านายจะถือวิสาสะแบบนี้  ก่อนจะเป็นคนสะพายกระเป๋าของโบนิตาเองและจูงมือโบนิตาออกจากห้องท่ามกลางสายตาของโรล  และพนักงานที่กำลังเดินทางกลับบ้าน  โบนิตาอายจนไม่รู้จะทำตัวยังไง

                “ปล่อยค่ะ”

                “ทำไม  จับไม่ได้”

                “แต่ทำแบบนี้คนอื่นเขาจะคิดว่าฉัน   ฉัน”

                “ฉันทำไม”  เธนถาม

                “เขาจะหาว่าฉันจับคุณ”

                “ก็จับดิ  อยากให้จับ”

                “คุณเธน”

                “จะเสียงดังทำไม”

                “ฉันคิดว่าเราต้องคุยกันนะคะ”

                “คุยเรื่อง”

                “เรื่องทั้งหมดค่ะ  เราต้องทำความเข้าใจกันก่อน”

                “พูดมาซิ”  โบนิตามองไปรอบๆเพราพนักงานเริ่มจะสนใจเธอกับเธนมากขึ้น

                “ขึ้นรถก่อนเถอะค่ะ”

                “ก็ไปซิ”  เธนว่าก่อนจะจูงมือโบนิตาไปที่รถต่อ  โดยไม่สนใจว่าก่อนหน้านี้ได้พูดอะไรกัน

                “คุณเธน  ปล่อยค่ะ”

                “จะจับ  และไม่ปล่อยด้วย  อย่าดื้อได้ไหม”

                “คุณต่างหากที่ดื้อ”

                “ผมดื้อตรงไหน”

                “ก็ทุกตรงเลยค่ะ”

                “จะดุฉัน  น้ำเสียงหวานไปไหน”

                “คุณเธน”

                “ขึ้นรถซิ”  เธนว่าก่อนจะเปิดประตูรถให้โบนิตาขึ้นไป

                “ว่ามาซิ”

                “ทำไมคุณถึงให้ฉันมาเป็นเลขาค่ะ”

                “อยาก”

                “การเป็นเลขามันไม่ใช่เรื่องอยากนะคะ”

                “ก็อยากให้เป็น  ก็ต้องเป็น”

                “...”

                “เงียบทำไมล่ะ”

                “ไม่อยากพูดด้วยแล้วค่ะ”

                “เป็นลูกน้องไม่อยากพูดกับเจ้านายมันไม่ดีมั้ง”  โบนิตาสะอึก

                “ขอโทษค่ะ”  โบนิตาว่าก่อนจะนั่งเงียบไปตลอดทางจนมาถึงบ้าน

                “คุณรู้จักบ้านฉันได้ยังไง”

                “เรื่องแค่นี้มมันไม่อยากไปสำหรับผมหรอกนะ”  เธนว่า  โบนิตารีบลงจากรถและตรงเข้าไปในบ้าน  เธอขึ้นห้องก่อนจะนั่งทำสมาธิเพื่อให้ตัวเองรู้สึกผ่อนคลายกับเหตุการณ์ที่ได้รับในวันนี้

                “โบวี่  รีบเก็บของนะ”  เสียงตะโกนของเธนทำเอาโบนิตาอยากจะร้องไห้ 

                “ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยนะ”  โบนิตาว่าก่อนจะเริ่มเก็บของเธอไม่ได้เอาไปทั้งหมดเพราะคิดว่ายังไงก็ต้องกลับมาที่บ้านของตนบ้าง

                “มีแค่นี้”  เธนถามเมื่อเห็นร่างบางเอากระเป๋าใบเล็กลงมาใบเดียว

                “ฉันไม่อยากเอาไปเยอะค่ะ”

                “คิดว่าจะได้กลับ”  เธนว่า  ทำเอาโบนิตาเงียบไป  แต่เธนก็ไม่พูดอะไรต่อตรงมาถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กและเดินตรงออกไปรอที่รถ


(หวัดดีค่ะรีดเดอร์ที่น่ารัก  ไม่รู้จะลืมกันหรือยัง  วันนี้กว่าจะว่างได้ก็พาเอาเหนื่อยเหมือนกัน  วันนี้แวบมาแต่งให้อีกหนึ่งตอนพร้อมกับอัพเลยค่ะ  ไม่รู้จะถูกใจไหม  แต่คงต้องบอกเหมือนเดิมว่าไรท์คงไม่มีเวลามาแต่งเหมือนเมื่อก่อน  งานที่ไรท์ทำมันไม่เอื้อค่ะ  พอวันหยุดก็อยากจะพักผ่อน  วันนี้มีเวลานิดหน่อยก็เวลแวบมาค่ะ  พรุ่งนี้ก็ทำงานอีกแล้ว  ไม่รู้จะได้หยุดเมื่อไรค่ะ  หวังว่าคงจะยังมีแฟนนิยายที่ยังคอยติดตาม  พุธนิศา  อยู่นะคะ  ส่วนแฟนที่ติดตามอยู่แล้ว  และเป็นกำลังใจให้อยู่ก็ขอขอบคุณค่ะ  ยังไงจะหาเวลามาอัพให้นะคะ  สุดท้ายนี้คงพูดแบบเดิมว่ายังไงก็ไม่ทิ้งแน่ๆค่ะ  สำหรับการแต่งนิยาย  รักรีดเดอร์ทุกคน  จุ๊บๆ)

        แสดง 2 - 2
วันที่โพสต์ :  20 มี.ค 2559 18:22    วันที่อัพเดท :   25 มิ.ย. 2559 21:09    › จำนวนผู้เข้าชม 561495 คน
   › คะแนนโหวต 2429 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :
  

 ความคิดเห็นที่ 3
ชอบมากทุกเรื่องเลีย
 คำนาง | 28 ม.ค. 2560 8:57 | IP : 115.84.116.xxx

 ความคิดเห็นที่ 2
เข้ามาส่องทุกวันค่ะ ขอหลายตอนหน่อยนะคร๊ให้หายคิดถึง
 moon | 29 เม.ย. 2559 3:37 | IP : 1.47.139.xxx

 ความคิดเห็นที่ 1
น้ำตาจิไหล ถถถ เสา-อาก็ไม่ได้หยุดหรอค่ะ รอต่อจ้า คิดถึงเสมอชุ้บบบ
 ฟางฟาง | 28 เม.ย. 2559 21:58 | IP : 1.46.205.xxx