นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน พบรัก ห้า 2











โมเดลสาวตื่นขึ้นในช่วงเช้า เป็นการหลับที่สบายในที่สุดในรอบเดือนของเธอเลยก็ว่าได้ ใบหน้านวลแย้มยิ้มทั้งที่ยังหลับตาพริ้ม ร่างสูงร้อยแปดสิบเจ็ดเซนต์เดินมาหยุดลงตรงหน้าประตู คิ้วหนาขมวดเข้าหากันและอดที่จะโกรธคนตัวเล็กไม่ได้ที่ไม่ยอมล็อกประตูห้อง เดินเข้าไปในห้อง ตรงไปที่เตียงกว่าและก็เห็นร่างบางนอนหลับสนิทอยู่ และเธอไม่รู้เลยว่ามีคนกำลังเดินเข้ามาในห้อง

“แบบนี้น่าจะจับมาตีก้นให้เข็ด”

รัฐภามกล่าวคาดโทษคนตัวเล็กที่ไม่รู้จักระวังตัวเอง ก้าวเดินเข้าไปใกล้ ร่างสูงทรุดนั่งลงบนเตียงกว้างข้างหญิงสาว ความสิ่งที่เตรียมจะทำทุกอย่างถูกลืมไปเสียสนิท มือหนาไล้ตามกรอบหน้ากลมเรียวอย่างรักใคร่ ไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้ของเขาจะรักใครได้อีก จนมีเธอคนนี้ก้าวเข้ามา ริมฝีปากหยักลึกก้มลงจุมพิตหน้าผากนวล แทบไม่อยากห่างจากหญิงสาวแม้นาทีเดียว

ดวงตากลมเรียวปรือขึ้นเมื่อรู้สึกว่ามีบางอย่างมาอยู่ข้างกาย แต่แล้วต้องตื่นตกใจเมื่อเห็นว่าเป็นใคร

รัฐภามรีบรวบร่างบางเอาไว้เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะลุกหนีไปจากเตียง

“คุณรัฐภาม!

นุชนารีเรียกชื่อเขาเสียงเบา ใบหน้านวลขึ้นสีระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ และรู้สึกอายมาก มาอยู่บ้านเขายังตื่นสายอีก ไม่รู้จะเอาไปไว้ไหน พยายามแกะแขนแกร่งออก

“คริสครับ” รัฐภามก้มลงกระซิบข้างใบหูเล็ก ให้เรียกเขาใหม่

“ค่ะ?”

“ต่อจากนี้ไปคุณต้องเรียกผมว่าคริส ห้ามเรียกคุณรัฐภามอีก ถ้าผมได้ยินคุณเรียกเมื่อไหร่ ผมจะทำโทษ” ใบหน้าคมบอกทีเล่นทีจริง นุชนารีเอียงหน้ามามองเขาอย่างไม่เข้าใจ อะไรของเขาอีก

“ทำโทษ?”

“แบบนี้ไงครับ” ใบหน้าคมก้มลงหอมแก้มนวลฟอดใหญ่

“อุ้ย! คุณ...”

ดวงตากลมเรียวเบิกกว้างด้วยตกใจ ไม่คิดว่าบทลงโทษของเขาจะเป็นเช่นนี้ ก่อนจะร้องเรียงชื่อเขาอีก ทั้งที่เขาพึ่งบอกไปไม่ถึงนาที คราวนี้ใบหน้าคมก้มลงหอมแก้มนวลซ้ายขวาพร้อมกันฟอดใหญ่อย่างหมั่นเขี้ยว

“ยังจะเรียกอีก...”

“อื้อ คุณ...”

ริมฝีปากบางกำลังจะอ้าปากเรียก ต้องรีบยกมือขึ้นปิดปากแทบไม่ทัน คิ้วหนาเลิกขึ้น รอฟังอยู่ว่าเธอจะเรียกตามที่เขาบอกหรือเปล่า นุชนารีมองหน้าชายหนุ่มด้วยความไม่เข้าใจ จะให้เธอเรียกเขาอย่างสนิทสนมแบบนั้นได้อย่างไรกัน แม้ว่าเธอจะยอมตกลงเป็นแฟนเขาแล้ว แต่มันไม่ได้ทำให้เธอชินขึ้นมาได้เลย

 “ว่าไงครับ ผมรอฟังอยู่นะ”

รัฐภามยื่นหน้าเข้าไปใกล้มากกว่าเดิม เป็นการเร่งให้หญิงสาวรีบพูดออกมาเสียที

“เอ่อคุณ... เอ้ย... คริส” เสียงหวานเบาหวิวแทบไม่ได้ แก้มนวลขึ้นสีระเรื่ออีกจนได้ จะแกล้งกันไปถึงไหน

“ว่าไงนะครับ ผมไม่เห็นได้ยินเลย” ชายหนุ่มยังไม่หยุดแกล้ง ยิ่งเพิ่มความเขินอายให้หญิงสาวเป็นทวีคูณ แก้มนวลแดงปลั่งจนกลัวว่าจะแตกเหลือเกิน

“ไม่เรียกแล้วๆ ทำไมต้องแกล้งกันด้วย ปล่อยได้แล้วค่ะ ฉันหายใจไม่ออกแล้ว” นุชนารีขื่นกายจะออกจากอ้อมแขนแกร่ง พลางก้มหน้างุบอายม้วนไปหมด

“ก็คุณน่าแกล้งขนาดนี้ เอาล่ะถ้าคุณยอมเรียกชื่อผม ผมจะปล่อย โอเคไหมครับ” เสียงทุ้มบอกจริงจัง ไม่มีแววล่อเล่นให้เห็น แต่นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนนั้นมันไม่ได้บอกอย่างที่เขาพูดเลยสักนิด แต่เอาเถอะ เรียกๆ ไปแล้วก็จบ

“คุณคริส”

“คริสเฉยๆ ครับ ไหนเรียกสิครับ”

ใบหน้าคมก้มลงมาใกล้ มือหนาเปลี่ยนจากกอดเอวบางมากุมใบหน้านวลแทน ไล้แก้มนวลแผ่วบางอย่างรักใคร่ ก้มลงหาริมฝีปากบางได้รูปชวนหลงใหล เหมือนมีแม่เหล็กมหาศาลดึงเขาเข้าไปหา

“คะ คริส เอ่อ ปล่อยได้แล้วค่ะ”

นุชนารีขื่นกายออกห่าง รีบลุกขึ้นก้าวลงจากเตียงกว้าง ถอยไปยืนอยู่ไกลจากเขา แต่นั้นเป็นสิ่งที่เธอคิดผิด รัฐภามก้าวตามลงมาอยู่ใจเย็น ขาแกร่งก้าวเข้าไปหาทีละก้าวๆ

นุชนารีเผลอถอยหลังไปโดยอัตโนมัติ ใบหน้านวลเงยขึ้นจ้องเจ้าของบ้านหนุ่มด้วยความหวาดหวั่น แต่ต้องสะดุ้งตกใจเมื่อชนเข้าผนังห้อง แขนแกร่งอีกข้างยกขึ้นกักขังหนทางหนีเมื่อเห็นว่าหญิงสาวจะเดินหนีเขาอีก และวาดอีกข้างไปรั้งเอวคอดแล้วดึงเข้าหา

“จะทำอะไรค่ะ” นุชนารีถามเสียงสั่น เกิดกลัวเขาขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

“แล้วคิดว่าผมจะทำอะไร หืม” ใบหน้าคมก้มต่ำลงมาหามากขึ้น ทำเอาแก้มนวลแดงระเรื่อ

“คุณ

นุชนารีต้องกลืนทุกคำพูดลงลำคอระหงไป เมื่อริมฝีปากหยักลึกก้มลงปิดปากบาง ดวงตากลมเรียวต้องหลับพริ้มกับสัมผัสแปลกใหม่ที่ชายหนุ่มมอบให้

มือหนายกขึ้นรอรับศีรษะได้รูปให้รับจุมพิตเขามากขึ้น มือบางกำชายเสื้อของเขาแน่น รัฐภามถือโอกาสสำรวจโพรงปากหวานหอม ลิ้นเรียวตวัดดูดกลืน แทบจะกลืนเอาวิญญาณของโมเดลสาวออกจากร่าง สติที่เหลืออยู่น้อยนิดปลุกให้เธอรีบผลักเขาออกห่าง มือบางรีบตะปบมือหนาที่กำลังไล้มาตามเรียวขางามสูงขึ้นเรื่อย

“อย่าค่ะ...”

รัฐภามก้มลงมองใบหน้าเนียนที่แดงก่ำจากจุมพิตของเขา ชายหนุ่มคงจะรีบรวบรัดเธอมากไปหน่อย จึงรีบเอ่ยขอโทษออกไป

“ผมขอโทษ”

“คุณไม่ผิดหรอกค่ะ คุณออกไปก่อนได้ไหมค่ะ ฉันขอจัดการธุระส่วนตัวสักครู่”

ใบหน้านวลยังก้มลงมองมือตัวเองอยู่ หญิงสาวพูดมาแบบนั้น เขาจึงทำได้เพียงเดินออกไปจากห้องไปตามที่หญิงสาวต้องการ และอดที่จะคิดไม่ได้ เธอจะเกลียดเขาหรือเปล่านะ?

 

ท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น เอฟ. เคนเนดี้ สหรัฐอเมริกา...

สองสาวต่างวัยเดินนวยนาดผ่านประตูฝั่งผู้โดยสารขาเข้า ใบหน้าที่แต่งเติมบดบังรอยเหี่ยวย่นของกาลเวลา เดินเคียงคู่มากับนางแบบสาววัยย่างสามสิบ ตีระยาอดรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้ เธออยากจะเห็นสองแม่ลูกตีกันจะแย่อยู่แล้ว แทบจะอดใจรอไม่ไหว

“คุณป้าค่ะ ตีย่าว่าใจเย็นก่อน บางทีนุชเขาอาจจะมีคำอธิบายก็ได้”

ตีระยาทำทีถาม แฝงแววตาเจ้าเล่ห์ ที่อาฆาตนางแบบรุ่นน้องที่สวยและโดดเด่นกว่าเธอหลายเท่าตัว

“ป้าทนรอมาทั้งอาทิตย์ มันมากพอแล้ว หนอยแน่! บอกว่ามาทำงานที่ไหนได้ หนีมากกผู้ชายถึงเมืองนอก วันนี้ป้าจะต้องลากมันกลับไปทำโทษ”

สองสาวต่างวัยก้าวไปที่ประตูทางออกของสนามบิน โบกมือเรียกแท็กซี่พร้อมกับจุดหมายปลายทาง วันนี้ต้องได้เห็นดีกันล่ะ

รัตติมาและตีระยาก้าวลงมาหยุดอยู่หน้าประตูสแตนเลสสีขาวท่วมหัว ต้องอ้าปากค้างกับความใหญ่โตของคฤหาสน์ฟรานเซส ไม่คิดว่าลูกเลี้ยงจะได้อยู่ในบ้านหลังใหญ่โตอย่างกับวังเช่นนี้ ไม่น่าล่ะมันถึงไม่อยากกลับบ้าน รัตติมากำมือแน่น พลางก้าวเข้าไปกดกริ่งหน้าบ้าน รอไม่ถึงนาทีลูกน้องตัวโตที่ประจำอยู่บริเวณนั้นก็เดินเข้ามาหา

“มาหาใครครับ”

“นุชนารี วายาไทย! ” บอกชื่อบุคคลที่ต้องการพบ

“ไม่มีคนชื่อนุชนารี” ลูกน้องของสิงห์หนุ่มบอกเสียงราบเรียบ

“จะเป็นไปได้ยังไง ก็มัน

“ที่นี่ไม่มีคนที่คุณตามหาหรอก เชิญกลับไปได้” เสียงทุ้มเริ่มเข้มขึ้น

“คุณป้าค่ะ ตีย่าว่าเรากลับกันก่อนดีกว่า”

ตีระย่ารีบดึงแขนเรียวเอาไว้ เพราะกลัวว่าจะเสียงแผนเสียก่อน ดูท่าทางแล้วคนพวกนี้ไม่มีทางให้พวกเธอเข้าไปง่ายๆแน่

“แต่ว่า” รัตติมาไม่สบอารมณ์ที่ถูกขวาง เดินฮึดฮัดขึ้นรถแท็กซี่ออกไป

“เจ็บใจจริงๆเลย”

“เราต้องวางแผนก่อนว่าจะเอายังไง ถ้าบุ่มบ่ามเข้าไป เราจะถูกโยนออกมาก่อนแน่” ตีระย่าแม่เลี้ยงสาวของศัตรูหัวใจ

“ถ้าเข้าไปไม่ได้ เราก็ล่อมันออกมาข้างนอก” รัตติมาแสยะยิ้มอย่างมีความหวัง เธอไม่ยอมกลับมือเปล่าแน่

“จริงด้วยค่ะ คุณป้านี่เก่งจริงๆ เลย”

ตีระย่าพอสนุกไปด้วย เธอนึกว่าจะต้องกลับบ้านมือเปล่า ไม่ได้เห็นแม่เลี้ยงกับลูกเลี้ยงตบตีกันเสียแล้ว 





        แสดง 15 - 15
วันที่โพสต์ :  13 ก.พ. 2559 13:13    วันที่อัพเดท :   4 เม.ย. 2561 19:11    › จำนวนผู้เข้าชม 53680 คน
   › คะแนนโหวต 1741 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :