นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง อุ้มรักรัฐภพ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน คนอุ้มรัก ห้า 3
















“ปล่อยฉันนะ! จับฉันมาทำไม คุณ!

ร่างคนสนิทและร่างบางของ อ้อมเดือน วงศ์อัคร ถูกผลักให้เข้าไปยืนกลางห้องทำงานใหญ่ ซึ่งเจ้าของห้องกำลังรอคอยสาวเจ้าอย่างใจจดจ่อ

หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นหน้าคนที่ต้องการเจอตัวเธอ และต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่าบิดากำลังนั่งคุกเข่าร้องไห้อยู่ที่พื้นตรงหน้าชายหนุ่ม 

“คุณพ่อ!

ร่างบางถลาเข้าไปหามองสำรวจว่าท่านได้รับอันตรายอะไรหรือไม่ พลางหันกลับมาจ้องคนที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานใหญ่อย่างเอาเรื่อง

“คุณทำอะไรพ่อฉัน!

“ผมเปล่าทำ ถามพ่อคุณเองดีกว่า” รัฐภพโบยมาหาคนที่นั่งอยู่ข้างหญิงสาว

“นี่มันเรื่องอะไรกันค่ะพ่อ!

อ้อมเดือนหันมาทางบิดาเธอต้องการฟังเรื่องราวทั้งหมด เธองงไปหมดแล้ว ตกลงมันเรื่องบ้าอะไรกัน แล้วผู้ชายคนนี้มาเกี่ยวอะไรด้วย 

“คือพ่อ

นายวิเชียรไม่รู้จะอธิบายให้บุตรสาวฟังอย่างไรดี สมองมันตีบตันไปหมด ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาเหมือนพายุ

 “เขาติดหนี้ผมยี่สิบล้าน!” รัฐภพตัดความรำคาญเป็นคนบอกหญิงสาวไป

อ้อมเดือนหันไปมองหน้าผู้เป็นบิดาอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง แต่คำตอบที่ได้ฟังกลับยิ่งทำเอาเธอเข่าแทบทรุดไปนั่งกับพื้น

“อะไรนะไม่จริงใช่ไหมค่ะ พ่อไม่ได้ทำอย่างที่เขาพูดใช่ไหม”

“...พ่อขอโทษ พ่อไม่คิดว่าเรื่องมันจะออกมาเป็นแบบนี้ ยกโทษให้พ่อด้วยนะลูก” วิเชียรน้ำตาไหลพราก พึมพำขอโทษบุตรสาวอย่างลุแก่โทษ พลางทรุดนั่งลงร้องไห้เสียใจหมดอาย

อ้อมเดือนส่ายหน้าไปมา ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาให้คนในห้องได้รับรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ นานร่วมนาทีหญิงสาวจึงทรุดกายลงไปกอดร่างของบิดาเอาไว้อย่างปลอบโยน แม้จะรู้สึกโกรธมากมายเพียงใดเธอก็ไม่สามารถกลับไปแก้อะไรได้แล้วในตอนนี้ ใบหน้านวลเงยขึ้นจ้องร่างสูงใหญ่

“แล้วคุณจะเอายังไง...”

รัฐภพ ฟรานเซส จับจ้องมองเธออยู่ก่อนนานแล้ว ผละเดินเข้ามาหาคนทั้งสอง พร้อมกับโยนกระดาษแผ่นบางหนึ่งแผ่นลงบนโต๊ะรับแขกตรงหน้าหญิงสาว

“ตามข้อตกลงที่พ่อคุณให้ไว้

อ้อมเดือนมองกระดาษบนโต๊ะสลับกับมองหน้าบิดา ขอคำอธิบายที่มากกว่าข้อความในกระดาษ

“ข้อตกลง? พ่อตกลงอะไรกับเขาไว้ค่ะ” หันไปทางบิดา

“เออคือ... ละ ลูกต้องไปกับเขา ถะ ถ้าพ่อหาเงินมาคืนไม่ได้” วิเชียรกล่าวติดขัด มันฝืดคอเหลือเกินที่จะบอกออกไป

“พ่อ!

อ้อมเดือนร้องเรียกชื่อบิดาดังลั่นห้อง เธอไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลยว่าบิดาจะทำกันเธอได้ ดวงตากลมเรียวมองหน้าคนเป็นบิดาอย่างผิดหวัง แสดงว่าที่ท่านเปลี่ยนไปกลายเป็นคนละคนในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาก็เพราะเรื่องนี้เองสินะ

“อ้อมพ่อขอโทษ พ่อไม่ได้คิดว่าเรื่องมันจะออกมาเป็นแบบนี้ แต่จะให้พ่อทำยังไง เขาจะฆ่าพ่อถ้าพ่อไม่ตกลงยกอ้อมให้กับเขา” น้ำเสียงสั่นเครืออย่างรู้สึกผิด สงสารบุตรสาวต้องมารับเคราะห์กรรมที่ตนเป็นคนก่อ

อ้อมเดือนยืนนิ่งงันเหมือนหุ่นโดนแช่แข็งกับประโยคต่อมา นี่ท่านโยนเธอให้คนอื่นเพราะกลัวตาย! แล้วท่านไม่คิดบ้างหรือว่าที่ส่งเธอให้กับเขาไปแล้วเธอจะไม่ต่างกับคนที่ตายทั้งเป็นหญิงสาวหลงคิดมาตลอดว่าบิดารักเธอและน้องชายมาก ไม่มีทางที่จะให้เป็นอันตราย ที่ผ่านมาเธอคงเข้าใจผิดไปเอง

หญิงสาวยังยืนนิ่งเงียบไม่พูดจา น้ำตาสักหยดไม่มีแม้จะไหลออกมาให้เห็น สร้างความแปลกใจให้กับคนที่อยู่ในห้อง โดยเฉพาะสิงห์หนุ่มที่จับจ้องสาวเจ้าไม่ไปไหน ทุกคนต่างรอลุ้นอยู่ว่าเธอจะตอบว่าอะไร และต้องตกใจกันทั่วหน้ากับประโยคต่อมา

“ฉันตกลง!

“อ้อม!” วิเชียรครางชื่อลูกสาวด้วยความตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งเมื่อหญิงสาวพูดจบ ไม่คิดว่าเธอจะตัดสินใจยอมรับข้อเสนอบ้าบอนั้น และที่ทำให้ทุกคนอึ้งในประโยคต่อมาก็คือข้อเสนอหรือข้อแม้ที่เธอกล่าวขึ้น

“แต่ฉันมีข้อแม้... ถ้าครอบครัวมีแม้รอยข่วน ข้อตกลงทั้งหมดถือเป็นโมฆะ!

สิงห์หนุ่มยึดตัวขึ้นเต็มความสูงพลางขบคิดชั่วครู่ ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา ฉลาดเป็นกรด สร้างข้อแม้ขึ้นมาเพื่อปกป้องคนที่รัก แม้ว่าคนๆ นั้นจะทำร้ายเธอทั้งร่างกายและจิตใจ สมกับหนี้ก้อนโตที่เธอต้องรับผิดชอบต่อจากนี้

“ตกลง!

“จำคำพูดของคุณเอาไว้ให้ดี ถ้าคุณผิดสัญญา ฉันท้วงคืนทบต้นทบดอกแน่แน่”

มือบางก้าวเข้าไปที่โต๊ะทำงาน มือบางคว้ากระดาษแผ่นบางขึ้นกวาดสายตามองตัวหนังสือไม่กี่บรรทัด

“หนึ่งปี ฉันจะอยู่รับใช้คุณตามสัญญา หมดสัญญาเมื่อไหร่ เราก็ไม่มีอะไรที่ต้องติดค้างกันอีก” กล่าวจบก็จรดปากกาเซ็นชื่อลงไป แล้วยื่นส่งคืนให้เขา

นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างพิจารณาเต็มตาอีกครั้ง เกิดความรู้สึกท้าทาย อยากจะรู้จักเธอให้มากขึ้นเสียแล้ว คราแรกเขาคิดว่าเธอจะร้องไห้ฟูมฟายเอ็ดตะโรเหมือนผู้หญิงที่เขาเคยเจอมา แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ชีวิตมันถึงจะมีรสชาติ

อ้อมเดือนหันกลับมามองหน้าคนเป็นพ่อ พลางขอร้องเป็นครั้งสุดท้าย นี่คงเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะยอมทำให้ และอาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ต้องบอกลาโดยเฉพาะน้องชายตัวน้อยที่ยังไม่รู้เรื่อง ยังไม่รู้ว่าเธอกำลังจะจากไปเขาในไม่ช้านี้ เธอไม่อยากเห็นน้ำตาของคนที่เธอรักต้องไหลรินให้กับเธออีก

“ขอให้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายได้ไหมค่ะ”

ได้ลูก มันจะไม่มีอีก พ่อให้สัญญา”

คนเป็นบิดาสัญญาทั้งน้ำตา หมดคาบนักธุรกิจผู้น่าเกรงขามแถวหน้าของเมืองไทย สำหรับนายวิเชียร วงศ์อัคร

“อีกสามวันเรือจะเทียบท่าพอร์ตเอลิซาเบท ผมจะส่งครอบครัวคุณกลับที่นั้น โดยไม่แตะต้องให้บุบสลายตามที่คุณต้องการ”

รัฐภพพูดแทรกขึ้นกลางบทสนทนาระหว่างสองพ่อลูก เขาไม่อยากเห็นแววตาดูแคลนที่มองมายังเขาจากเธอนานนัก

“ขอบคุณที่ยังกรุณา”

“หมดเรื่องแล้ว เชิญกลับไปได้ แต่คุณอยู่ก่อน” สิงห์หนุ่มพูดดักขึ้น เมื่อเห็นร่างสูงโปร่งกำลังจะเดินตามคนเป็นบิดาออกจากห้องทำงานของเขาไป

“ไม่เป็นไรค่ะ พ่อกลับไปดูตาณพเถอะ ป่านนี้คงจะตื่นแล้ว” อ้อมเดือนหันมาบอกบิดา

“ดูแลตัวเองด้วยนะลูก” นายวิเชียรกล่าวลาลูกสาว มันเป็นความผิดที่เขาจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองไปตลอดชีวิต

“พ่อก็ด้วยนะคะ พ่อค่ะ

อ้อมเดือนคำพูดลงแต่เพียงเท่านั้น ไม่อยากให้พ่อต้องเป็นห่วงและเป็นกังวลจนต้องมาล้มป่วย นายวิเชียรเดินกลับมาโอบกอดลูกสาวอย่างรู้สึกผิด

คาซัสเปิดประตูรอชายร่างท่วมผีพนันวัยห้าสิบ 



        แสดง 16 - 16
วันที่โพสต์ :  23 ม.ค. 2559 12:55    วันที่อัพเดท :   7 เม.ย. 2561 14:51    › จำนวนผู้เข้าชม 96380 คน
   › คะแนนโหวต 2226 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :