นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ตามรักรัฐภาค [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน ตามรัก สาม 2















รถจิ๊ปคันใหญ่ตีวงโค้งเข้ามาในอาณาเขตไร่อัครัตน์ แล่นเข้ามาจอดสนิทลงที่หน้าเรือนไทยสองชั้นไม่เบานัก คุณหมอสาวและพี่ชายที่นั่งเล่นอยู่ตรงหน้าบ้านหันมามองหน้ากันด้วยความแปลกใจ ว่าใครมาดูท่าทางรีบร้อน


“คุณหมออังครินทร์อยู่ไหมครับ” ฌอนถามน้ำเสียงร้อนใจ จนเจ้าของบ้านทั้งสองต้องสงสัย ว่ามีใครเป็นอะไรหรือเปล่า


“ฉันเองค่ะ มีธุระอะไรกับฉันหรือค่ะ?” คุณหมอสาวถามอีกฝ่ายกลับ เขารู้จักชื่อเธอได้อย่างไร เธอมั่นใจว่าไม่รู้จักเขามาก่อนอย่างแน่นอน


“พอดีเพื่อนเจ้านายผมถูกยิง อาการสาหัสมาก คุณหมอช่วยไปดูหน่อย กรุณาด้วยครับ” ใบหน้าคมก้มลงเป็นการขอร้อง


“อย่าทำถึงขนาดนั้นเลยค่ะ นิ่มไปเอากระเป๋ายาให้ที เขาอยู่ที่ไหนค่ะ” คุณหมอขอทราบรายละเอียดที่อยู่ของคนไข้ที่เธอกำลังจะไปรักษา


“ไร่ครองทรัพย์ครับ” ชายหนุ่มเสียงเร็วระรัว พร้อมกับยื่นมือไปรับกระเป๋าปฐมพยาบาลไปถือ


“พี่อัคไม่ต้องไปหรอกค่ะ อยู่ที่นี่แหละ ถ้าเสร็จเรื่องแล้วอังจะโทรมาบอก ไปค่ะ” อังครินทร์หันมาบอกพี่ชาย พลางก้าวไปที่รถคันใหญ่ที่จอดอยู่ไม่ไกล


อัครัตน์ไม่วางใจที่จะให้น้องสาวออกไปกับคนแปลกหน้า แม้จะรู้ว่าเขาเป็นคนของไร่ครองทรัพย์ก็ตามที คนสมัยนี้ไว้ใจไม่คอยจะได้ด้วย อีกอย่างน้องสาวเขาก็พึ่งกลับมา ยังไม่รู้จักผู้คนมากมายนัก เกรงจะโดนหลอกเอาง่ายๆ


“ไม่เป็นไรหรอก อยู่ใกล้กันแค่นี้เอง”


ฌอนพาคุณหมอสาวมุ่งหน้าสู่ไร่ครองทรัพย์ ซึ่งคนไข้กำลังรอการช่วยเหลือจากหญิงสาวอยู่ ความจริงวันนี้เป็นวันหยุดของเธอ แต่หมอก็คือหมอ ไม่มีวันหยุดที่แน่นอน ถ้ามีคนมาขอความช่วยเหลือ เธอจะนั่งเพิกเฉย ปล่อยให้พวกเขาเผชิญชะตากรรมได้ยังไง ไอ้พวกที่เห็นความสุขของตนเองมากกว่าคนไข้ นั้นเขาไม่เรียกว่าหมอหรอก

 



อึดใจต่อมารถคันโตก็แล่นปาดจอดลงที่หน้าบ้านพัก ฌอนเดินนำคุณหมอสาวไปที่ห้องนั่งเล่นที่มีร่างของคนเจ็บนัยน์ตาสีน้ำตาลเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นคนที่เธอต้องมารักษา


“ยัยสมามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเพื่อนฉันถึงอยู่ในสภาพนี้”


รัฐภาค ฟรานเซส มองผู้มาใหม่ด้วยความแปลกใจ ทั้งสองรู้จักกันอย่างนั้นหรือ?


“หมออย่าพึ่งถามอะไรตอนนี้เลยครับหมอ รักษาเธอก่อนเถอะ เร็วเข้า...” สิงห์หนุ่มหันมาบอกด้วยน้ำเสียงร้อนใจ


“ก็ได้ๆ ขอทางฉันหน่อย”


อังครินทร์ก้าวเข้าไปหาร่างของเพื่อนรัก ใบหน้านวลซีดเผือกแทบจะไม่มีสีเลือดเลยด้วยซ้ำหมออังตรวจดูอาการเบื้องต้น


เอสเทียร์มองหน้าผู้หญิงที่พึ่งมาใหม่ด้วยแววตาฉงน หล่อนเป็นใครอีกล่ะ ทำไมบ้านนี้มันดูวุ่นวายกันไปหมด เดี๋ยวก็คนนั้นไป คนนี้เข้ามา น่ารำคาญจริงเลย พลางชโงกมองผู้คนตรงหน้าว่าเจ้าหล่อนจะทำอะไร


“ฉันขอแรงหน่อย ช่วยพยุงร่างเพื่อนฉันขึ้นที เบาๆนะคะ” หันมาบอกชายหนุ่มให้เตรียมช่วย


รัฐภาครีบก้าวเข้าไปพยุงร่างบางขึ้นตามที่หมอสาวบอก มือหนาโอบประคองร่างบางขึ้นนั่ง โดยที่เขานั่งซ้อนหลังและให้หญิงสาวพิงอกกว้างไว้ อังครินทร์เริ่มทำความสะอาดแผล ก่อนหน้านั้นก็จัดการถอดเสื้อเชิ้ตแขนยาวออกไปแล้ว ชายหนุ่มอดใจไม่ให้คิดอกุศล มองดูหน้าอกอวบที่โผล่พ้นขอบเสื้อกล้ามออกมานั้น


เอสเทียร์ยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน เห็นเลือดสีแดงสดที่ไหลออกมาจากบาดแผล แทบอยากจะอ้วกออกมา หญิงสาวก็รีบก้าวยาวออกไปจากห้องนั้นไปอย่างรวดเร็ว ขื่นอยู่ต่ออีกนาที เธอได้อ้วกพุ่งกระจายตรงนี้เป็นแน่


อังครินทร์จัดการทำแผลให้เพื่อนรักอย่างระมัดระวัง บาดแผลที่โดนยิงก็สาหัสเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน ถ้าทำความสะอาดไม่ดีอาจจะเกิดการอักเสบขึ้นมาได้


รัฐภาคมองดูร่างบางในอ้อมกอดด้วยความสงสารและเห็นใจไม่น้อย เขาอยากจะรู้เหลือเกิน ว่าใครกันที่ช่างใจร้าย ทำร้ายได้กระทั่งผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งได้ลงคอ คิดแล้วก็ยังแค้นใจไม่หาย อยากจะจับมันมาฉีกออกเป็นชิ้นๆให้หายเคือง


“เรียบร้อยแล้วค่ะ” สิงห์หนุ่มบรรจงวางร่างบางลงโซฟาตัวยาวอย่างเบามือ เพื่อไม่ให้กระทบต่อบาดแผลของหญิงสาว


“ทีนี้คุณเล่ามาให้ละเอียดเลยนะ ว่าเรื่องมันเป็นมายังไง ทำไมเพื่อนฉันถึงได้มีสภาพมาแบบนี้”


หมอสาวหันมาทางเจ้าของไร่หนุ่มหน้าหล่ออย่างขอคำอธิบายที่มากกว่าที่เธอเห็น เพื่อนเธอไม่เคยมีศัตรูที่ไหน เป็นไปไม่ได้ที่จะมีคนปองร้าย...


“เรื่องมันก็เป็นอย่างที่เล่านั้นล่ะครับ ผมก็ไม่เห็นหน้าคนร้าย เพราะตอนที่ไม่ช่วย คุณสมาก็ลอยมาไกลมากแล้ว”


“ทำไมมันถึงได้ใจร้ายนัก มันไม่ใช่คนแล้วนะแบบนี้”


อังครินทร์กล่าวอย่างเหลืออด หันมองเพื่อนรักที่นอนไม่ได้สติอยู่ที่เตียงกว้าง ใบหน้านวลยังซีดเผือก เนื่องจากเสียเลือดไปมาก


“ถ้าผมรู้ว่ามันเป็นใคร ผมไม่ปล่อยไว้แน่” เสียงทุ้มแค้นเคืองแทนร่างบางที่นอนไม่ได้สติตรงหน้า


“ฉันก็เหมือนกันค่ะ ไม่อยู่เพียงไม่กี่ปีก็กลายเป็นบ้านป่าเมืองเถื่อนเสียแล้ว แล้วเด็กตัวเล็กที่กำลังจะโตจะเป็นยังไงต่อ”


มือบางกุมมือเพื่อนรักเอาไว้ด้วยความสงสารจับใจ หญิงสาวออกจะเป็นคนดี ไม่เคยมีศัตรูที่ไหน แล้วใครกัน? ที่อยากจะฆ่าเอาถึงชีวิต


“ผมอยากให้เก็บเรื่องนี้เป็นความลับไว้ก่อน อย่าพึ่งบอกใคร ให้พวกมันเข้าใจว่าคุณสมานุชตายไปแล้ว” รัฐภาคเอ่ย


“ทำไมล่ะค่ะ?”


หมออังไม่เข้าใจที่ชายหนุ่มพยายามบอก ในเมื่อเรื่องมันทำถึงขนาดนี้ เราก็ควรจะเปิดไปเลยว่าเพื่อนเธอยังไม่ตาย มันจะได้ไม่กล้าทำอีกไง


“ผมคิดว่าคนที่มันทำแบบนี้ได้ต้องเป็นคนใกล้ตัว ไม่อย่างนั้นคงไม่เอาถึงตาย อีกอย่างถ้ามันรู้ว่าเธอยังไม่ตาย มันอาจจะห้วนกลับมาฆ่าคุณสมาอีกก็เป็นได้”


เพราะในความเป็นจริงแล้วมันย่อมเป็นอย่างนั้น ศัตรูที่ฆ่าไม่ตายก็ย่อมเป็นกางชิ้นใหญ่ที่ขวางคอให้กลืนไม่ลง เธอจะต้องไปรู้อะไรของพวกมันมาแน่ ไม่อย่างนั้นคงไม่เล่นแรงหวังเอาชีวิตกันแบบนี้แน่


“คนใกล้ตัว? ใครกันค่ะ ที่ฉันรู้ ที่บ้านก็มีแค่สมากับอาบดินทร์แค่สองคน” อังครินทร์เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม


“ผมยังไม่อยากเดาอะไรไป เรื่องนี้คงต้องรอถามคุณสมานุชจะดีกว่า ว่าเรื่องราวเป็นมายังไง”


นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนก้มลงมองใบหน้านวลของหญิงสาวผู้เคราะห์ร้ายในเกมชีวิตที่โหดร้ายนี้ ซึ่งเธอเองก็คงยังไม่รู้ว่าตัวเองได้กลายเป็นหมากตัวสำคัญไปเสียแล้ว


อังครินทร์แอบมองใบหน้าที่มีเครารกขรึมนั้น เกิดความรู้สึกหลากหลายแปรปรวนใจหัวเต็มไปหมด ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเขาหันกลับมา จึงรีบเสมองไปทางอื่นแทน ซึ่งเขาก็รู้อยู่ว่าเธอมองเขาอยู่


“ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวกลับก่อน ป่านนี้พี่อัคคงเป็นห่วงแย่แล้ว ฝากยัยสมาด้วยนะคะ”


“ขอบคุณมากนะหมอ”


“เรียกหมออังก็ได้ค่ะ ทุกคนเรียกฉันอย่างนั้น อีกอย่างไม่ต้องขอบคุณหรอก สมาเป็นเพื่อนรักฉัน เพื่อนเดือดร้อนฉันไม่ช่วยได้อย่างไร จริงไหมค่ะ” บอกยิ้มๆ


“ยังไงก็ขอบคุณอีกครั้ง ถ้าไม่ได้หมอ ไม่รู้ว่าคุณสมาจะรอดหรือเปล่า”


“ถ้ามีอะไรโทรหาฉันได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเลย ไม่ต้องเกรงใจ”


“ฌอนไปส่งหมอด้วย ดูแลเธออย่างดี” เสียงทุ้มบอก


“เชิญคุณหมอครับ”


รถจิ๊ปเลี้ยวออกจากบ้านพักหลังใหญ่ รัฐภาคเดินกลับมาหาร่างบางเจ้าของไร่เหมันต์ที่ยังไม่ได้สติ มันเรื่องอะไรกัน? ทำไมถึงได้อยากมีคนฆ่าเธอ


เหตุการณ์ครั้งก่อนผุดขึ้นในหัว ชายชุดดำกว่าหกคนที่พยายามจะฆ่าเธอมกป่านั้นอีก แสดงว่าต้องไม่ใช่เรื่องเล็กเสียแล้ว เธอต้องมีความสำคัญหรือเป็นตัวขัดผลประโยชน์ของใครเขา ถึงได้มีแต่คนที่ตามล่าติดขอบรั้วชีวิตขนาดนี้ รัฐภาคสันนิฐาน เขายังคิดไม่ตกว่าจะช่วยเธออย่างไรดีในตอนนี้



        แสดง 8 - 8
วันที่โพสต์ :  27 ก.พ. 2559 16:46 วันที่อัพเดท :   10 ก.พ. 2561 20:08    › จำนวนผู้เข้าชม 32399 คน
   › คะแนนโหวต 1158 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :