นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง อุ้มรักรัฐภพ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน คนอุ้มรัก หก 2









“ปล่อยฉันนะ ช่วยด้วย!

อ้อมเดือนออกแรงดิ้นสุดแรงเกิด สิงห์หนุ่มพลิกตวัดร่างบางขึ้นบ่าแล้วแบกกลับห้องที่เธอพึ่งหนีออกมาได้ไม่ถึงชั่วโมง กำปั้นน้อยทุบลงแผ่นหลังกว้างถี่ยิบ สร้างความเจ็บปวดให้อีกฝ่ายไม่น้อย จนเขาต้องร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“โอ้ย! นี่กล้าทำร้ายร่างกายผมเหรอหา เห็นทีเราต้องคิดบัญชีกันหน่อยแล้วอ้อมเดือน”

รัฐภพหมั่นเขี้ยวกับท่าทีแสนพยศ ฝ่ามือหนาจึงตบเข้าบั้นท้ายงอนงามไปสองที่อย่างเหลืออด และก็ได้คำขอบคุณเป็นคำด่าแสนแสบจากหญิงสาวกลับมาเป็นชุดเลยทีเดียว

“ไอ้บ้า! ไอ้โรคจิตปล่อยฉัน ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยที...”

“ร้องไปก็เสียแรงเปล่า ไม่มีใครช่วยคุณได้หรอก

อ้อมเดือนเงยหน้าขึ้นกวาดสายตามองโดยรอบ เธอตะโกนคอแทบแตกแต่ก็ไม่มีใครสนใจเธออย่างที่เขาบอก ไม่มีใครช่วยเธอจึงหันมาเป็นทุบตีทำร้ายร่างกายเขาแทน แต่ดูเหมือนพ่อคุณจะไม่สะทกสะท้าน ทั้งที่แบกเธอไว้ทั้งตัวเขายังเดินตัวปลิวเหมือนไม่ได้มีอะไรอยู่บนบ่า พอถึงห้องชายหนุ่มก็โยนร่างบางลงไปที่เตียงกว้าง ตามลงไปคร่อมร่างบางเอาไว้

“โอ้ย!

“คุณขัดคำสั่งผม”

“ฉันไม่ได้เป็นลูกน้องคุณ ไม่จำเป็นต้องฟังคำสั่งของใคร!

โต้กลับน้ำเสียงเดียวกัน ใบหน้าคมก้มลงไปหาอย่างรวดเร็ว อ้อมเดือนหันหน้าหนีไปทางอื่นริมฝีปากของเขาจึงเฉียดแก้มเนียนไป รัฐภพกระซิบใกล้ใบหูเล็ก

“งั้นหรือ คุณคงจะลืมไปว่าพ่อกับน้องชายยังอยู่ในมือผม” อ้อมเดือนหันขวับมาจ้องหน้าเอาอย่างเอาเรื่อง

“ถ้าคุณทำอะไรพวกเขาฉันไม่ปล่อยคุณไว้แน่!

อ้อมเดือนกัดฟันกรอด ดวงตาคู่สวยจ้องใบหน้าที่อยู่ห่างจากใบหน้าของเธอไม่ถึงคืบอย่างเอาเรื่อง ตัวเธอจะเป็นอะไรเธอไม่สน แต่สำหรับบุคคลทั้งสองจะต้องปลอดภัย แม้แต่รอยขีดข่วนต้องไม่มี คอยดูเถอะ ถ้าพ่อกับน้องชายเธอหลุดพ้นจากเขาเมื่อไหร่ ได้เห็นดีกันแน่!

“อันนั้นมันก็ขึ้นอยู่กับคุณ” รัฐภพจ้องใบหน้านวลนิ่ง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเห็นเหงื่อเม็ดเล็กซึมตามกรอบหน้าเรียว ดวงตากลมเรียวหลับนิ่งเหมือนพยายามเก็บอะไรอยู่ และก็พึ่งนึกขึ้นได้ว่าเธอบาดเจ็บอยู่จึงยอมมือออกจากข้อมือเรียว ลุกออกจากร่างบางไปยืนมองเธออยู่ที่ปลายเตียง

“ไปจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ เดี๋ยวผมจะให้คนเอาข้าวของมาให้ และอย่าได้คิดหนีอีก เพราะคราวนี้ผมไม่พูดเปล่าแน่”

กล่าวจบสิงห์หนุ่มเดินออกจากห้องไป เสียงประตูปิดดังสนั่นเหมือนเสียงพิพากษาให้เธอต้องติดอยู่ในคุกที่มืดมิดนี้ไปชั่วชีวิต น้ำตาใสที่พยายามกลั้นเอาไว้ไหลรินออกมาเป็นทางอาบลงสองข้างแก้มเนียน ร่างบางทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง ร่างบางสะอื้นจนตัวโยกอย่างน่าสงสาร

“ฉันจะไม่มีวันให้คุณทำกับฉันได้ฝ่ายเดียวหรอก!

 


เจ้าพ่อส่งออกและเลขามนุษย์ป้า ลูกน้องอีกสี่คนได้เดินทางมาถึงที่หมายตามเวลาที่กำหนด เครื่องเจ็ทส่วนตัวร่อนลงจอดที่สนามบินท่าอากาศยานในช่วงสายของวัน ร่างสูงก้าวเดินลงมายืนรอหญิงสาวหนึ่งเดียวที่ร่วมทางมาด้วย

“คุณเลียมค่ะ เห็นแว่นตาของฉันไหมค่ะ”

มือบางเดินคลำทางไปยืนถามเจ้านายหนุ่มอยู่ที่หน้าประตูทางออก ร่างกายดันมาเจ็บ แว่นตาก็ดันมาหายอีก ชีวิตเธอทำไมถึงได้วุ่นวายแบบนี้นะ

“ไม่เห็น คุณทำตกไว้ที่ไหนหรือเปล่า” เลียมซ้อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้ภายใต้ใบหน้าเงียบขรึม

คนสนิทที่เห็นเหตุการณ์มาตั้งแต่ต้นได้เพียงส่ายหน้าระอากับความขี้แกล้งของนายหนุ่ม ไม่คิดว่าเขาจะแกล้งได้แม้กระทั่งคนเจ็บ แล้วแบบนี้จะได้ไปไหนกันหรือเปล่าวันนี้

“มันหายไปไหนนะ”

จันทรสม์เดินกลับไปหาแว่นตาอีกรอบ สายตาที่สั้นจนวิกฤตทำให้เธอมองอะไรไม่เห็นสักอย่าง ทำได้เพียงคลำไปหาเท่านั้น

คอสตาร์ที่ยืนมองดูหญิงสาวอยู่นานแล้วจึงเอ่ยขึ้นเพื่อตัดความรำคาญ และก็ได้สายตาดุของเจ้านายหนุ่มตามมาคำรบ

“คุณจันไปรอข้างล่างดีกว่าครับ เดี๋ยวผมไปหาให้เอง”

“ขอบคุณมากค่ะ”

พอมีคนอาสาหาให้เธอจึงไม่ลังเลที่จะลงไปรอด้านนอกตามที่ชายหนุ่มบอก ร่างบางจึงเดินไปที่ประตูทางออกอีกครั้ง กว่าจะเดินมาถึงก็เดินชนโน้นนี่เจ็บตัวเพิ่มไปหลายที่แถมยังกระทบกระเทือนไปถึงบาดแผลบนหน้าผากและข้อเท้าเรียวไม่น้อย ใบหน้างามแหยเก๋ด้วยความเจ็บปวดที่วิ่งริ้วๆ ขึ้นมาอีก

มือบางยกขึ้นกุมไว้ อย่างน้อยก็บรรเทาความเจ็บได้ระดับหนึ่ง นัยน์ตาสีน้ำตาลพยายามเพ่งดูขั้นบันไดเบื้องหน้า พอเห็นลางๆ จึงค่อยๆ ก้าวลงไปทีละขั้นอย่างระมัดระวัง เท้าเรียวจวนจะแตะพื้น แต่แล้วดันเผลอก้าวพลาดลื่นถลาพุ่งลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็ว

“ว้าย!

จันทรสม์หลับตาปี๋คิดว่าตัวเองคงลงกระแทกพื้นอย่างแน่นอน

“จัน!” เลียมร้องตะโกนลั่น ดวงตาขยาบวาบ รีบพุ่งเข้าไปรับอย่างรวดเร็ว รวบร่างบางเอาไว้ได้ทันเวลาอย่างฉิวเฉียด แทบจะหยุดหายใจ

จันทรสม์ลืมตาที่หลับปรี่ขึ้นช้าๆ ก็เห็นว่าตัวเธอไม่ได้เป็นอะไร แต่ว่าคนที่เป็น กลับเป็นคนที่นอนรองรับร่างเธออยู่ตอนนี้ และเห็นว่าจมูกโด่งรั้นของเธอห่างจากจมูกโด่งเป็นสันของเขาเพียงลมพัดผ่าน

“ปะ ปล่อยได้แล้วค่ะ”

พลางขื่นกายออกจากอ้อมแขนแกร่งซึ่งเขาก็ยอมปล่อยแต่โดยดี ขยับไปนั่งลงข้างกายคนที่เอาตัวมารับ

“เจ็บตรงไหนไหม ทำไมไม่รู้จักระวัง” เลียมตำหนิร่างบางตรงหน้าทั้งโกรธทั้งเป็นห่วงในคราวเดียวกัน นี่ถ้าเขาเข้าไปรับไว้ไม่ทันเธอจะเป็นยังไง

“ก็ฉันมองไม่ถนัดนี่”

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ก็ควรที่จะระวังให้มากกว่านี้สิ”

“แล้วนี่คุณจะมาโกรธฉันทำไมเนี่ย”

จันทรสม์ไม่เข้าใจประธานหนุ่มที่จู่ๆ ก็มาตำหนิเธอยกใหญ่ ทั้งที่เธอก็ปลอดภัยดีไม่ได้เจ็บตัวเพิ่มเสียหน่อย

ก่อนที่เรื่องจะบานปลายไปกันใหญ่คนที่กำลังนั่งตำหนิอยู่ก็เหมือนจะนึกอะไรได้จึงล้วงหยิบมันออกมาดู

งานเข้า!’

 แว่นตาที่หญิงสาวกำลังตามหา ตอนนี้ได้กลายเป็นซากแว่นไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว มันคงจะหักตอนที่เขาพุงเอาตัวไปรับสาวเจ้านั้นแหละ

“คุณคอสตาร์หาเจอไหมค่ะ”

“ไม่เจอครับ คุณจันคงต้องไปซื้ออันใหม่แล้วล่ะ”

คอสตาร์ร้องตะโกนลงมาบอก หลักจากที่เห็นสิ่งที่หญิงสาวตามหาอยู่ในมือเจ้านายหนุ่ม

เลียมเห็นใบหน้านวลของมนุษย์ป้าที่เศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อลูกน้องบอกว่าหาไม่เจอ

“เอาน่าคุณ เดี๋ยวผมซื้อให้ใหม่”

บอกอย่างใจปล้ำในความเป็นจริงแล้ว เขาต้องเป็นคนรับผิดชอบเต็มๆ อยู่แล้ว ถ้าไม่คิดพิเรนทร์อยากจะแกล้ง เรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น เห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้ แต่ก็ช่วยไม่ได้ เธออยากน่าแกล้งเองทำไม

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ขอบคุณ”

เป็นเรื่องแล้วไหมล่ะ คอสตาร์พึมพำกับตัวเอง พลางส่ายหน้าไปมา

ทั้งหมดจึงออกเดินทางไปยังโรงแรมที่พัก เจ้าพ่ออาหารอบแห้งรู้สึกอึดอัดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน นัยน์ตาสีฟ้าปนเทาลอบมองหญิงสาวที่นั่งข้างเป็นระยะ ซึ่งเจ้าหล่อนก็เอาแต่นั่งนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา ชายหนุ่มจึงคิดหาเรื่องคุย แต่ไม่ว่าจะถามอะไรไปก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา จึงล้มเลิก หันกลับมานั่งพิงเบาะเหมือนเดิม

นัยน์ตาคู่คมมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่สนใจหญิงสาวอีก แค่แว่นตาอันเดียวทำไมต้องออกอาการเสียดายขนาดนั้น ไม่เข้าใจเลยจริงๆ อย่างกับว่ามันเป็นของชิ้นเดียวในโลก เอ๊ะหรือว่าจะใช่… ถ้าใช่ล่ะก็ เขาซวยแล้ว 




        แสดง 18 - 18
วันที่โพสต์ :  23 ม.ค. 2559 12:55    วันที่อัพเดท :   7 เม.ย. 2561 14:51    › จำนวนผู้เข้าชม 95164 คน
   › คะแนนโหวต 2137 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :
  

 ความคิดเห็นที่ 1
รอนะคะ
 ทะเลดาว | 7 พ.ค. 2559 18:15 | IP : 49.237.222.xxx