นิยายอัพเดต       นิยายมาใหม่       Top View       Top Vote      
› นิยายเรื่อง ล่ารักรัฐภัทร [ชุด Men Of Lions] (Ebook+ทำมือ)    by madamsomloun
ชื่อตอน ล่ารัก สอง 2



















ร่างสูงร้อยแปดสิบเซนต์ของผู้จัดการห้องเครื่อง ก้าวเข้าไปหาร่างบางที่กำลังนั่งทานข้าวกับหนุ่มหล่อตาน้ำข้าว มือหนากระชากแขนเรียวเข้าหาตัว กึ่งลากกึ่งจูงให้ก้าวเดินตามเข้าออกมานอกร้านอาหาร

“ทำบ้าอะไรของแก! ปล่อย ฉันเจ็บนะโว้ย”

เสียงหวานตวาดแหว ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เมื่อถูกเพื่อนสนิทลากออกมาจากโต๊ะ ทั้งที่เธอกำลังนั่งทานข้าวกับ คาฟีส ซิโฟเน่ คนที่เดินชนเธอเมื่อหลายวันก่อน

“แกเงียบไปเลยนะ ฉันบอกแล้วไงว่ามันไว้ใจไม่ได้ ยังจะไปทานข้าวกับมันอีก” ภานุกล่าวอย่างหัวเสีย ต่อว่าเพื่อนสนิทยกใหญ่ ทั้งที่เขาห้ามแล้ว แต่เธอไม่ยอมเชื่อกันเลย

“แกเป็นอะไรของแกหา ฉันกับเขาก็แค่ทานข้าว ไม่ได้ไปทำเรื่องไม่ดีสักหน่อย ดูท่าทางจะเป็นเอามาก” เกษราลูกแขนเรียวของตัวเองปอยๆ จ้องหน้าเพื่อนอย่างไม่เข้าใจเขาเลยจริงๆ

“ไม่รู้ล่ะ ต่อจากนี้ห้ามไปไหนมาไหนกับหมอนั้นอีก ไม่อย่างนั้นฉันโกรธแกจริงๆด้วย” กล่าวจบชายหนุ่มก็ผละเดินหนีไปทันที ซึ่งเขาก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องโกรธขนาดนั้นที่เห็นหญิงสาวไปนั่งยิ้มให้กับสถาปนิกหนุ่ม

“อะไรของเขา” เกษราส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนใจ แล้วเดินกลับห้องทำงานของตนเอง

 


รถคันงามแล่นมาจอดลงหน้าบ้านพักของผู้จัดการทั่วไปของโรงแรมฟรานเซสในช่วงเย็น ร่างสูงใหญ่ก้าวลงจากรถ ออกมายืนมองผ่านรั่วบ้านสองชั้นหลังกะทัดรัด กวาดสายตามองไปโดยรอบ ก่อนจะไปปะทะเข้ากับร่างของเด็กชายตัวน้อยที่กำลังนั่งเล่นอยู่ด้านนอกเพียงลำพัง

“ไปไหนกันหมด”

คิ้วเรียวขมวดยุ่ง อดแปลกใจไม่ได้ว่าคนในบ้านไปไหนทำไมถึงได้ปล่อยให้เด็กเล่นอยู่คนเดียว และต้องไม่พอใจรอบสองเมื่อประตูบ้านไม่ได้ล็อก นึกโกธรหญิงสาวขึ้นมาริ้วๆ รัฐภัทรก้าวเข้าไปหาร่างเล็กของเด็กชายก่อนจะนั่งลง

เด็กชายพีระภัทรเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม ใบหน้าเล็กเอียงคอไปมาอย่างใช้ความคิด

“คุณเป็นใครฮะ หรือว่ามาหาแม่เมย์” น้ำเสียงใสซื่อถามขึ้น

นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนไหววูบ สิ่งที่เธอบอกเขาดังก้องขึ้นมาในหัวอีกครั้ง มันเป็นเรื่องจริง ที่ว่าเธอแต่งงานมีลูกแล้ว พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นเครือ

“ครับ ทำไมเล่นอยู่คนเดียว แล้วคุณพ่อคุณแม่ไปไหน”

“แม่เมย์อยู่ในบ้านฮะ ส่วนพ่ออยู่บนโน้นครับ” นิ้วเล็กชี้ไปบนท้องฟ้า ใบหน้าบอกความสุข ไร้เดียงสา ยังไม่ทันที่เขาจะได้ถามอะไรต่อ

“แล้ว...”

แม่เสือสาวทีเดินเข้าไปรับโทรศัพท์ เดินออกจากถ้ำของร่างสูงใหญ่ของคนที่คุ้นตา ก็รีบก้าวยาวเข้าไปหาลูกชายทันที กลัวว่าเขาจะเอาลูกไปจากเธอ แล้วมาต่อรองทีหลังอีก

 “พีทครับ เข้าบ้านไปรอแม่ข้างในก่อนนะเด็กดี แม่ขอคุยธุระแป๊บหนึ่ง”

เด็กชายพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย แล้วลุกขึ้นวิ่งเดินเข้าไปในบ้าน คล้อยหลังลูกชายหญิงสาวจึงหันไปทางชายหนุ่มอย่างเอาเรื่อง

“คุณมาที่นี่ทำไม”

“ผมมาหาคุณ” รัฐภัทรบอกหน้าตาย

“ฉันว่าฉันพูดชัดเจนแล้วนะ ขอร้องล่ะ ให้เราสองแม่ลูกได้อยู่อย่างสงบสุขเถอะ เลิกตามรังควานฉันเสียที”เสียงหวานเศร้าบอกขึ้น เธอเหนื่อยเหลือเกินในตอนนี้ ไม่รู้จะพูดอย่างไรกับเขาดีแล้ว

“ผมบอกคุณแล้วไงเมย์ ถ้าคุณไม่กลับ ผมจะตื้อจนกว่าคุณจะยอมกลับไปกับผม”

ใบหน้าคมจ้องมองหญิงสาวต้องหน้าจริงจังขึ้นมาบ้าง ไม่ใช่ว่าเขาไม่เหนื่อยที่ต้องตามเธออยู่แบบนี้ แต่ให้ทำยังไงได้เขาเป็นคนผิดก็ต้องมาขอไถ่โทษ

เมฆณาจ้องชายหนุ่มไม่หลบเช่นกัน นี่เขาจะมาไม้ไหนอีก เธอชักจะหมดความอดทนกับเขาแล้วนะ! ที่ผ่านมาเขายังทำร้ายร่างกายและจิตใจเธอไม่มากพออีกหรือไง

“ตามใจคุณเถอะ อยากทำอะไรก็ทำ”

เห็นท่าทีของหญิงสาวแล้วสิงห์หนุ่มก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา ได้อยากให้ทำอะไรก็ได้หรือ พ่อจัดให้… ร่างสูงตามเชื้อชาติพันธุ์สามประเทศก้าวเข้าหา ช้อนร่างบางขึ้นสู่อ้อมแขน พาเดินออกจากบ้านพักไปขึ้นรถหรู

“ว้าย!

“เรย์เฝ้าเด็กเอาไว้ให้ดี” หันไปสั่งคนสนิทเสียงเรียบ

เมฆณาตกใจจนลืมร้องขอความช่วยเหลือ มารู้ตัวอีกทีรถหรูก็มาหยุดลงหน้าบ้านพักวีวีไอพีเสียแล้ว

รัฐภัทรก้าวลงจากรถมายืนรอหญิงสาวหนึ่งเดียว แต่เธอก็ไม่มีทีท่าจะลงมา จนเขาต้องเข้าไปลากลงจากมา มือหนาช้อนร่างบางออกมาและวางบนพื้นอย่างนุ่ม แล้ววาดมือโอบเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวทำให้หญิงสาวร้องประท้วงขึ้นทันที

“ปล่อยได้แล้ว ฉันเดินเองได้!” ปลายนิ้วเรียวแกะแขนแกร่งออก

“นึกว่าเป็นใบ้แล้วเสียอีก” น้ำเสียงยียวนกวนประสาทถูกส่งมาให้

ร่างบางกางนิ้วเรียวที่มีเล็บแหลมคมจิกลงบนหลังมือหนา เป็นผลให้มือหนารีบปล่อยร่างบางออกจากอ้อมกอดแทบทันที

“โอ้ย!”

“สมน้ำหน้า รู้หรือยังว่าทำคนอื่นนะมันเจ็บปวดแค่ไหน!” หญิงสาวผลักไหล่กว้างออก เดินก้าวยาวไปอีกทางที่เป็นทางกลับบ้านพักของเธอ 

รัฐภัทรโมโหเธอกล้าทำร้ายเขาต่อหน้าลูกน้อง เราได้เห็นดีกันแน่ พยายามระงับอารมณ์โกธรสุดกำลังที่จะไม่หลงทำร้ายเธอเข้า ก้าวยาวตามไปขวางหน้าเธอไว้ แล้วรวบร่างบางขึ้นบ่า แบกร่างบางกลับทางเดิมที่พึ่งเดินห่างมา

“ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ โอ้ย!” ฝ่ามือกว้างตบเขาก้นงอนงามทีหนึ่งอย่างเหลืออด

“หยุดถ้าคุณทำร้ายร่างกายผมอีกนะ ผมจะปล้ำคุณโชว์ลูกน้องตรงนี้”

เมฆณาเงียบกริบ ไม่กล้าส่งเสียงอีก จู่ๆก็เกิดอาการตาพร่า มึนหัวการต้องอยู่ในท่าห้อยหัว ตอนนี้เธออยากจะอาเจียนเอามากๆ แล้วไหนจะอาการปวดหัวขึ้นมาเป็นริ้วๆนี้อีก เธออยากจะตายให้มันรู้แล้วรู้รอดไป จะได้หลุดพ้นปัญหาบ้าๆนี้เสียที ดวงตากลมเรียวหลับแน่น พยายามอดกลั่นสุดกำลัง ไม่อย่างนั้นเธออาจจะ

“อ้วก

หญิงสาวโกงคออาเจียนอกมาจนหมดไส้หมดพุง ซึ่งมันราดรดไปทั้งผมยาวสลวยและแผ่นหลังกว้างของเขาเต็มไปหมด

“เมฆณา!

รัฐภัทรกัดฟันกรอด รู้สึกขยักแขยง แทบจะเต้นให้ได้ รีบวางร่างบางลงพื้นอย่างรวดเร็ว หันไปดูเสื้อเชิ้ตราคาแพงตัวโปรด ซึ่งมันเปื้อนอ้วกตั้งแต่หัวไหล่ยาวจนไปถึงชายเสื้อ

จึงไม่ทันสังเกตหญิงสาวอีกคนที่ยืนโงนเงนจะล้มเต็มที เงยขึ้นหันมาจะต่อว่าให้อีก แต่แล้วต้องรีบก้าวเข้าไปรับร่างบางไว้แทน แม่คุณเซถลาเป็นลมหมดสติไปดื้อๆ

“เฮ้ย! เมย์ คุณได้ยินผมไหม แซม!

รัฐภัทรร้องตะโกนหาคนสนิทเสียงดังลั่น ตกใจไม่น้อยที่หญิงสาวล้มไปต่อหน้า อาการของเธอดูจะไม่ใช่แค่เป็นลมเสียแล้ว เมื่อสัมผัสลงผิวกายถึงกับต้องชักมือกลับ ช้อนอุ้มร่างบางกลับเข้าภายในบ้านอย่างเร่งด่วน

ชายหนุ่มนำร่างบางไปที่เตียงเตียงกว้าง พร้อมกับผ้าชุ่มน้ำมาเช็ดเนื้อตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เสร็จสรรพ ใบหน้านวลส่ายไปมา ละเมอไม่ได้สติ เหงื่อเม็ดเล็กซึมตามหน้าผากเนียน

น้ำตาใสไห้นองหน้า เขาไม่รู้จะทำยังไง จึงได้เพียงนั่งซับเหงื่อให้ และกุมมือบางเธอไว้ไม่ห่าง มันเป็นเพราะเขาคนเดียวถ้าไม่เอาแต่ใจตัวเองมากเกินไปเรื่องคงไม่เป็นแบบนี้

 

        แสดง 6 - 6
วันที่โพสต์ :  26 มี.ค 2559 09:49 วันที่อัพเดท :   10 ก.พ. 2561 20:07    › จำนวนผู้เข้าชม 42297 คน
   › คะแนนโหวต 1652 คะแนน   
ให้คะแนนนิยายเรื่องนี้


    แสดงความคิดเห็น


   ชื่อ :
   ความเห็น :