นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง อุ้มรักรัฐภพ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน คนอุ้มรัก หก 1














คนอุ้มรัก หก

 

 

  

 

ประตูบานใหญ่ปิดลงพร้อมกับร่างของผู้เป็นบิดาหายพ้นกรอบประตูไป อ้อมเดือนหายใจเข้าปอดลึกๆ รวบรวมกำลังกายและใจให้กลับมาอีกครั้ง แล้วหันกลับไปมองร่างสูงที่ยืนอยู่หลังโต๊ะทำงานใหญ่

“มีอะไรก็ว่ามา...”

“นับจากนาทีนี้เป็นต้นไป คุณต้องอยู่กับผมที่นี่ และต้องทำตามคำสั่งผมทุกอย่างโดยไม่มีข้อแม้” ดึงเอาคำพูดของหญิงสาวมาใช้ย้อนกลับบ้าง

“คุณจะบ้าหรือยังไง! จะไม่ให้ฉันได้เตรียมตัวบ้างเลยเหรอ”

อ้อมเดือนร้องปฏิเสธทันควัน เธอไม่มีทางอยู่กับเขาที่นี่แน่ เรื่องอะไร ถึงจะเป็นลูกหนี้ แต่เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะมากักขังหน่วงเหนี่ยวเธอแบบนี้

“ถ้าขอเวลา ผมคิดดอกเบี้ยนาทีละแสน หรือถ้าจะขอเป็นวันก็ได้นะ วันละสิบล้าน กี่วันก็ได้ผมไม่เกี่ยง”

สิงห์หนุ่มบอกหน้าตาเฉย เดินนำเอาสัญญาทาสที่หญิงสาวเซ็นไปหย่อนลงลิ้นชักโต๊ะทำงานแล้วปิดล็อกอย่างแน่นหนา

“หน้าเลือด!” อ้อมเดือนร้องแห้วกับคำพูดเอาแต่ได้ของเขา

“ถ้าผมหน้าเลือดก็คงไม่มีคนหน้าปกติแล้ว นับแต่คืนนี้เป็นต้นไป คุณต้องย้ายมาอยู่กับผมที่นี่!

“จะมากไปแล้วนะ!

“ไม่มากหรอก ลูกหนี้อย่างคุณไม่มีสิทธิ์ร้องขออะไรทั้งนั้น ตามมานี่”

รัฐภพคว้าแขนเรียวเดินออกจากห้องทำงานไปห้องพักของเขาที่อยู่ห่างไปอีกสองห้อง ลากหญิงสาวเข้าไปด้านใน

“อยู่แต่ในห้องนี้ห้ามออกไปไหน และอย่าสร้างปัญหาเด็ดขาด ถ้าเกิดอะไรขึ้น ผมไม่รับประกันว่าครอบครัวของคุณจะปลอดภัย” สิงห์หนุ่มขู่เสียงต่ำ จ้องใบหน้านวลนิ่ง อ้อมเดือนก้าวเดินเข้าไปเผชิญหน้ากับเขาอย่างไม่กลัวเกรง ไม่มีใครยอมใครเช่นกัน

“อย่าได้แม้แต่จะแตะต้องครอบครัวฉัน!

“มันขึ้นอยู่กับคุณ ไม่ใช่ผม”

กล่าวจบร่างสูงก็ผละเดินออกจากห้องไป ขื่นเขาอยู่ต่อมีหวังได้จับหญิงสาวฉีกออกเป็นชิ้นๆ ก่อนเป็นแน่ ผู้หญิงอะไรปากคมยิ่งกว่ากรรไกร

 


“ฉันเชื่อนายก็บ้าแล้ว ไอ้หน้าโหด!

อ้อมเดือนก้าวไปทรุดกายลงนั่งที่โซฟาปลายเตียง พลางถอนหายใจออกมายืดยาวอย่างเหน็ดเหนื่อยหลังจากที่ต้องปะทะอารมณ์กับเจ้าของเรือคาราคอร์ฟ พักหายใจหายคอครู่หนึ่งก็รู้สึกสบายใจขึ้น แต่ก็ยังรู้สึกขุ่นเคืองอยู่ไม่รู้เธอทำบุญทำกรรมอะไรถึงต้องมาเจอผู้ชายอย่างเขา เธอจะทำอย่างไรต่อไปดี มันช่างมืดมนเหลือเกิน มองไปทางไหนก็เห็นแต่ทางตัน

ร่างบางเดินไปประตูลองบิดลูกบิดประตู โชคเข้าข้างคนดีอย่างเธอเสมอ

ไม่ได้ล็อก!’

สงสัยเขาจะลืมล็อก เป็นโอกาสของเธอ แล้วเรื่องอะไรที่เธอจะยอมรออยู่ที่นี่ให้เขากับมาข่มเหง ฝันไปเถอะ!

มือบางดันประตูแง้มออกทีละน้อย มองซ้ายทีขวาทีพอเห็นว่าไม่มีลูกน้องตัวใหญ่อยู่ด้านนอก ไม่รอช้ารีบเปิดประตูออกกว้างเดินแกมวิ่งไปตามทางเดินที่ทอดยาวอย่างรวดเร็ว ทะลุผ่านออกไปยังโซนของสระน้ำชั้นดาดฟ้า ร่างบางเปลี่ยนเป็นก้าวให้ช้าลง แต่แล้ว...

“ว้าย!

อ้อมเดือนเกือบหงายหลังเมื่อถูกแรงมหาศาลดึงรั้งแขนเรียวจากด้านหลัง หญิงสาวแทบจะกลั่นหายใจเกรงว่าจะเป็นนายหน้าโหดที่ตามเธอมา พอหันไปกลับจึงลอบถอนหายใจออกมาเล็กน้อย แล้วส่งยิ้มหวานไปให้

“จะรีบไปไหนครับคนสวย... อึก มาดื่มด้วยกันก่อน... อึก...”

ร่างสูงใหญ่ นัยน์ตาสีฟ้า ก้าวเดินเข้ามาหาอย่างคุกคามมือหนายังรั้งข้อมือบางไว้แน่นไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ อ้อมเดือนเห็นท่าไม่ดี เมื่อเห็นว่าอีฝ่ายไม่ยอมเลิกรา จึงคิดหาคำที่จะพูดปฏิเสธเขาไป กล่าวด้วยภาษาอังกฤษไปอย่างนุ่มนวล พยายามควบคุมอารมณ์เต็มที่

“ไม่ล่ะค่ะ ขอบคุณมาก ฉันต้องขอตัวก่อน”

“เดี๋ยวก่อน... อึก”

ฝรั่งตาน้ำข้าวไม่ยอมแพ้ง่ายยังคงดึงรั้งให้หญิงสาวอยู่กับเขาให้ได้ แอลกอฮอล์ที่อยู่ในร่างกายใหญ่ยักษ์มีมากจนไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

“ฉันพูดดีด้วยแล้วนะ จะปล่อยหรือไม่ปล่อย” น้ำเสียงหวานเข้มขึ้น จ้องร่างท่วมด้วยแววตาชนิดหนึ่งที่อ่านไม่ออก แต่ถ้าคนปกติจะรู้ว่าเธอเริ่มจะเก็บอารมณ์ไม่ไหวแล้ว

“ม่ายปล่อย...” บอกเสียงยานคาง แย้มยิ้มเจ้าเล่ห์ ส่งแววตาหวานเยิ้มไปให้

“ไม่ปล่อยใช่ไหม ได้!

ความอดกลั้นขีดสุดท้ายสะบั้นลง วิชาป้องกันตัวที่ร่ำเรียนมาได้เปิดใช้งานบ่อยเหลือเกินตั้งแต่ก้าวขึ้นเรือลำใหญ่มา มือบางวาดไปคว้าแขนอวบตวัดพลิกร่างไอ้อ้วนหนักกว่าสองร้อยปอนด์ทุ้มลงกับฟื้นอย่างรวดเร็ว ทำเอาแขกที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่บริเวณริมสระแตกตื่นกันยกใหญ่ ต่างจ้องมองมาที่หญิงสาวเป็นจุดเดียว

รู้สึกกลัวเกรงและนึกทึ่งในเวลาเดียวกัน ร่วมทั้งเจ้าของเรือคาราคอร์ฟที่ทันมาเห็นพอดี ทั้งที่เขาสั่งกำชับให้เธออยู่แต่ในห้องเงียบๆ ร่างสูงย่างสามขุมเข้าไปหาร่างบางที่ยืนหอบเล็กน้อยอยู่ที่ริมสระ

“ขอโทษที่รบกวนเวลาพักผ่อนของทุกคนนะคะ ตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว เชิญตามสบายค่ะ”

อ้อมเดือนกล่าวขอโทษลูกค้าด้วยภาษอังกฤษคล่องแคล่วที่เธอเผอิญไปรบกวนการพักผ่อนเข้า พลางไหวไหล่มนเล็กน้อย พลางหันย่นจมูกโด่งรั้นใส่ไอ้เจ้าหมูตอนที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้น ขาเรียวก้าวออกจากตรงนั้น แต่ก็ช้ากว่าเจ้าแห่งสมุทรที่เข้าขวางทางไว้เสียก่อน ร่างบางชะงักกึก

เขาตามเธอมาเร็วกว่าที่คิด!

สิงห์หนุ่มสั่งให้ลูกน้องจัดการเก็บเจ้าอ้วนออกจากบริเวณนั้น เขาตามหาเธอเสียทั่วเรือ สร้างเรื่องปวดหัวให้เขาตั้งแต่วันแรก

“เป็นนักยกน้ำหนักหรือไง ถึงเที่ยวไปทุ้มชาวบ้านเขาเล่นไปทั่ว

กล่าวเสียงเรียบห้วน นัยน์ตาสีฟ้าก้มลงมองข้อมือเรียวที่เริ่มเขียวบวมช้ำจากการที่ถูกเจ้าอ้วนกำไว้แน่น อ้อมเดือนไหวไหล่ไม่สนใจ ใครบอกให้ไอ้ฝรั่งบ้านั้นมาแตะเนื้อต้องตัวเธอก่อน ดีแค่ไหนที่เธอยังไว้ชีวิต ก่อนจะหันกลับมองไปยังชายหนุ่มร่างสูงด้านข้าง

“ก็ช่วยไม่ได้ อยากมายุ่งกับฉันเอง”

“อวดเก่งแบบนี้ไง ถึงได้เจ็บตัว” รัฐภพติงเข้าให้พร้อมกับยกข้อมือเรียวขึ้นมา

“โอย! ทำบ้าอะไรของคุณ ฉันเจ็บนะ” อ้อมเดือนสะดุ้งเฮือกความเจ็บปวดวิ่งจี๊ดขึ้นสมอง

ดวงตาคมก้มลงมองใบหน้างามที่แหยเก๋ จึงยอมคลายมือออก

“ทีตอนทุ่มไอ้อ้วนนั้นไม่เห็นเจ็บ”

“มันเรื่องของฉัน ถอยไป ฉันจะกลับห้อง”

 อ้อมเดือนกุมมือตัวเอาไว้แล้วเดินผละจากไป ร่างบางก้าวเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าวแขนเรียวก็ถูกรั้งไว้หันกลับมา สัญชาตญาณแห่งการป้องกันตัวบอกเธอว่าจัดการเขา เร็วเท่าความคิดมือบางตวัดพลิกแขนแกร่งไพล่หลังกดไหล่หนาลง เผอิญกระดูกของเธอกับเขามันคนละเบอร์ คิดจะสู้กับเขาต้องคิดใหม่ สิงห์หนุ่มอาศัยจังหวะที่เร็วกว่าตวัดพลิกแขนเรียวม้วนกลับเข้าหาตัวทำให้ร่างบางตกอยู่ในอ้อมแขนแกร่งโดยปริยาย

“ปล่อยฉันนะ ช่วยด้วย!

อ้อมเดือนออกแรงดิ้นสุดแรงเกิด สิงห์หนุ่มพลิกตวัดร่างบางขึ้นบ่าแล้วแบกกลับห้องที่เธอพึ่งออกมาได้ไม่ถึงชั่วโมง กำปั้นน้อยทุบลงแผ่นหลังกว้างถี่ยิบ สร้างความเจ็บปวดให้อีกฝ่ายไม่น้อย จนเขาต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“โอ้ย! กล้าทำร้ายร่างกายผมเหรอหา เห็นทีเราต้องคิดบัญชีกันหน่อยแล้วอ้อมเดือน”

รัฐภพหมั่นเขี้ยวกับท่าทีแสนพยศ ฝ่ามือหนาจึงตบเข้าบั้นท้ายงอนงามไปสองที่อย่างเหลืออด และก็ได้คำขอบคุณเป็นคำด่าแสนแสบจากหญิงสาวกลับมาเป็นชุดเลยทีเดียว

“ไอ้บ้า! ไอ้โรคจิตปล่อยฉัน ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที...”

“ร้องไปก็เสียแรงเปล่า ไม่มีใครช่วยคุณหรอก

อ้อมเดือนเงยหน้าขึ้นกวาดสายตามองโดยรอบ เธอตะโกนคอแทบแตกแต่ก็ไม่มีใครสนใจเธออย่างที่เขาบอก ไม่มีใครช่วยเธอจึงหันมาเป็นทุบตีทำร้ายร่างกายเขาแทน แต่ดูเหมือนพ่อคุณจะไม่สะทกสะท้าน ทั้งที่แบกเธอไว้ทั้งตัวเขายังเดินตัวปลิวเหมือนไม่ได้มีอะไรอยู่บนบ่า พอถึงห้องชายหนุ่มก็โยนร่างบางลงไปที่เตียงกว้าง ตามลงไปคร่อมร่างบางเอาไว้

“คุณขัดคำสั่งผม”

“ฉันไม่ได้เป็นลูกน้องคุณ ไม่จำเป็นต้องฟังคำสั่งของใคร!

โต้กลับน้ำเสียงเดียวกัน ใบหน้าคมก้มลงไปหาอย่างรวดเร็ว อ้อมเดือนหันหน้าหนีไปทางอื่นริมฝีปากของเขาจึงเฉียดแก้มเนียนไป รัฐภพกระซิบใกล้ใบหูเล็ก

“งั้นหรือ คุณคงจะลืมไปว่าพ่อกับน้องชายยังอยู่ในมือผม” อ้อมเดือนหันขวับมาจ้องหน้าเอาอย่างเอาเรื่อง

“ถ้าคุณทำอะไรพวกเขาฉันไม่ปล่อยคุณไว้แน่!

อ้อมเดือนกัดฟันกรอด ดวงตาคู่สวยจ้องใบหน้าที่อยู่ห่างจากใบหน้าของเธอไม่ถึงคืบอย่างเอาเรื่อง ตัวเธอจะเป็นอะไรเธอไม่สน แต่สำหรับบุคคลทั้งสองจะต้องปลอดภัย แม้แต่รอยขีดข่วนต้องไม่มี คอยดูเถอะ ถ้าพ่อกับน้องชายเธอหลุดพ้นจากเขาเมื่อไหร่ ได้เห็นดีกันแน่!

“อันนั้นมันก็ขึ้นอยู่กับคุณ”

รัฐภพจ้องใบหน้านวลนิ่ง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเห็นเหงื่อเม็ดเล็กซึมตามกรอบหน้าเรียว ดวงตากลมเรียวหลับนิ่งเหมือนพยายามเก็บอะไรอยู่ และก็พึ่งนึกขึ้นได้ว่าเธอบาดเจ็บอยู่จึงยอมมือออกจากข้อมือเรียว ลุกออกจากร่างบางไปยืนมองเธออยู่ที่ปลายเตียง

“ไปจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ เดี๋ยวผมจะให้คนเอาข้าวของมาให้ และอย่าได้คิดหนีอีกนะ เพราะคราวนี้ผมไม่พูดเปล่าแน่”

กล่าวจบสิงห์หนุ่มเดินออกจากห้องไป เสียงประตูปิดดังสนั่นเหมือนเสียงพิพากษาให้เธอต้องติดอยู่ในคุกที่มืดมิดนี้ไปชั่วชีวิต น้ำตาใสที่พยายามกลั้นเอาไว้ไหลรินออกมาเป็นทางอาบลงสองข้างแก้มเนียน ร่างบางทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง ร่างบางสะอื้นจนตัวโยกอย่างน่าสงสาร

“ฉันจะไม่มีวันให้คุณทำกับฉันได้ฝ่ายเดียวหรอก!




        แสดง 17 - 17
วันที่โพสต์ :  23 ม.ค. 2559 12:55    วันที่อัพเดท :   7 เม.ย. 2561 14:51    › จำนวนผู้เข้าชม 95170 คน
   › คะแนนโหวต 2137 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :