นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน พบรัก ห้า 1












นัฐชยาปรือหน้าขึ้นมาในอรุณรุ่ง รู้สึกปวดหัวแปลกๆ มือบางยกขึ้นนวดคลึงไปมาเมื่อมันเริ่มจะปวดเพิ่มขึ้นอีก รู้สึกค่อยยังชั่วแล้วจึงพยุงร่างสูงโปร่งขึ้นนั่งบนเตียง ดวงตากลมเรียวเบิกกว้างมือเห็นร่างสูงที่นั่งอยู่ที่ปลายเตียง ก้มมองเสื้อผ้าของตัวเองทันที

“ตื่นแล้วหรือ อยากดื่มอะไรไหม?”

“นายทำอะไรฉัน! เสื้อผ้าฉัน” เสียงหวานแหวใส่ทันที มือบางกำผ้าห่มแน่น น้ำตาเออขึ้นมาคลอดที่เบ้ารอการไหลออกมา

“อย่าพึ่งเข้าใจผมผิดนะ เมื่อคืนคุณไม่สบาย ผมก็เลยให้สาวใช้เปลี่ยนชุดให้คุณจะได้นอนสบายก็เท่านั้น” ชายหนุ่มยกมือขึ้นห้าม รีบอธิบายเร็วรัว กลัวว่าหญิงสาวจะเข้าใจเขาผิด

“ฉันไม่สบาย?”

“ใช่ เมื่อคืนผมก็เช็ดตัวให้คุณทั้งคืนเลย... โอ้ย!

พูดยังไม่จบหมอนใบใหญ่ก็ถูกขวางมาใส่เขาอย่างรวดเร็ว นัฐชยาโกรธแทบลมออกหู คว้าสิ่งที่อยู่ใกล้มือใส่เขาไม่หยุด น้ำตาไหลพรากเมื่อคิดว่าเขาล้วงเกินเธอ

“ถ้าอย่างนั้นนายก็... ไอ้บ้า! ไอ้ลามก!

“เฮ้ยคุณกำลังเข้าใจผิดนะ โอย

ร่างสูงหลบข้าวของที่หญิงสาวขวางมา พอไม่รู้จะทำอย่างไรให้เธอหยุด จึงก้าวพรวดเข้าไปรวบร่างบางเอาไว้ แต่นั่นแม่คุณก็ยังดิ้นรนจะทำร้ายร่างกายเขาไม่หยุด เขาจึงต้องกอดรัดแน่นขึ้น

“ไอ้บ้า! นายมันไม่ใช่ลูกผู้ชาย”

ราเชนทร์เหมือนถูกค้อนทุบลงที่หัว นึกโกรธขึ้นมาบ้างที่เธอด่าเขาด้วยคำนี่ ทั้งที่เขาอุตส่าห์ช่วยไม่ให้เธอถูกไข้จับกินตาย แบบนี้ต้องถูกทำโทษเสียหน่อยดีไหม

“แบบนี้ต่างหากล่ะที่เขาเรียกว่าไม่ใช่ลูกผู้ชาย”

กล่าวจบริมฝีปากหยักลึกก็ซกวูบลงมาปิดปากบางร้ายกาจที่ด่าเขาไม่หยุดนั้นทันที นัฐชยาชาวาบไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้ พอตั้งสติได้ก็ออกแรงผลักไส้เขาออกห่างดิ้นสุดแรงเกิด แต่ด้วยปอกแขนแข็งแรงที่รัดร่างเธออยู่ก็ไม่สามารถหลุดไปไหนได้ เรี่ยวแรงจึงเริ่มหดหายเมื่อถูกเขาสูบไป

ราเชนทร์จึงถือโอกาสสำรวจโพร่งปากหวานที่มีคำด่าที่แสนร้ายการนั้นเสียเลย มือหนายกขึ้นรองท้ายทอยของคนตัวเล็กเอาไว้ให้รับจุมพิตจากเขาได้ถนัดขึ้น ก่อนจะถอนออกอย่างอ้อยอิ่ง

เพี้ย!

“เลว!

มือบางตบเข้าใบหน้าคมจนหันไปอีกข้างอย่างโกรธจัด น้ำตาไหลรินออกมาไม่ขาดสาย ผลักร่างสูงออกห่าง แล้ววิ่งหนีเข้าไปในห้องน้ำปิดล็อคลงกลอนแน่นหนา ร้องไห้ออกมาปานจะขาดใจ ไม่คิดเลยว่าเธอจะได้มาพบกับผู้ชายเห็นแก่ตัวแบบนี้

“นัฐเปิดประตูให้ผมก่อน...” ร่างสูงรีบวิ่งตามไป แต่ก็ช้าไปแล้ว จึงเคาะเรียกเสียงดัง

“ไปให้พ้น! ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย ฮือๆ”

พ่อบ้านและสาวใช้ต่างวิ่งมาที่ห้องนายหนุ่ม เมื่อได้ยินเสียงข้าวของตกแต่งและเสียงทะเลาะกันเสียงดัง แต่พอเข้ามาก็เห็นแต่ร่างสูงของเจ้านายตนยืนเกาะประตูห้องน้ำนิ่ง

“เกิดอะไรขึ้นครับ!

“ไม่มีอะไร เอาเสื้อผ้าของคุณผู้หญิงมาให้เธอ และก็จัดการเก็บห้องให้เรียบร้อย แล้วจัดรถไปส่งเธอที่บ้านด้วย”

กล่าวจบนายหนุ่มก็เดินออกจากห้องไปด้วยท่าทางฉุนๆ ซึ่งทุกคนก็พอจะเข้าในสถานการณ์ที่เกิดขึ้นดี ว่ามันมาจากสาเหตุอะไร

นัฐชยาทรุดกายนั่งลงที่พื้นห้องน้ำอย่างหมดแรง มือบางปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นไม่ให้หลุดลอดออกมา ให้คนข้างนอกได้ยิน

“รีบจัดการเร็วเข้า ส่วนเธอไปเอาเสื้อผ้าของคุณผู้หญิงมาเร็ว”

สาวใช้ก็นำเสื้อผ้าของหญิงสาวมาให้ พลางเคาะประตูแผ่วเบาเพื่อเรียกคนข้างใน หญิงสาวก็แง้มประตูออกมารับแล้วกลับเข้าไปจัดการเปลี่ยนทันที สิบนาทีต่อมาก็เดินออกจากห้องไป โดยมีคนขับรถที่เธอได้ยินเขาสั่งไว้ขับไปส่ง รถเคลื่อนออกไป

ร่างสูงที่ยืนมองอยู่ที่ชั้นสองของบ้านก็ได้เพียงมองตาม ความรู้สึกมากมายเท่ประดั่งเข้ามา ไม่รู้ว่ามันคืออะไรบ้าง แต่สิ่งที่เขาแน่นใจนาทีนั่นคือ เขาไม่ได้ต้องการให้เรื่องมันออกมาเป็นแบบนี้ แต่ก็ผิดที่เธอด้วยที่ยั่วโมโหเขา ไม่อย่างนั่นเขาคงไม่จูบ...

“ผมขอโทษ...

 


คฤหาสน์ฟรานเซส นิวยอร์ก อเมริกา...

ร่างสูงร้อยแปดสิบเจ็ดเซนต์ก้าวเดินมาหยุดลงหน้าห้องของแขกสาวในช่วงเย็น ช่างใจอยู่เล็กน้อยว่าจะเรียกเธอดีหรือเปล่า ก่อนจะตัดสินใจเคาะไปสองสามที แต่ก็ไร้เสียงตอบรับ จึงลองขยับลูกบิดดู ซึ่งมันก็เปิดออกได้อย่างง่ายดาย ชายหนุ่มนึกโกรธคนตัวเล็กที่ไม่รู้จักระวังตัวเองเอาเสียเลย

รัฐภามแทรกตัวผ่านประตูเข้ามาในห้อง มองหาร่างบางแต่ก็ไม่พบแม้แต่เงา นึกหันเสียขึ้นมา เดินออกจากห้อง นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนก็เหลือบไปเห็นร่างบางที่ยืนนิ่งอยู่ที่ริมระเบียงด้านนอก ไม่น่าล่ะเธอถึงไม่ได้ยินเสียงเคาะประตูของเขา พลางก้าวเข้าไปหา

“คิดอะไรอยู่หรือครับ”

“อุ้ย! มาตั้งแต่เมื่อไหร่ค่ะ”

นุชนารีสะดุ้งตกใจ เอียงหน้ากลับมามองคนที่เข้ามาสวมกอด สงสัยว่าเธอจะมกมุ่นกับเรื่องของตัวเองมากไป จนไม่สนใจสิ่งรอบข้างว่ามีใครเข้ามา

“เห็นสีหน้าคุณเคร่งเครียดตั้งแต่เดินออกมาจากโดมแล้ว เป็นอะไรหรือเปล่า” ใบหน้าคมก้มลงถามคนตรงหน้าด้วยความเป็นห่วง

“เปล่าหรอกค่ะ ฉันก็แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยนะ ไม่สำคัญอะไรหรอก” หญิงสาวบอกยิ้มๆ แต่แววตาที่แสดงออกมาไม่ได้บอกเขาอย่างนั้นเลย เขาจึงไม่อยากเซ้าซี้อะไรอีก

“ไปทานข้าวดีกว่าครับ อาหารพร้อมแล้ว”

รัฐภามรั้งร่างบางให้เดินตามกันลงไปยังส่วนของห้องอาหาร นุชนารีมองดูที่โต๊ะอาหารด้วยความแปลกใจที่มีเพียงสองที่ ชายหนุ่มก็พอจะเข้าใจความหมายจึงรีบบอกขึ้น

“มีเราแค่สองคนครับ คนอื่นๆ ไม่อยู่”

คนอื่นที่เขาพูดถึงก็คือบิดามารดาและพี่น้องของเขา หญิงสาวจึงพยักหน้ารับรู้ จะว่าไปตั้งแต่เธอเข้ามาในบ้าน ก็ไม่เห็นใครจริงอย่างที่เขาบอก จะมีเห็นบ้างก็แต่คนใช้ชายหญิงที่เดินถือกระเป๋าขึ้นมาบนห้องให้กลับเธอ

“ทานเถอะครับ เดี๋ยวอาหารจะเย็นเสียก่อน”

จากนั้นก็ไม่มีการสนทนาพูดคุยอะไรกันอีกต่างคนต่างก้มหน้าทานอาหารตรงหน้าของเองไป รัฐภามเงยหน้าขึ้นค่อยสังเกตหญิงสาวเป็นระยะ ผู้หญิงคนนี้มีอะไรหลายอย่างที่ทำให้เขาแปลก ความคิดหนึ่งที่ไม่รู้มาจากไหนก็ผุดขึ้นมา

นายหญิงแห่งฟรานเซสจิวเวลรี่

 คำนี้ไม่เคยมีในหัวมานาน แต่พอมาเจอผู้หญิงคนนี้ อะไรหลายอย่างก็เท่เข้ามาให้เขาคิดอยู่ตลอดเวลา อย่างปกป้อง ทำให้เธอยิ้ม ทำให้เธอมีความสุข คิดแล้วก็ตลกตัวเองอยู่เหมือนกัน อยากทำทุกอย่างให้เธอ แต่หญิงสาวกับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาคิดอะไรกับเธออยู่

“อิ่มแล้วหรือครับ?” รีบถามขึ้นเมื่อเห็นว่าหญิงสาวรวบช้อนเสียแล้ว

“ฉันยังไม่ค่อยหิวนะคะ” มือบางยกน้ำขึ้นดื่ม

“ทานของหวานก่อน ผมบอกให้ในครัวทำบัวลอยไข้หวานเอาไว้ เป็นการต้อนรับคุณ”

นุชนารีหันมามองสิงหนุ่มแล้วยิ้มเล็กน้อยเป็นการขอบคุณ เธอไม่ได้ทานอาหารอร่อยแบบนี้มานานมากแล้ว วันนี้ก็ขอแล้วกัน

หันไปบอกพ่อบ้านให้นำมาเสิร์ฟ บัวลอยถ้วยเล็กถูกนำมาวางลงตรงหน้า นุชนารีมองด้วยความตื่นตา ไม่คิดว่าที่บ้านของเขาจะทำอาหารไทยได้แล้ว ของหวานแบบไทยๆ ยังทำได้ด้วย ฉีกรอยยิ้มขึ้นจนสิงห์หนุ่มที่จับจ้องมองอยู่ตลอดเวลาตาพร่า มันเป็นรอยยิ้มที่มีความสุขที่สุดตั้งแต่เขาเจอเธอเลยก็ว่าได้

“อร่อยไหมครับ” ก้มลงมาถาม รอลุ้นว่าเธอจะตอบว่ายังไง

“อร่อยมากค่ะ พอได้ทานแล้ว ฉันคิดถึงบ้านเลยล่ะ”

ตักคำที่สองเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อยจนน่าอิจฉา เขาจึงลองทานดูบ้าง และก็เป็นอย่างที่เธอบอก มันอร่อยมาก พ่อครัวของเขาก็ใช้ได้เหมือนกันนะ

“เอาเพิ่มไหมครับ” รัฐภามถามขึ้น เมื่อหันมาเห็นว่าถ้วยของหญิงสาวหมดแล้ว

“พอแล้วค่ะ แค่นี่ก็อิ่มจะแย่แล้ว” บอกพร้อมร้อยยิ้มที่ดูดีขึ้นกว่าเมื่อตอนเช้า

“ครับ งั้นไปเดินย่อยอาหารกันดีกว่า”

“ก็ได้ค่ะ”

ทั้งสองก็เดินออกไปที่สวนด้านนอก ตอนนี้อากาศก็อุ่นขึ้นมาเล็กน้อย เพราะมีแสงแดดคอยช่วยเพิ่มความอบอุ่นให้ร่างกาย สองหนุ่มสาวที่เดินเคียงคู่ไปในสวนสวยช่างเหมือนเทวดากับนางฟ้าที่ลงมาโปรดหมู่แมกไม้บนโลกมนุษย์เหลือเกิน

พ่อบ้านและสาวใช้ที่มายืนออดูทั้งคู่อยู่ที่ประตูบ้าน เขินอายม้วนกันยกใหญ่ เห็นสิงห์ตัวที่สามจับมือแขกสาวมากุมเดินไปด้วยกัน ดูแล้วมีความสุขล้นเหลือจริงๆ





        แสดง 14 - 14
วันที่โพสต์ :  13 ก.พ. 2559 13:13    วันที่อัพเดท :   4 เม.ย. 2561 19:11    › จำนวนผู้เข้าชม 52106 คน
   › คะแนนโหวต 1588 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :