นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ล่ารักรัฐภัทร [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน ล่ารัก หนึ่ง 2
























รัฐภัทร ฟรานเซส นั่งรอเจ้าของร่างบอบบางที่อยู่ในห้วงความคิดอย่างใจจดจ่อเธอกำลังจะมาหาเขาแล้ว เรื่องวุ่นวายเมื่อหลายปีก่อนคงจะได้รับการสะสางเสียที และที่ยากสำหรับเขาที่สุดคือ การต้องเอ่ย ขอโทษ และอีกเรื่องที่เขายังค้างคาคือ เด็กผู้ชาย


“คนนั้นเป็นใคร? เกี่ยวข้องกับเธอยังไงกันแน่...


ลูกน้องตัวโตที่ยืนทำหน้าที่อยู่หน้าประตู ก็อำนวยความสะดวก เปิดประตูให้หญิงสาวผู้มาใหญ่เข้าไปด้านใน ซึ่งทุกคนรู้จักหญิงสาวเป็นอย่างดีอยู่แล้ว จึงไม่ต้องซักถามให้มากความ...


สิงห์หนุ่มที่อยู่นั่งรออย่างใจจดจ่อถึงกับสะดุ้งตกใจหันไปทางคนสนิท ซึ่งพอจะรู้ว่าเธอได้มาถึงแล้ว มาเร็วกว่าที่เขาคิดไว้ แต่ก็ดีแล้ว จะได้มีเวลาได้ปรับความเข้าใจในสิ่งที่ค้างคาให้จบๆกันเสียที และจะได้ยืดเวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันไปอีกสักนาทีสองนาที


แซมเดินไปเปิดประตูที่กางกั้นระหว่างคนทั้งสองอยู่ออก ผู้จัดการทั่วไปแห่งโรงแรมฟรานเซส สาขาภูเก็ต ประเทศไทย ก้าวตามลูกน้องตัวโตไป


ร่างสูงใหญ่ตามเชื้อชาติพันธุ์สองประเทศยืนหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง พยายามไว้ท่าให้หญิงสาวหวั่นใจว่าเขาตามเธอมาถึงที่แล้ว


เมฆณาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแผ่นหลังกว้าง ต่อให้จากกันนานแค่ไหน เธอก็ยังจำได้แม่น รัฐภัทร ฟรานเซส! ผู้ชายที่เอาทุกอย่างไปจากชีวิตเธอ ร่วมทั้งหัวใจดวงน้อยดวงนี้ด้วย!มือบางกำเข้าหากันแน่น จนกลัวว่าเล็บแหลมคมจะบาดเข้าฝ่ามือบางนั้นเหลือเกิน ใบหน้าเชิดขึ้นเล็กน้อย รวบรวมความกล้าและสติให้กลับมา ก่อนจะเอ่ยถามเขาไปด้วยอย่างเป็นทางการ


“เรียกดิฉันมา มีอะไรให้รับใช้หรือค่ะ”น้ำเสียงที่ฟังดูประชดเล็กๆนั้น ทำเอาสิงห์หนุ่มต้องขบกรามกรอด นี่เธอกล้าพูดแบบนี้กับเขาเชียวหรือ?เห็นทีต้องลองกันสักตั้งแล้วล่ะ


“พูดเสียห่างเหินเลย ผมแค่มีเรื่องจะคุยกับคุณหน่อยก็เท่านั้นเรื่องของเรา”


สิงห์หนุ่มหมุนกายกลับมาช้าๆ จ้องมองผู้หญิงคนเดียวที่เขายอมรับได้เลยตรงนี้ว่า รัก’ รักมาก รักจนระแวงไปหมดทุกอย่าง จนมันมาบดบังความจริง ที่เพียงแค่ผู้หญิงคนนั้นกล่าวใส่ร้ายผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขาว่าเล่น ชู้


“ดิฉันไม่มีอะไรจะคุยค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วดิฉันขอตัวกลับไปทำงานต่อ”


เมฆณาหมุนกายออกจากห้องทำงาน ไม่สนใจว่าเขาจะคุยเรื่องอะไรทั้งนั้น แต่ก็ช้ากว่าร่างสูงด้านหลังที่ก้าวมาขวางหน้าเอาไว้


“คุณยังไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!” น้ำเสียงทุ้มเข้มขึ้น ก่อนจะเบาลง คำว่าขอโทษยังติดอยู่ที่ริมฝีปาก ไม่กล้าแต่จะเอื้อนเอ่ยมันออกมา ทั้งที่ตัวเขาซักซ้อมมาเป็นพันรอบแล้ว ท่องจำมาเป็นอย่างดี แต่พอจะพูดเข้าจริงๆ กลับพูดไม่ออกเสียอย่างนั้น


“ทำไมค่ะ จะขังฉันเหมือนกับสัตว์ อย่างที่คุณจับมาทรมานงั้นสิ หึ คุณนี่มันไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ ต่อให้เวลาผ่านไปกี่ปี ก็คงไม่สามารถล้างเอาใจที่สกปรกของคุณออกไปได้เลย” น้ำเสียงเสียดสีที่คนฟังต้องรู้สึกแสบไปทั้งร่างกาย แม้แต่ลูกน้องที่ยืนอยู่ด้านนอกยังอดที่จะลูบแขนตัวเอง เหมือนรู้สึกแสบๆขึ้นมาไม่ได้


“เมฆณา!


“รับไม่ได้หรือ แล้วคุณเคยคิดหรือเปล่าว่าคนอื่นเขาจะรับคำพูดของคุณได้ แต่คุณคงไม่เก็บมาใส่หรอก เพราะคุณมันไม่มีหัวใจ!


รัฐภัทรกัดฟันกรอด ชักโมโหขึ้นมาบ้าง นี่เธอชักจะเอาใหญ่แล้ว นี่ถึงขนาดต่อว่าเขาเป็นพวกใช้ความรุนแรงและกล่าวหาว่าไม่มีหัวใจอีก มากไปแล้วๆ


“ที่คุณพูดมานี้มันไม่แรงไปหน่อยเหรอ”


“ไม่หรอกค่ะ ฉันคิดว่ามันเบาไปด้วยซ้ำ สำหรับคุณ”


นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องมองคนตรงหน้าไม่หลบ และเธอก็ไม่คิดจะเกรงกลัวเขาอีกแล้ว เธอหนีมามากพอแล้ว วันนี้ขอสู้ตายเถอะ! อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดไป เธอไม่สนใจแล้ว


“และฉันอยากบอกคุณอีกอย่าง เลิกยุ่งวุ่นวายกับชีวิตฉันเสียที ...ฉันคงไม่ขอมากไป”


จู่ๆน้ำตาก็เออคลอขึ้นมา ทั้งที่เธอไม่ได้อย่าให้มันไหลออกมาสักนิด พอเห็นหน้าเขากับน้ำเสียงที่ฟังคุ้นหูนั้น มันยิ่งกระตุ้นต่อมน้ำตาเธอให้คิดถึงวันที่เขาสร้างบาดฉกรรจ์ไว้ในใจเธอ


สิงหนุ่มถึงกับพูดไม่ออก ไม่คิดว่าเธอจะเจ็บช้ำมากมายขนาดนี้กับสิ่งที่เขาทำ แต่ยังไงซะวันนี้เขาต้องคุยกับหญิงสาวให้รู้เรื่องให้ได้ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองใบหน้านวลที่เสมองไปทางอื่น มือหนายื่นไปหมายจะเช็ดน้ำตาให้ แต่ถูกมือบางปัดออก


“เมย์”


“คุณไม่มีสิทธิ์เรียกชื่อนั้นอีก!แค่นี้ใช่ไหมค่ะที่คุณจะพูด พอดีฉันมีงานต้องกลับทำอีกมาก ขอตัว” น้ำเสียงขมขื่นกล่าวขึ้นหลังจากที่เงียบอยู่นาน พลางจ้องมองไปที่ชายหนุ่มตรงหน้านิ่ง


“ไม่! คุณเป็นผู้หญิงของผม คุณต้องกลับไปกับผม!


“ผู้หญิงของคุณหรือ? หึ ฝันอยู่หรือค่ะคุณรัฐภัทร ชีวิตฉันเป็นของฉัน ไม่มีใครมาบังคับให้ฉันต้องไปไหนได้ทั้งนั้น โปรดหลีกทางด้วยค่ะ” ส่งน้ำเสียงราบเรียบไปให้


เมฆณาจึงผลักร่างสูงหลบทาง แล้วก้าวยาวไปที่ประตูบ้าน ร่างบางก็ถูกยกลอยขึ้นจากพื้น เพียงแค่ก้าวเดินไปได้ไม่กี่ก้าวเท่านั้น


“ว้ายทำบ้าอะไรของคุณ ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ!” ร้องเสียงสูงด้วยความตกใจกับการรุกโดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว


“ไม่! ผมจะปล่อยก็ต่อเมื่อคุณยอมคุยกับผม” 


รัฐภัทรไม่พูดเปล่า อุ้มร่างที่เบาเกินไปแล้วสำหรับเขา ตรงขึ้นชั้นบนของบ้านพักไปอย่างรวดเร็ว ไม่สนว่าคนในอ้อมแขนจะดิ้นขลุกขลักไม่หยุด ซึ่งก็ไม่ต้องบอกว่ามันคือที่ไหน


“ฉันไม่คุย! ปล่อยฉันลงนะ ช่วยด้วย!” หญิงสาวร้องตะโกนให้คนช่วยทันที ไม่สนใจคำขู่ของเขา


“ร้องไปก็เสียแรงเปล่า ไม่มีใครเข้ามายุ่งหรอก ที่นี่มีแต่ลูกน้องผมทั้งนั้น ใครกล้าขัดคำสั่งมันไม่ได้อยู่เห็นตะวันขึ้นสักคน”


“บ้าอำนาจ!


“ยังน้อยกว่าผู้หญิงปากร้ายอย่างคุณนะที่รัก” รัฐภัทรโต้กลับ


“ใครที่รักคุณ ปล่อยฉันนะ โอ้ย...”


รัฐภัทรเปิดประตูห้องออกทั้งที่ยังอุ้มร่างบางในอ้อมแขนอยู่ ซึ่งมันก็เปิดออกง่ายดายเหลือเกิน และเขาก็ปิดมันด้วยเท้าจนเสียงดังสนั่น ก่อนจะเดินมาที่เตียงกว้างแล้วโยนร่างบางลงอย่างไม่เบานัก เล่นเอาเจ้าตัวจุกไปไม่น้อย


เมฆณาที่พอเป็นอิสระก็รีบลุกขึ้นจะหนีลงจากเตียง แต่ก็ช้าก็ร่างสูงของสิงห์หนุ่มที่ตามมาคร่อมร่างและยึดมือทั้งสองข้างเอาไว้กับเตียงอย่างรวดเร็ว


“ไม่ ผมจะทำโทษคุณที่กล้าเอาคนอื่นมาแทนที่ผม” ใบหน้าคมก้มลงซุกไซ้ซอกคอเนียนอย่างบ้าคลั่งไม่สนใจว่าหญิงสาวจะเต็มใจหรือไม่


เมฆณาขัดขื่นสุดแรงเกิดที่ตัวเองมี เมื่อรู้ว่าสู้แรงเขาไม่ได้ ร่างบางหยุดดิ้นแล้วนอนนิ่ง เหลือเพียงลมหายใจหอบเบาๆ น้ำตาใสไหลออกทางห่างตาอย่างเจ็บใจรัฐภัทรที่เห็นว่าคนใต้ร่างตัวเองเงียบไปก็เงยขึ้นดู เย้าหญิงสาวเสียงใส ใบหน้าแย้มยิ้มออกมาเล็กน้อยอย่างชอบใจ เป็นครั้งแรกหลังจากที่เจอกันก็ว่าได้ที่เธอเงียบกับสิ่งที่เขาบอก


“เงียบทำไม ไม่ร้องต่อล่ะ”


“ฉันเหนื่อย คุณอยากจะทำอะไรก็ทำเถอะ...” น้ำเสียงติดจะสั่นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยเสมองไปทางอื่นที่ไม่เห็นหน้าคนใจร้ายที่กำลังกลั่นแกล้งเธออยู่


รัฐภัทรเห็นท่าทีของคนใต้ร่างแล้วจึงผละขึ้นมองใบหน้านวลชักไม่พอใจที่เธอเห็นเขาเป็นเหมือนตัวอะไรสักอย่างที่ไม่อยากเข้าใกล้


“ขึ้นเตียงกับผมมันน่ารังเกียจมากขนาดนั้นเลยหรือ!




        แสดง 3 - 3
วันที่โพสต์ :  26 มี.ค 2559 09:49 วันที่อัพเดท :   10 ก.พ. 2561 20:07    › จำนวนผู้เข้าชม 43619 คน
   › คะแนนโหวต 1973 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :