นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง อุ้มรักรัฐภพ [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน คนอุ้มรัก เจ็ด 1

















คนอุ้มรัก เจ็ด

 

  

 

แสงอาทิตย์อ่อนตอนรุ่งเช้า ดวงตายาวเรียวขยับลืมขึ้นรับวันใหม่ ร่างบางจะขยับตัวกลับรู้สึกเหมือนมีอะไรหนักๆ พาดเอวบางอยู่จึงก้มลงมอง ดวงตาเบิกกว้างรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเอาไว้ ก่อนที่มันจะส่งเสียงทำให้คนที่นอนอยู่ตื่นขึ้น

มือบางค่อยๆ จับแขนแกร่งออกอย่างเบามือ พลางเหลือบตามองเป็นระยะ พอพ้นสิ่งกีดขวางแล้วร่างบางจึงรีบขยับตัวลุกจากเตียงทันที แต่ยังช้ากว่าลำแขนแกร่งที่วาดรั้งเอวบางให้ล้มลงไปนอนเคียงข้าง

“จะไปไหน

คนถูกคิดว่าหลับตวัดพลิกตัวขึ้นคร่อมร่างกายเธอเอาไว้ กันทุกทางไม่ให้เธอลุกไปจากเตียงได้

“ว้าย ...มันเรื่องขอฉัน ปล่อย” 

ไม่ตอบคำถามของชายหนุ่ม พยายามไม่มองหน้าเขา ดิ้นขลุกขลักเพื่อออกจากอ้อมกอดของเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่คิดจะกลัวเกรงสักนิด

“ผมถามดีๆนะอ้อมเดือน หรืออยากจะลองเหมือนเมื่อคืน” รัฐภพก้มลงมองใบหน้านวลห่างจากใบหน้านวลไม่ถึงคืบ

“หยาบคาย!

ใบหน้าสวยร้อนเห่อ ความโกธรที่หายไปเมื่อคืนกลับมาอีกครั้ง นี่เขาจะดูถูกเธอมาเกินไปแล้ว!

“อย่ามาทำเป็นใสซื่อไปหน่อยเลย ทีตอนไปกินข้าวกับไอ้โดมยังทำหน้าระรื่น ค่ะค่ากับมันได้ คุณหลอกผมไม่ได้หรอก” รัฐภพพาลหาเรื่อง หญิงสาวในอ้อมกอดทำท่ารังเกลียดเขาเหมือนตัวอะไรสักอย่าง

“ฉันเป็นหนี้คุณก็จริง แต่คุณไม่ใช่เจ้าชีวิตฉัน!” อ้อมเดือนโต้กลับน้ำเสียงไม่ต่างกัน

“งั้นผมจะแสดงให้ดูว่าผมเป็นเจ้าชีวิตคุณหรือเปล่า”

กล่าวจบริมฝีปากหนาฉกลงมาปิดปากบางที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขาไม่หยุดนั้นทันที ผู้หญิงอะไรปากร้ายเหลือเกิน

อ้อมเดือนไม่ทันได้ตั้งตัวแทบจะละลายคาอ้อมแขนแกร่ง เมื่อถูกจู่โจมหนักขึ้น น่าแปลกที่จูบนี้กลับแตกต่างจากเมื่อคืนที่ผ่านมา มันกลับนุ่มนวลและอ่อนหวานจนเผลอเคลิ้มตามไปชั่วครู่ ก่อนรู้ตัวมือบางรีบออกแรงทั้งหมดที่เหลือผลักเขาให้ออกห่าง

รัฐภพกำลังได้ใจเผลอปล่อยหญิงสาวให้หลุดออกจากอ้อมแขนอย่างง่ายดาย พอได้อิสระเธอจึงรีบก้าวลงจากเตียงวิ่งหนีเข้าห้องน้ำไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่สิงห์หนุ่มจะทันได้วิ่งตามมาคว้าตัวเธอได้ทัน

“ออกมาเดี๋ยวนี้นะอ้อมเดือนได้ยินไหม

รัฐภพทุบประตูห้องน้ำเสียงดังลั่น คนข้างในก็หวั่นใจก็ว่าประตูจะรับแรงต้านทานจากภายนอกไม่ไหว

“ไม่ออก! ไปให้พ้น” 

อ้อมเดือนร้องตะโกนโต้กลับผ่านประตูออกมา และมันยิ่งไปเพิ่มอารมณ์โกรธของสิงห์หนุ่มให้ประทุขึ้นมาอีกระรอก

“นี่เก่งขนาดออกปากไล่ผมเลยหรืออ้อมเดือน! คิดว่าประตูแค่นี้จะหนีพ้นได้เหรอหา! ออกมาเดี๋ยวนี้ อ้อมเดือน...”

รัฐภพตั้งท่าจะถีบประตูห้องน้ำเข้าไปด้านใน ต้องหยุดทุกอย่างลง เมื่อถูกเสียงโทรศัพท์เครื่องบางดังขัดจังหวะ มือหนาคว้าเจ้าโทรศัพท์หรูขึ้น กรอกเสียงทุ้มติดจะห้วนเล็กน้อยลงไป

“ว่าไงรีทส์”

“สายจากมาดามครับ” รีทส์บอก

“เดี๋ยวฉันโทรกลับ”

สิงห์หนุ่มชักไม่สบอารมณ์ รู้ว่าใครโทรมาขัดจังหวะของเขา เหมือนจะรู้ก่อนเลยว่าเขากำลังทำอะไรอยู่

“มาดามบอกมีเรื่องด่วนมากครับ” รีทส์รีบบอกไปตามสาย ก่อนที่นายหนุ่มจะวางสายไป

“มันจะอะไรกันนักหนา ได้ ฉันจะโทรกลับเดี๋ยวนี้แหละ”

วางสายจากคนสนิทไป ร่างสูงเดินกลับไปคว้าเสื้อสูทเดินออกจากห้อง พลางหันมามองที่บานประตูห้องน้ำที่มีแม่จอมป่วนอยู่ด้านใน

รอก่อนเถอะ กลับมาเมื่อไหร่ ได้เห็นดีกันแน่!’

อ้อมเดือนแอบฟังเขาคุยโทรศัพท์อยู่ด้านใน ได้ยินทุกคำที่สิงห์หนุ่มคุยกับลูกน้อง มาดามคือใคร? ทำไมเขาถึงขัดคำสั่งไม่ได้ หญิงสาวทำได้เพียงครุ่นคิดเท่านั้น ไม่กล้าที่จะออกมาถาม ถ้าออกมามีหวังเธอได้โดนจับกินตับก่อนพอดี

 


ประตูบานใหญ่ของห้องพักหรูเปิดเข้ามาหลังจากที่ออกไปจัดการงานแล้วเสร็จ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนกวาดมองสายตาหาร่างบางจนทั่ว แต่ก็ไม่พบเดินเข้าไปแต่งตัวอย่างเร่งด่วน ออกไปตามหาแม่จอมป่วนคาดโทษหญิงสาวเอาไว้ในใจ

“ขยันสร้างเรื่องจริงนะ”

ตำหนิคนตัวเล็กเสียงเรียบ ขาแกร่งก้าวยาวออกไปตามหาทุกทีที่คิดว่าเธอจะไป มาอยู่ได้ยังไม่ข้ามวันก็ทำให้ชีวิตเขาวุ่นวายไปหมด น่าจับขังไว้ในห้องไม่ให้เห็นเดือนเห็นตะวันเลยดีไหม

“คาซัส เห็นอ้อมเดือนไหม” เห็นคนสนิทเดินผ่านมาจึงเอ่ยถาม

“ไม่ได้อยู่ข้างในหรือครับ?” คาซัสแปลกใจ เพราะทั้งคู่ก็อยู่ด้วยกันทั้งคืนไม่ใช่หรือ? อีกคนหายไปทำไมถึงไม่รู้

“ถ้าอยู่แล้วฉันจะถามนายหรือยังไง” น้ำเสียงทุ้มเข้มห้วน อารมณ์เสียขึ้นมาอีกรอบ

“ขอโทษครับ ผมก็ไม่เห็นเหมือนกัน พอดีพึ่งกลับจากตรวจงาน” รีบบอกเกรงจะถูกตำหนิอีกรอบ

“ให้มันได้อย่างนี้สิ! สั่งคนของเราออกตามหาให้ทั่ว ใครเจอตัวให้รีบรายงานฉันทันที ...เจอตัวเมื่อไหร่พ่อจะขังไม่เห็นเดือนเห็นตะวันเลยค่อยดู!

ก่นด่าคนตัวเล็กอย่างเหลืออด ออกจากห้องตามหา ด้านนอกนั้นมีภัยมากมายเต็มไปหมด แม้ว่าเขาจะมั่นใจว่าเธอดูแลตัวเองได้ แต่มันก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี เอ๊ะนี่เขา...

 


เจ้าของความวุ่นวายใจของรัฐภพ ฟรานเซส กำลังนั่งทานของว่างแสนอร่อยกับน้องชายอันเป็นที่รักอย่างสนุกสนาน ไม่ได้ทุกข์ร้อนใจว่าจะมีใครกำลังตามหากันให้วุ่นวาย ร่างบางนั่งป้อนขนมเค้กของโปรดให้น้องชายคำแล้วคำเล่า ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มมีความสุข คราแรกเธอกะจะไม่มา แต่พอคิดถึงใบหน้าเล็กของน้องชายตัวน้อยตอนที่ต้องจากกัน เธอทำใจไม่ได้จริงๆ จึงแอบออกมา

“อร่อยไหมครับ”

“ฮะ อื้ม

“เอาอีกไหมครับ” เสียงหวานถามพร้อมรอยยิ้มเศร้า อรรณพพยักหน้ารับ

“แล้วเมื่อคืนพี่อ้อมไปไหนมาฮะ ณพนอนรอตั้งนานก็ไม่เห็นพี่อ้อมกลับมา” ใบหน้าเล็กช้อนสายตากลมใสซื่อขึ้นถามพี่สาว

อ้อมเดือนไม่รู้จะตอบยังไง จึงเลือกที่จะโกหกออกไปแทน เรื่องที่เธอถูกบิดานำตัวไปแลกกับหนี้สินหลายสิบล้านบาท ถึงบอกไปน้องชายก็คงไม่เข้าใจอยู่ดี

“พี่อ้อมขอโทษนะครับ พอดีว่าไปเจอเพื่อนก็เลยคุยกันเพลินไปหน่อย ไม่โกรธพี่อ้อมนะคนดี”

“ไม่โกรธฮะ ณพไม่เคยโกรธพี่อ้อมเลยนะฮะ”

เด็กชายขยับยืดหลังตรง ส่งสายตาจริงๆ ไปให้กลัวว่าพี่สาวจะไม่เชื่อ มองใบหน้านวลเนียนของพี่สาวนิ่งเป็นการยืนยันในสิ่งที่ตัวเองพูด

“พี่อ้อมเชื่อแล้วครับ กินขนมกันต่อกันดีกว่าเนอะ”

อ้อมเดือนคงจะคิดถึงรอยยิ้มสดใสของน้องชายมาก ไม่อยากให้วันที่ต้องจากกันมาถึง วันนี้เธออยากอยู่กับพวกเขาให้ได้นานที่สุด แต่โชคชะตาก็มักจะชอบเล่นตลกเสมอ...

ร่างสูงใหญ่ของซาตานตัวร้ายเดินดุ่มๆ ตรงเข้าไปหาสองร่างที่ตามหา สีหน้าและแววตาบอกอารมณ์ทั้งหมดได้เป็นอย่างดี แต่มีหรือที่คนอย่างอ้อมเดือนจะสนใจ สิ่งที่เธอสนใจมากกว่าคือน้องชายตัวน้อย อีกอย่างเธอไม่ได้ทำเรื่องอะไรผิด

“ขอนั่งด้วยคนได้ไหมครับ”

“พี่ชายใจดี” อรรณพเรียกชื่อชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ

“ตามมาถูกด้วย” 

อ้อมเดือนประชด ไม่คิดว่าเขาจะหาเธอเจอเร็วขนาดนี้ แต่เธอคงลืมไปอย่างหนึ่งว่าเรือลำนี้เป็นของเขา ต่อให้มุดเข้ารูหนูก็คงหนีไปไหนไม่พ้น ได้เพียงแค่นั่งมองอย่างแปลกใจ ทั้งที่เธอหนีมาแต่เขาไม่มีทีท่าว่าจะโกรธหรือโมโหเลยแม้แต่น้อย กลับกันเขากับอารมณ์ดีเล่นกับน้องชายเธออย่างสบายใจ




        แสดง 20 - 20
วันที่โพสต์ :  23 ม.ค. 2559 12:55    วันที่อัพเดท :   7 เม.ย. 2561 14:51    › จำนวนผู้เข้าชม 96372 คน
   › คะแนนโหวต 2226 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :