นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง [ชุด Men Of Lions] ล่ารักรัฐภัทร (Ebook + ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน ล่ารัก สอง 1











 

ร่างบางที่หลับใหลร่วมชั่วโมงเพราะฤทธิ์ยาสลบ ปรือตาตื่นขึ้นอีกครั้ง ดวงตาหวานมองกวาดไปรอบห้องก่อนปะทะเข้ากับใบหน้าคมที่นอนเคียงข้าง หญิงสาวตกใจเล็กน้อยแต่ยังมีสติคิดหาทางเอาตัวรอดอย่างรวดเร็ว แต่ก็ได้เพียงคิดเท่านั้น เพราะคนที่เธอคิดว่าหลับลืมตาคู่คมขึ้นมาเสียก่อน จึงทำให้ทั้งคู่สบตากันอย่างจัง

“ตื่นแล้วหรือ รู้สึกปวดหัวไหม”

หญิงสาวไม่ตอบ เพียงแต่ผลักร่างหนาที่นอนกอดเธออยู่ออกห่าง แล้วลุกขึ้นนั่ง เสมองไปทางอื่น หัวใจที่เธอปิดกั้นมันมานานหลับสองปีกำลังสั่นไหวอีกครั้ง

“ถ้าพอใจแล้ว ฉันขอตัว”

เมฆณาก้าวลงจากเตียง จากฤทธิ์ยาสลบที่ยังหลงเหลือในร่างกายจึงทำให้ร่างบางเซน้อย

รัฐภัทรรีบก้าวตามลงมาประคองเอาไว้ เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“เป็นอะไรหรือเปล่า”

“ฉันไม่เป็นไร”

ขื่นกายออกจากอ้อมแขนแกร่ง แต่ยากเสียแล้วเมื่อเขารัดมันแน่นขึ้นอีก วางคางเหลี่ยมไว้บนบ่าไหล่มน ดวงตาคู่คมหลับนิ่งลง

เมฆณาทำอะไรไม่ถูกไปชั่วครู่ มันนานมากแล้วสำหรับเธอ ไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้อีก

“วันนี้คุณยังไม่ให้โอกาสผมไม่เป็นไร แต่ผมจะทำทุกอย่าง จนคุณมองเห็นผมอีกครั้ง”

สิงห์หนุ่มเห็นอาการของคนรักแล้วเจ็บปวดภายในอกไม่น้อย เธอเย็นชาจนเขากลัว ไม่เหมือนผู้หญิงที่แสนอ่อนโยน ยิ้มแย้มแจ่มใส

“ถ้าพอใจแล้วฉันขอตัวกลับไปทำงาน” น้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์ส่งมาให้คนที่กำลังกอดเธออยู่ ใบหน้านวลเรียบเฉยไม่ต่างกับน้ำเสียง

รัฐภัทรช่างใจอยู่ครู่ แต่ยอมปล่อยเธอไปแต่โดยดี ถ้าเขายังรั้งเธอเอาไว้แบบนี้เธออาจจะหนีเขาไปอีก  แต่มันไม่ใช่ตลอดไปหรอก ถ้ามีโอกาส หรือมีช่องให้เขาเมื่อไหร่ เธอจะไม่มีวันปฏิเสธเขาได้อีก!

“...ผมจะให้ลูกน้องไปส่ง”

“ขอบคุณ ที่ยังไม่กักเกณฑ์ชีวิตฉันจนเกินไป”

นิ้วเรียวแกะมือหนาออก แล้วก้าวลงจากเตียงกว้าง เดินออกจากห้องนอนใหญ่ไป ไม่หันกลับมามองคนที่นั่งอยู่กลางห้องที่กำลังส่งสายตามเศร้ามาให้ เมฆณาพยายามที่สุดที่จะไม่แสดงออกมากไปเกินความจำเป็น สิ่งที่เธอพยายามซ้อนมามันไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจ บัดนี้มันเริ่มสั่นคลอนจนเกิดเป็นรอยร้าวขึ้นมาเสียแล้ว

 

เก๋งคันงามแล่นเข้ามาจอดด้วยความเร็วไม่เบานัก นำสองผู้จัดการมาถึงโรงแรมในช่วงสายของวันจันทร์ หนุ่มสาวรีบก้าวเดินเข้าไปด้านในอย่างเร่งรีบ เพราะพวกเขาสายมากแล้ว วันนี้จะมีการประชุมกับบอร์ดผู้บริหารถึงการตอนรับนักท่องเที่ยวในช่วงไฮซีซั่นที่กำลังจะมาถึง

“เดินเร็วสิเกษ เดี๋ยวก็ไปประชุมไม่ทันหรอก”

ภานุร้องเร่งเพื่อนสนิทที่เดินอยู่ด้านหลัง ซึ่งหญิงสาวที่รีบก้าวเดินอยู่นั่นก็กำลังหอบเอกสารเต็มอ้อมแขนตามเพื่อนมา และมันก็เร็วที่สุดสำหรับเธอในตนนี้แล้ว

“ฉันก็รีบอยู่เนี่ย ฉันไม่ได้เดินตัวปลิวเหมือนแกนี่” เกษราร้องแหวใส่เพื่อน หอบงานมากมายในอ้อมแขน ซึ่งมันหนักไม่ใช่เล่นเลย คนที่เดินนำหน้าก็เร่งอยู่ได้

ภานุเห็นดังนั้นจึงตัดความรำคาญ เดินเข้าไปหมายจะช่วย แต่ถูกเพื่อนเบี่ยงหลบแล้วเดินหน้าตูมไปอย่างแสนงอน ชายหนุ่มก็ได้เพียงส่ายหน้าตามหลังเพื่อนไป นัยน์ตาคู่คมขยายวาบขึ้นในเวลาต่อมา

“ว้าย!

ร่างบางที่เดินนำเขาไปถูกชายร่างสูงที่เดินไม่ดูตาม้าตาเรือชนเข้าอย่างจัง จึงทำให้หญิงสาวเซหงายหลังอย่างรวดเร็ว

คนที่อยู่ห่างไปไม่ไกลรีบวิ่งเข้ารับร่างเพื่อนไว้ได้อย่างฉิวเฉียด จึงเป็นเหตุทำให้ร่างบางตกอยู่ในอ้อมกอดแกร่งอย่างไม่ตั้งใจ ใบหน้าคมอยู่ห่างจากใบหน้านวลไม่ถึงคืบ ทั้งสองสบตากันนิ่ง

“ขอโทษนะครับ ผมรีบไปหน่อย ต้องขอโทษด้วยจริงๆ เจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ” ชายที่เดินชนหญิงสาวเข้ามาขอโทษทั้งคู่จึงรู้สึกตัว และผละออกจากกัน

“ไม่เป็นไรค่ะ ดิฉันเองก็ต้องขอโทษที่เดินไม่ดูทาง” หญิงสาวส่งยิ้มหวานเป็นการขอโทษเขาอีกครั้ง

“มื้อเที่ยงนี้ให้ผมเลี้ยงข้าวเป็นการขอโทษได้ไหมครับ นะครับ”

หนุ่มตาน้ำข้าวแสดงไมตรีจิต ยื่นต่อสานสัมพันธ์กับผู้จัดการสาวสวยทันที ชายหนุ่มอีกคนที่ยื่นอยู่ข้างได้แต่มองด้วยความไม่ชอบใจ

“ก็ได้ค่ะ นี่นามบัตรฉัน” เกษรายื่นนามบัตรให้ชายหนุ่ม

“เกท-สา-รา อ่านยากจัง ผมเรียกคุณว่า เกท ก็แล้วกัน”

คาฟีส ซิโฟเน่ สถาปนิกหนุ่มชาวสเปน อ่านชื่อหญิงสาว พลางยิ้มอ่อนโยนออกมา แล้วยื่นนามบัตรของตนเองให้กับหญิงสาวบ้าง

“ยินดีที่รู้จักนะคะ มิสเตอร์ซิโฟเน่”

“เรียกคาฟีสดีกว่าครับ”

ภานุที่ยื่นดูทั้งคู่อยู่นานแล้วก็ชักไม่ชอบขี้หน้าฝรั่งตาน้ำข้าวคนนี้ขึ้นมาเสียเฉยๆ ชายหนุ่มก้าวเข้ามาพร้อมกับบอกตัดบทสนทนาระหว่างทั้งคู่

“ต้องขอตัวก่อนนะครับ พอดีเรามีประชุม ไปเกษ” กล่าวจบก็ลากร่างบางจากไปทันที

 

ภานุก็ลากเกษรากลับมาที่ห้องทำงานทันทีที่ออกจากห้องประชุม เกษราสะบัดมือออกจากเพื่อนชาย เขากำแน่นเกินจนทำให้เธอเจ็บร้าวไปหมด

“ไอ้นุฉันเจ็บ แกเป็นอะไรของแกเนี่ย”

เกษราไม่เข้าใจเพื่อนว่าเขาคิดอะไรอยู่ ทำไมไปเสียมารยาทกับแขกแบบนั้น เขาก็รึอุตส่าห์มาขอโทษ ไม่ใช่ว่าชนเธอแล้ววิ่งหนีไปเสียหน่อย หญิงสาวจ้องใบหน้าคมหน้าเพื่อนรัก พลางลูบข้อมือเรียวไปมา

 “ขอโทษที ไม่ได้ตั้งใจ ฉันแค่ไม่ชอบไอ้หมอนั้นก็เท่านั้น” ภานุก้มลงมองดูตามก็เห็นว่ามันเป็นรอยแดงขึ้นเป็นเปื้อนชัดเจน

อารมณ์ที่ขุ่นมัวเมื่อครู่กลับมาอีกครั้ง เขาอดกลั้นมาตลอดการประชุม กลัวว่าจะระเบิดออกมากลางที่ประชุมด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงได้รู้สึกโมโหขนาดนั้น

“ไม่ชอบ? เขาก็ดูเป็นคนดีและสุภาพอ่อนโยนออก แกอคติมากไปหรือเปล่า”  เดินนำเอกสารไปวางบนโต๊ะทำงาน เงยหน้าหันมามองเพื่อน

“ฉันพูดจริงนะ ไอ้หมอนี่ไม่น่าไว้ใจ” ภานุกล่าว ผู้จัดการสาวมองเพื่อนด้วยความแปลกใจ เขารู้ได้อย่างไรว่าผู้ชายคนนั้นไว้ใจไม่ได้

“แกรู้ได้ยังไงว่าเขาไว้ใจไม่ได้ เอ๊ะ! หรือว่าแกแอบชอบเขา เลยกันท่าฉัน ใช่ไหม” ใบหน้าหวานดูจริงจังขึ้นมาเมื่อคิดว่าเพื่อนชายของเธอชอบไม้ป่าเดียวกัน

“จะบ้าหรือ ฉันชอบผู้หญิงโว้ย” ชายหนุ่มตวาดแห้ว เรื่องอะไรมายัดเหยียดผู้ชายให้เขา ถ้าเป็นผู้หญิงก็ว่าไปอย่าง

“หรอค่ะ กลับห้องแกไปได้แล้ว ฉันจะทำงาน ...ยังไม่ไปอีก”

เงยหน้าขึ้นยังเห็นเพื่อนรักยังยืนอยู่ที่เดิมก็ทำเสียงจิ๊จ๊ะใส่อีกครั้ง นั่งแหละเขาจึงเดินออกจากห้องไป ใบหน้านวลส่ายไปมาก และอดที่จะเข้าข้างตัวเองไม่ได้

บางทีเขาอาจจะเป็นห่วงเธอ กลัวจะถูกฝรั่งตาน้ำข้าวคนนั้นล่อลวงไปทำมิดีมิร้าย ริมฝีปากบางยิ้มให้กับตัวเอง รู้สึกมีความสุขเป็นที่สุด แม้จะเป็นเพียงสิ่งเล็กน้อย แต่เธอก็ดีใจแล้วที่เขายังเห็นเธออยู่ในสายตา





        แสดง 5 - 5
วันที่โพสต์ :  26 มี.ค 2559 09:49    วันที่อัพเดท :   16 ม.ค. 2561 21:48    › จำนวนผู้เข้าชม 37611 คน
   › คะแนนโหวต 1314 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :